Nie żałuj tego, co straciłaś.
Jeśli byłaś w stanie to stracić to oznacza...
że nigdy nie miało być Twoje.
Sil
| fot. Sil |
Jeszcze przez kilka dni będę Was męczyć monotematycznie moim archiwalnym opowiadankiem (sprzed wieeeeelu lat ;)), ale prawdopodobnie od przyszłego tygodnia (najdalej w jeszcze następnym), zacznę publikować wg harmonogramu, nad którym wciąż pracuję. W kolejce czekają trzy recenzje, będzie więc jako taka równowaga w postach ;)
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Zapach konwalii
Rozdział 8
Część 1
Dziękuję, Panie von Dohna. Może się Pan ubrać.
Urszula zakończyła masaż i zaczęła powoli sprzątać rzeczy, które były jej potrzebne w czasie zabiegu. W tym samym czasie jej pacjent niespiesznie podnosił się z leżanki. Kątem oka obserwowała go, gdy zakładał ciemną bluzę przez głowę, ale nie próbowała z nim rozmawiać. Było ku temu kilka powodów. Po pierwsze i najważniejsze od pamiętnego dnia, gdy spóźniła się na śniadanie i w efekcie nie przyszła na czas, gdy potrzebował jej wcześniej, praktycznie ze sobą nie rozmawiali. „Dzień dobry” i „Dziękuję” to było właściwie wszystko, co mogli w tym czasie od siebie usłyszeć. Jedynie czasem mężczyzna wydawał jej dodatkowe polecenie zrobienie zastrzyku i tyle. Napięcie między nimi było tak wielkie, że Urszula miała wrażenie, iż powietrze w pomieszczeniach, w których przebywali razem elektryzuje się. Mimo to żadne z nich nie zamierzało najwidoczniej nic na to poradzić. Lecz tego dnia Ula miała jeszcze jeden powód, aby milczeć. Była to kolacja świąteczna, która miała odbyć się już za godzinę i przedmiot, który starannie zapakowany leżał teraz wśród kilku innych paczuszek pod dużą choinką w jadalni.
Simon skończył się wreszcie ubierać i posłał jej zagadkowe spojrzenie, którego jak zwykle nie była w stanie rozszyfrować. Coś pomiędzy podziwem, fascynacją a antypatią. Urszula nie rozumiała, dlaczego pracodawca traktuje ją w taki sposób i nieraz męczyło ją napięcie między nimi. Na przykład teraz, gdy przyglądał się jej, jakby miał ochotę coś powiedzieć, coś zrobić. Przytulić ją i pocałować a może odepchnąć i zbesztać? Gdy spojrzała mu wreszcie w oczy, skinął tylko głowę i odszedł. Ona zaś pobiegła do swojego pokoju, chcąc przygotować się na wigilię. Sama nie wiedziała dlaczego, ale pragnęła tego dnia wyglądać ładnie.
***
Pół godziny później wyszła spod prysznica, dokładnie powycierała ciało i owinięta szczelnie ręcznikiem usiadła przed toaletką. Rozplotła włosy, które miała mocno związane, aby nie pomoczyć ich podczas kąpieli. Zaczęła powoli rozczesywać kolejne pasma. Jednocześnie przyglądała się sobie w lustrze, analizując poszczególne partie twarzy. Dawno, od paru lat nie stosowała żadnego makijażu. Podkład, cienie i tusz do rzęs zostały właściwie zapomniane, ale najwidoczniej jej przybrana matka włożyła te malowidła do jej walizki, gdy Urszula nie patrzyła. Wtedy, gdy rozpakowywała się tutaj po przyjeździe, schowała kosmetyki na dno szafy, sądząc, że i tak się nie przydadzą. Jednak dziś postanowiła ich użyć. Skończyła czesanie, odgarnęła włosy do tyłu i powoli rozsmarowała delikatną warstwę kremu zmieszanego z podkładem. Krem do twarzy i balsam do ciała to były właściwie jedyne kosmetyki oprócz ulubionych, konwaliowych perfum, których używała regularnie. Teraz przyglądała się swojej twarzy pokrytej również mgiełką podkładu. Jej oblicze rozświetliło się nieznacznie, ale poza tym nie zauważyła większej korzyści. Wzruszyła ramionami i sięgnęła po cienie. Musnęła przymknięte powieki ciemnoszarym kolorem i znów przyjrzała się sobie krytycznie. Wyglądała odrobinę poważniej, ale tylko tyle. Nie mogła się zdecydować, czy jest to zmiana na lepsze, czy może na gorsze. Teraz tusz. Tak, ten efekt jej się spodobał. Oczy stały się jakby większe, bardziej wyraziste. Mogłaby przysiąc, że należą do kogoś innego. Do jakiejś ładnej, dostojnej damy, która pasowałaby do tego wytwornego miejsca, nie zaś do zniszczonej życiem wdowy. Całkiem zadowolona z siebie musnęła jeszcze usta błyszczykiem i wstała sprzed lustra.
Ubrań nie miała zbyt wielu do wyboru. Właściwie mogła założyć tylko jedno - czarną, prostą sukienkę z rękawem trzy czwarte oraz spódnicą sięgającą jej tuż za kolana. Zabrała ją na wszelki wypadek, jakby musiała tu uczestniczyć w jakiejś oficjalnej uroczystości. Wyjęła też swoje pantofle z szafy. Zabrała je z tego samego powodu, jednak nie spodziewała się, że naprawdę będzie musiała je założyć. I jeszcze coś. Przedmiot, który na chwilę napełnił jej duże niebieskie oczy łzami, stanowiąc spore zagrożenie dla wykonanego przed momentem makijażu. Sznur sztucznych pereł, który dostała od swojej córki na urodziny. Nie miało znaczenia, że malutka dziewczynka tak naprawdę wybierała pewnie tę błyskotkę ze swoją babcią. Ale jednak... były to perły od...
Celinki...
Urszula ostrożnie przełożyła biżuterię przez głowę i zawiązała niewielką pętle na wysokości piersi. Przełknęła łzy, które wciąż jeszcze paliły ją w gardle i dusiły w klatce piersiowej, po czym ostrożnie skierowała się do drzwi. W kilka chwil później znalazła się w jadalni. W samą porę, bo wszyscy byli już w środku a zegar w tym momencie wybił godzinę osiemnastą…
Zapach konwalii
Rozdział 7
Gotowa Panienka? Tzn. jest Pani gotowa, Pani Urszulo?
Ula niepewnie spoglądała w niebo, nie mogąc się zdecydować, czy aby na pewno chce płynąć do miasta razem z Robertem. Tego dnia wiatr huczał niemal nieustannie i nawet pomimo dwóch swetrów, grubych rajstop pod spodniami oraz ciepłego płaszcza czuła przeraźliwe zimno.
Robercie, jesteś pewien, że to dobry pomysł? Niebo jest niemal czarne. Zaraz będzie śnieżyca.
Mężczyzna, który już siedział w łódce przyłożył dłoń do ucha, aby lepiej odróżnić słowa swojej towarzyszki. Mimo to najwidoczniej nie dosłyszał ich sensu przez panującą pogodę, gdyż odpowiedział tylko
Zdążymy, zdążymy!
Kobieta westchnęła i spróbowała otulić się jeszcze szczelniej grubym szalikiem. Ostrożnie zaczęła schodzić po śliskim nabrzeżu i po kilku minutach już modliła się, aby łódka nie wywróciła się do góry dnem na tym wietrze. Na domiar złego rzeczywiście zaczął padać gęsty śnieg i, choć rozlewisko wyglądało zjawiskowo spowite białym puchem, to jednak Urszula wolałaby, aby wyglądała mniej zjawiskowo a było po prostu bezpieczne. Wreszcie jednak dotarli do miasteczka cali i zdrowi i mogła po cichu odetchnąć z ulgą.
Pani Urszulo, mam trochę zakupów do zrobienia dla Petunii i pozostałych dziewcząt. Nie ma sensu, aby Panienka ze mną szła, więc może umówmy się tutaj za półtorej godziny, dobrze?
Oczywiście – uśmiechnęła się lekko.
Rozdzielili się. Pan Braun poszedł do swojego ulubionego sklepu spożywczego, Urszula zaś rozglądała się pilnie za centrum handlowym, które poleciła jej jedna z pokojówek.
Do tej pory w miasteczku była tylko raz, gdy przybyła w te okolice. Wtedy jednak nie miała możliwości wejścia do żadnego sklepu, gdyż było za wcześnie i wszystkie były zamknięte. Później wizyty tutaj nie były jej do niczego potrzebne, więc nawet o nich nie myślała. Wikt i opierunek miała zapewniony na miejscu. Za rozrywkami nie tęskniła. Ludzi nie znała. Jeśli chciała napisać do matki, jako, że w tym górskim odludziu ciągle był problem z zasięgiem i rozmowa telefoniczna odpadała, przekazywała list na pocztę za pośrednictwem Roberta, który regularnie pływał do miasteczka po zakupy, tak jak tego dnia. Ale pierwszy raz zaproponował jej, że zabierze ją ze sobą. Początkowo była nastawiona sceptycznie do tego pomysłu, jednak uznała, że może wykorzystać ten krótki wypad do zakupu kart świątecznych. Przez lata odzwyczaiła się od ich wysyłania, gdyż nie miała znajomych poza swoim miastem rodzinnym. Teraz zaś, gdy zaczęła liczyć, okazało się, że potrzeba ich całe mnóstwo.
W niewielkim centrum handlowym, do którego dotarła, faktycznie znalazła pocztę, tak jak jej powiedziała Helena. Nie było tu zbyt wielu ludzi. Momentalnie kupiła karnety oraz znaczki. Przysiadła z boku i od razu wypisała pozdrowienia oraz życzenia. Do koperty dla matki dołożyła napisany wcześniej list. Gdy wszystkie przesyłki były gotowe, wrzuciła je do skrzynki i spojrzała na zegarek.
Jeszcze prawie godzina – mruknęła do siebie – No nic, trzeba znaleźć sobie jakieś zajęcie...
Wyszła z lokalu poczty i zaczęła spacerować korytarzem niewielkiej galerii handlowej. Mimowolnie porównywała wnętrze z tymi, które pamiętała ze swojego, rodzinnego miasta, ale właściwie nie było porównania. Wszystko tutaj wydawało się niesamowicie minimalistyczne, proste, zwykłe. Zbyt wielu klientów również tu nie spotkała, pomimo panującego okresu przedświątecznego. W jej mieście o tej porze roku pewnie trudno byłoby się przecisnąć. Jeszcze raz spojrzała na zegarek, aby upewnić się, że ma czas, po czym weszła do jednego ze sklepów. Był to sklep z artykułami gospodarstwa domowego. Przypomniała sobie jak Petunia rano narzekała, że stłukła swoją ulubioną filiżankę. Urszula pomyślała, że może byłoby miło, gdyby kupiła jej jakąś w prezencie świątecznym. Od razu wpadła jej w oko odpowiednia. Spora i śliczna, w kolorze, który Ula często widziała na ubraniach kucharki, gdy tamta nie była w fartuchu. Musiała lubić taki odcień. Wahała się chwile, jednak ostatecznie zdecydowała się na zakup.
Zadowolona z siebie wyszła ze sklepu i wtedy uświadomiła sobie, że nie może dać prezentu świątecznego tylko jednej mieszkance pałacu. Wypadałoby pamiętać również o dwóch pozostałych paniach i o Robercie oczywiście. Zaklęła pod nosem, że nie pomyślała o tym wcześniej i machinalnie weszła do następnego lokalu. Tym razem trafiła do sklepiku ze słodyczami.
Helena uwielbia czekoladki... - przypomniała sobie natychmiast.
Już po chwili piękna paczuszka spoczywała na dnie jej torebki. „Jeszcze Gabriela i Robert.” - przeszło jej przez myśl. Z pokojówką nie było problemu, bo kilka dni temu wyznała Uli, że uwielbia apaszki, chusty i tym podobne i mogłaby ich mieć tysiące. Ale co z Robertem?
Urszula niepewnie spojrzała na zegar. Jeszcze piętnaście minut – tylko tyle jej zostało. Niewiele, zważywszy na to, że zupełnie nie wiedziała, co kupić. Westchnęła głośno i przyspieszyła kroku. W pięć minut obeszła dwa razy centrum handlowe, jednak wciąż nie wiedziała, czym mogłaby ucieszyć starszego mężczyznę. Nagle stanęła w miejscu
Szalik! - krzyknęła głośno.
Dwoje spośród innych klientów galerii obejrzało się słysząc jej podniesiony głos. Ula zarumieniła się, gdy uświadomiła to sobie, jednak nie miała czasu dłużej zastanawiać się nad swoim zachowaniem. Natychmiast pobiegła w poszukiwaniu sklepu z modą męską. Całe szczęście w porę przypomniała sobie wielką dziurę, którą zaobserwowała na szaliku mężczyzny, gdy płynęli do miasta. Chciała mu zaproponować pomoc z zacerowaniem, ale nowy szalik pod choinkę brzmiał znacznie lepiej.
No to mam wszystko i jeszcze pięć minut – ucieszyła się, gdy już miękkie zawiniątko spoczywało na dnie jej torby, zaraz obok pozostałych sprawunków.
Zaczęła kierować się do wyjścia z galerii, lecz nim tam dotarła nagle przystanęła mijając jedną z wystaw. Długo wpatrywała się w przedmiot, który nie mógł nie zwrócić jej uwagi. Hipnotyzował ją wręcz. Wyciągnęła przed siebie dłoń, lecz zanim jej palce dotknęły wystawowej witryny, cofnęła się gwałtownie. Zacisnęła pięści i pospiesznie odeszła w swoją stronę. Jednak po paru krokach niespodziewanie zawróciła i weszła do sklepu.
Gdy dotarła na przystań, Robert już na nią czekał.
Kochani!
Jeszcze nie przygotowałam harmonogramu publikacji postów, więc na razie stary dobry chaos. Dziś kolejny rozdział mojego archiwalnego opowiadania (z 2012 roku). Przypominam, iż wcześniej było publikowane pod innym tytułem i dostosowane do mojej wcześniejszej twórczości typu fan fiction.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Zapach konwalii
Rozdział 6
Kilka dni później…
Tego dnia nie chciało jej się wstawać z łóżka. Już dawno nie doświadczyła takiego uczucia i była szczerze zdziwiona, że jej ciało odmawia posłusznego podniesienia się i pospiesznego umycia. Od kilku lat wręcz nie mogła doczekać się chwili, gdy wreszcie wstanie i zabierze się za jakąś pracę czy też za naukę. W ten sposób mogła nie myśleć, nie przeżywać od nowa swojej tragedii. A dziś? Znów czuła, że potrzebuje chwili lenistwa. Mijał właśnie tydzień jej pracy a każdy dzień był podobny do poprzedniego. Pobudka o wpół do siódmej, poranna toaleta, o siódmej śniadanie ze służbą, a później krótkie przygotowanie i pierwszy zabieg o ósmej rano. Regułą się stało, że zaraz po nim szła na spacer po półwyspie, wracała na krótki lunch i o trzynastej przeprowadzała kolejny zabieg. Obiad wpół do trzeciej, krótki relaks z książką z biblioteki - przeważnie wybierała jakieś romanse, których tu nie brakowało. Czytała je z lekką rezerwą, będąc przekonaną, że takie rzeczy nigdy nie mogłyby mieć miejsca w rzeczywistości. Ale czytała, gdyż książki te nie wymagały od niej nadmiernego wysiłku intelektualnego, a pozwalały skupić się na kilka godzin. Poza tym, jak do tej pory zawsze kończyły się dobrze, więc nie przysparzały jej nawet sztucznego, dodatkowego smutku.
Szesnasta to zawsze był trzeci zabieg dla Simona. Później kolacja koło osiemnastej, powrót do książki lub kolejny spacer, bo wciąż brakowało jej świeżego powietrza. Wciąż zapominała zapytać o klucz do swojego okna i, gdy sobie przypominała o tym tuż przed snem, klęła pod nosem, że w końcu się tu udusi.
Ostatni zabieg o dwudziestej. Wieczór z długą kąpielą i czytaniem w łóżku, aż nie zachciało jej się spać... I dziś nagle organizm się zbuntował przeciwko tej regularności. Wciąż czuła, jakby w jej ciele brakowało odpowiedniej ilości odpoczynku. Przestawiała więc swój budzik o kolejne i kolejne pięć minut, aż w końcu jednak trzeba było wstać, umyć się i zejść do jadalni dla służby. Już wiedziała, że zaraz spóźni się na śniadanie. Ten argument przeważył i pozwolił jej wreszcie przyspieszyć swoje ruchy, bo przecież w tym domu obowiązywała bezwzględna punktualność i zasada ta nie dotyczyła tylko opieki nad Panem tego domu.
Ostatecznie w piętnaście minut była już gotowa i wreszcie zbiegła do kuchni.
Dzień dobry, przepraszam za spóźnienie! – zawołała od progu, energicznie kierując się do zastawionego stołu, przy którym pozostali śniadali już w najlepsze.
Nie szkodzi, nie szkodzi, złociutka – pulchna Petunia podeszła do niej z szybkością, o której Urszula by jej nigdy nie podejrzewała – Ale nie dane Ci chyba będzie zjeść teraz śniadania... Pan czeka już w gabinecie zabiegowym i jest naprawdę w nieciekawym nastroju...
Jak to? Przecież zabieg jest dopiero o ósmej rano – rozejrzała się za zegarem, aby upewnić się, że nie jest jeszcze tak późno.
Wiem, ale najwyraźniej miał ciężką noc... Kazał Ci przyjść niezwłocznie, złociutka.
No dobrze – westchnęła niezadowolona, przeklinając w myślach pecha. Że też akurat dziś Simon potrzebował jej wcześniej. – w takim razie zjem później.
Szła dość szybko obawiając się, że mężczyzna jest w bólu i chcąc mu jak najszybciej ulżyć, dopiero przed samymi drzwiami zatrzymała się na chwilę i odetchnęła. Do gabinetu weszła już dostojnie i wolno. Było dwadzieścia po siódmej.
***
Stał tyłem do niej, zapatrzony w dal, lecz drgnął, gdy jego uszu dobiegł odgłos zamykanych drzwi i miarowy rytm jej subtelnych kroków. Przymknął oczy, aby lepiej poczuć zapach konwalii, a gdy zdał sobie sprawę z tego, co robi, poczuł rosnącą w sobie wściekłość.
Dlaczego tak długo? Czy nie jest tu Pani, aby się mną opiekować? - syknął.
Przepraszam, zabiegi są o ósmej, więc nie zdawałam sobie sprawy, że będę potrzebna wcześniej – usprawiedliwiła się spokojnie.
Ale śniadanie ma Pani o siódmej – odwrócił się z impetem i aż skrzywił z bólu, zaklął pod nosem, momentalnie sięgając po papierosa, by uspokoić oddech.
Urszula przypatrywała się w milczeniu ruchom jego rąk, mimice twarzy, a później kłębowi dymu, który wypuścił z ust. Dopiero po chwili odezwała się wreszcie.
Nie powinien Pan palić, Panie von Dohna.
Nie będzie mi Pani mówić, co mam robić. Zamiast tego radzę pamiętać o tym, co Pani powinna. Mam tu na myśli zasady, które przedstawiłem Pani na naszym pierwszym spotkaniu, czy to jasne?
Tak, ale...
Dość. Niech się Pani weźmie do pracy!
Simon otworzył okno, dopalił swojego papierosa po czym wyrzucił niedopałek, następnie jednym ruchem, popartym odgłosem bólu, zrzucił górną część odzieży i z zaciętą miną podszedł w kierunku kozetki. Nim się jednak ułożył na niej, zmierzył jasną twarz Urszuli surowym spojrzeniem. Nie odwróciła oczu, przybrała jednak maskę obojętności. Skrzywił się na ten widok. Jak najszybciej potrafił, położył się na brzuchu, jednak jeszcze raz uniósł głowę, aby spojrzeć na swoją piękną pielęgniarkę.
Nim Pani mnie dotknie – poproszę o zastrzyk –.oznajmił tonem nieznoszącym sprzeciwu.
Czy nie lepiej jednak będzie najpierw spróbować zabiegu?
Zastrzyk proszę – syknął – Jak będę ciekawy Pani opinii, sam o nią poproszę.
Drgnęła na tę nieprzyjemną uwagę, lecz nie skomentowała jej. W końcu nie była tu od dyskusji czy porad medycznych, lecz od masażu i robienia zastrzyków. Wzruszyła ramionami i poszła przygotować lek. Minęła dłuższa chwila, zanim zabrała się wreszcie do masażu.
***
Dwie godziny później, szczelnie opatulona w płaszcz, szła brzegiem morza rozkoszując się mroźnym powietrzem, przenikającym do samych jej płuc. Śniadania nie zjadła ostatecznie w ogóle. Gdy tylko skończyła masaż i Simon bez słowa podniósł się i wyszedł z gabinetu, trzaskając za sobą drzwiami, poczuła, że coś ściska ją w środku. Musiała odreagować i oto wylądowała na przedwczesnym spacerze.
To był zły dzień. Poranny bunt jej organizmu i ten podły nastój jej pacjenta... Wszystko zmierzało ku temu, że pogrążała się coraz bardziej w złych wspomnieniach, w czarnych myślach. Przypomniała sobie, co sprawia, że mężczyzna jest TAKI. Chodziło o TAMTO... Tamten wypadek. Wypadek, który notabene miał miejsce w podobnym czasie, jak ten inny. Ten, przez który ona była TAKA. Taka pusta...
Kilka lat wcześniej...
Maciej, naprawdę nie sądzę, aby to był dobry pomysł. Przecież możecie wyjechać rano!
Urszula wciąż zapinała maleńkie guziczki od płaszczyka swojej ukochanej córeczki. Co jakiś czas z niepokojem wyglądała przez okno i przypominała sobie prognozę pogody. Gwałtowne burze i nawałnice miały nawiedzić tego wieczoru całe województwo.
Poza tym jesteś przemęczony, dopiero wróciłeś z pracy. Czy to aż taka różnica, czy zjawicie się dziś późnym wieczorem, czy z samego rana? - ciągnęła.
Ulunia, nie panikuj! Jesteś doprawdy przewrażliwiona.
Maciej zbiegł ze schodów i zatrzymał się przed sporym lustrem nad komodą w przedpokoju. Poprawił krawat i kołnierzyk. Rzucił też okiem na to, czy jego córka jest już gotowa, po czym zabrał się za wiązanie butów.
Im szybciej będziemy na miejscu tym lepie. I tak jedną dobę straciliśmy przez ten mój nagły przypadek w pracy. A zapłacone są dwa tygodnie. Dla Celinki będzie lepiej, jeżeli dłużej pooddycha świeżym powietrzem.
Ale to tylko kilkanaście godzin, Maciek! A tam są takie kręte drogi. Jak będzie faktycznie burza, zrobi się strasznie niebezpiecznie.
Ulka, nie mam prawa jazdy od wczoraj! Prosiłem Cię tyle razy, nie znasz się na tym, więc mnie nie pouczaj! A może nie wiem o czymś? Może w tajemnicy zrobiłaś prawo jazdy i jesteś teraz mistrzynią kierownicy?- spojrzał na nią z ironicznym uśmiechem.
Urszula nienawidziła, gdy tak robił. Pokazywał jej, że nic nie wie, że niczego nie umie i na niczym się nie zna. Ale nie miała już siły, by kłócić się z nim ciągle o to samo. Zwłaszcza, że to Celinka najbardziej przeżywała te awantury – Maciej nic sobie z nich nie robił. Westchnęła teraz ciężko, gdy jej mąż zaczął ponaglać ich córeczkę do wyjścia. Celinka uściskała matkę i obiecała być grzeczną i słuchać tatusia. Maciej ucałował ją w czoło, zapewniając, że dwa tygodnie szybko miną, po czym wszyscy wyszli przed dom.
Maciek, tylko błagam. Jedź ostrożnie.
Dałabyś już spokój. Naprawdę – pokręcił głową nie kryjąc irytacji - Powiedziałem Ci, nic się nie stanie. Do zobaczenia!
I już ich nie było. Sama nie wiedziała wtedy, dlaczego coś tak ściska ją w sercu, gdy patrzyła za odjeżdżającą rodziną. Dopiero pięć godzin później, gdy pod jej dom zajechał radiowóz... I te najgorsze słowa, które usłyszała w życiu... „Bardzo mi przykro, obydwoje zginęli na miejscu...”
Wiedzieliście, że pierwszego września rozpoczyna się meteorologiczna jesień? Pory roku meteorologiczne niedokładnie pokrywają się z tymi kalendarzowymi czy astronomicznymi. I tak jesień zaczyna się pierwszego września, zimna pierwszego grudnia, wiosna pierwszego marca a lato pierwszego czerwca. Choć uwielbiam lato, z jakiegoś powodu cieszy mnie, że tegoroczna jesień w pewnym sensie już nadeszła. Cieszą mnie chłodniejsze noce i możliwość porządnego przewietrzenia sypialni, cieszy mnie przymglony, późnoletni krajobraz, gdy kolory łagodnieją, dojrzewają i pozwalają rozwinąć się wyobraźni. Może to wiek, a może tęsknota za spokojem, którego tegoroczne lato mi poskąpiło. Nie wszystko, na co miałam nadzieję ziściło się, ale to już przeszłość. Od jutra wróci trochę porządku, którego taka "księżniczka chaosu" jak ja niezwykle potrzebuje. Tegoroczna jesień będzie dla mnie wyzwaniem na wielu płaszczyznach i przyznaję się, że choć odrobinę boję się tego, co przyniosą nadchodzące miesiące, czekam na nie z mieszaniną ekscytacji oraz radosnego spokoju.
A czego możecie spodziewać się we wrześniu na read2sleep.pl? Również mieszaniny porządku i chaosu. W bieżącym miesiącu zamierzam wprowadzić harmonogram publikacji postów. Będę dążyła do uporządkowania treści i wkrótce określę, w jakie dni będziecie mogli spodziewać się nowych recenzji, a w jakie postów innego typu, jak choćby moja twórczość (w tym twórczość archiwalna). Dlaczego więc wspomniałam o chaosie? Ponieważ będą oczywiście raz na jakiś czas pojawiać się bonusy. To, że jednego dnia dodam "planowy" post, nie oznacza, że nie pojawi się również inny. Dlaczego dążę do porządku na blogu? Z braku czasu. Mój wolny czas w minionych miesiącach skurczył się do rozmiarów ziarnka grochu, więc będę musiała nauczyć się umiejętnie nim żonglować. Co z tego wyjdzie? Zobaczymy :).
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Jak już kiedyś pisałam, nie jestem fanką żadnego wokalisty ani żadnego zespołu. Albo piosenka mi się podoba, albo do mnie przemawia, albo nie... Tak się złożyło, że większość utworów Krzysztofa Zalewskiego, polskiego wokalisty, którego kariera rozkwitła w naszym kraju w ostatnich kilku latach (tak, wiem, że to drugie podejście artysty), jakoś do mnie przemawiała. Uwielbiam kilka jego utworów, jak choćby "Miłość, miłość" (można posłuchać -> TUTAJ), ale również wiele innych. Pisałam również już żartobliwą recenzję jednego z tegorocznych utworów Zalewskiego "Z głowy" (post znajdziecie w spisie po prawej) i uwielbiam również nową piosenkę, którą niedawno usłyszałam przypadkiem. Utwór o zagadkowym tytule "Na na na na" (Edit: od jej oficjalnej premiery już wiemy, że tytuł to "Nastolatek") ma świetny tekst i dobre, eklektyczne opracowanie muzyczne, które kojarzy się chociażby z muzyką zespołu U2, ale nie tylko (link do piosenki "Nastolatek" do posłuchania -> TUTAJ). Dlatego też, gdy usłyszałam utwór "Kochaj", który również promuje najnowszą płytę Krzysztofa Zalewskiego, przez chwilę myślałam, że coś mi się pomyliło. Że to nie jest utwór tego artysty.
Jeśli chcecie sami posłuchać piosenki "Kochaj" jeszcze przed moim krótkim tekstem, to można poszukać na YouTube lub kliknąć sobie -> TUTAJ.
Tak się składa, że gdy pierwszy raz zaczęłam słuchać omawianej piosenki, aż wyłączyłam ją po około 1/3, następnie przeczytałam sobie tekst w Internecie, podrapałam się po karku i włączyłam utwór jeszcze raz, uznawszy, że dam mu szansę. Niestety, choć słuchałam go wielokrotnie, nic się nie zmieniło. Dalej absolutnie mi nie pasuje. Owszem, lubię wokal Zalewskiego, ale to wszystko w przypadku "Kochaj".
Utwór zbudowany jest następująco: zaczyna się refrenem, który przypomina zawodzenie nieszczęśliwie zakochanego studenta przy ognisku, następnie jest zwrotka, która z założenia miała być prawdopodobnie niezwykle liryczna, ale jedno wyrażenie sprawiło, że raczej taka nie jest, następnie znów refren, ale rozbudowany, kolejna zwrotka, która nawet jest okay i dwa razy ten rozbudowany refren, który usłyszeliśmy po pierwszej zwrotce. Prosta konstrukcja, spokojna muzyka i w teledysku Krzysztof Zalewski jeżdżący na koniu po Warszawie...
![]() |
| Prt Sc by Sil |
Zacznijmy od końca. Krzysztof Zalewski w teledysku jeździ na koniu po Warszawie, WTF? Pamiętacie, jak wspomniałam na początku o utworze "Miłość, miłość"? Spójrzcie na teledysk, jest przepiękny i interesujący. Tu mam wrażenie, że po prostu zabrakło pomysłu na zilustrowanie treści. Teledysk dostaje ode mnie dwie na pięć gwiazdek. Jedną, za to, że jednak jakiś jest, drugą za to, że mnie zaskoczył. Uważam jednak, że absolutnie nie pasuje do treści utworu.
Teraz tekst i druga zwrotka. Pozwólcie, że zobrazuję...
![]() |
I teraz inna sprawa. Piosenka była reklamowana jako przepiękna ballada rockowa o miłości (rockowa... ;)). Tymczasem to jest ballada:
- z ostrzeżeniem, że zaraz to wszystko może się skończyć, dla mnie to piosenka zapowiadające rozstanie a nie szczęśliwy związek;
- z postulatem do "ukochanej", żeby coś zrobiła, bo inaczej podmiot liryczny zniknie, to wołanie do partnerki o uratowanie związku;
- to zapewnienie, że
Cóż, jeśli utwór "Kochaj" miał nawiązać do przesłania z wiersza "Spieszmy się" Jana Twardowskiego, to się nie udało. Jeśli miał być zapowiedzią rozstania i końca miłości? Bardziej. W piosence wyczuwa się, że z jednej strony podmiot obwinia się, że nie jest wart miłości partnerki a z drugiej nakazuje jej ratować ten związek kochając go bardziej czy też "obłędnie", bo inaczej zniknie. Niestety, taka konstrukcja po prostu do mnie nie przemawia.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Kochani!
Nie wiem, dlaczego Blogger miesza tak z czcionką i przeklejony tekst opowiadania wyświetla się w różnej wielkości. Mam nadzieję, że nie przeszkadza to zbytnio w czytaniu. Przed nami rozdział piąty. Have fun :)
Ściskam
Sil
Zapach konwalii
Rozdział 5
Powoli weszła do pokoju, który miał być jej domem przez najbliższe miesiące i instynktownie, od razu skierowała się do dużego łóżka. Była wykończona. Usiadła ciężko, po czym rozejrzała się po pomieszczeniu. Była tu już wcześniej, zaraz po przybyciu do tego domostwa, ale wówczas błyskawicznie zostawiła tylko swoją podróżną torbę oraz okrycie wierzchnie. Nie miała wtedy czasu na dłuższą analizę przestrzeni. Teraz zaś rozglądała się ciekawie po każdym zakątku.
Pokój był duży, bardzo duży nawet. Na oko wydawał się większy niż trzydzieści metrów. Przestronny, ale dość ciemny od wzorzystych tapet. Po lewej i po prawej stronie znajdowały się drzwi. Po prawej były te wejściowe, którymi przed chwilą weszła. Po lewej zaś znajdowały się drzwi nieco węższe, jak ją poinformowano, prowadziły one – pierwsze do jej prywatnej łazienki, drugie do garderoby.
Naprzeciwko sporego łóżka, na którym wciąż siedziała, znalazła nieczynny kominek, zostawiony najwyraźniej tylko dla ozdoby. Tuż przy oknie zaś zauważyła niewielki sekretarzyk oraz rzeźbioną toaletę z wielkim, kryształkowym lustrem i niskim krzesłem.
Wstała z łóżka, otworzyła swoją podróżną torbę i powoli zaczęła ją opróżniać – zupełnie pustą postanowiła od razu zanieść do garderoby. Uśmiechnęła się do siebie, gdy już była w środku pomieszczenia. Garderoba była wielkości jej pokoju w rodzinnym domu...
W kilka chwil była całkowicie rozpakowana. Z rozległych szaf udało jej się jako tako zapełnić tylko jedną, wąską szafkę przy samym wejściu. Zamknęła ostrożnie drzwi i przeszła do łazienki obok. Aż wstrzymała oddech, gdy zobaczyła to pomieszczenie. Duże, przestronne, bardzo klimatyczne w ciepłych barwach piasku i naturalnego drewna. Na środku stała ogromna wanna lekko wpuszczona w podłogę, która przywodziła na myśl raczej mały basen niż miejsce do umycia się. Po lewej znajdowała się sporych rozmiarów kabina prysznicowa, po prawej toaleta, na wprost piękna umywalka w kształcie kwiatu lotosu.
Coś niesamowitego – szepnęła do siebie – Aż strach z tego korzystać...
Mimo to od razu postanowiła wypróbować swój pokój kąpielowy i w kilka minut później leżała zanurzona po szyję w ciepłej wodzie odprężając się po intensywnym dniu i analizując wszystko, co się zdarzyło przez ostatnie kilkanaście godzin.
Jaśnie Pan... - szepnęła do siebie, przymykając oczy - Simon von Dohna.
Pracodawca od pierwszego momentu stanowił dla niej niemałą zagadkę. Nie wiedziała zupełnie, czego się po nim spodziewać. Raz był dla niej miły i uprzejmy tylko po to, by zaraz stać się grubiańskim i ironicznym. Najciekawsze zaś było to, że im milsza, im cierpliwsza starała się być ona, tym mężczyzna był bardziej nieprzyjemny. Już w środku dnia poskutkowało to tym, że przestała się starać, a nawet odzywać, jeżeli nie była wprost o coś zapytana. Wśród służby, do której schodziła na posiłki, pozostawała w efekcie również milcząca i raczej obojętna, co jednak nikomu najwyraźniej nie przeszkadzało.
Po obiedzie została oprowadzona po rezydencji, a dokładniej „obszarze dla niej dostępnym”, jak wyraził się stary Robert, który pełnił honory gospodarza. Zobaczyła więc dokładnie salon, jadalnię, w której odbywały się niegdyś oficjalne przyjęcia, bibliotekę – tu bogaty zbiór dawał nadzieję na to, że długie zimowe wieczory nie będą się aż tak dłużyć, pokój muzyczny z przepięknym fortepianem pośrodku oraz pokój kominkowy. Na koniec została sala balowa – czyli po prostu duże pomieszczenie bez większego umeblowania. Z sali balowej oraz jadalni można było wyjść na taras widokowy. Wyszła więc, nie mogła sobie tego odmówić, chociaż nie chciało jej się wracać na górę po płaszcz. W skupieniu, mocno ściskając szybko marznące ramiona, kontemplowała cudowny, choć melancholijny widok – skaliste, zmrożone wybrzeże oraz przepiękne, groźne o tej porze roku, górskie jezioro. Stałaby pewnie pogrążona w myślach jeszcze długo nie zważając na mróz, gdyby nie wywołał jej Robert.
No, już, już... bo się Panienka przeziębi – uśmiechnął się starszy mężczyzna i nie miała innego wyjścia niż wrócić. Pospiesznie zamknął za nią drzwi od tarasu - Kuchnię i jadalnię dla służby już Panienka... tzn. Pani widziała, więc to tyle. Gabinet Jaśnie Pana oraz pokój zabiegowy również nie jest już dla Pani tajemnicą... Pozostałe pokoje to pomieszczenia gospodarcze w piwnicach, ale to raczej nie będzie Pani obchodzić, sypialnie gościnne, sypialnie służby, strych... i to wszystko. Jest jeszcze wieża, ale tam nikomu oprócz Jaśnie Pana nie wolno wchodzić. Nawet dziewczęta tam nie wchodzą, aby posprzątać... To wszystko po tamtym....
Urszula westchnęła. Mianem TAMTO zwykło się wśród służby określać wypadek, w którym zginęły żona i córka jej pracodawcy. A odbywało się to przyciszonym głosem, wręcz konspiracyjnym szeptem i zdecydowanie zbyt często. Uli od początku działało to na nerwy, jednak nie komentowała. Za to uśmiech na jej drobnej twarzy przywoływało określenie starszych pań pracujących w tym domu mianem „dziewczęta”, rozumiała jednak, że wynika to pewnie stąd, iż muszą być nieco młodsze od Roberta, który to właśnie używał podobnych określeń w odniesieniu do owych dam.
No dość tego dobrego – mruknęła wreszcie do siebie podnosząc się z kąpieli.
Przez chwilę nie myślała o niczym. Zamiast tego skupiła się na wycieraniu ciała oraz osuszaniu włosów. Po dokonaniu tego zabiegu splotła włosy w gruby warkocz oraz naciągnęła długą koszulę nocną na nagie ciało. Po szlafroczek nie sięgnęła, gdyż pomimo panującej na zewnątrz zimy w części domu, gdzie mieszkała służba było bardzo ciepło. Może nawet trochę nazbyt, jednak jak dowiedziała się przy kolacji „dziewczęta nie znoszą marznąć”.
Dobrze, że Pan von Dohna nie lubi gorąca i nie jest tak przegrzewany cały dom – mruknęła do siebie – Chyba będę musiała spać przy uchylonym oknie...
Podeszła w tamtą stronę, aby umożliwić dopływ świeżego powietrza, jednak czekała ją tutaj przykra niespodzianka. Okno było zamknięte na klucz. Przez chwilę postała niezadowolona obserwując skrzącą się taflę wody pomiędzy tym a drugim brzegiem jeziora. Podziwiała migające światełka w miasteczku nad zatoką. Musiała przyznać, że widok był niesamowity.
Tylko dlaczego okno zamknięto na klucz? Cóż to za pomysł w ogóle? - westchnęła.
Zegar wybił dwudziestą trzecią, uznała, że należy jej się wcześniejszy wypoczynek i skierowała kroki do łóżka. Przez jakiś czas leżała nieruchomo, jednak sen nie przychodził. Nie mając nic lepszego do roboty wróciła do analizy minionego dnia.
Przypomniała sobie swój pierwszy zabieg z nowym pacjentem. Tamten masaż. Aż dreszcz przeszedł przez jej ciało, gdy wróciła myślami do tamtej pierwszej chwili. Wciąż czuła gorącą skórę oraz twarde mięśnie mężczyzny. Pomimo niepełnosprawności, a może właśnie z tego powodu, gdyż musiał użyć wiele siły, by móc utrzymać swoje ciało w pionie, Simon miał silne, twarde ramiona i mocne mięśnie pleców. Jeszcze nigdy nie miała pacjenta o tak pięknie wyrzeźbionych mięśniach klatki piersiowej, brzucha i ramion. Wyczuwała co prawda pod palcami miejsca, które kosztowały go tyle bólu, ale zwyrodnień nie było widać, więc z pozoru wydawał się być zupełnie zdrowym mężczyzną w kwiecie wieku. Tamten pierwszy masaż trwał prawie godzinę i zakończył się jej pełną satysfakcją, gdyż Simon wstał po nim znacznie łatwiej niż zazwyczaj. Zresztą już po kilku minutach jej pracy czuła, że całe ciało mężczyzny rozluźnia się, a po jego miarowym, spokojnym oddechu poznała, jak bardzo jest zrelaksowany. Gdy skończyła, nie od razu otworzył oczy i przez chwilę wydawało jej się, że zasnął. A gdy już najwyraźniej dotarło do niego, że na chwilę obecną koniec zabiegu, wstał z osobliwym wyrazem twarzy. Do teraz nie mogła go rozszyfrować. Podziękował jej wtedy, szorstkim tonem oznajmił, że ma zalecenie cztery masaże dziennie co trzy godziny, wyraził nadzieję, że nie spóźni się na następny zabieg, po czym jak mógł najszybciej - odszedł.
Między zabiegami nie widywała go w ogóle, ale nie było tajemnicą, gdzie się znajduje. Początkowo wrócił do gabinetu, zaś po ostatnim zabiegu Simona, Petunia poinformowała ją, jak zwykle konspiracyjnym szeptem, że Jaśnie Pan, zaszył się w swojej wieży, jak robi co wieczór. Westchnęła, bo umierała z ciekawości, co takiego znajduje się w zakazanym pomieszczeniu, wiedziała jednak, że prawdopodobnie nigdy się tego nie dowie.
Przed zaśnięciem jeszcze raz wyjrzała tęsknie przez okno.
„Może jutro uda mi się wyjść na spacer w przerwie między zabiegami” - przeszło jej przez myśl nim wreszcie usnęła.
***
Tymczasem w pokoju na wieży, zapatrzony w czarno-fioletową taflę nocnego jeziora, siedział nieruchomo białowłosy mężczyzna. W napięciu, jakby na coś czekał, próbował odciągnąć myśli od konwaliowego zapachu złotych loków kobiety o cudownym, uśmierzającym ból dotyku. Lecz nim nastał późny grudniowy świt, z kamienną twarzą przypomniał sobie, że nie ma już na co czekać, bo przecież w jego piersi nie bije już serce. Umarło ono przed przeszło czterema laty, a zostało pochowane w kamiennym grobie wraz z piękną Różą i maleńką, słodką Sarą.
Zapach konwalii
Rozdział 4
Część 2
Mężczyzna otrząsnął się pierwszy, zły na siebie, że zachowuje się tak dziwnie i to wobec zupełnie obcej kobiety. Jeszcze nigdy nie odebrało mu przy nikim mowy. A cóż tu było niezwykłego? Sytuacja jak wiele innych. Przychodzi młoda pracownica i trzeba należycie ją przywitać i pouczyć o obowiązkach i zasadach a nie stać jak osioł na środku pokoju. Zdenerwowany przybrał surową minę i szorstki tonem rozpoczął rozmowę.
Witam Panią w moim domu. Pewnie zastanawia się Pani, czy będzie jakaś rozmowa kwalifikacyjna. Rozwieję wątpliwości bezzwłocznie. Nie będzie. Jest Pani przyjęta na trzymiesięczny okres próbny i w tym czasie przekonamy się o Pani kompetencjach. Czy w tym względzie ma Pani jakieś pytania?
Nie.
Głos Simona, niski i zimny sprawił, że po jej plecach przeszedł dreszcz. Nie umiała zrozumieć, dlaczego jest dla niej taki nieprzyjemny. Przecież nie spóźniła się na spotkanie a żadnej gafy nie mogła jeszcze popełnić, skoro znała go tak krótko. No może poza pominięciem powitania i przedstawienia się, ale to chyba nie było nic aż tak strasznego. Przyszło jej do głowy, że może Pan von Dohna ma po prostu taki sposób bycia i dlatego ciągle zmieniają mu się opiekunki? W sumie nikt nie lubi wywyższających się gburów. Przypomniało jej się, że ten mężczyzna nigdy się nie uśmiecha i ponownie po plecach przeszedł jej dreszcz. Ale cóż... nie zamierzała wybrzydzać. Chciała po prostu zacząć już pracę i tyle.
Dobrze. Przedstawię Pani więc zasady współpracy i mieszkania w tym domu. A później od razu poproszę Panią o wykonanie swoich obowiązków, gdyż czuję się dziś bardzo źle. Po pierwsze...
Przepraszam – wtrąciła spokojnie – Może w takim razie od razu się Panem zajmę, Panie von Dohna, a zasady przedstawi mi Pan później? Po cóż cierpieć niepotrzebnie?
Mężczyzna drgnął i zmarszczył groźnie brwi. Urszula była pewna, że zaraz na nią nakrzyczy, jednak myliła się. Simon wręcz ściszył głos. Zaskoczona poczuła, że robi jej się zimno, gdyż oczy białowłosego rozbłysły intensywnością spojrzenia.
Pierwszą zasadą jest to, że nie przerywamy sobie wzajemnie wypowiedzi. Proszę zapamiętać i stosować się do tej reguły od teraz. Drugą zasadą jest bezwzględna punktualność. Bezwzględna! Trzecia to całkowity zakaz wchodzenia do mojego gabinetu na wieży. Któraś z pokojówek pokaże Pani później obszar domu, który jest dla Pani dostępny. Kolejną zasadą jest zachowanie ciszy. W tym domu nie słuchamy głośno muzyki, nie krzyczymy, nie gwiżdżemy, nie śpiewamy i tym podobne. Czy jak do tej pory wszystko jest dla Pani jasne?
Tak – Urszula kolejny raz tego dnia szumiało w głowie od nadmiaru cisnących się do głowy myśli.
To dobrze. Ponoć skończyła Pani studia z wyróżnieniem, domyślam się więc, iż nie ma Pani problemów z przyswajaniem nowych informacji. Na razie wystarczy. A teraz zapraszam Panią do innego pomieszczenia, gdzie będzie Pani mogła w praktyce wykorzystać swoje umiejętności.
Wskazał ręką na drzwi, jednak Urszula ani drgnęła, gdy mężczyzna powoli ruszył w tym kierunku. Sama stała w odległości niewiększej niż dwa metry od wyjścia. Czekała, obserwując każdy ruch Simona. Chciała się przekonać, co sprawia mu największą trudność i cierpienie.
Poruszał się wolno, ale dość płynnie. Twarz miał kamienną, jednak Urszula widziała w jego oczach, że każdy krok sprawia mu ból. Nie odezwała się w dalszym ciągu, nie proponowała pomocy. Nie sposób było nie zauważyć, że ma do czynienia z mężczyzną bardzo, ale to bardzo starającym się zachować twarz i pozory sprawności, a ponad wszystko bardzo dumnym.
Szedł w milczeniu. Po pierwsze dlatego, że miał unieruchomioną szczękę od zaciskania zębów z irytującego bólu, po drugie dlatego, że analizował zachowanie swojej nowej opiekunki. Do tej pory jeszcze mu się nie zdarzyło, aby jakakolwiek fizjoterapeutka zaraz po przywitaniu nie przybiegła do niego i nie zaproponowała słodkim głosikiem, uwieszając się jednocześnie na jego ramieniu, że pomoże mu dojść do miejsca docelowego. Tymczasem ta obserwowała go tylko pilnie, jakby analizując każdy jego ruch, aż przez ułamek sekundy poczuł się niepewnie.
Po chwili był już tuż przy niej i mijając ją, poczuł lekkie oszołomienie, gdy do jego nozdrzy doszedł delikatny zapach perfum kobiety. Nigdy nie wyczuł podobnej woni na jakiejkolwiek innej osobie. Do tej pory zapach ten kojarzył mu się tylko z jednym – z wiosennym ogrodem. Konwalie? Bez? Co to mogło być? Może jaśmin? Nie, na pewno konwalie.
Chrząknął wymijając Urszulę, aby ukryć delikatne uczucie zmieszania. Nacisnął klamkę.
Proszę za mną.
Dopiero teraz faktycznie ruszyła się z miejsca, jednak nie poszła za nim a zrównała swój krok z krokiem mężczyzny. Simon i tego nie skomentował. Kątem oka widział, że patrzy prosto przed siebie, więc najwyraźniej tę swoją analizę już zakończyła.
To te drzwi na lewo od nas. Może Pani iść szybciej i zaczekać tam na mnie.
W porządku – odpowiedziała spokojnie, ponownie go zaskakując.
Aż przystanął, gdy jego nowa opiekunka bez jednego zawahania przyspieszyła kroku i zniknęła we wskazanym pokoju. I to jeszcze mu się nie zdarzyło. Do tej pory każda z pielęgniarek odpowiadała, że woli iść z nim, aby się nim dobrze zaopiekować. Czyżby ta kobieta miała go gdzieś? A może jest tak strasznie posłuszna? Doprawdy nie wiedział, który wariant by wolał...
Wszedł powoli przez uchylone drzwi, zamykając je ciężko za sobą. Urszula faktycznie musiała być doświadczona, bo już zdążyła przygotować specjalne łóżko i terapeutyczne maści do masażu przeciwbólowego. Krzątała się jeszcze poprawiając różne specyfiki i przestawiając najwyraźniej tak, aby było jej najwygodniej. Na swojego pacjenta zdawała się nie zwracać większej uwagi.
Stanął przy kozetce i przyglądał się jej ruchom. Zdziwiło go, ile gracji jest w każdym kroku kobiety. Poruszała się z niezwykłą lekkością i elegancją. Ubrana tylko w czarne leginsy i tunikę w tym samym kolorze, wydawała się mu bardzo delikatna z budowy. Kolor jej ubrania mocno kontrastował ze złotymi, półdługimi włosami ściągniętymi teraz w luźny kok na karku oraz jasną, subtelną cerą. Była niewysoka, nie wyglądała na silną. Simon zastanawiał się, dlaczego wybrała zawód, który prawdopodobnie wymagał wiele wytrzymałości fizycznej, ale nie zamierzał jej o nic pytać. Skoro była już doświadczona, ufał, że wie, co robi.
Dopiero po chwili zauważył, że Urszula od jakiegoś czasu stoi po drugiej stronie łóżka i bacznie mu się przygląda. Zmieszał się lekko na widok jej spokojnej twarzy i pięknych – tak, naprawdę pięknych błękitnych oczu.
Czy pomóc Panu zdjąć marynarkę i koszulę, Panie von Dohna? - zapytała spokojnie.
Zapytała - nie stwierdziła, że to zrobi. To była kolejna nowość. Wszystkie poprzednie kobiety po prostu rzucały się, aby zdjąć z niego ubranie. Tymczasem ona nawet nie nalegała. Tylko zapytała.
Dziękuję, poradzę sobie – mruknął w odpowiedzi.
Odłożył kule na bok i zabrał się do zdejmowania odzieży. Marynarka i koszula zawisła w ten sposób na pobliskim wieszaku a on jedynie w spodniach stanął przed swoją nową opiekunką.
Proszę... - wskazała na leżankę – niech się Pan położy na brzuchu, Panie von Dohna.
Tym razem jej głos drżał lekko. Mężczyzna, który już wykonał zalecenie uśmiechnął się w poduszkę, pomimo targającego nim bólu. Cóż, doskonale wiedział, że widok jego nagiego torsu zawsze robił wrażenie na kobietach. Najwidoczniej ta również nie była wyjątkiem. Sam nie wiedział, dlaczego odczuwa teraz tak wielką satysfakcję, do tej pory było mu to obojętne lub nawet irytowało go. Ale nie miał czasu zastanawiać się dłużej nad niepożądaną zmianą własnych reakcji, gdyż w tym momencie odpłynął w inny świat pod cudownym, kojącym dotykiem swojej nowej fizjoterapeutki.