Pewna osoba próbuje przekonać mnie czasem do "ambitnej literatury", bo to co czytam to dla niej "banały". Dziwi się, jak mogę nazywać siebie miłośniczką książek a jednocześnie odrzucać tak wiele z nich. Dla Was, Drodzy Czytelnicy, pewnie nie jest tajemnicą, dlaczego nie sięgam po pewne rodzaje literatury, ale tej jednej osobie nie potrafię tego wytłumaczyć, bo po prostu nie rozumie, dlaczego tak osobiście podchodzę do literatury. Przecież "to tylko książki" słyszę. To nie do końca jest tak. Jeśli to miałyby być dla mnie "tylko książki" to po co mi one w ogóle? To są "aż książki", Moi Drodzy! I dlatego dalej pozwolę sobie podchodzić do nich tak "osobiście" czy też tak "emocjonalnie". Dalej będę unikać tych, których czytanie sprawia mi dyskomfort.
Życie pisze różne scenariuszy i nie wszystko, co zostawiłam w przeszłości jest dobre. Na świecie jest tak wiele zła, tyle cierpienia. Nie chcę o nim czytać jeszcze w powieściach i również nie potrzebuję epatujących złem i bólem pozycji pseudo naukowych. Zdaję sobie sprawę, że było w naszej historii wiele okropnych lat. Uczyłam się o tym, pamiętam to, oddaję hołd cierpiącym bohaterom. Ale nie chcę czytać czegoś takiego dla rozrywki. Dla mnie, oparte na brutalnych faktach pozycje literatury, powinny być elementem nauki historii a nie relaksującej lektury. Kto ma inne zdanie - szanuję je i nie zamierzam przekonywać do swoich racji. Ale przy założeniu, że ja nie czytam "banałów", lecz literaturę pokrzepiającą serca. Tego własnie pragnę dla relaksu.
I... Tak, jestem w tym względzie "niereformowalna" ;).
Ściskam i pozdrawiam
Silentia
P.S.
Poniżej wklejam zdjęcie fragmentu ilustracji z książki "Boże Narodzenie w Bullerbyn" Astrid Lindgren, Ilon Wikland, o której wkrótce opowiem na read2sleep.pl. Zdecydowanie jest to literatura pokrzepiająca serca ;).
Sil
![]() |
| fot. Sil |

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz