Tańczyłam

tańczyłam w marzeniach

deszcz padał, deszcz padał

próbowałam zasnąć

ktoś płakał i płakał

zamknęłam oczy

by oddalić to wszystko

lecz deszcz nie ustawał

i płacz wciąż był blisko

dotykając czoła

poczułam pragnienie

czy tak już zostanie

czy wreszcie coś zamienię?

najważniejsze jest zwykle

to czego brakuje

chciałam poczuć deszcz

lecz tylko łzy czuję

Sil

fot. Sil

Muzeum Przyrodnicze we Wrocławiu - fotorelacja

 

Muzeum Przyrodnicze we Wrocławiu znajduje się przy wrocławskim Ogrodzie Botanicznym. Wchodzi się do niego osobno, bez konieczności odwiedzenia Ogrodu. Budynek z czerwonej cegły znajduje się przy ulicy Sienkiewicza blisko wejścia do Ogrodu Botanicznego, ale takie dwie wycieczki można spokojnie rozdzielić.

Kasa znajduje się na pierwszym piętrze budynku. Schodów jest wiele i są pewnym wyzwaniem, ale dla osób o ograniczonej ruchomości czy rodziców z dziećmi w wózkach jest udostępniona winda. Zaplecze sanitarne bardzo słabe. Toaleta jest, ale prosi się o remont. Za bilety dla dwójki dorosłych i dwójki dzieci zapłaciłam 40 złotych.

Zwiedzanie Muzeum rozpoczyna się od samej góry i schodzi w dół. Są sale z fauną, florą, szkieletami oraz roślinnością. Nie ma tego wiele, ale wystawa jest niezwykle interesująca. Muzeum jest ładnie utrzymane, czyste i przestronne, jednak brakuje klimatyzacji. Przy 32 stopniowym upale o godzinie 10 rano, było tam naprawdę duszno.

Piękny widok rozciąga się nie tylko na wnętrze budynku, ale również z okien na zewnątrz. Polecam wyjrzeć przy okazji ;).

Poniżej kilka losowych fotografii.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil

Sierpień, może nie pierwszego, ale wciąż początek ;)

 

Okej, okej... mam pewne opóźnienie, wiem. Może będzie okolicznością łagodzącą, że przez weekend mój stary, wysłużony laptop otrzymywał nowe życie? Testuję teraz nowe oprogramowanie i powiem szczerze, nie za bardzo póki co się rozumiemy. Oby to się zmieniło...

Sierpień przywitał upalnie, może nawet zbyt upalnie. Nie oznacza to jednak, że mogę sobie pozwolić, aby siedzieć bezczynnie, choć na to mam największą ochotę ;). Dziś dla przykładu odwiedziłam Muzeum Przyrodnicze przy Ogrodzie Botanicznym, ale o tym opowiem jutro. Wczoraj? Też nie było mi dane posiedzieć ze stopami w basenie moich dzieci...

Co planuję na sierpień? Nic, kochani. Nie, nie! Nie oznacza to, że na read2sleep.pl nie będzie postów, a jedynie tyle, że będą one całkowicie niezaplanowane. Na co danego dnia przyjdzie mi ochota pojawi się na blogu. Testuję takie rozwiązanie i zobaczymy, co z tego wyniknie. 

Jako ilustrację wklejam dziś grafikę pewnego kota. Znalazłam ją na jednym z pięknych wrocławskich mostów, tym razem przy wejściu na uwielbianą przeze mnie ulicę Na Grobli.

Życzę Wam, Drodzy Czytelnicy, wytchnienia w ten upalny czas.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil

Upsss... procesor

Pamiętacie, jak wspominałam, że mój wysłużony komputer odmawia posłuszeństwa? Niestety, okazało się, że winny jest procesor. Będę potrzebowała przeinstalowania systemu, więc przez najbliższe dni zostaje mi tylko aplikacja bloga w telefonie. 

Ale przynajmniej moja róża całkiem ładnie rozkwitła ;) Trzeba się cieszyć z małych rzeczy 😅

Ściskam i pozdrawiam 

Sil 

fot. Sil

Internet... przekleństwo mediów społecznościowych

Internet stał się w Polsce powszechny 30 lat temu. I choć media społecznościowe zyskały popularność trochę później, miałoby się wrażenie, że ludzie zdążyli się już oswoić ze specyfiką artykułów w internetowej prasie. Nie sądzę, żeby jeszcze dla kogoś było tajemnicą, że tytuły artykułów nie reprezentują już treści a jedynie w sposób często kontrowersyjny mają zachęcić do kliknięcia w dany link. Często, gdy już się skusimy, klikniemy i zaczniemy czytać, okazuje się, że treść i tytuł wiele wspólnego ze sobą nie mają. Wszyscy to wiedzą? Pewnie większość. To dlaczego do jasnej nie powiem czego, wciąż burzliwe dyskusje w komentarzach odbywają się bez zajrzenia w treść artykułu? Ile jeszcze lat użytkownicy zamierzają się nabierać na te niczego nie obrazujące tytuły? Wyzywanie ludzi w komentarzach od "idiotow", "debili", "madek" i jeszcze gorzej na podstawie fragmentu wypowiedzi wyrwanego z kontekstu i wrzuconego w tytuł to już po prostu plaga. Wyśmiewanie się z podmiotów reportażu bez zapoznania się z treścią? Wciąż norma? A może jednak zanim skomentuje się tekst warto byłoby się z nim zapoznać? Tą nieco ryzykowną tezą kończę na dziś ;) 

Ściskam i pozdrawiam 

Sil

Liść

niczego nie muszę

niczego

jak liść zielony na obumierającym drzewie, 

który trwać chce przy życiu ile mu pisane

nawet bez korzeni

bez sensu

i spójnej całości

jestem

wyglądając przez okno błękitu zza starzejącej się chmury

wierzę w istniejący promień słońca

wierzę w krople deszczu

lub krople z konewki w dobrej ręce, dobrych ludzi

a później jest dźwięk łamanych tkanek

i upadam do stóp na spaloną trawę

bo jednak

nie jesteśmy

nieśmiertelni

Sil

fot. Silentia 

Ścieżki i drogi

 

tyle decyzji podjętych już za mnie

za ciebie również więcej niż człowiek pojmuje

czasem nawet tyle, o której wstajesz rano

bo dzieci, bo praca, bo sąsiad remontuje

i moje ścieżki wszystkie poplątane

rozglądam się wokół, drogi w mgłę spowite

piję suplementy od wszystkiego dobrego

"wszystkiego najlepszego" najfałszywsze z życzeń

zrozumiałeś? zrozumiałam, że jest na tym świecie

wytyczona trasa, z której uciec trudno

iść pod prąd? zbrodnia przeciwko systemowi

więc biegniesz w peletonie, by nie było nudno

Sil

fot. Sil

Kamieniec Ząbkowicki wraz z jego największą atrakcją, czyli Pałacem Marianny Orańskiej - część 2, czyli dziś Wnętrza i Tarasy

 

    Dziś mam dla Was, Drodzy Czytelnicy, kilka nieprofesjonalnych ujęć ze zwiedzania Wnętrz oraz Tarasów Pałacu Marianny Orańskiej w Kamieńcu Ząbkowickim. Za zwiedzanie tego obszaru należało zapłacić 60 zł (45 zł bilet ulgowy). Zwiedzanie odbywa się tylko z przewodnikiem, który gorliwie informuje, aby nie oddalać się od grupy. Podobno kilka lat temu w Pałacu wydarzyła się tragedia, jednak przewodniczka nie wyjaśniła jaka.

    Zwiedzanie Pałacu Marianny Orańskiej trwa około godziny, na Tarasy wychodzi się już bez przewodnika. Można zwiedzić dodatkowo niewielkie muzeum ze współczesnymi obrazami oraz skorzystać z oferty kawiarenki pałacowej, jednak póki co nie mogę jej polecić. Właściwie niewiele było do zjedzenia a ciasto, które nam podano nie należało do wybitnych.

    Przewodniczka z Pałacu nie miała żadnego nagłośnienia. W sytuacji, w której wpuszczono na jedną godzinę grupę ponad pięćdziesięciu osób, było to skrajnie nieprofesjonalne, gdyż niewiele dało się usłyszeć. Sądzę, że nie powinny być wpuszczane na jedną godzinę grupy większe niż 25 osób. Przewodniczka nie upewniała się, czy grupa zdążyła dojść do miejsca, o którym akurat opowiadała, więc w momencie, gdy cała grupa już ścieśniła się w danej komnacie, akurat kończyła i szła dalej. Natomiast fragmenty historii, które udało mi się mimo wszystko usłyszeć były bardzo interesujące.

    Marianna Orańska była niezwykłą, przedsiębiorczą i postępową kobietą. Była wykształcona i z uporem inwestowała w wykształcenie kobiet. Robiła świetne interesy, dbała o dobro swoich pracowników. Nazywano ją "Dobrą Panią".

    Dziewiętnastowieczny Pałac, choć II Wojnę Światową przetrwał w niemal idealnym stanie, został rozgrabiony i zniszczony przez armię radziecką a doprowadzony do całkowitej ruiny przez polską wieś. Dopiero pod koniec XX wieku, dostrzeżono w nim potencjał i rozpoczęto odbudowę. Do gminy Kamieniec Ząbkowicki z prywatnych rąk Pałac powrócił dopiero w XXI. Odbudowa trwa. Można już podziwiać odrestaurowane fasady zewnętrzne i Tarasy, ale w środku Pałacu Marianny jest jeszcze wiele do zrobienia.

    Zapraszam na kilka ujęć. Światło było okropne, co niestety widać ;).

Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Silentia