piątek, 14 czerwca 2024

Artykuły, które niestety sporo ludzi bierze za historie wyssane z palca, czyli przemoc finansowa…

 

  "Joannie mąż założył niebieski zeszyt" to tylko jeden z dziesiątek artykułów o przemocy finansowej, które pojawiają się na portalach internetowych (link do artykułu – TUTAJ). Gdy moja wyszukiwarka wiadomości podpowiada mi podobne teksty, czasem w któryś kliknę, a czasem pójdę dalej, aby znaleźć coś innego, co chciałabym przeczytać. Na co dzień staram się nie czytać artykułów, czy też reportaży na temat przemocy i to nie tylko tej fizycznej, czyli najbardziej oczywistej, ale również każdego innego jej rodzaju. Zdarza się jednak, że zaciekawiona takim czy innym tytułem kliknę w link i później myślę sobie, jak bardzo wciąż ten świat jest niesprawiedliwy. Nie mówię tylko o tym, co czytam w treści artykułu, ale również o tym, co czytam w komentarzach pod tekstem. Właściwie jeśli mamy społeczeństwo, które potrafi lać tak bezinteresowny a czasem po prostu pozbawiony sensu hejt na bohaterów danej historii, to dlaczego wciąż się dziwimy, że rzeczywistość wcale nie jest lepsza?

   "Joannie mąż założył niebieski zeszyt" to opowieść jak ich wiele. Jest małżeństwo – on robi karierę, ona rezygnuje z pracy, aby zająć się małymi dziećmi. Początkowo wszystko wygląda super, mąż zachęca żonę do pozostania w domu a nawet upiera się, że zarabia na tyle dużo, że dla dobra dzieci ich mama powinna skupić się na wychowaniu, opiece itp. Ale to tylko „miłe złego początki”. Od kobiet, które dla dzieci rezygnują z pracy zawodowej, automatycznie wymaga się przejęcia nie tylko wszystkich spraw opiekuńczo-wychowawczych, ale taka kobieta, która „siedzi” w domu, ma jeszcze samodzielnie zająć się mieszkaniem, zakupami, gotowaniem, praniem, ogrodem, odprowadzeniem dzieci do placówek, profilaktyką zdrowotną, ciekawymi aktywnościami po południu, żeby dzieci się rozwijały i nie nudziły. I mama nie ma oczywiście prawa być zmęczona, bo przecież „siedzi” w domu. Zmęczony może być tylko mąż, bo pracuje za pieniądze i po pracy chce mieć możliwość odpoczynku. Do tego, mąż ma specjalne wymagania dotyczące porządnego obiadu, bo przecież jego NIC NIE ROBIĄCA żona ma czas, aby się postarać. A starać się musi za określoną, nieprzekraczalną kwotę – na przykład za tysiąc złotych miesięcznie, jak czytamy w treści artykułu, który zainspirował mnie do napisania niniejszego posta. Dla czteroosobowej rodziny przez miesiąc 1000 zł na pełne wyżywienie? Ależ skąd, argumentuje mąż. Dzieci jedzą w żłobku/przedszkolu, a żona jeść nie musi. Obiady są dla niego. Pewnie wydaje Wam się, Drodzy Czytelnicy, podobnie jak wielu z tych, którzy czytują i komentują ten i podobne artykuły, że historia jest przesadzona czy też wyssana z palca? Nie, niestety nie. W samym moim najbliższym otoczeniu takich przypadków obserwowałam kilka.

    To nie zawsze wygląda tak samo. Przemoc finansowa, jak każda inna przemoc, może mieć wiele odmian. Dla przykładu jedna z moich dawnych sąsiadek przez rok zbierała z renty na „porządny płaszcz” na zimę, bo mąż nie widział niczego złego w tym, że chodziła w starym, podartym i pocerowanym. W tym czasie jej mąż kupił sobie nowy samochód i to bardzo wysokiej klasy. Nie szczędził też pieniędzy na zachcianki swoich dzieci (jednej córce kupił… konia). Opłacał też rachunki. Ale wyżywić rodzinę musiała z renty jego żona, bo przecież od tego jest żona, by żywić rodzinę. Na zakupy musiała jeździć autobusem, bo samochód był tylko jego (oczywiście w jego odczuciu, nie zgodnie z prawem). Ale ta kobieta i tak czuła się szczęśliwa. Że miała męża, zdrowe dzieci i dom, w którym ktoś opłacał jednak rachunki…

    Inny przypadek to znów bogaty mąż, który co dwa lata życzył sobie mieć nowiutki samochód, co wakacje wczasy nad morzem, codziennie dwudaniowy obiad. Żona nie mogła pracować, bo on sobie życzył mieć ten obiad o trzynastej (przychodził z pracy, aby go zjeść), a w międzyczasie miała też zająć się tym, aby jego koszule były wyprasowane, dzieci odprowadzone do szkoły (mieli trójkę), wszystko wysprzątane na błysk („nie po łebkach!”). Na środki higieniczne żonie pieniędzy nie dawał twierdząc, że od tego ma dużą rodzinę, żeby ta rodzina jej pomagała. Więc znajoma pani faktycznie prosiła swoje rodzeństwo i rodziców o wsparcie. Żyła przez lata bojąc się przeciwstawić mężowi, bo wyszła za niego zbyt młodo i uwierzyła mu, gdy mówił, że nie znajdzie pracy nigdzie, więc lepiej, żeby dobrze się nim zajmowała. Aż pewnego dnia, gdy ostatnie z trójki dzieci wyszło z domu, żona się zbuntowała. Poszła do „byle jakiej pracy”, bo była na tyle mądra, że wiedziała, że inaczej nie dostanie emerytury. Całe szczęście, bo po latach mąż nie miał jej już ochoty utrzymywać, skoro już nie spełniała swojej roli matki…

    Kochani, nie będę tu dodawać zbyt często takich postów. Co prawda mój blog dotyczy dosłownie tego, co czytam i, co o tym sądzę, ale takie artykuły mnie przygnębiają, Taki tekst może jednak się pojawić na read2sleep.pl od czasu do czasu, gdy coś mnie wyjątkowo zainteresuje, wzruszy czy wkurzy... 

        Na recenzje kolejnych powieści zapraszam wkrótce.


Ściskam i pozdrawiam

Sil





fot. Sil

czwartek, 13 czerwca 2024

Nieproszona

 

nie chcieli jej na świecie
w szkołach ani w sklepach
w przedszkolu jej nie było
bywała w świątyniach
po parkach spacerując
samotna, niechciana
na brudnym przystanku
przysiadając z boku
nie chciano jej widzieć
w knajpach, na salonach
przeszkadzała w kinach
zawadzała w domach
nikt jej nie zapraszał
nikt jej nie powitał
lecz była cierpliwa
    starość przyszła cicho


Sil


fot. Sil


środa, 12 czerwca 2024

Geralt z Rivi jako Czarodziejka z Księżyca, czyli moja wyobraźnia oszalała...

    

     Trochę w temacie niniejszego bloga, trochę jako wielki SZOK. Dziś rano Google podpowiedziało mi do przeczytania artykuł, w który po prostu musiałam kliknąć. Na portalu gra.pl pojawił się, prawdopodobnie nie pierwszy raz, słynny Wiedźmin - Geralt z Rivi. Bohater powieści Sapkowskiego otrzymał jednak bardzo wyjątkowy wizerunek. Wałkowana obecnie wszędzie i o każdej porze AI, zwana również sztuczną inteligencją, postanowiła przerobić Geralta na postać z japońskiego anime i to nie byle jakiego anime. Otóż pogromca potworów stał się między innymi... Czarodziejką z Księżyca (Sailor Moon). Niniejszym moja wyobraźnia oszalała i nie wiem, kiedy się z tego otrząśnie... Zdjęcie poniżej...


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil




wtorek, 11 czerwca 2024

zieleń

 

zielonej nadziei niewidoczne strumienie
w zielonej trawie zielone wytchnienie
w zatroskanej myśli zielona granica
za zieloną granicą smutku tajemnica

w brunatnej zieleni kurhanów ukrytych
pomiędzy drzewami dusz we mgłę spowitych
zielone pomniki czas okrutny skruszy
nie ma ukojenia dla sczerniałej duszy

Sil

fot. Sil


Galatea od 1 lipca 2024 roku usuwa możliwość oglądania reklam za punkty...

 

Moi Drodzy!


Dziś w aplikacji do czytania powieści pojawił się komunikat, że opcja oglądania reklam za punkty zostanie usunięta z Glatei z dniem 1 lipca. Szkoda, bo była to jedna z najprostszych form korzystania z tej aplikacji za darmo. Mam nadzieję, że Galatea zaproponuje swoim użytkownikom coś w zamian. 


Ściskam i pozdrawiam

Sil


Prt Sc by Sil


piątek, 7 czerwca 2024

„Osobowość ćmy”, czyli coś wspominkowego z polskiej literatury pięknej

 

    Twórczość Katarzyny Grocholi, autorki powieści „Osobowość ćmy” (oraz wielu innych), poznałam trochę przypadkowo. Zanim otrzymałam w prezencie wspomnianą wyżej książkę, byłam pewna, że Katarzyna jest po prostu dziennikarką, która pisze felietony do czasopism. Sama, jako młoda dziewczyna, czytywałam miesięcznik „Jestem”, w którym to znajdywałam wiele ciekawych, krótkich prac od Grocholi. Gdy w 2003 zakończono wydawanie „Jestem”, było mi smutno i jednym z powodów było właśnie to, że nie będę mogła czytać krótkich historyjek od autorki. Jednak ani wtedy, ani nigdy później nie przyszło mi do głowy, żeby sprawdzić, czy Katarzyna Grochola publikuje swoje prace gdzieś indziej. Gdy pewnego dnia otrzymałam więc powieść „Osobowość ćmy”, byłam szczerze zdziwiona, że Kasia jest pisarką…

    Początkowo do sprezentowanej mi powieści podchodziłam sceptycznie. Osoba, która mi ją podarowała, miała zupełnie innym gust czytelniczy i byłam prawie pewna, że „Osobowość ćmy” to będzie kryminał. Nawet tytuł mi to sugerował ;). Jednak pomyliłam się i, gdy pewnego jesiennego wieczora postanowiłam dać szansę książce, powiem szczerze, że byłam mile zaskoczona. Powieść przeczytałam błyskawicznie, była intrygująca i wielowątkowa, a jednocześnie dotyczyła bardzo konkretnej rzeczy – pozorów, które mylą. Nie wątpiłam wcześniej, że pani Grochola jest utalentowaną felietonistką, a po „Osobowości ćmy” uznałam, że jest po prostu utalentowaną pisarką.

    Powieść „Osobowość ćmy” została wydana po raz pierwszy w 2005 roku, a po kilku latach wydano ją znowu (2008? 2009 rok... różnie podają źródła internetowe).  Jest wzruszająca i w żadnym razie nie dotyka lekkich tematów. Tematyka książki powiedziałabym, że jest wręcz ciężkawa. Jest to opowieść o grupie przyjaciół, którzy od lat utrzymują ze sobą bardzo bliskie kontakty i spotykając się w „święte piątki”, jak nazywają swoje spotkania na pamiątkę dawnych czasów. Ale choć znają się przez pół swojego życia, wcale nie oznacza to, że znają się dobrze… Ich relacje oparte są na wielu niedopowiedzeniach i tajemnicach. Ponadto w powieści znajdziemy szereg problemów, które w takim nagromadzeniu w jednej grupie przyjaciół praktycznie nie miałyby prawa wystąpić, a jednak każdy z nich jest bardzo realny i bardzo prawdziwy. Jest tu odrobina spontanicznego romansu, czyli miłość od pierwszego wejrzenia. Jest problem małżeński z widmem zdrady w tle. Jest również nieplanowana ciąża… A jakby tego było mało, przez całą książkę przewija się jeszcze ciężka choroba, o której wiemy tylko tyle, że ktoś ją ma. Mogłabym napisać, że wygląda to tak, jakby Katarzyna Grochola chciała upchnąć wszystkie problemy współczesnego świata w jednej książce. Ale wbrew pozorom powieść jest bardzo logiczna i uporządkowana. Nic tu nie wydaje się wciśnięte na siłę.

    „Osobowość ćmy” nie posiada w zasadzie jednego głównego bohatera, choć tajemnicza, ciężko chora i początkowo bezimienna postać, zdaje się wysuwać na prowadzenie. Bohaterów jest jednak oficjalnie aż ośmioro plus postać starszego duchownego, która jakby scalała fabułę. Jest to dla mnie bardzo interesujący zabieg.

    Powieść polecam. Zaliczyłabym ją do literatury obyczajowej z elementami romansu. Jest ciekawie napisana technicznie i ma w sobie wiele mądrych treści. Na razie nie zamierzam wracać do czytania po polsku, jeśli jednak w końcu to zrobię, inne książki Katarzyny Grocholi będą z całą pewnością na mojej liście „do przeczytania”.



Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil 


czwartek, 6 czerwca 2024

"Przypadek" część 2/2, czyli Sailor Moon fanfiction z 2011 roku


Wspomnienie mojej twórczości sprzed trzynastu lat dobiegło niniejszym końca ;). Jutro recenzja (mam nadzieję ;)).


Ściskam i pozdrawiam

Sil


Przypadek

Część 2/2


    Była późna noc, gdy mężczyźni w końcu zaczęli się zbierać, zaś Usagi nie mogła uwierzyć, że zasiedziała się z nimi prawie do północy. Rozmawiali przy tym wesoło i dawno nie czuła się tak świetnie. W końcu Kiro poinformował ją, że muszą się zbierać, bo o trzeciej mają pociąg do domu. Diamand zaś zaoferował, że odprowadzi ją do domu, aby nie włóczyła się sama po nocy.

Szybko pożegnała się krótkim uściskiem z pozostałymi. Nie mogła uwierzyć, ale już za nimi tęskniła i miała nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkają. W końcu jednak pozwoliła Diamandowi znów objąć się ramieniem i ruszyli w kierunku jej domu.


  • Co Ci dolega? - zapytał w końcu, gdy odeszli już spory kawałek. Do domu Usagi brakowało jeszcze jednak prawie kilometra.

  • Powiedzmy, że kłopoty małżeńskie, ale to nic...

  • O, masz męża? - zainteresował się.

  • Mam, jakże mogło być inaczej – odpowiedziała smutno i zapatrzyła się w dal. Sama nawet nie zauważyła, że przystanęła. Diamand nie popędzał jej, czując, że dziewczyna nie jest szczęśliwa.

  • No wiesz, mogłoby... Żaden z nas nie ma rodziny. Taki wybór. Przy naszym trybie życia myślę, że najlepszy... - zamyślił się i mimowolnie poprowadził kobietę do pobliskiej ławki. Usiedli automatycznie.

  • I nie brakuje Ci tego? Jakiejś partnerki, miłości? - zapytała spontanicznie patrząc w gwiazdy.

  • Czasem brakuje, Usagi... Ale tak naprawdę rzadko się zdarza, abym spotkał jakąś interesującą kobietę. Na tyle interesującą, by chcieć się z nią związać... – puścił jej znów oko.


Przez chwilę milczeli...


  • Właściwie... - obniżył głos i nachylił się do jej ucha – Zdarzyło mi się to chyba pierwszy raz...


Usagi drgnęła, słysząc te słowa i czując jego gorący oddech na swoim uchu oraz szyi. Gwałtownie odwróciła głowę i ich oczy spotkały się, usta prawie zetknęły. Nie potrafiła się ruszyć, więc szybko opuściła powieki, aby uciec. Mimo to po chwili poczuła na swoich wargach gorący i namiętny pocałunek.

  • Wierzysz w przeznaczenie? - szepnął odrywając się od niej na chwilę i przesuwając dłoń z jej policzka, przez szyję i dekolt aż na plecy, by docisnąć ją mocniej do siebie.

  • Już nie wierzę, ale z drugiej strony... nie mogę nie wierzyć. Poza tym, świat nie znosi próżni, gdyby nie było przeznaczenia, to co by było? - zapytała poważnie i spróbowała się opamiętać.

Odsunęła się lekko, odwracając w bok. Jednak nie dał za wygraną, dociskając teraz usta do jej karku, a ciało do pleców.


  • Może przypadek? - szepnął uśmiechając się zmysłowo.

  • Przypadek... Nie brzmi to zbyt romantycznie – zaśmiała się mimowolnie.

  • Nie brzmi... - potwierdził – Ale cóż mam zrobić, skoro nie wierzysz w przeznaczenie, a świat nie znosi próżni? - również zaśmiał się cicho.

  • Nie wiem... Może powinieneś już mnie puścić, ja powinnam wrócić do męża i powinniśmy zapomnieć... o przypadkach? - zapytała smutno.

  • Pewnie tak. Pewnie tak, Króliczku. Ale nie zrobimy tego, prawda?


Czuła powiew wiatru na ciele, gdy rozpinał jej płaszcz, siedząc za nią. Odwrócił ją gwałtownie i spojrzał w oczy.


  • Dzisiaj bardzo brakuje mi miłości... - szepnął.


Oddychała ciężko czując, że jej bluzka również jest już rozpięta, a Diamand pieści delikatnie jej dekolt. Zanurkował pod jej ubraniem i obnażył piersi, rozpinając stanik. Rozgrzał je szybko niecierpliwymi wargami i gorącym, przyspieszonym oddechem.


  • Nie mogę uwierzyć – wyszeptał podciągając jej spódnicę do góry – Nie mogę uwierzyć, że w końcu Cię odnalazłem...


Usagi nie rozumiała, nie miała jednak czasu myśleć, gdyż w tym momencie poczuła, że są już jednością, a dalej to była już czysta rozkosz i... miłość?


Dopiero po dłuższej chwili doszli do siebie, ale nie wyswabadzali się ze swoich objęć, jakby chcieli jak najdłużej cieszyć się swoim ciepłem.


  • Di.. - szepnęła wreszcie w jego pierś.

  • Jestem – mruknął i pocałował czubek jej głowy.

  • Nie rozumiem... - nawiązała do tego, co powiedział przed ich gorącym kochaniem się. W lot pojął.

  • Nieważne, Króliczku... Lepiej, żebyś nie wiedziała – westchnął.


Przez chwilę siedzieli jeszcze, lecz w końcu proza życia kazała im wstać, poprawić ubrania i wrócić do rzeczywistości. Diamand odprowadził Usagi do domu, tak jak obiecał, po czym uśmiechnął się i odszedł bez słowa.

Usagi stała jeszcze chwilę, a gdy już zniknął jej z oczu, szepnęła w pustkę...


  • Ja Ciebie też...

***

Dziewięć tygodni później...


    Biegła do domu ile sił w nogach. Nie mogła już doczekać się, aby powiedzieć Mamorkowi o cudownej nowinie. Wreszcie, po tylu latach. Wpadła jak burza i przebiegła przez salon oraz kuchnię w poszukiwaniu męża, jednak znalazła go dopiero w gabinecie, czytającego zawzięcie jakieś dokumenty. Gdy wbiegła, roześmiana, momentalnie ukrył papiery w biurku, ale była zbyt przejęta, aby zwracać uwagę na takie szczegóły.


  • Mamo-chan – w jej oczach zalśniły łzy – Wreszcie!


Płakała i śmiała się na przemian. Podeszła do męża i usiadła mu na kolanach, próbując się wtulić. Mężczyzna jednak ani drgnął.


  • Co wreszcie, Usako? - zapytał w końcu

  • No jak to co? - aż wykrzyknęła i ucałowała jego wargi – Jestem w ciąży! Spodziewamy się dziecka, Mamoru!


Mężczyzna przez dłuższą chwilę był w szoku, jednak powoli uśmiechnął się, ale jakoś tak dziwnie. Objął żonę i zapytał


  • Który miesiąc?

  • Dziewiąty tydzień! - krzyknęła i chciała sięgnąć do torebki po wyniki badań.

  • Rozumiem, więc to wtedy... - zaśmiał się, złapał Usagi w ramiona i posadził na krześle, z którego wstał - Gratuluję, Usako...


Powiedział i wyszedł, zostawiając ją w zupełnym szoku, jednak uznała, że to po prostu reakcja na niespodziewaną nowinę. W końcu tyle lat się starali. Wieczorem jednak wciąż był milczący i tylko wodził za nią wzrokiem, cokolwiek robiła. Czuła się bardzo niepewnie. Powoli dochodziło do niej, że coś tu jest nie tak, ale bała się zapytać wprost. Odetchnęła z ulgą, gdy w nocy Mamoru położył się koło niej i przytulił. Zasnęła.


Rano obudziła się, czując chłód na plecach.


  • Mamoru-chan? - zapytała niepewnie.


Nie było go. Od razu też rzuciło jej się w oczy, że na szafce nocnej brakuje jego zegarka, a na sekretarzyku kalendarza. Musiał więc już wyjść. Tylko dokąd? Była sobota.  Zobaczyła, że na komodzie, w miejscu, gdzie zwykle stało ich ślubne zdjęcie,  leżała  biała, gruba koperta. Serce zabiło jej mocniej, chociaż sama nie wiedziała, dlaczego. Wstała, opatuliła się szlafrokiem i sięgnęła po kopertę, gdyż była zaadresowana do niej.

Szarpnęła ją wściekle i zaczęła czytać. Mało nie krzyknęła, gdy poznała treść kilkunastu wyników badań płodności Mamoru Chiby. Wszystkie pochodziły z niezależnych laboratoriów. Wszystkie mówiły jednoznacznie: NIEPŁODNY. Poczuła, że robi jej się ciemno w oczach, gdy wreszcie natrafiła na małą, zgiętą w pół karteczkę.


„Jeszcze raz gratuluję, Usako.

Jemu również, kimkolwiek jest.

Mamoru”



Koniec


fot. Sil



środa, 5 czerwca 2024

"Przypadek" część 1/2, czyli Sailor Moon fanfiction z 2011 roku

 

Kochani!

    Szukałam niedawno na dysku z archiwum, z moich starych komputerów, kilku dokumentów i oczywiście nie mogłam się powstrzymać, aby nie zajrzeć również do opowiadanek, które przed laty publikowałam na moim starym, nieistniejącym już blogu pod moim dawnym pseudonimem. Jak pewnie pamiętacie, już kiedyś wrzucałam na read2sleep.pl posty z fan fiction do Sailor Moon  -  "Potępiona"(2012). Pozostając w temacie, tym razem krótkie, dwuczęściowe opowiadanko "Przypadek" z 2011 roku. Dziś pierwsza a jutro druga część. Jeśli macie ochotę zobaczyć, co pisałam 13 lat temu (ło matko! 😕) to zapraszam do lektury.


Ściska i pozdrawiam 

Sil


Przypadek 

Część 1/2


Biegła. Ciągle, gdzieś biegła. Ostatnio najczęściej do jednego czy drugiego lekarza, ale nie tym razem. Tym razem był to po prostu jesienny spacer, chociaż i tu nie potrafiła zwolnić. Jej stopy zdawały się mieć jakieś skrzydła, niczym u Hermesa. Nogi same ją niosły zbyt szybko, niezależnie od tego, jak mocno chciała zwolnić.

Miała dwadzieścia siedem lat, męża – ukochanego od lat. Jednego i najważniejszego, jednego słusznego. Mamoru... Był z nią zawsze i była szczęśliwa. Chyba...

Miała cudowną pracę, do której również biegała. Z uśmiechem, energią i entuzjazmem. Nie tylko dlatego, że pracując jako przedszkolanka wciąż pozostawała wśród swoich ukochanych marzeń, różowych słoni, wróżek i zamków, ale również dlatego, iż praca zaspokajała w jej życiu coś, czego od lat nie umiała zdobyć. Dzieci...

Robiła badania, chodziła do ginekologa, później nawet do seksuologa, do specjalistycznej poradni. Czasem chodził z nią Mamoru, ale on był ciągle tak zapracowany, że najczęściej musiała te „rodzinne” wycieczki odbywać sama, relacjonując tylko ukochanemu, jakie to nowe pozycje czy afrodyzjaki zalecił ten czy ów lekarz. Próbowali i nic. Więc biegała dalej.

Ale dziś miała wszystkiego dość. Ot, gorszy dzień. Po pracy nie poszła do domu, by odgrzać mężowi obiad, który ugotowała poprzedniego dnia wieczorem, nie poszła też do kolejnego, lepszego lekarza. Poszła do parku, aby pomyśleć. Uprzedzając fakty, zadzwoniła do męża, żeby nie czekał, bo "coś jej wypadło i będzie później".


  • O której? Nie wiem, Mamo-chan. Postaram się jak najszybciej... - uśmiechała się w słuchawkę.


A później odłożyła telefon i poszła przed siebie, daleko, daleko, daleko....


Świeciło słońce, tworząc na jej głowie złotą aureolę. Wiedziała, że włosy ma piękne. Teraz już nie nosiła tamtej śmiesznej fryzury z dzieciństwa. Zamiast tego ścięła je dość krótko, w porównaniu do tego, co było. Powiewały więc delikatnie na wietrze, muskając jej opatulone płaszczem ramiona.

Oczy ją piekły i już wiedziała, że trochę ich błękitu zaraz wbrew jej woli wyleje się na chłodzone jesienią policzki. Pociągnęła nosem. Chociaż była sama, zupełnie sama, nie chciała płakać. Przecież nie było o co? Przecież wiedziała, że w końcu zostanie matką. Przecież ChibiUsa...

Ostatnio w drodze desperacji poprosiła Mamoru, żeby przebadał teraz swoją płodność, ale on wykręcał się strasznie. Tłumaczył, że doskonale obydwoje wiedzą, że są płodni. Że już to widzieli przecież... Ale tak tupała nóżką i płakała, że powiedział, iż się zastanowi. To było już parę tygodni temu. Od tej pory cisza. Nic nie mówił, chodził posępny i wodził za nią wzrokiem, tak jakby miał pretensję o to, że śmiała poprosić go o coś takiego. Nie prosiła więc więcej. Trudno.

Ale dziś przytłaczało ją to wszystko, po prostu przytłaczało. Usiadła więc na ławce i zapatrzyła się w rozległy staw pomiędzy parkowymi drzewami. Z delikatnym uśmiechem przypomniała sobie, jak jeszcze parę lat temu pływała po tym stawie w łódce. Mamoru wiosłował posyłając jej co chwila przepiękne, pełne uniesień i miłości spojrzenia. Teraz już tego nie miała. Sześć lat małżeństwa widocznie może zabić każde uczucie, nawet to przeznaczone, głębokie, przemyślane, zaplanowane i jedynie słuszne.

Westchnęła cicho. Na chwilę odpłynęła w inne myśli. Zobaczyła śliczne różowe włoski, bordowe oczka... Usłyszała perlisty śmiech i przekomarzanie się z nią. Przed oczami stanęło jej czułe pożegnanie, wspólna walka, wiele miłości pomiędzy psotami. Po prostu jej córka.

Splotła na piersi drobne dłonie, bo były zmarznięte i czerwonawe. Zapomniała rękawiczek. Pewnie jej szyja wyglądała podobnie, bo apaszki też zapomniała. Eh, wszystkiego zapomniała ostatnio. Była rozkojarzona, ale chociaż nawet przeszło jej przez myśl, że może to już ciąża, testy i badania krwi uparcie twierdziły coś innego...


Wczesny wieczór zaczął powoli nachodzić nad jej ukochany park, niechętnie więc podniosła się z ławki i energicznie roztarła ramiona. Zmarzła, dopiero teraz to zauważyła. Przyszło jej do głowy, że napiłaby się kawy,  jednak uznała, iż lepiej już wracać. Mamoru pewnie się niepokoi, może czeka już na nią, może zapalił świece...

Przyspieszyła kroku do normalnego, rozbieganego tempa i jak burza przemierzała parkowe alejki, wtedy jednak coś ją zatrzymało na chwilę. Jakieś mocne, acz przyjemne dla ucha dźwięki. Przystanęła nie mogąc zrozumieć, skąd wieczorem, w tokijskim parku może dobiegać perkusja i dźwięki gitary elektrycznej. Było to dość niewiarygodne i takie jakieś intrygujące. Rzadko słuchała tego typu muzyki, jednak wyjątkowo miała ochotę odprężyć się przy metalicznym brzmieniu. Uśmiechnęła się do siebie i podeszła kilka kroków, by sprawdzić, czy to wyobraźnia jej płata figla, czy ktoś właśnie daje darmowy koncert. Przystanęła obok drzewa i oparła o nie skroń. Przez chwilę patrzyła na trzech rozbawionych mężczyzn, jednak ostatecznie przymknęła oczy. Gdy je zaś otworzyła, aż podskoczyła, bo na wyciągniecie jej ręki stał jasnowłosy, młody mężczyzna i diabelsko się uśmiechał.


  • Podoba się? - zagadnął wskazując ruchem głowy kolegów.

  • Yy, tak... przepraszam, nie chciałam przeszkadzać – zarumieniła się i z trudem oderwała spojrzenie od fioletowej głębi jego oczu.


Był jakiś inny. Chociaż ubrany tak ja większość młodych ludzi, interesujących się muzyką tego typu. Czarne spodnie, skórzana kurtka, czarny t-shirt i glany. Jasne, przydługie włosy miał zebrane w kucyk a na twarzy młodzieńczą pewność siebie. Ile mógł mieć lat? 25? Może był w jej wieku, ale to góra.


  • Nie przeszkadzasz. Chodź bliżej – uśmiechnął się zniewalająco.

  • No, dziękuję, chociaż powinnam już wracać do domu. Zasiedziałam się tu trochę. - zmieszała się lekko, widząc jak mężczyzna przemierza wzrokiem przez cale jej ciało. Ostatecznie jednak zatrzymał się na oczach.

  • Daj spokój, jutro nas już tu nie będzie – puścił jej oko – chodź.

  • Jak to Was nie będzie? - zdziwiła się, a on wybuchnął śmiechem.

  • Przyjechaliśmy tu z Osaki, świętować. W nocy wracamy, więc masz jedyną okazję...


Znowu się zarumieniła, ale nie protestowała, gdy mężczyzna niespodziewanie zagarnął ją ramieniem i zaprowadził bliżej, grających wciąż kolegów.


  • To jest Kito – wskazał na perkusistę – Zwykle gra na basie, ale mnie się dziś nie chce walić w bębny, więc go tam posadziłem.


Tłumaczył, nie przestając jej obejmować. Policzki Usagi płonęły, gdyż czuła, że już dawno nie było jej tak przyjemnie jak teraz. Wdychała więc przyjemny zapach, chłonęła tak potrzebne w tym momencie ciepło i rozkoszowała się niskim, zmysłowym głosem nieznajomego.


  • Ten fałszujący na elektryku – wskazał gitarzystę – To Kiro...

  • A ten bezczelny dupek, który Cię obejmuje to Diamand, ale mówią na niego Demon... - puścił jej oko gitarzysta – Domyśl się dlaczego, skarbie...


Usagi spłonęła znów rumieńcem. Poczuła się jak małolata, którą ktoś zabrał za kulisy jakiegoś sławnego teatru i przedstawia największe znakomitości. Zdziwiła się też, gdy poczuła, że mężczyzna mocniej przyciska ją do swojego boku. Podniosła na niego oczy. Uśmiechał się do niej ciepło, ale faktycznie... jakoś demonicznie, aż zadrżała.


  • A Ty?

  • Coo-o ja? - zupełnie straciła kontakt z rzeczywistością.


Wszyscy mężczyźni zanieśli się śmiechem. Właściwie prawie wszyscy, bo Diamand zamiast tego puścił ją i stanął do niej przodem, ale zbyt blisko. Znacznie naruszając jej prywatność, bo ubrania ich ocierały się o siebie.


  • Jak masz na imię? - sprecyzował od niechcenia.

  • Usagi...

  • Usagi... czyli Króliczek – zaśmiał się.

  • Właściwie tak – uśmiechnęła się lekko.

  • W takim razie, Króliczku, posłuchaj sobie tego... Bo to będzie tylko dla Ciebie – puścił jej  oko.


Szybko odsunął się od niej i mrugnął do chłopaków. Wziął też odstawioną pod drzewo gitarę, zaś ona już po chwili rozpłynęła się od niesamowitych dźwięków muzyki. Muzyki tylko dla niej.


Cdn...


fot. Sil





wtorek, 4 czerwca 2024

Zrozumieć, czyli przemowa motywacyjna w wersji wierszowanej... ;)


zrozumieć 


tak rzeka ciągle płynie
jak ciągle czas ucieka
jednak woda w niej niezmiennie
szumi, choć jest inna
trzeba wreszcie zrozumieć
życie nie zaczeka
że chcę żyć szczęśliwie
nie czuję się winna

nieliczni wygrali
na loterii życia
jeszcze mniej wśród ludzi
wszelkiej pomyślności
możesz marzyć o tym,
co jest do zdobycia
lecz świat nie nagradza
trwających w bierności

zapomnij, że istnieją
modlitwy i cuda
zapomnij, że przed tobą
ktoś dosięgnął słońca
lepiej żałować tego
co nam się nie uda
niż żyć ze świadomością,
pustki aż do końca

Sil

fot. Sil


Punkty w Galatei (Uwaga! Post edytowany!)


Kochani, krótko - informacyjnie!

W aplikacji do czytania "Galatea", aby zdobyć darmowe punkty, wchodzimy w zakładkę Punkty (na dole ekranu). Tam, pod przyciskiem "Kup punkty" mamy do wyboru szereg opcji zdobycia darmowych nagród. Między innymi za regularne logowanie (maraton czytelniczy), polecanie znajomym, obserwowanie FB, Instagrama itp., ale również za oglądanie reklam (teoretycznie max 10 i każda po dwa punkty). Niestety sprawdziłam i wiem, że niektórzy użytkownicy nie mają możliwości oglądania reklam za punkty. Znalazłam kilka komentarzy w Internecie na ten temat. Jedni instalują apkę i mają opcję reklam za punkty - inni nie. Galatea nie odnosi się do problemu. Uważam, że to nie fair i jest to kolejny minus korzystania z aplikacji.

Ściskam i pozdrawiam

Sil


Prt Sc by Sil



Prt Sc by Sil


poniedziałek, 3 czerwca 2024

Lucy Score będzie musiała poczekać... A Sil to? ;)

     

    Od jakiegoś czasu widzę w mediach książki Lucy Score. Są o nich artykuły (oczywiście to działanie agencji marketingowych), poleciła mi też je jedna znajoma. Niemniej jednak, gdy próbowałam zacząć czytać - nie dałam rady. Polecona mi powieść rozwijała się tak powoli, że uznałam, iż póki co nie jest dla mnie (Choć nie odradzam, ani nie mówię, że jest zła! Wypowiem się, jeśli przeczytam ;)). Jedna z książek od Lucy, do której chciałam zajrzeć miała 480 stron, inna ponad 600! Może nadaje się więc dla osób, które mogą czytać na pełny etat lub nie mają nic przeciwko dzierganiu po kilka rozdzialików, ale nie dla mnie. Niestety, gdy przypomnę sobie, że są wydawcy, dla których długość książki ma tylko takie znaczenie, że poniżej np. 350 tyś. znaków nawet na nią nie spojrzą to trafia mnie szlag. Dlaczego nie myślą o osobach, które nie mają czasu na poświęcanie całego dnia na czytanie? Nie wszyscy lubią też czytać po dwa-trzy rozdziały i ukończyć książkę po tygodniu albo i miesiącu. Jako stała czytelniczka powieści, proponuję więc, DRODZY WYDAWCY, weźcie pod uwagę również to, że niektórzy czytelnicy naprawdę wolą krótko, zwięźle i na temat.

    W każdym razie... do Lucy Score będę musiała jeszcze raz podejść za jakiś czas, gdy może będę miała do dyspozycji cały dzień lub całą noc, a tymczasem chciałabym Wam, Drodzy Czytelnicy, napisać pewną ciekawostkę. Otóż czekając na autobus parę dni temu, zrobiłam sobie test predyspozycji zawodowych! :D Zdjęcie z wynikiem poniżej. (Wiedziałam, wiedziałam! ;)) Test pochodzi ze strony ofeminin.pl, na którą od czasu do czasu zaglądam.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil


niedziela, 2 czerwca 2024

W maju rekord, dziękuję! A w czerwcu??


Drodzy Czytelnicy!


    W maju padł rekord odwiedzin mojego bloga. Bardzo dziękuję wszystkim Czytelnikom! Jesteście najlepsi. Teraz krótki post o planach na czerwiec i takich tam ;)


    Na początek słówko o aplikacji Galatea, która znów nieco szwankuje. Niedawno pisałam, że problem z reklamami za punkty został rozwiązany, niestety znów zdarzyło mi się, że musiałam obejrzeć więcej reklam niż powinnam, aby dostać nagrodę. Dziś akurat tego problemu nie było, jednak zarówno wczoraj, jak i przedwczoraj tak. Wygląda więc na to, że błąd z nagradzaniem punktami za reklamy nie jest do końca rozwiązany.

Druga sprawa dotycząca Galatei to krótkie opowiadanka, które proponuje angielska wersja. Są to teoretycznie mikro powieści erotyczne, ale, gdy dałam im drugą szansę i przeczytałam kilka, czułam się jednak zawiedziona. Niestety jakość, nawet jak na erotyki... mi osobiście nie odpowiada. W dodatku wiele z tych "shotów" to opisy zdrad, a takiej tematyki po prostu nie lubię. Jeśli jednak ktoś szuka krótkich, dwurozdziałowych opowiadanek zawierających niemal wyłącznie opisy scen erotycznych - proszę bardzo, zajrzyjcie. Ja podziękuję.


    Co do planów dotyczących read2sleep.pl... Pisałam kiedyś, że w moim zamyśle blog miał dotyczyć nie tylko recenzji/opinii o książkach, które czytam, ale również mojej własnej twórczości. W najbliższych tygodniach będę się starała to nieco bardziej zrównoważyć. Do recenzji powieści dołączą również częstsze recenzje różnych artykułów, które czytam i ewentualnie piosenek. Tak dla urozmaicenia. Ponadto, jeśli będę miała możliwość, raz na jakiś czas może się pojawić na niniejszym blogu jakaś z moich fotorelacji, np. ze spacerów po mieście.

Czy pojawi się coś więcej - zobaczymy. Zaglądajcie do mnie często ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil


Prt Sc by Sil


 

piątek, 31 maja 2024

Jeżeli jesteś

jeśli sennym jesteś marzeniem
nie chcę się obudzić
jeśli jesteś tylko złudzeniem
już zawsze chcę się łudzić

Sil

fot. Sil

środa, 29 maja 2024

Książka, której nie lubię, ale którą i tak polecam, czyli „Naga prawda” od Vi Keeland

 

    W 2018 roku na świecie, w 2020 roku w Polsce, choć jednak obie te daty są bliskie mojemu sercu, książka „Naga prawda” od Vi Keeland już nie. Wręcz przeciwnie, mogę powiedzieć, że ta powieść plasuje się gdzieś pod koniec wszystkich pozycji z repertuaru Vi, które przeczytałam. Ponieważ jednak nawet najgorszy romans od pani Keeland jest dla mnie jakości wyższej niż większość innych, które poznałam, nie zawaham się go polecić. Język super, akcja wartka, poczucie humoru świetne jak zawsze. Ale…

    Zacznijmy od tego, że nie przepadam za historiami o prawnikach. Owszem zdarza się nieraz wyjątek potwierdzający regułę, ale rzadko. Natomiast główna bohaterka Layla jest młodą prawniczką, która stawia swoją karierę na pierwszym miejscu. Z jakiegoś powodu jej życie wydaje mi się nudne i może jej samej również takie się wydawało, skoro na początku swojej kariery wdaje się w osobliwy romans z Graysonem, biznesmenem odsiadującym karę w więzieniu dla intelektualistów… Ale, choć Layla i Grayson czują do siebie naprawdę piękne rzeczy, pewnego dnia kobieta odkrywa, że tak naprawdę niewiele wie o obiekcie swoich westchnień, a to czego się dowiaduje, łamie jej serce. Layla znika z życia Graysona na długo, zaś gdy spotykają się ponownie, nic nie jest już tak samo.

    „Naga prawda” to opowieść o drugiej szansie i choć z reguły jestem entuzjastką fabuły z takim splotem wątków, nie tym razem. Nie podobało mi się w książce, że bohater od początku nie był szczery z główną bohaterką. Nie podobało mi się również, że choć z kilku powodów Layla nie chciała mu dać kolejnej szansy, bardzo szybko się złamała. Nie podobało mi się ponadto, że Grayson używał tylu górnolotnych słów, które nijak się miały do jego czynów. I szczerze? Nie jestem pewna, czy ten mężczyzna zasłużył na wszystkie kolejne szanse, które dawała mu Layla. Pierwszy raz czytając powieść miałam wrażenie, że bohater nie jest godny zaufania i, pomimo jak zwykle super zakończenia, gdzieś w tyle głowy siedziało mi, że kto wie, czy za parę lat ich związek się nie rozpadnie.

    Podsumowując – powieść „Naga prawda” jest dobra, ale tym razem nie podarowała mi tylu endorfin, co inne książki od Vi Keeland. Wręcz przeciwnie, na końcu zastanawiałam się, czy to wszystko się zaraz nie rozsypie i to psuło mi humor. Za to ode mnie minus, ale możliwe, że inni czytelnicy nie będą tak odbierać relacji między głównymi bohaterami.

    Książkę oczywiście polecam, bo styl autorki jest wręcz uzależniający i nie odważyłabym się odradzić ;). Jednak na tle innych powieści od Vi? Jest tak sobie.

    I jeszcze na koniec wspomnę, że powieść „Naga prawda” to jedna z nielicznych pozycji, które w ostatnim czasie czytałam po polsku. Mogę śmiało powiedzieć, że tłumacz wiedział co robi. Generalnie, z tego co zauważyłam, polskie wydania powieści od Vi Keeland są na najwyższym poziomie, za co ogromny plus.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil



poniedziałek, 27 maja 2024

„Spotkasz mnie nad jeziorem”? Ładna, całkiem nowa i po polsku, czyli powieść, którą przebiegłam wzrokiem…

 

    Na świecie „Meet me at the lake”, w Polsce „Spotkasz mnie nad jeziorem” i zaledwie kilka miesięcy od wydania. W pierwszym przypadku rok 2023, w drugim 2024. Autorki – Carley Fortune nie znałam wcześniej, ale na pewno sięgnę po drugą z jej popularnych książek „Każde kolejne lato”. Od razu jednak zaznaczę, że choć jest polskie wydanie, ja czytałam po angielsku i na temat tłumaczenia się nie wypowiadam.

    Historia bohaterów w powieści „Meet me at the lake” jest interesująca i ciekawie napisana. Fabuła jest prowadzona naprzemiennie w dwóch przedziałach czasowycha. Czasy teraźniejsze są przeplatane retrospekcjami. Dowiadujemy się, że bohaterowie poznali się lata temu, poczuli do siebie chemię, ale na długo stracili kontakt. Główna fabuła dotyczy tzw. drugiej szansy i muszę przyznać, że jest napisana naprawdę fajnie. A czego dotyczy powieść? Porządkując akcję chronologicznie, główna bohaterka – Fern miała za sobą trudne emocjonalnie dzieciństwo. Będąc jedyną córką samotnej matki, czuła się zaniedbana, gdyż jej mama żyła tylko rodzinnym biznesem – ośrodkiem wypoczynkowym nad jeziorem. Fern była wciągana w pracę w resorcie od najmłodszych lat i choć miejsce jej zamieszkania było piękne i szczerze je kochała, nie mogła się doczekać, aż z niego ucieknie. Gdy tylko mogła „schowała się” więc w stolicy kraju, w Toronto. Czuła się tam mała i anonimowa i było jej z tym dobrze. Pewnego dnia Fern po przyjściu do pracy, do kawiarni, w której dorabiała sobie studiując, zamiast tłumu klientów znalazła młodego artystę malującego mural na jednej ze ścian we wnętrzu lokalu – Willa. Zarówno ona, jak i on już od pierwszego spojrzenia poczuli magnetyzm i niemal „połączenie dusz”, jednak w życiu nic nie jest takie proste. Ich znajomość choć zaczęła się pięknie, nie przetrwała. Los rozdzielił ich na dziesięć lat. Gdy po śmierci matki Fern jest niejako zmuszona do powrotu do rodzinnego domu i rzucona w wir rodzinnego biznesu, nagle nad jeziorem zjawia się również Will. Próbuje pomóc Fern z jej biznesem, odzyskać jej afekt, ale czy kobieta będzie w stanie zaufać komuś, kto już raz zawiódł wszystkie pokładane w nim nadzieje? I czy Will udźwignie tym razem ciężar uczuć, które ponownie nim zawładnęły? A może stchórzy, jak przed laty?

    Powieść „Spotkasz mnie nad jeziorem”, choć pozornie to „zwykły” romans, zawiera naprawdę ciekawe tło. Np. historia mamy głównej bohaterki dodaje smaczku do całej fabuły. Fajnie wykreowane są postaci drugoplanowe i nie irytują mnie, jak to często bywa. Całkowity brak dram typu „szalona była/szalony były” sprawia, że sięgnę po kolejną pozycję od autorki. Książka ocieka emocjami, ale nie przesadzonymi. Są wiarygodne i odpowiednie do treści. Autorka jest w stanie budować napięcie, a jednocześnie nie razi prądem. Co do bohaterów… Will ma duszę artysty i jest mężczyzną z głębią, jednak ta głębia go trochę blokuje, topi w niepotrzebnych wątpliwościach. Fern zaś boryka się z potrzebą kochania i oddania po niezbyt ciepłym dzieciństwie (ale uwaga! Nie było tam żadnych tragedii, traum itp.) i nieudanych związkach. Powieść jest dość przewidywalna, ale są też mile dla oka zaskakujące wątki, za co ogromny plus. Czy są zatem minusy? W moim odczuciu książka jest odrobinę przegadana i osobiście uważam, że można było skrócić ją o jakąś jedną trzecią. Niektóre strony zamiast przeczytać, tylko przeleciałam wzrokiem. Ponieważ jednak ostatnio sama „użeram się” z wydawcami, zaczynam powoli rozumieć, dlaczego niektórzy autorzy dolewają do treści troszkę za dużo „wody”. Spotkałam się np. z wydawcą, który „nie przyjmuje dzieł poniżej 350 tysięcy znaków…). Nieważne, jak ciekawa byłaby historia. Nie ma 350 000 znaków? Nawet nikt jej nie przeczyta! Uważam to za sztuczne ograniczenie, które niepotrzebnie wywiera presję na autorów i w efekcie może po prostu zepsuć książkę.

    Na koniec słówko o języku, którym napisano powieść. Tym razem nie był on dla mnie zupełnie prosty i widziałam pewne różnice w stosunku do amerykańskich powieści, które czytuję. Cieszę się, bo jest to dla mnie rozwojowe. Nie wiem, czy różnice w doborze słów były spowodowane tym, iż Carley jest z Kanady a nie ze Stanów, czy czymś zupełnie innym, nie mniej jednak musiałam nieco wysilić umysł, aby wszystko zrozumieć a nawet kilkakrotnie ratowałam się słownikiem angielsko-angielskim. Tak czy tak, jest w końcu wydanie polskie, więc jeśli ktoś ma ochotę przeczytać „Meet me at the lake” to donoszę, że jest wybór ;).


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



niedziela, 26 maja 2024

Recenzja, jakiej tu jeszcze nie było, czyli półżartem o pewnej piosence ;)

 

Kochani!

 

    Choć nie istnieje już blog "Kim jest Sil?", pewnie już wspominałam nie raz i nie dwa razy, że jedną z moich pasji jest muzyka niemal każdego gatunku. Kilka dni temu YT podpowiedziało mi nowy klip polskiego wokalisty - Krzysztofa Zalewskiego (link -> TU ). Ponieważ piosenka mnie na pół wzruszyła a na pół rozbawiła, nie mogłam się powstrzymać nie tyle przed recenzją, co przed recenzją żartobliwą, nawiązującą do gatunku ;) Have fun!


Trafia to do mnie
tak w treści, jak w formie
powiem też nieskromnie
chociaż bywa niewygodnie
w pisaniu bywam zwinna
nie czuję się winna
że kilka słów za wiele powiem
mam to w głowie
co w sercu to na języku
dajesz Krzychu
nie lubię krzyku
ale ta melodia przemówiła dziś za siebie
dawno nie słuchałam ciekawszego nic u ciebie
tak, przez chwilę byłam w niebie
wiesz muzycznym, zawsze lirycznym
poetycznym

joł!

nie potrzebuję, by ktoś mnie hejtował
często milczę, choć pomysłów pełna głowa
nie potrafię wyrazić, jak dobrze cię rozumiem
pokolenie osiem cztery żyć dla siebie nie umie
musimy się dzielić, w kawałki się roztrzaskać
jak ta szybka z przystanku, swoją duszą szastać
jeśli kiedyś usłyszysz coś dobrego o mnie
powiem nieskromnie, że tak bywa niewygodnie
wiedzieć, że cię słucha ktoś kto pewnie zrozumie
wszystkie te kompleksy, których pozbyć się nie umie
lecz nic nadzwyczajnego chcieć oddać hajs za młodą gębę
do czterdziestu lepiej policzyć, więcej pisać nie będę

Jeszcze mały peesik, co się chłopie denerwujesz?
każdemu choć raz w życiu zdarzyło się być **ujem
wiem, niektórym tak zostaje, żaden klip tego nie zmieni
więc nie czepiaj się tak bardzo do muzycznych podziemi

Sil



sobota, 25 maja 2024

Instagram... o co chodzi?

    

     Chociaż nie byłam, jak do tej pory, wielką entuzjastką Instagrama, zaglądałam tam od czasu do czasu. Czasem raz dziennie, czasem raz na kilka dni. Przeglądałam zdjęcia wrzucane przez znajomych lub sama od czasu do czasu coś tam wrzucałam. Przez chwilę starałam się nawet wyprowadzić z read2sleep.pl moją działalność poetycką, ale nie za bardzo to wyszło, więc zrezygnowałam z regularnego publikowania wierszy na Insta (mało kto zauważał, że pod zdjęciem jest wiersz, więc nie miało to większego sensu) i ponownie po prostu od czasu do czasu wklejam jakieś zdjęcie. Jednak ostatnimi czasy z Instagrama po prostu nie da się korzystać. Zamiast zdjęć znajomych, widzę setki reklam i proponowanych rolek. Wszystko się rusza i choć zapewne wszystkie proponowane rolki są niezwykle ciekawe, nie o to mi chodziło, gdy zakładałam Instagrama. Żeby zobaczyć zdjęcie wrzucone przez znajomą, muszę dłuższą chwilę skrolować i mieć nadzieję, że nie przegapię. A to sprawia, że coraz mniej chętnie korzystam ze wspomnianej platformy. Czytałam, że media społecznościowe będą się ogólnie zmieniać w najbliższym czasie. Jeśli jednak zmiany będą podobne do tych, które obserwuję na Instagramie, obawiam się, że zniechęcą mnie do korzystania.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



piątek, 24 maja 2024

Czym właściwie jest to całe haiku? Czyli jedna z moich ulubionych form wyrazu artystycznego... ;)

Kochani!

Raczę Was od czasu do czasu swoją twórczością - wierszami, opowiadaniami, refleksjami. Jak pewnie zauważyliście, dość często zamiast "klasycznych wierszy" stosuję formę utworu typu haiku. Jest to coś, czego dawniej w ogóle nie rozumiałam (o czym za chwilę), a co nagle stało się jedną z moich ulubionych form wyrazu artystycznego.

Haiku to nic innego tylko siedemnastosylabowy wiersz pochodzący z Japonii. W klasycznej, japońskiej formie wszystkie 17 sylab było pisane w jednej linijce, jednak pisząc haiku w innym języku, należy podzielić go na trzy części. Wersy pierwszy i ostatni zawierają po pięć sylab, zaś środkowy siedem. I ten dokładny podział przez dłuższy czas był dla mnie nie do zaakceptowania. Jestem raczej fanką wierszy o dowolnej, wykreowanej przez autora formie i taki formalizm przeczył w mojej opinii idei poezji. Wiersze były dla mnie mową duszy i nie lubiłam ograniczeń w konstrukcji. Jednak z czasem znalazłam urok tych krótkich utworów, które zaczęły stanowić dla mnie po prostu wyzwanie. Jak ująć to, co chcę w tak ograniczonej formie? Podjęłam wyzwanie raz, później drugi i okazało się, że "moja dusza" znalazła wspólny język z haiku. Dziś pisanie tego typu utworów przychodzi mi naturalnie. Nadal sądzę, że poezję w przeciwieństwie do prozy, powinno się bardziej czuć niż rozumieć. I najwyraźniej potrzebowałam czasu by "poczuć" sens haiku.


Haiku (haiku)

liczenie sylab
bezsens drobiazgowości?
forma wyrazu

Sil

fot. Sil


środa, 22 maja 2024

Going with Gavin – zeszłoroczna minipowieść od Calle J. Brookes

 

    Trudno było mi ostatnimi czasy zabrać się za czytanie. I nie tylko dlatego, że zupełnie nic mnie ostatnio nie było w stanie wciągnąć w lekturę, ale również przez natłok innych spraw, którymi musiałam się zająć. Jednak wczoraj, gdy ukończyłam wreszcie jedno duże zadanie i uznałam, że potrzebuję chwili odpoczynku, weszłam w końcu do mojej ulubionej aplikacji do czytania a tam wyskoczyło na mnie kilka propozycji. Dlaczego zainteresowało mnie akurat „Going with Gavin”, czyli zeszłoroczna książka od nieznanej mi jak dotąd Calle J. Brookes? Proste! Przeczytałam, że powieść ma zaledwie 111 stron…

    „Going with Gavin” wydano w języku angielskim i nie jestem pewna, czy kiedykolwiek pojawi się polskie wydanie tej powieści. Jest to bowiem jedna z takich prostych historyjek o typowo amerykańskim klimacie. Czyta się tę pozycje lekko, łatwo i przyjemnie, ale nie ukrywam, że gdy wczoraj zaczęłam lekturę, miałam wrażenie, jakby ktoś po prostu przygotował książkę do nauki angielskiego. Język jest absolutnie prościutki, litery duże, strony przejrzyste. E-book jest pozbawiony trudnych słów oraz ciężkich tematów.

    Fabuła rozpoczyna się w momencie, w którym główny bohater - Gavin zostaje honorowo zwolniony z wojska po tym, jak uległ groźnemu wypadkowi. Szukając swojego miejsca na świecie, pragnie odszukać starszą siostrę – Glennę, aby być bliżej rodziny. Gdy jednak pojawia się na progu domu siostry, nagle okazuje się, że zastaje tam zamiast tego śliczną, szczerą do bólu Audrey – przyjaciółkę Glenny. Okazuje się ponadto, że siostra Gavina, odkąd widział ją ostatni raz, zdążyła się rozwieść, wyjechać i ponownie wyjść za mąż... Gavin nie ma pojęcia, co robić dalej, ale tak się składa, że siostra Audrey, w wyniku pewnego zarządzenia losu, znajduje się właśnie tam, gdzie poszukiwana przez niego Glenna. Dlatego Audrey, po dokonaniu kilku czynności w celu sprawdzenia przystojnego nieznajomego, proponuje mu, iż zabierze go ze sobą, gdy wkrótce będzie jechała odwiedzić własną siostrę. A jak to bywa podczas długiej podróży (zwłaszcza w amerykańskich romansach…), między głównymi bohaterami coś zaczyna rozkwitać. Niby okay, tylko zarówno Audrey jak i Gavin uważają, że nie są obecnie w takim momencie swojego życia, by się z kimś wiązać. Czy jednak będą w stanie oprzeć się pokusie? ;)

    Jeśli miałabym polecić lub nie tę pozycję, musiałabym zadać kilka pomocniczych pytań. Po pierwsze: oczekujesz ambitnej lektury? Jeśli tak, to nie jest ta pozycja. Po drugie: oczekujesz rozwoju umiejętności czytania po angielsku? Będzie trudno, bo język jest aż nazbyt prosty. Chcesz trochę emocji? W tej książce za wiele ich nie ma. Ale! Jeśli szukasz PROSTEJ książki na początku nauki angielskiego? TO będzie świetny wybór. Chcesz ładną historię na dwie godzinki, przez którą przebrniesz z uśmiechem na ustach bez wysiłku emocjonalnego? To również będzie ta książka.

    „Going with Gavin” to oficjalnie piąta i ostatnia powieść z serii „There is a Season…” i jeśli ktoś zamierza czytać całość, to polecam robić to po kolei. Można, co prawda, spokojnie przeczytać tylko jedną książkę i na tym zakończyć, bo każda powieść opowiada o innej parze, ale uprzedzam, że były takie momenty w „Going with Gavin”, że miło się wrażenie chaosu. Przypuszczam, że gdybym poznawała każdą historię poszczególnych par po kolei, łatwiej byłoby mi zapamiętać, kto jest kim.

Jeśli przeczytam coś jeszcze od Calle, na pewno dam znać.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



piątek, 17 maja 2024

Książka z mojej młodości - jedna z tych, które ukształtowały moje gusta literackie, czyli „Pierścionki” od Danielle Steel


    Zanim usłyszałam o takich pisarkach jak Vi Keeland czy Jerilee Kaye, moją ulubioną powieściopisarką była Danielle Steel, której książki poznałam zupełnym przypadkiem. Jako młoda dziewczyna borykałam się z problemami z cerą. Któregoś razu kosmetyczka podczas zabiegu mówiła, że nie może się doczekać aż dokończy powieść, którą czytała zanim przyszłam. Zapytałam, co to za powieść i powiedziała „Pierścionki”! Byłam ciekawa, zaczęłyśmy rozmawiać o książkach i okazało się, że ja też mam jakąś książkę, którą chciała przeczytać tamta kobieta. Umówiłyśmy się na wymianę. Ja dostałam do czytania „Pierścionki” za co z ciężkim sercem pożyczyłam pierwszy tom „Wiedźmina” ;).

    Powieść „Pierścionki” doczekała się wielu wydań w różnych latach i na całym świecie. W Polsce po raz pierwszy ukazała się w 1996 roku, zaś najpopularniejsze wydanie pochodzi z roku 2005. Książka sprzedawała się w naszym kraju świetnie, choć obecnie wcale nie posiada tak rewelacyjnych opinii, jakbym się spodziewała. Może to kwestia zmiany pokoleniowej? Z tego, co wiem, część pozycji posiada też adaptację filmową pod tytułem „Pierścionki Ariany”. Książka jest zakwalifikowana do gatunku literatury obyczajowej, ale w recenzjach często jest określana jako „romans”.

    „Pierścionki” to powieść trzyczęściowa, ale nie posiada rozdzielenia na różne pozycje. Po prostu treść została podzielona na trzy obszary czasowe. Bohaterką pierwszej części jest matka głównej bohaterki z kolejnych dwóch fragmentów - Kasandra. Kasandra przeżywa wówczas tragiczny romans w hitlerowskich Niemczech. Bohaterką dwóch kolejnych części jest natomiast młodziutka córka Kasandry - Ariana. Początkowo akcja powieści również rozgrywa się w Trzeciej Rzeszy i Ariana boryka się z podobnymi problemami do tych, z którymi miała do czynienia jej matka, jednak ostatnia część „Pierścionków” to losy kobiety po ucieczce do Stanów Zjednoczonych. Powieść nie posiada jednego głównego męskiego bohatera.

    To, co ujęło mnie w książce Danielle, to świetna wielowątkowość. Czasami, gdy nawet wątków jest mniej, w takiej czy innej powieści panuje chaos i zdarza mi się, że pogubię się w sensie fabuły. U Steel tego nie ma. Wszystko jest jasne, uporządkowane, ale również bardzo ciekawe. Świetnie pokazana jest też strona emocjonalna głównych bohaterek. Podobało mi się, że nawet w trudnych czasach, Ariana pozostała silną, młodą kobietą, która potrafiła kochać pomimo przeciwności losu, ale która potrafiła również stanąć w swojej obronie, gdy należało to zrobić.

    Bohaterowie męscy natomiast nie byli w powieści zbyt wyraziści, jakby autorka traktowała ich drugoplanowo. Owszem, byli porządnymi mężczyznami, ale bez głębi. To było raczej tło czy też uzupełnienie dla bohaterek żeńskich.

    Powieść „Pierścionki” to doskonałe połączenie literatury historycznej (ze świetnie skrojonym romansem historycznym) z literaturą współczesną. Oczywiście współczesną na lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku. Myślę, że przemówi przede wszystkim do czytelników, którzy oczekują realistycznych opowieści o silnych kobietach. Myślę też, że dla miłośników romansów historycznych również ta pozycja się nada. Nie jest to literatura erotyczna, sytuacji intymnych w powieści jest bardzo niewiele i są raczej delikatne.

    Książkę polecam, bo ma dla mnie szczególne, sentymentalne znaczenie. Była ważnym elementem kształtującym mój gust czytelniczy i sądzę, że mogłaby być też ciekawym elementem edukacyjnym dla starszych nastolatek.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



Najpopularniejsze posty :)