poniedziałek, 26 października 2026

Drogi


Są drogi, po których już nikt się nie przechadza
Prowadzą niezmiennie do wnętrza istnienia
Są myśli, do których już nikt się nie przyznaje
Uczynki wspaniałe, których być może już nie ma
I jedno to samo, gdy liście jak deszcze
wirują na wietrze ponad wszech głowami
Jest na dnie serca cień życzliwości
albo cień dobroci
Tu - pomiędzy nami

Sil

fot. Sil


poniedziałek, 19 października 2026

Jak myślisz, czyli zmora polskich uczniów

 

    Kiedy dwa lata temu mój syn, będący uczniem drugiej klasy szkoły podstawowej przyniósł jeden z pierwszych sprawdzianów z przeczytanej lektury, naszły mnie dwie refleksje. Po pierwsze co niby ma dać ten sprawdzian? Po drugie jak można zaczynać pytanie do ośmioletniego dziecka: "Jak myślisz, co oznacza sformułowanie..." 

    Pewnie nie trudno zorientować się czytając niniejszego bloga, że jestem osobą, która lubi czytać ;). Nawet bardzo lubi. I nie zaczęło się to wczoraj ani nawet te kilka lat temu, gdy powstawał blog read2sleep.pl. Zaczęło się to w szkole podstawowej. Nie było lektury, której bym nie przeczytała i chętnie sięgałam również po inne książki niż te obowiązkowe. I wiecie co? Przez osiem klas podstawówki ani razu nie miałam czegoś takiego jak sprawdzian z lektury. Z jednym wyjątkiem, gdy podczas omawiania "Zemsty" w klasie siódmej moim kolegom i koleżankom z klasy jakoś wyjątkowo nie chciało się pracować. Polonistka powiedziała "Nie chcecie rozmawiać? Dobrze, to napiszecie". Sprawdzianów z lektur nie miałam w podstawówce ani wcześniej, ani później a mimo to wszyscy lub prawie wszyscy lektury w mojej klasie czytali.

    W klasie mojego syna czyta garstka. Nie pomagają sprawdziany, które wg mnie są kuriozalne. Gdy syn przyniósł tamten nieszczęsny sprawdzian z lektury "Asiunia", zaczęłam zastanawiać się, czy to z tej samej książki co czytał i on, i ja, bo sama nie znałam odpowiedzi na jakieś 30 % pytań. Po co uczniowi przerabiającemu lekturę wiedzieć np. co wpadło pod lodówkę bohaterce "Piaskowego Wilka" (akurat to teraz mi przyszło do głowy... :P)? I wracając do tamtego pierwszego sprawdzianu, co ma uczeń odpowiedzieć na pytanie "Jak myślisz"? A jeśli myśli inaczej niż było w książce? To czy ktoś mu wyjaśnił, że pani nauczycielka chciała urozmaicić formę pytań a nie dowiedzieć się, co naprawdę myśli? Bo za swoją "myśl" dostał zero punktów...

    Gdy byłam na swoich pierwszych testach w poradni psychologiczno-pedagogicznej w czasach, gdy jeszcze nikt nie wiedział, o co w tym chodzi, pani psycholog w pewnym momencie powiedziała "Teraz będę ci zadawać pytania a ty musisz odpowiedzieć, jakbyś się zachowała w takiej sytuacji".  Trzynastoletnia ja spojrzałam na nią i pytam "Ale na pewno mam powiedzieć, jakbym się zachowała, czy może jak powinnam się zachować, bo to nie to samo." Psycholog podniosła głowę znad testów, przyjrzała mi się i mówi "Nigdy nie myślałam o tym, gdy zadawałam te pytania. Masz rację, to nie to samo. Powinnaś odpowiedzieć, jak należy się zachować a nie jak byś się zachowała". Gdybym nie zadała tego pytania, pewnie połowę odpowiedzi miałabym źle. Myślałam wówczas, jak wiele dzieci odpowiedziało błędnie, bo starało się odpowiadać wg własnych doświadczeń. 

    Sprawdzian z lektury "Asiunia" nie był jedynym sprawdzianem, w którym znalazłam pytanie "Jak myślisz, co oznacza..." i nie jedynym, gdy okazywało się, że to, co myśli uczeń nie ma znaczenia, chyba że akurat zgadza się z oficjalną interpretacją/oficjalną odpowiedzią. I pytam, po co udawać, że jednak kogoś obchodzi, co myślimy? Chcesz znać oficjalną odpowiedź, drogi nauczycielu? Zadaj pytanie "Co oznacza" a nie "Co myślisz, że oznacza". To nie jest to samo. Albo! Jeszcze jeden cud pytań ze sprawdzianów "Napisz swoje skojarzenia z..." Litości! Nie mówię tu o tolerowaniu złośliwych, uczniowskich żartów. Ale! Są też uczniowie kreatywni, którzy naprawdę skojarzeń będą mieć więcej lub będą to skojarzenia inne, niż wyobraża sobie autor zadania...

    Będąc w liceum usłyszałam raz pytanie "Jak myślisz" i gdy odpowiedziałam, co myślę na temat, dostałam odpowiedź "Nie, to nie o to chodzi". Tylko, ja celowo powiedziałam, co myślę. Bo ja myślałam inaczej niż twierdziła polonistka, że powinnam. Chodziło o "Dance makabr" i pytanie "Jak myślisz, dlaczego ludzie boją się śmierci?" Odpowiedziałam, ciesząc się, że mogę rozwinąć wypowiedź, ale szybko się okazało, że moja przemyślenia nie mieściły się w bryku, którego używała polonistka "Nie" - odpowiedziała więc - "Chodzi o to, że ludzie są grzeszni".  Próbowałam jeszcze bronić swojej wypowiedzi używając argumentów, ale polonistki absolutnie to nie obchodziło. Nie chciała wiedzieć "co myślę", chciała odpowiedzi na pytanie zgodnie z tym, co ktoś jej kiedyś powiedział, że jest właściwe. 

    Pytania "Jak myślisz" nie pojawiają się tylko na lekcjach języka polskiego, nie pojawiają się tylko w szkole. Czasem są po prostu elementem dyskusji i wtedy mają sens. Ale czasem wprowadzają w błąd, gdy dziecko nie może przewidzieć, że tak naprawdę nie chodzi o to, "jak myśli", ale czy zna oficjalną odpowiedź. Nikt tego nie wyjaśnia, bo uczeń "ma wiedzieć", nauczyciel "ma sprawdzać". Dobrze, niech weryfikuje, czego nauczył, ale niech wówczas nie pyta o przemyślenia, bo to nie to samo.

    

    Ściskam i pozdrawiam

    Sil

    

    

wtorek, 13 października 2026

i tak nie posłucham

 

nie musisz mi mówić
i tak nie posłucham
są na tym świecie
skrajności w skrajnościach
i to przeświadczenie
gdy dobrze poszukam
znajdę, zawsze znajdę
dobrostki w podłościach

naiwna!

tyleż samo dobra
co wszelkiej głupoty
z której wynikają
gry okrutnie trudne
nie dla nas piedestały
to z myśli miernoty
rodzą się frustracje
i nadzieje złudne

Sil


fot. Sil


niedziela, 11 października 2026

Jakimś cudem z pierwszego zrobił się 11, czyli jesień w pełni

 

    Nie wiedzieć kiedy przyszedł... nie, nie maj, choć troszkę już tęsknię za majem. Ale nie wiedzieć kiedy przyszedł październik i zanim zdążyłam to zauważyć, rozpoczęła się nawet jego druga dekada. Lubię październiki. To jest ten czas, gdy jeszcze jest na tyle ciepło, by móc wyjść na spacer bez ogromnego balastu kurtek na barkach, a jednocześnie świat powoli układa się do snu pod kolorową kołdrą z liści.

    Chciałam dziś napisać refleksję o starzejących się rodzicach i opiece nad nimi, zainspirowana artykułem z październikowego wydania magazynu "Wróżka", ale jednak ani sam artykuł nie wnosił niczego odkrywczego w mój świat, ani ja nie mam jednak ochoty pisać dziś swych mądrości na temat. Zmieniam więc na coś lżejszego.

    Lubicie kasztany? Dary jesieni? Ten moment, gdy pod nogi spadają żołędzie, szyszki, kolorowe gałązki połamane przez wiatr? Ja lubię i to nawet bardzo. Idę chodnikiem wzdłuż ruchliwej ulicy, a pod moimi stopami szeleści kolorowy dywan. Nie trwa to długo, gdyż wkrótce służby sprzątają tę piękną wyściółkę, aby nikt się nie poślizgnął i nie złamał nogi, gdy liście zawilgotnieją (Szkoda, że tak skrzętnie nie jest usuwany lód zimą...), ale jednak jest ten moment, przez chwilę można się nacieszyć.

    Lubicie parki miejskie? Nie ma nic piękniejszego niż np. Park Szczytnicki w październiku. Na Halę Stulecia spogląda się wówczas zza czerwieniejącej pergoli. Fontanny jeszcze działają i tworzą piękne centrum kropelek wody pomiędzy wirującym pięknem kolorowych liści. Jeśli nie byliście jesienią w dużym, miejskim parku, zachęcam, aby choć raz się wybrać. Może zajrzycie do Wrocławia? Do Parku Szczytnickiego? Wschodniego? Południowego? Jordanowskiego? Partynice. Trochę jest tych piękności. Nie trzeba koniecznie jechać do ZOO czy innych atrakcji mojego miasta. Naprawdę, wycieczka po parkach, do których wstęp jest wolny to aż nadto piękna w październiku. Wybierzcie tylko mniej deszczowy dzień :). A jeśli ktoś jedzie autem, to można pojechać krok dalej. Sobótka, Mirków... jest tego trochę.

    Dziś piszę lekko, ale lekko się nie czuję. To, do czego Was zachęcam, w tym roku dla mnie jest trudno dostępne. Może uda mi się zebrać siły, by choć raz wybrać się do parku. Bardzo bym tego chciała. 

    Wrocław obfituje w drzewa, obfituje w parki i laski. Dużo mamy mostów, nie bez przyczyny nazywają nasze miasto Wenecją Północy, a z tych mostów przepiękne widoki na rzeki. Wybierzcie się do Wrocławia, przystańcie kiedyś na Zwierzynieckim czy Grunwaldzki, spójrzcie w dal z kładki za ZOO, obejrzyjcie okolicę z mostu Piaskowego, Tumskiego, Pokoju. W październiku będzie pięknie, zapewniam.


    Dziś tylko tyle. Jako ilustrację przesyłam Wam zdjęcie darów jesieni zebranych przez moje dzieci. Do następnego razu.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil



wtorek, 6 października 2026

Spadające słowa

 

zakochałam się w słowach
spadających jesienią
i myślałam, że wszystko będzie inne
lecz słowa niczego nie zmienią
niczego poza myślą
od wieczora do rana
nieważne jakbym bardzo
była zakochana

zasłuchana w nostalgię
sześć kielichów w dłoni
zapatrzona jak dziwnie
mądrości swe trwoni
i nie widzi umysł, co ma przed oczami
tylko nadal czyta
pomiędzy kartami

oddechy gorące
mgła na mojej twarzy
nie zawsze się zdarza
o czym człowiek marzy
nie zawsze się spełnią
najpiękniejsze z życzeń
nie zawsze można kochać
nauczyło życie

Sil


fot. Sil


piątek, 2 października 2026

Na dziś mam dla Was kilka jesiennych zdjęć

 

    Planując wczoraj podróż do lekarza, spróbowałam wymyślić dla siebie alternatywną drogę. Szukałam czegoś, co nieco skróci czas dojazdu. Zaczęłam zastanawiać się nad tym, jak można dojechać do pewnego miejsca, żeby nie musieć spędzić godziny w autobusie i tramwaju, i nagle olśniło mnie, że mogę spróbować podjechać autobusem do parku a dalej pójść po prostu pieszo przez kładkę za wrocławskim Zoo. To był strzał w dziesiątkę. Nie tylko udało mi się skrócić czas dojazdu o połowę, ale jeszcze miałam przepiękny, jesienny spacer. Poniżej wklejam kilka zdjęć zrobionych w biegu, ale moim zdaniem i tak całkiem uroczych.


Ściskam i pozdrawiam

Sil
















fot. Silentia



czwartek, 1 października 2026

Październik '26, czyli przygotowania do zmian


    Może tylko mimochodem tu wspomnę, że właśnie jakimś cudem zaczyna się ostatni kwartał 2026 roku. Październik! Mam nadzieję, że "złoty" a nie szary i błotnisty! Uwielbiam Złotą Polską Jesień i jest to obecnie moja ulubiona pora roku, oczywiście zaraz po wiośnie. Tak, wiosna króluje niepodzielnie wśród moich ulubionych sezonów, ale wesoły taniec kolorowych liści, przygaszone błękity nieba, mgliste opary nad polami o poranku? To jest mój czas na refleksję i wyciszenie, chociaż niestety na spowolnienie absolutnie nie. A może stety? 

    Tegoroczny październik przyniesie mi nowe wyzwanie - studia edytorskie. Nie, na razie nie planuję robić kariery jako redaktor, korektor itp., ale mam swój ukryty cel w wyborze takiego kierunku. Chcę stać się lepszą pisarką. Ostatnimi czasy dotarło do mnie, że nie rozumiem obecnego rynku wydawniczego w Polsce. Nie wiem, czy studia to zmienią, jednak mam nadzieję, że dadzą mi wiedzę do merytorycznej dyskusji oraz narzędzia do poprawy pisarskiego warsztatu.     

    Październik to dla mnie czas przygotowania do końca roku i wejścia w nowy etap. W związku z tym chciałabym nauczyć się lepiej organizować swój czas, bym mogła na więcej sobie pozwolić - również na niniejszym blogu. Chciałabym poukładać sobie priorytety, sprawdzić, co mogę odpuścić w danej chwili, a czym muszę się koniecznie zająć. Postanowiłam, że pomimo faktu, iż jestem chodzącym chaosem, wprowadzę więc pewien schemat do mojego życia. Nie po to, aby chaos całkowicie wyeliminować, bo to jest poza moją naturą, ale po to by go okiełznać. W ten sposób każdy dzień podzielę na trzy etapy - praca i nauka, czas dla rodziny oraz czas na rozwijanie pasji i zainteresowań, czyli przede wszystkim pisarstwa, ale i twórczości na  blogu, czy w mediach społecznościowych.

    Kochani, serdecznie dziękuję za tak liczne odwiedziny we wrześniu. Ilość odsłon read2sleep.pl przekroczyła moje najśmielsze oczekiwania.

    Życzę Wam, Drodzy Czytelnicy, wspaniałego października. Niech każdemu przyniesie coś dobrego. Tym, którzy potrzebują oddechu, niech długie jesienne wieczory pomogą w odpoczynku. Pozostałym życzę wielu ciekawych zdarzeń.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil


Najpopularniejsze posty :)