czwartek, 12 września 2024

Zapach konwalii - Rozdział 9


Zapach konwalii

Rozdział 9


Urszula szybkim krokiem przemierzała korytarze dzielące jadalnię od gabinetu zabiegowego. W obu rękach podtrzymywała kilka paczek z prezentami, które otrzymała tego wieczoru. Wiedziała, że nie zdąży pójść do swojego pokoju, aby je zostawić czy przebrać się w zwyczajne ubranie. Dziesięć minut to nie było zbyt wiele czasu, aby przygotować się do zabiegu z Simonem. Zdenerwowana, że nie pomyślała o tym wcześniej i zasiedziała się ze służbą przy choince, jeszcze przyspieszyła kroku i nagle przed samymi drzwiami poślizgnęła się i wysypała zawartość ozdobnych pudełek i torebek na podłogę. Tylko kosz od Pana domu utrzymała w ręku. Całe szczęście, bo inaczej bezcenny flakonik jej ulubionych perfum prawdopodobnie roztrzaskałby się na marmurowej posadzce. Otworzyła drzwi na oścież i jak najszybciej pownosiła do środka wszystkie pakunki, ustawiając je pod oknem.

Odetchnęła głośno, zamknęła drzwi i zdjęła z szyi ulubiony sznur pereł od córki, aby jej nie przeszkadzał przy pracy, po czym dokładnie umyła ręce.

Miała kilka minut, więc jak najszybciej zaczęła przygotowania. Zmieniła prześcieradło oraz ręcznik przy leżance, przyniosła wszystkie potrzebne specyfiki, a także zapaliła świecę, gdyż ostatnio do zabiegów postanowiła dołączyć aromaterapię. Nie wiedziała, co na to Pan von Dohna, gdyż ani słowem nie skomentował tej innowacji, jednak brak kąśliwej uwagi uznała za dobry znak. Wszystko było gotowe, gdy zegar wybił godzinę dwudziestą. Mogła odetchnąć z ulgą.

Odczekała kilka minut, jednak mężczyzna wciąż nie nadchodził. Zdziwiła się tym bardzo, bo od pierwszego dnia jej pracy nie spóźnił się na ani jeden zabieg nawet o minutę. Spojrzała jeszcze raz na zegar, czy nie pomyliła godziny. Dziwne... może uznał, że w ten szczególny dzień nie będzie masażu? Ale przecież poinformowałby ją o tym...

Jeszcze raz poprawiła wszystko i podeszła do okna, gdzie zostawiła otrzymane tego dnia prezenty. Mechanicznie sięgnęła po flakonik perfum od pracodawcy i po raz nie wiadomo który tego wieczoru, przeczytała dedykację.


  • Simon… Nie podejrzewałabym Cię o taki... miły gest... - szepnęła do siebie.



Znów spojrzała na zegar. Minął już kwadrans od umówionej godziny a mężczyzny wciąż nie było. Zaczęła się niepokoić. Cała służba była w jadalni, może ich pracodawcy coś się stało a oni nie słyszeli. Ostrożnie otworzyła drzwi i wyjrzała z gabinetu. Nadstawiła uszu, jednak jedyne co usłyszała to przyciszone śmiechy oraz rozmowy służby, która najwidoczniej wciąż dobrze bawiła się przy choince. Postanowiła, że sama poszuka swojego pacjenta. Zgasiła świecę, zamknęła starannie przygotowane wcześniej specyfiki, chociaż na razie zostawiła je tam, gdzie stały, po czym wyszła na korytarz.

Jej wysokie szpili wystukiwały na posadzce rytm, który niósł się echem po całym domu. Niezbyt zadowolona z takiego efektu, bezwiednie zaczęła iść na palcach. Przemierzyła hall i powoli zaczęła wspinać się po schodach, nie skręciła jednak jak zwykle do skrzydła dla służby, a do tego, w którym swoje prywatne pokoje miał Pan tego domu.

Do tej pory była tu tylko raz i tylko na korytarzu, gdy pokojówka pokazywała jej, tę część domu, aby wiedziała na wszelki wypadek, gdzie ma szukać Simona w bardzo pilnych sprawach. Nie było jak dotąd potrzeby, żeby zapuszczać się w ten rejon, więc ani razu nie przeszło jej to przez myśl

Korytarz był przestronny, ale dość ciemny. Nie mogła sobie przypomnieć, gdzie jest włącznik światła. Na samym końcu widziała niewielkie okno, przez które na szczęście trochę światła rzucał księżyc. Mimo to szła ostrożnie, na palcach, licząc mijane przez siebie drzwi.

„To chyba ten półoficjalny gabinet, jak to mówiła Helena, to musi być ten mały salon, sypialnia... tu biblioteka... pokój muzyczny... a tu chyba to wejście na wieżę...” - myślała. Korciło ją, aby od razu wejść w to ostatnie miejsce, ale pamiętała ostrzeżenia, by tam nie wchodziła pod żadnym pozorem. Cofnęła się ostatecznie i postanowiła poszukać najpierw w gabinecie i w saloniku. Pokój muzyczny odpadał, bo w korytarzu było przeraźliwie cicho.

Zapukała do pierwszych drzwi, jednak nie doczekała się odpowiedzi. Zapukała do następnych, ale i tym razem nikt nie odpowiedział, podeszła do drzwi sypialni i znów zapukała. Cisza.


  • Panie von Dohna? Jest Pan tutaj? - zawołała cicho przez drzwi. Nic.


Postanowiła jednak sprawdzić pokój muzyczny oraz bibliotekę, lecz i tu nie doczekała się odpowiedzi. Do wieży na razie wolała się nie zbliżać, wróciła więc pod drzwi sypialni i zapukała głośniej.


  • Panie von Dohna To ja, Urszula! Nie przyszedł Pan na zabieg! Czy wszystko w porządku?


Znów nie doczekała się odpowiedzi, lecz tym razem ostrożnie nacisnęła klamkę i weszła do środka. Uznała, że to oprócz wieży najprawdopodobniejsze miejsce pobytu mężczyzny. Podeszła parę kroków, rozglądając się pilnie, choć wciąż utrudniały jej to ciemności. Włącznik widziała przy drzwiach, jednak nie chciała zapalać światła, na wypadek, gdyby Simon już spał. W tym momencie poczuła dotkliwy chłód i zorientowała się, że drzwi na balkon w drugiej części ogromnego pomieszczenia są uchylone. Instynktownie podeszła w tamtym kierunku, gdyż odkąd tu przyjechała brakowało jej świeżego powietrza, a poza tym obawiała się, że może mężczyzna wyszedł, aby się przewietrzyć i coś mu się stało. Już prawie była na zewnątrz, gdy poczuła gwałtowne szarpnięcie w okolicach nadgarstka, a później mocno zderzyła się z jakimś twardym ciałem. Wydała z siebie jęk, więc momentalnie przysłonił jej usta dłonią.


  • Co Pani tu robi? Kto pozwolił Pani tu wejść? - wysyczał w jej kierunku, dopiero odkrywając jej usta, ale wciąż trzymając ją całą przy sobie.


Urszula z przerażeniem dostrzegła furię w jego karmelowych oczach. Jeszcze nie widziała u tego mężczyzny podobnego spojrzenia. Był w nim gniew, coś demonicznego, co ją przerażało, ale również.... pożądanie? Potrząsnęła głową i spróbowała uwolnić rękę oraz odsunąć się od ciała mężczyzny. W tej pozycji trudno było jej oddychać.


  • Panie von Dohna, ja tylko... - zaczęła.

  • Co Ty tylko? Czego szukałaś w mojej sypialni? - syknął ponownie.

  • Pana, Panie von Dohna. Nie przyszedł Pan na zabieg i zaniepokoiłam się! - prawie krzyknęła, ale znów uciszył ją, przykładając jej dłoń do ust.

  • Nie podnoś głosu! - napomniał.


W tym momencie Urszula zdała sobie z czegoś sprawę. Jej ręka, którą wciąż trzymał za nadgarstek Simon, spoczywała na jego nagim torsie. Wyraźnie czuła pod palcami gorącą, napiętą skórę oraz przyspieszone bicie serca mężczyzny.

  • Proszę mnie puścić, nie zrobiłam niczego złego! - szepnęła, czując jak coś paraliżuje jej ruchy od środka. Nie była w stanie logicznie myśleć, czuła to coraz wyraźniej i bała się tego.

  • Czyżby? Robisz same złe rzeczy, odkąd tu przybyłaś! - warknął.


Odebrało jej zupełnie mowę. Instynktownie czuła, że wie o czym mówi tamten, jednak bała się nawet myśleć w tym momencie. Zaczęła się szarpać, ale bezskutecznie. Trzymał ją mocno. Jak przy swojej niepełnosprawności ten mężczyzna mógł być tak silny? Miała wrażenie, że jego ciało oplata ją coraz szczelniej, odbierając jej możliwość oddychania. Że jego twarz jest coraz bliżej jej. Zamknęła oczy i wstrzymała oddech, bo zdawało się, że usta mężczyzny zaraz dosięgnął jej własnych. W tym momencie pragnęła, żeby ją pocałował. Pragnienie było tak silne, że aż bolało.


  • Same złe rzeczy, Urszulo... - usłyszała jego przeciągły, elektryzujący szept. Poczuła jego męskość przy swoim brzuchu i delikatny dotyk jego palców na jej policzku. Był taki gorący, tak dobrze było jej w jego ramionach...


Nagle po jej policzku zaczęły spływać łzy, a serce zaczęło walić jeszcze mocniej. Nie mogła, nie mogła się posunąć dalej, nieważne jak bardzo pragnęła jego dotyku.


  • Panie von Dohna, proszę mnie puścić... Błagam...- szepnęła, czując, że tak naprawdę jest to ostatnia rzecz, której w tym momencie pragnie.


Tak naprawdę chciała go czuć jeszcze mocniej, jeszcze intensywniej. Całą sobą. W sobie... Chciała ze wszystkich sił, aby ta chwila nigdy nie minęła...

Lecz w tym momencie spełnił jej prośbę, puszczając ją tak nagle, że zachwiała się i byłaby upadła, gdyby w ostatniej chwili nie złapała się klamki od balkonowych drzwi. Dyszała głośno, dziękując w duchu mężczyźnie, że wcześniej otworzył ten balkon. Gdyby nie to orzeźwiające, mroźne powietrze, z całą pewnością zemdlałaby. Uspokoiła się nieco i spojrzała nieśmiało w stronę, gdzie wciąż stał jej pacjent.

Simon miał pochyloną głowę i zamknięte oczy, dyszał ciężko, zaś mięśnie na jego torsie był w dalszym ciągu mocno napięte. Zobaczyła, jak mężczyzna zaciska pięści aż do białości i zrozumiała, że walczy ze sobą. Walczy, ze wszystkich sił. Wreszcie wziął głęboki oddech, wyprostował się i podniósł na nią wzrok. Skrzywiła się od tego nieprzyjemnego wyrazu, tak odległego od tego namiętnego i demonicznego sprzed chwili.


  • Nie będzie dziś zabiegu, zobaczymy się rano – metaliczny, niski głos również nie przypominał tej namiętnej furii, którą przed chwilą kipiał cały.

  • Simon... - szepnęła.

  • Nie będzie, słyszysz? Wynoś się stąd natychmiast zanim zrobię coś, czego jutro oboje będziemy żałować!

  • Ale czy wszystko... - zaczęła, jednak nie dał jej skończyć.

  • Wynoś się! Natychmiast!


W tym momencie skuliła się cała. Czuła się tak, jakby użyto wobec niej fizycznej przemocy, jakby ktoś mocno uderzył ją w brzuch. Zacisnęła powieki, by pohamować irracjonalne łzy, po czym posłusznie wybiegła z pokoju. Nie zbiegła jednak na dół po swoje prezenty i perły. Tak jak stała rzuciła się na łóżko w swojej własnej sypialni. Tej nocy jeszcze bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, przeklinała brak możliwości otworzenia okna.


 

środa, 11 września 2024

Fotografia z 11 września, czyli rozterki nad twórczością polskiej noblistki

 

    Kiedy przeczytałam swój pierwszy wiersz spośród bogatej twórczości Wisławy Szymborskiej, poważnie zastanawiałam się, czy poetka faktycznie zasługuje na literacką nagrodę Nobla. Wiersz nie podobał mi się lekko mówiąc i byłam zawiedziona. W dodatku, kiedy moja ówczesna polonistka powiedziała mi, że pisanie wiersza to bardzo ciężka praca, byłam zdziwiona. Ciężka praca? Pisanie wiersza? Przecież moje wiersze piszą się niemal same - myślałam. Właściwie nawiedzają mnie i jakby wypływają z mojego wnętrza. Ja jestem tylko pośredniczką. Ale moja polonistka, Pani Jola, stwierdziła wówczas, że bardziej ufa osądom polskiej noblistki niż młodziutkiej nastolatce a Wisława Szymborska powiedziała przecież w jakimś wywiadzie, że czasem nad jednym słowem myśli nawet cały dzień. Okay… to w tamtych czasach tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że twórczość Szymborskiej i ja nie polubimy się. Jednak minęło kilka lat i w następnej chwili (nomen omen ;)), w której wzięłam do ręki tomik wierszy sławnej poetki, kazał mi on jednak uderzyć się w pierś. Cóż, nieistotne jak Wisława Szymborska dochodzi do rezultatu, jej wiersze w moim odczuciu faktycznie zasługują na uznanie.

    "Fotografia z 11 września” to jeden z 23 utworów składających się na tomik poezji „Chwila”, który został wydany w 2002 rok. Cały zbiór obfituje w poezję egzystencjalną, ale przede wszystkim nawiązuje do jednego aspektu życia – przemijania. Szymborska opowiada w książce o tym, jak w różny sposób uchwycono pewne momenty z ludzkiego istnienia, jak mało człowiek ma refleksji nad tym, co dzieje się wokół niego, jak łatwo przeoczyć wydarzenia, które mogą zmienić całe życie. Pisze dosłownie o „chwilach”, o próbach ich utrwalenia i o tym, że te próby niewiele zmieniają. Szymborska przypomina też o jednym, przeminą nie tylko chwile nic nieznaczące, te ważne również.

     „Fotografia z 11 września” to typowy dla poetki wiersz w stylu białym. Bez rymów, ale uformowany w pewne nieregularne strofy. Trzy pierwsze z nich zawierają po trzy wersy, następnie jest strofa czterowersowa i wiersz wieńczą znów dwie strofy trzywersowe. Łącznie dziewiętnaście wersów podzielonych na sześć strof. Trzeba zauważyć, że autorka stosuje w swoich utworach pełną interpunkcję, co nie jest takie oczywiste przy wierszach białych i wolnych.

    Jeśli chodzi o treść... Utwór „Fotografia z 11 września” rozpoczyna się opisem sytuacji, czyli tragedii, która wydarzyła się 11 września 2001 roku w USA (Atak terrorystyczny, w wyniku którego uprowadzone przez terrorystów samoloty uderzyły w World Trade Center - biurowce w Nowym Jorku, w Stanach Zjednoczonych). Następnie autorka ukazuje, jak krótka, a jednak jak długa była ta chwila ludzkiego cierpienia i co zdążyło się wydarzyć podczas tych kilku momentów. Utwór kończy się refleksją nad tym, jak niewiele można zrobić dla ofiar ataku. Szymborska sugeruje, że właściwie jedyne, czym można ich uczcić to zachować w pamięci.

    Wiersz „Fotografia z 11 września”, choć dotyczył konkretnego wydarzenia z współczesnej historii, tak naprawdę świetnie wpisuje się w tematykę całego tomiku „Chwila”. Ukazuje dokładnie to, co inne wiersze ze zbioru, czyli refleksję nad przemijaniem oraz nad kruchością życia. Nad tym, jak zmieniają się obrazki przed naszymi oczami, a jednocześnie nawet często nie pozostają w naszej pamięci. Życie to chwila, takie przesłanie odczytałam między wierszami w tomiku wierszy Wisławy Szymborskiej i czasem warto sobie o tym przypomnieć.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil




wtorek, 10 września 2024

wyśnione

 

marzyłam o złotej jesieni
lecz po lecie szarość
wyśnilam wieczną młodość
a jednak zbliża się starość
miał być początek i koniec
lecz nic się kołem nie toczy
miała być obojętność
lecz wciąż wypłakuję oczy
mądrość wyrwana brutalnie 
z trzema zębami z ciała
miała być pełnia życia
a jednak pustka nastała


Sil


fot. Sil


poniedziałek, 9 września 2024

The Rocker’s Muse, czyli świeżutka powieść, która spodobała mi się znacznie bardziej, niż sądziłam, że się spodoba


    Penelope Ward jest znana i Wam, bo często piszę o jej książkach, i mi, gdyż lubię jej książki czytać. Oczywiście niektóre z pozycji autorki podobały mi się bardziej, inne mniej i nie ukrywam, że jak dotąd najbardziej lubiłam te pozycje Penelope, których była tylko współautorką. Duet z Vi Keeland zwykle trafiał prosto w mój gust czytelniczy, zaś jej indywidualne pozycje niekoniecznie. Gdy więc moja aplikacja do zakupu i czytania e-booków poinformowała mnie, iż jest dostępna nowa pozycja od Ward, byłam nastawiona sceptycznie. I tu pierwsze zaskoczenie, bo książka była znacznie lepsza, niż sądziłam, że będzie czytając blurb.

    Powieść „The Rocker’s Muse” rozpoczyna się zwyczajnie, w taki sposób, że czytelnik ma wrażenie, iż będziemy mieć znów do czynienia z jakąś wersją współczesnego Kopciuszka. Jest bowiem młodziutka absolwentka – Emily, która przez zrządzenie losu odbywa nieplanowaną rozmowę rekrutacyjną oraz jest gwiazda rocka - Tristan, mężczyzna w nieco dojrzalszym wieku, na którym dziewczyna od razu robi naprawdę świetne wrażenie. Emily otrzymuje propozycję pracy, ale nachodzą ją wyrzuty sumienia, gdyż doskonale wie, iż nie zasłużyła na tę pozycję. Jednak za namową koleżanki postanawia, że zaryzykuje.

    Emily i Tristan zaprzyjaźniają się, jednak początkowo żadne z nich nie planuje niczego więcej. Starszy o piętnaście lat gwiazdor jest pewien, że nie może skrzywdzić tak wspaniałej, młodej dziewczyny, oferując jej jedyne, co ma do zaoferowania, czyli krótkotrwałą przygodę. Co do Emily, skrywa ona tajemnicę, przez którą dręczą ją wyrzuty sumienia. Jednak serce nie sługa i nasi bohaterowie zbliżają się do siebie coraz bardziej. Czują połączenie, na najwyższym możliwym poziomie i nie mogą się sobie oprzeć. Gdy jednak wszystko zaczyna się układać, nagle Emily ucieka, pozostawiając dla Tristana jedynie list.

    „The Rocker’s Muse” to naprawdę dobra powieść. Wszystko jest spójne, rozwija się w dobrym tempie i nie ma tej nadmiernej dramy, która tak bardzo przeszkadza mi w wielu wcześniejszych, samodzielnych pozycjach od Penelope Ward. Początkowo ma się wrażenie, że autorka zbyt szybko zdradziła wszystkie tajemnice bohaterów, ale idąc dalej w lekturę okazuje się, że wszystko, co było powiedziane wcześniej to tylko tło. Największy plus dla niniejszej książki przyznaję za to, że naprawdę mnie w pewnym momencie zaskoczyła. Spodziewałam się bowiem, czegoś podobnego, ale jednak ostateczny wybór splotu wątków był dla mnie odświeżająco zaskakujący. Dawno nie przeczytałam nic, w czym nie zgadłabym 99 procent fabuły i naprawdę tylko za to już powieść wędruje pod sam szczyt mojego osobistego TOP 10 historii romantycznych. Reszta to tylko miły dodatek ;).

    Obecnie „The Rocker’s Muse” dostępny jest tylko w języku angielskim, jako że został wydany niecały miesiąc temu, ale myślę, że to kwestia czasu, zanim pojawi się również polskie wydanie powieści. Niecierpliwym polecam spróbować oryginalnej wersji. Może nie jest to tak przejrzysty tekst jak np. u Kendall Ryan, ale też nie jest hiper trudny.

    Powieść polecam. Choć sama byłam nieco sceptycznie nastawiona, bo nie przepadam za historiami o celebrytach, to jednak tutaj nie miało się wrażenie, że historia jest o ludziach innych niż my sami. Książka obfituje w delikatny, wysmakowany humor. Miejscami chwyta za serce, ale nie powoduje nadmiernej huśtawki emocjonalnej. Nada się na długi, jesienny wieczór lub na weekendowe odprężenie.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil




niedziela, 8 września 2024

Marzenia się nie spełniają

 

Marzenia się nie spełniają. Te realne trzeba spełnić samemu. Te nierealne niech pozostaną tam, gdzie ich miejsce. W wyobraźni.

Sil


fot. Sil


Harmonogram publikacji od 09.09 do 31.12.2024

 

Harmonogram publikacji postów na blogu read2sleep.pl

Poniedziałki i piątki - "recenzje" książek, opowiadań, artykułów, adaptacji i fan fiction

Wtorki i czwartki - twórczość Sil (wiersze i opowiadania)

Środy - komentarze do wierszy, tekstów piosenek itp.

W weekendy tylko posty bonusowe (wg możliwości)!

Okazjonalnie będą pojawiać się sentencje i refleksje, najczęściej jako posty bonusowe.

To jest ogólny harmonogram, ale mogą pojawić się odstępstwa. Czasem mogę nie mieć czasu, aby dodać jakikolwiek post danego dnia. Bloga prowadzę tylko hobbystycznie, w wolnym czasie ;).

Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil



sobota, 7 września 2024

Zapach konwalii - Rozdział 8 Część 2

Zapach konwalii

Rozdział 8 

Część 2


Kilkanaście minut wcześniej...


Simon skończył zapinać koszulę i nie bez trudu sięgnął po marynarkę. Nie znosił świąt. Nie znosił tego dnia, ale nie chciał sprawić zawodu służbie. Od lat, od kiedy pamiętał, co roku w dzień poprzedzający te cholerne święta, cała rodzina w drodze wyjątku zasiadała do uroczystej kolacji na równi ze służbą. Wszyscy wzajemnie obdarowywali się prezentami i rozmawiali, jak równi z równymi. To był wieczór bez barier i tylko dlatego, tego dnia mężczyzna zmusił się, aby dokonać czegoś, czego nie znosił. Co prawda jego pracownicy doskonale wiedzieli, że od śmierci jego najbliższych nie ma co dopatrywać się w Panu tego domu kompana do rozmów i żartów, ale nikt o tym nie myślał z żalem. Wręcz przeciwnie, podziwiano go za to, że mimo wszystko podtrzymuje tę starą tradycję, chociaż teraz wigilia toczyła się raczej w powadze i milczeniu, nie zaś jak za dawnych lat w atmosferze podniosłego, ale radosnego nastroju.

Zresztą i tradycja podarunków nieco się zmieniła przez ostatnie lata, gdyż Simon zupełnie nie miał głowy do takich rzeczy. Kiedyś tę powinność brała na siebie jego matka, później Róża... Aż zacisnął zęby na wspomnienie żony. W pierwszym roku po wypadku prezentów nie było. Natomiast teraz zamawiał po prostu jakieś paczki z katalogu jakiegoś wysyłkowego sklepu i nawet nie obchodziło go, co jest w środku. Przynajmniej tak było do zeszłego roku, bo w tym... Sam nie wiedział dlaczego, ale uważniej wybierał prezenty. Zwłaszcza jeden z nich... Ponownie zacisnął mocno szczęki, tym razem jednak z ogarniającej go furii.


  • Co się ze mną dzieje, do cholery ? - zapytał swojego mrocznego odbicia w lustrze – Co mnie obchodzi, czy JEJ spodoba się prezent? To tylko pielęgniarka!


Jednak pomimo usilnych prób przekonania samego siebie do braku celowości takiego postępowania, jego myśli zaczęły krążyć wokół tamtej kobiety. Właściwie to krążyły wokół Urszuli nieustannie od momentu pojawienia się blondynki w jego domu i budziły w mężczyźnie zupełnie skrajne odczucia. Od całkowitego odprężenia, gdy czuł dotyk jej dłoni, jej konwaliowy zapach... Nawet teraz przymknął oczy i pociągnął nosem, jakby mógł wciągnąć tamtą cudowną woń... Potrząsnął głową i zaklął cicho, po czym sięgnął po swoją ulubioną papierośnicę. Tylko ta zawsze pomagała mu rozegnać niestosowne w jego odczuciu myśli. Te niezdrowe, niebezpieczne fascynacje. Wściekle nacisnął klawisz przy zapalniczce i już po chwili wciągnął dym do płuc. Tak, wściekłość towarzyszyła myśli o Urszuli równie często, jak tamto odczucie odprężenia. Czy chciał tego, czy nie – jego nowa pielęgniarka wypełniała jego umysł coraz szczelniej, a jej obraz nawiedzał go w snach, ale i na jawie powodując coraz wyraźniejsze reakcje jego męskiego ciała i przypominając mu, że wcale nie jest jeszcze martwy, jak wcześniej sądził.

Zaklął ponownie, dopalił papierosa i w nie najszczęśliwszym nastroju zaczął iść w kierunku drzwi, a później długim korytarzem aż wreszcie znalazł się w jadalni pomiędzy służbą. Skinął głową w odpowiedzi na dygnięcia kobiet oraz płytki ukłon Roberta, a następnie rozejrzał się dyskretnie. Wciąż brakowało tamtej…


Do osiemnastej zostało niewiele ponad trzy minuty. Petunia skończyła ustawiać gorące potrawy na stole i pospiesznie odniosła przepastny fartuch do kuchni.

Wszystko wyglądało smakowicie, pachniało z daleka kusząc i drażniąc zmysły. Służba powoli zaczęła iść w kierunku stołu. Simon również. I właśnie w tym momencie zapachniało konwaliami, a czyjeś drobne kroki wystukiwały na posadzce równy rytm. Zegar ciężko wybijał pełną godzinę, gdy w drzwiach ukazała się Urszula. Simon przymknął oczy, ale natychmiast otworzył je ponownie, gdy tylko zdał sobie sprawę z tego, co zrobił. Powoli, z namaszczeniem wciągnął powietrze przez nos i równie powoli wypuścił je przez usta.


Urszula wyglądała zjawiskowo. Bardzo elegancko, inaczej niż zwykle. Pomimo skromnej sukienki – ponętnie i kobieco. Szła teraz ostrożnie, lecz konsekwentnie w jego kierunku i zatrzymała się dopiero, gdy jej mała dłoń spoczęła na oparciu krzesła tuż obok jego. Kąciki ust Uli uniosły się w delikatnym, ciepłym uśmiechu i w tym momencie Simon jakby zapomniał o całym świecie. Szybko, do bólu szybko, wykonał krok w bok i odsunął krzesło, aby mogła zająć swoje miejsce. Urszula oraz służba nie kryli zdziwienia widząc to, nikt jednak nie śmiał skomentować. Tylko Robert uśmiechnął się nieznacznie usługując w podobny sposób pulchnej Petunii, którą miał najbliżej siebie.



***



Jedli powoli, z powagą. Długo, ale przeważnie w milczeniu. Co jakiś czas, ktoś ze służby rzucił jakąś wesołą uwagę, jednak najczęściej rozmowa nie utrzymywała się. Robert wodził ciekawym wzrokiem od swojego Pana do pięknej wdowy, zaś Urszula obdarzała białowłosego co jakiś czas ukradkowymi spojrzeniami. Simon nie pozostawał jej dłużny. Obydwoje odczuwali dziwne napięcie, gdy raz na jakiś czas ich dyskretne spojrzenia skrzyżowały się. Kobieta szybko uciekała wtedy wzrokiem, w odpowiedzi na co Simon przełykał w myślach krótkie przekleństwo. Jego huśtawka nastrojów w odniesieniu do najmłodszej pracownicy nie minęła nawet na krótką chwilę, nawet w tak wyjątkowy wieczór. Fascynacja i wściekłość towarzyszyły mu nieustannie. Na nieszczęście, gdy kolacja wreszcie dobiegła końca, odczuł, że nie wytrzyma ani chwili dłużej. Złożył wszystkim krótkie życzenia, zachęcił do zajrzenia pod świąteczne drzewko, po czym ku zdziwieniu wszystkich – zaczął się oddalać.


  • Panie von Dohne.. - ukłoniła się przed nim Petunia – Czy nie ma Pan życzenia zostać na rozdaniu prezentów? To tylko kilka minut.

  • Nie – jego niski głos rozlał się echem po uszach zgromadzonych – Nie mam. Ale wy bawcie się dobrze. Dobranoc.


Ostatni raz rozejrzał się po zgromadzonych. Na chwilę zatrzymał wzrok na... zawiedzionym(?) spojrzeniu Urszuli, po czym jak najszybciej mógł – wyszedł.


Po wyjściu pana domu wśród służby tylko na chwilę zapadło milczenie. Blondynka rozejrzała się nieśmiało i szybko spostrzegła, że wszyscy patrzą na nią znacząco. Już miała uciec zakłopotana, gdy podeszła do niej kucharka i objęła dużym ramieniem.


  • Nie przejmuj się, złociutka, on tak czasem ma. Chodź, zajrzymy co tam przyniósł nam Święty Mikołaj – zaśmiała się perliście i zagarnęła zmieszaną Urszulę w stronę sporej kanapy koło choinki.


Rozmowy ożywiły się. Wszyscy wymieniali uwagi na temat znalezionych pod drzewkiem podarunków. Ula zapomniała o wszystkim, co wydarzyło się wcześniej, gdy tylko znalazła się w tej radosnej gromadce. Jak się okazało wszystkim przypadły do gustu jej prezenty, więc mogła być z siebie dumna. Już zapomniała jak wiele radości może przynieść podobna sytuacja. Sama, chociaż zupełnie się nie spodziewała, również dostała mnóstwo paczek. Od starego Roberta bransoletkę na szczęście, aby nie bała się pływać łodzią. Ponoć miała odganiać złe wodne stwory. Starszy mężczyzna sprawił jej tym podarkiem tak wielką radość, że pierwszy raz od bardzo dawna poczuła, że naprawdę się śmieje. Nie mogła w to uwierzyć. Od Gabrieli, tak jak można się było spodziewać, dostała apaszkę i tu również było mnóstwo śmiechu, gdyż starsza pokojówka kupiła jej dokładnie taką, jak ona jej, tyle, że w przeciwnych odcieniach. Urszula dla Gabrieli wybrała błękitną z zielonym wzorem, zaś Gabriela dla Uli zieloną z błękitnym. Helena ucieszyła się ze sporej paczki dość ekskluzywnych czekoladek. Sama obdarowała kobietę małą książeczką z wesołymi rymowankami. Petunia zaś przygotowała dla najmłodszej pracownicy pałacu sporą puszkę przekładanych ciasteczek własnej roboty. Uli aż rozbłysły oczy, gdyż nagle przypomniała sobie swoją dawną miłość do domowych wypieków. Prezenty od Simona również przypadły wszystkim do gustu, jednak Petunia trochę zepsuła Urszuli nastrój w tym momencie, bo zaczęła robić aluzje odnośnie tego, że Jaśnie Pan coś w tym roku wyraźnie się postarał. Zmieszana blondynka nie wiedziała, co ma odpowiedzieć na te zaczepki. Najpierw uciekła wzrokiem w kierunku pozostawionych pod drzewkiem prezentów dla Pana von Dohna i pomyślała, że szkoda, że nie zobaczy jego reakcji na prezent od niej. Następnie po prostu skupiła się na analizowaniu wielkiego kosza od swojego pracodawcy.

Rzeczywiście. Mężczyzna wyraźnie się postarał, chociaż nie spodziewała się tego po nim zupełnie. Kosz już z daleka zapierał dech w piersiach i, chociaż nie był duży, musiał kosztować majątek. Wszystko w nim było dobrane z dużym wyczuciem smaku, z najwyższej półki, lecz dopiero maleńka paczuszka na samym dnie sprawiła, że serce na chwilę jej przyspieszyło. W starannie zapakowanym pudełku znalazła flakonik swoich ulubionych, konwaliowych perfum wraz z małą karteczką przyczepioną do szyjki buteleczki


Obyś zawsze pachniała wiosną…

Simon



piątek, 6 września 2024

Nie żałuj

 

Nie żałuj tego, co straciłaś. 

Jeśli byłaś w stanie to stracić to oznacza...

                               że nigdy nie miało być Twoje.


                                                                                    Sil




fot. Sil

Zapach konwalii - Rozdział 8 Część 1

 

Jeszcze przez kilka dni będę Was męczyć monotematycznie moim archiwalnym opowiadankiem (sprzed wieeeeelu lat ;)), ale prawdopodobnie od przyszłego tygodnia (najdalej w jeszcze następnym), zacznę publikować wg harmonogramu, nad którym wciąż pracuję. W kolejce czekają trzy recenzje, będzie więc jako taka równowaga w postach ;)

Ściskam i pozdrawiam

Sil


Zapach konwalii

Rozdział 8

Część 1



  • Dziękuję, Panie von Dohna. Może się Pan ubrać.


Urszula zakończyła masaż i zaczęła powoli sprzątać rzeczy, które były jej potrzebne w czasie zabiegu. W tym samym czasie jej pacjent niespiesznie podnosił się z leżanki. Kątem oka obserwowała go, gdy zakładał ciemną bluzę przez głowę, ale nie próbowała z nim rozmawiać. Było ku temu kilka powodów. Po pierwsze i najważniejsze od pamiętnego dnia, gdy spóźniła się na śniadanie i w efekcie nie przyszła na czas, gdy potrzebował jej wcześniej, praktycznie ze sobą nie rozmawiali. „Dzień dobry” i „Dziękuję” to było właściwie wszystko, co mogli w tym czasie od siebie usłyszeć. Jedynie czasem mężczyzna wydawał jej dodatkowe polecenie zrobienie zastrzyku i tyle. Napięcie między nimi było tak wielkie, że Urszula miała wrażenie, iż powietrze w pomieszczeniach, w których przebywali razem elektryzuje się. Mimo to żadne z nich nie zamierzało najwidoczniej nic na to poradzić. Lecz tego dnia Ula miała jeszcze jeden powód, aby milczeć. Była to kolacja świąteczna, która miała odbyć się już za godzinę i przedmiot, który starannie zapakowany leżał teraz wśród kilku innych paczuszek pod dużą choinką w jadalni.

Simon skończył się wreszcie ubierać i posłał jej zagadkowe spojrzenie, którego jak zwykle nie była w stanie rozszyfrować. Coś pomiędzy podziwem, fascynacją a antypatią. Urszula nie rozumiała, dlaczego pracodawca traktuje ją w taki sposób i nieraz męczyło ją napięcie między nimi. Na przykład teraz, gdy przyglądał się jej, jakby miał ochotę coś powiedzieć, coś zrobić. Przytulić ją i pocałować a może odepchnąć i zbesztać? Gdy spojrzała mu wreszcie w oczy, skinął tylko głowę i odszedł. Ona zaś pobiegła do swojego pokoju, chcąc przygotować się na wigilię. Sama nie wiedziała dlaczego, ale pragnęła tego dnia wyglądać ładnie.


***


Pół godziny później wyszła spod prysznica, dokładnie powycierała ciało i owinięta szczelnie ręcznikiem usiadła przed toaletką. Rozplotła włosy, które miała mocno związane, aby nie pomoczyć ich podczas kąpieli. Zaczęła powoli rozczesywać kolejne pasma. Jednocześnie przyglądała się sobie w lustrze, analizując poszczególne partie twarzy. Dawno, od paru lat nie stosowała żadnego makijażu. Podkład, cienie i tusz do rzęs zostały właściwie zapomniane, ale najwidoczniej jej przybrana matka włożyła te malowidła do jej walizki, gdy Urszula nie patrzyła. Wtedy, gdy rozpakowywała się tutaj po przyjeździe, schowała kosmetyki na dno szafy, sądząc, że i tak się nie przydadzą. Jednak dziś postanowiła ich użyć. Skończyła czesanie, odgarnęła włosy do tyłu i powoli rozsmarowała delikatną warstwę kremu zmieszanego z podkładem. Krem do twarzy i balsam do ciała to były właściwie jedyne kosmetyki oprócz ulubionych, konwaliowych perfum, których używała regularnie. Teraz przyglądała się swojej twarzy pokrytej również mgiełką podkładu. Jej oblicze rozświetliło się nieznacznie, ale poza tym nie zauważyła większej korzyści. Wzruszyła ramionami i sięgnęła po cienie. Musnęła przymknięte powieki ciemnoszarym kolorem i znów przyjrzała się sobie krytycznie. Wyglądała odrobinę poważniej, ale tylko tyle. Nie mogła się zdecydować, czy jest to zmiana na lepsze, czy może na gorsze. Teraz tusz. Tak, ten efekt jej się spodobał. Oczy stały się jakby większe, bardziej wyraziste. Mogłaby przysiąc, że należą do kogoś innego. Do jakiejś ładnej, dostojnej damy, która pasowałaby do tego wytwornego miejsca, nie zaś do zniszczonej życiem wdowy. Całkiem zadowolona z siebie musnęła jeszcze usta błyszczykiem i wstała sprzed lustra.

Ubrań nie miała zbyt wielu do wyboru. Właściwie mogła założyć tylko jedno - czarną, prostą sukienkę z rękawem trzy czwarte oraz spódnicą sięgającą jej tuż za kolana. Zabrała ją na wszelki wypadek, jakby musiała tu uczestniczyć w jakiejś oficjalnej uroczystości. Wyjęła też swoje pantofle z szafy. Zabrała je z tego samego powodu, jednak nie spodziewała się, że naprawdę będzie musiała je założyć. I jeszcze coś. Przedmiot, który na chwilę napełnił jej duże niebieskie oczy łzami, stanowiąc spore zagrożenie dla wykonanego przed momentem makijażu. Sznur sztucznych pereł, który dostała od swojej córki na urodziny. Nie miało znaczenia, że malutka dziewczynka tak naprawdę wybierała pewnie tę błyskotkę ze swoją babcią. Ale jednak... były to perły od...


  • Celinki...


Urszula ostrożnie przełożyła biżuterię przez głowę i zawiązała niewielką pętle na wysokości piersi. Przełknęła łzy, które wciąż jeszcze paliły ją w gardle i dusiły w klatce piersiowej, po czym ostrożnie skierowała się do drzwi. W kilka chwil później znalazła się w jadalni. W samą porę, bo wszyscy byli już w środku a zegar w tym momencie wybił godzinę osiemnastą…



Cdn.

czwartek, 5 września 2024

Zapach konwalii - Rozdział 7

 

Zapach konwalii

Rozdział 7


  • Gotowa Panienka? Tzn. jest Pani gotowa, Pani Urszulo?


Ula niepewnie spoglądała w niebo, nie mogąc się zdecydować, czy aby na pewno chce płynąć do miasta razem z Robertem. Tego dnia wiatr huczał niemal nieustannie i nawet pomimo dwóch swetrów, grubych rajstop pod spodniami oraz ciepłego płaszcza czuła przeraźliwe zimno.


  • Robercie, jesteś pewien, że to dobry pomysł? Niebo jest niemal czarne. Zaraz będzie śnieżyca.


Mężczyzna, który już siedział w łódce przyłożył dłoń do ucha, aby lepiej odróżnić słowa swojej towarzyszki. Mimo to najwidoczniej nie dosłyszał ich sensu przez panującą pogodę, gdyż odpowiedział tylko


  • Zdążymy, zdążymy!


Kobieta westchnęła i spróbowała otulić się jeszcze szczelniej grubym szalikiem. Ostrożnie zaczęła schodzić po śliskim nabrzeżu i po kilku minutach już modliła się, aby łódka nie wywróciła się do góry dnem na tym wietrze. Na domiar złego rzeczywiście zaczął padać gęsty śnieg i, choć rozlewisko wyglądało zjawiskowo spowite białym puchem, to jednak Urszula wolałaby, aby wyglądała mniej zjawiskowo a było po prostu bezpieczne. Wreszcie jednak dotarli do miasteczka cali i zdrowi i mogła po cichu odetchnąć z ulgą.


  • Pani Urszulo, mam trochę zakupów do zrobienia dla Petunii i pozostałych dziewcząt. Nie ma sensu, aby Panienka ze mną szła, więc może umówmy się tutaj za półtorej godziny, dobrze?

  • Oczywiście – uśmiechnęła się lekko.



Rozdzielili się. Pan Braun poszedł do swojego ulubionego sklepu spożywczego, Urszula zaś rozglądała się pilnie za centrum handlowym, które poleciła jej jedna z pokojówek.

Do tej pory w miasteczku była tylko raz, gdy przybyła w te okolice. Wtedy jednak nie miała możliwości wejścia do żadnego sklepu, gdyż było za wcześnie i wszystkie były zamknięte. Później wizyty tutaj nie były jej do niczego potrzebne, więc nawet o nich nie myślała. Wikt i opierunek miała zapewniony na miejscu. Za rozrywkami nie tęskniła. Ludzi nie znała. Jeśli chciała napisać do matki, jako, że w tym górskim odludziu ciągle był problem z zasięgiem i rozmowa telefoniczna odpadała, przekazywała list na pocztę za pośrednictwem Roberta, który regularnie pływał do miasteczka po zakupy, tak jak tego dnia. Ale pierwszy raz zaproponował jej, że zabierze ją ze sobą. Początkowo była nastawiona sceptycznie do tego pomysłu, jednak uznała, że może wykorzystać ten krótki wypad do zakupu kart świątecznych. Przez lata odzwyczaiła się od ich wysyłania, gdyż nie miała znajomych poza swoim miastem rodzinnym. Teraz zaś, gdy zaczęła liczyć, okazało się, że potrzeba ich całe mnóstwo.

W niewielkim centrum handlowym, do którego dotarła, faktycznie znalazła pocztę, tak jak jej powiedziała Helena. Nie było tu zbyt wielu ludzi. Momentalnie kupiła karnety oraz znaczki. Przysiadła z boku i od razu wypisała pozdrowienia oraz życzenia. Do koperty dla matki dołożyła napisany wcześniej list. Gdy wszystkie przesyłki były gotowe, wrzuciła je do skrzynki i spojrzała na zegarek.


  • Jeszcze prawie godzina – mruknęła do siebie – No nic, trzeba znaleźć sobie jakieś zajęcie...


Wyszła z lokalu poczty i zaczęła spacerować korytarzem niewielkiej galerii handlowej. Mimowolnie porównywała wnętrze z tymi, które pamiętała ze swojego, rodzinnego miasta, ale właściwie nie było porównania. Wszystko tutaj wydawało się niesamowicie minimalistyczne, proste, zwykłe. Zbyt wielu klientów również tu nie spotkała, pomimo panującego okresu przedświątecznego. W jej mieście o tej porze roku pewnie trudno byłoby się przecisnąć. Jeszcze raz spojrzała na zegarek, aby upewnić się, że ma czas, po czym weszła do jednego ze sklepów. Był to sklep z artykułami gospodarstwa domowego. Przypomniała sobie jak Petunia rano narzekała, że stłukła swoją ulubioną filiżankę. Urszula pomyślała, że może byłoby miło, gdyby kupiła jej jakąś w prezencie świątecznym. Od razu wpadła jej w oko odpowiednia. Spora i śliczna, w kolorze, który Ula często widziała na ubraniach kucharki, gdy tamta nie była w fartuchu. Musiała lubić taki odcień. Wahała się chwile, jednak ostatecznie zdecydowała się na zakup.

Zadowolona z siebie wyszła ze sklepu i wtedy uświadomiła sobie, że nie może dać prezentu świątecznego tylko jednej mieszkance pałacu. Wypadałoby pamiętać również o dwóch pozostałych paniach i o Robercie oczywiście. Zaklęła pod nosem, że nie pomyślała o tym wcześniej i machinalnie weszła do następnego lokalu. Tym razem trafiła do sklepiku ze słodyczami.


  • Helena uwielbia czekoladki... - przypomniała sobie natychmiast.


Już po chwili piękna paczuszka spoczywała na dnie jej torebki. „Jeszcze Gabriela i Robert.” - przeszło jej przez myśl. Z pokojówką nie było problemu, bo kilka dni temu wyznała Uli, że uwielbia apaszki, chusty i tym podobne i mogłaby ich mieć tysiące. Ale co z Robertem?

Urszula niepewnie spojrzała na zegar. Jeszcze piętnaście minut – tylko tyle jej zostało. Niewiele, zważywszy na to, że zupełnie nie wiedziała, co kupić. Westchnęła głośno i przyspieszyła kroku. W pięć minut obeszła dwa razy centrum handlowe, jednak wciąż nie wiedziała, czym mogłaby ucieszyć starszego mężczyznę. Nagle stanęła w miejscu


  • Szalik! - krzyknęła głośno.


Dwoje spośród innych klientów galerii obejrzało się słysząc jej podniesiony głos. Ula zarumieniła się, gdy uświadomiła to sobie, jednak nie miała czasu dłużej zastanawiać się nad swoim zachowaniem. Natychmiast pobiegła w poszukiwaniu sklepu z modą męską. Całe szczęście w porę przypomniała sobie wielką dziurę, którą zaobserwowała na szaliku mężczyzny, gdy płynęli do miasta. Chciała mu zaproponować pomoc z zacerowaniem, ale nowy szalik pod choinkę brzmiał znacznie lepiej.


  • No to mam wszystko i jeszcze pięć minut – ucieszyła się, gdy już miękkie zawiniątko spoczywało na dnie jej torby, zaraz obok pozostałych sprawunków.


Zaczęła kierować się do wyjścia z galerii, lecz nim tam dotarła nagle przystanęła mijając jedną z wystaw. Długo wpatrywała się w przedmiot, który nie mógł nie zwrócić jej uwagi. Hipnotyzował ją wręcz. Wyciągnęła przed siebie dłoń, lecz zanim jej palce dotknęły wystawowej witryny, cofnęła się gwałtownie. Zacisnęła pięści i pospiesznie odeszła w swoją stronę. Jednak po paru krokach niespodziewanie zawróciła i weszła do sklepu.


Gdy dotarła na przystań, Robert już na nią czekał.



wtorek, 3 września 2024

Zapach konwalii - Rozdział 6

 

Kochani!


Jeszcze nie przygotowałam harmonogramu publikacji postów, więc na razie stary dobry chaos. Dziś kolejny rozdział mojego archiwalnego opowiadania (z 2012 roku). Przypominam, iż wcześniej było publikowane pod innym tytułem i dostosowane do mojej wcześniejszej twórczości typu fan fiction.

Ściskam i pozdrawiam 

Sil


Zapach konwalii

Rozdział 6


Kilka dni później…


Tego dnia nie chciało jej się wstawać z łóżka. Już dawno nie doświadczyła takiego uczucia i była szczerze zdziwiona, że jej ciało odmawia posłusznego podniesienia się i pospiesznego umycia. Od kilku lat wręcz nie mogła doczekać się chwili, gdy wreszcie wstanie i zabierze się za jakąś pracę czy też za naukę. W ten sposób mogła nie myśleć, nie przeżywać od nowa swojej tragedii. A dziś? Znów czuła, że potrzebuje chwili lenistwa. Mijał właśnie tydzień jej pracy a każdy dzień był podobny do poprzedniego. Pobudka o wpół do siódmej, poranna toaleta, o siódmej śniadanie ze służbą, a później krótkie przygotowanie i pierwszy zabieg o ósmej rano. Regułą się stało, że zaraz po nim szła na spacer po półwyspie, wracała na krótki lunch i o trzynastej przeprowadzała kolejny zabieg. Obiad wpół do trzeciej, krótki relaks z książką z biblioteki - przeważnie wybierała jakieś romanse, których tu nie brakowało. Czytała je z lekką rezerwą, będąc przekonaną, że takie rzeczy nigdy nie mogłyby mieć miejsca w rzeczywistości. Ale czytała, gdyż książki te nie wymagały od niej nadmiernego wysiłku intelektualnego, a pozwalały skupić się na kilka godzin. Poza tym, jak do tej pory zawsze kończyły się dobrze, więc nie przysparzały jej nawet sztucznego, dodatkowego smutku.

Szesnasta to zawsze był trzeci zabieg dla Simona. Później kolacja koło osiemnastej, powrót do książki lub kolejny spacer, bo wciąż brakowało jej świeżego powietrza. Wciąż zapominała zapytać o klucz do swojego okna i, gdy sobie przypominała o tym tuż przed snem, klęła pod nosem, że w końcu się tu udusi.

Ostatni zabieg o dwudziestej. Wieczór z długą kąpielą i czytaniem w łóżku, aż nie zachciało jej się spać... I dziś nagle organizm się zbuntował przeciwko tej regularności. Wciąż czuła, jakby w jej ciele brakowało odpowiedniej ilości odpoczynku. Przestawiała więc swój budzik o kolejne i kolejne pięć minut, aż w końcu jednak trzeba było wstać, umyć się i zejść do jadalni dla służby. Już wiedziała, że zaraz spóźni się na śniadanie. Ten argument przeważył i pozwolił jej wreszcie przyspieszyć swoje ruchy, bo przecież w tym domu obowiązywała bezwzględna punktualność i zasada ta nie dotyczyła tylko opieki nad Panem tego domu.


Ostatecznie w piętnaście minut była już gotowa i wreszcie zbiegła do kuchni.


  • Dzień dobry, przepraszam za spóźnienie! – zawołała od progu, energicznie kierując się do zastawionego stołu, przy którym pozostali śniadali już w najlepsze.

  • Nie szkodzi, nie szkodzi, złociutka – pulchna Petunia podeszła do niej z szybkością, o której Urszula by jej nigdy nie podejrzewała – Ale nie dane Ci chyba będzie zjeść teraz śniadania... Pan czeka już w gabinecie zabiegowym i jest naprawdę w nieciekawym nastroju...

  • Jak to? Przecież zabieg jest dopiero o ósmej rano – rozejrzała się za zegarem, aby upewnić się, że nie jest jeszcze tak późno.

  • Wiem, ale najwyraźniej miał ciężką noc... Kazał Ci przyjść niezwłocznie, złociutka.

  • No dobrze – westchnęła niezadowolona, przeklinając w myślach pecha. Że też akurat dziś Simon potrzebował jej wcześniej. – w takim razie zjem później.



Szła dość szybko obawiając się, że mężczyzna jest w bólu i chcąc mu jak najszybciej ulżyć, dopiero przed samymi drzwiami zatrzymała się na chwilę i odetchnęła. Do gabinetu weszła już dostojnie i wolno. Było dwadzieścia po siódmej.



***


Stał tyłem do niej, zapatrzony w dal, lecz drgnął, gdy jego uszu dobiegł odgłos zamykanych drzwi i miarowy rytm jej subtelnych kroków. Przymknął oczy, aby lepiej poczuć zapach konwalii, a gdy zdał sobie sprawę z tego, co robi, poczuł rosnącą w sobie wściekłość.


  • Dlaczego tak długo? Czy nie jest tu Pani, aby się mną opiekować? - syknął.

  • Przepraszam, zabiegi są o ósmej, więc nie zdawałam sobie sprawy, że będę potrzebna wcześniej – usprawiedliwiła się spokojnie.

  • Ale śniadanie ma Pani o siódmej – odwrócił się z impetem i aż skrzywił z bólu, zaklął pod nosem, momentalnie sięgając po papierosa, by uspokoić oddech.


Urszula przypatrywała się w milczeniu ruchom jego rąk, mimice twarzy, a później kłębowi dymu, który wypuścił z ust. Dopiero po chwili odezwała się wreszcie.


  • Nie powinien Pan palić, Panie von Dohna.

  • Nie będzie mi Pani mówić, co mam robić. Zamiast tego radzę pamiętać o tym, co Pani powinna. Mam tu na myśli zasady, które przedstawiłem Pani na naszym pierwszym spotkaniu, czy to jasne?

  • Tak, ale...

  • Dość. Niech się Pani weźmie do pracy!


Simon otworzył okno, dopalił swojego papierosa po czym wyrzucił niedopałek, następnie jednym ruchem, popartym odgłosem bólu, zrzucił górną część odzieży i z zaciętą miną podszedł w kierunku kozetki. Nim się jednak ułożył na niej, zmierzył jasną twarz Urszuli surowym spojrzeniem. Nie odwróciła oczu, przybrała jednak maskę obojętności. Skrzywił się na ten widok. Jak najszybciej potrafił, położył się na brzuchu, jednak jeszcze raz uniósł głowę, aby spojrzeć na swoją piękną pielęgniarkę.


  • Nim Pani mnie dotknie – poproszę o zastrzyk –.oznajmił tonem nieznoszącym sprzeciwu.

  • Czy nie lepiej jednak będzie najpierw spróbować zabiegu?

  • Zastrzyk proszę – syknął – Jak będę ciekawy Pani opinii, sam o nią poproszę.


Drgnęła na tę nieprzyjemną uwagę, lecz nie skomentowała jej. W końcu nie była tu od dyskusji czy porad medycznych, lecz od masażu i robienia zastrzyków. Wzruszyła ramionami i poszła przygotować lek. Minęła dłuższa chwila, zanim zabrała się wreszcie do masażu.



***


Dwie godziny później, szczelnie opatulona w płaszcz, szła brzegiem morza rozkoszując się mroźnym powietrzem, przenikającym do samych jej płuc. Śniadania nie zjadła ostatecznie w ogóle. Gdy tylko skończyła masaż i Simon bez słowa podniósł się i wyszedł z gabinetu, trzaskając za sobą drzwiami, poczuła, że coś ściska ją w środku. Musiała odreagować i oto wylądowała na przedwczesnym spacerze.

To był zły dzień. Poranny bunt jej organizmu i ten podły nastój jej pacjenta... Wszystko zmierzało ku temu, że pogrążała się coraz bardziej w złych wspomnieniach, w czarnych myślach. Przypomniała sobie, co sprawia, że mężczyzna jest TAKI. Chodziło o TAMTO... Tamten wypadek. Wypadek, który notabene miał miejsce w podobnym czasie, jak ten inny. Ten, przez który ona była TAKA. Taka pusta...



Kilka lat wcześniej...


  • Maciej, naprawdę nie sądzę, aby to był dobry pomysł. Przecież możecie wyjechać rano!


Urszula wciąż zapinała maleńkie guziczki od płaszczyka swojej ukochanej córeczki. Co jakiś czas z niepokojem wyglądała przez okno i przypominała sobie prognozę pogody. Gwałtowne burze i nawałnice miały nawiedzić tego wieczoru całe województwo.


  • Poza tym jesteś przemęczony, dopiero wróciłeś z pracy. Czy to aż taka różnica, czy zjawicie się dziś późnym wieczorem, czy z samego rana? - ciągnęła.

  • Ulunia, nie panikuj! Jesteś doprawdy przewrażliwiona.


Maciej zbiegł ze schodów i zatrzymał się przed sporym lustrem nad komodą w przedpokoju. Poprawił krawat i kołnierzyk. Rzucił też okiem na to, czy jego córka jest już gotowa, po czym zabrał się za wiązanie butów.


  • Im szybciej będziemy na miejscu tym lepie. I tak jedną dobę straciliśmy przez ten mój nagły przypadek w pracy. A zapłacone są dwa tygodnie. Dla Celinki będzie lepiej, jeżeli dłużej pooddycha świeżym powietrzem.

  • Ale to tylko kilkanaście godzin, Maciek! A tam są takie kręte drogi. Jak będzie faktycznie burza, zrobi się strasznie niebezpiecznie.

  • Ulka, nie mam prawa jazdy od wczoraj! Prosiłem Cię tyle razy, nie znasz się na tym, więc mnie nie pouczaj! A może nie wiem o czymś? Może w tajemnicy zrobiłaś prawo jazdy i jesteś teraz mistrzynią kierownicy?- spojrzał na nią z ironicznym uśmiechem.


Urszula nienawidziła, gdy tak robił. Pokazywał jej, że nic nie wie, że niczego nie umie i na niczym się nie zna. Ale nie miała już siły, by kłócić się z nim ciągle o to samo. Zwłaszcza, że to Celinka najbardziej przeżywała te awantury – Maciej nic sobie z nich nie robił. Westchnęła teraz ciężko, gdy jej mąż zaczął ponaglać ich córeczkę do wyjścia. Celinka uściskała matkę i obiecała być grzeczną i słuchać tatusia. Maciej ucałował ją w czoło, zapewniając, że dwa tygodnie szybko miną, po czym wszyscy wyszli przed dom.


  • Maciek, tylko błagam. Jedź ostrożnie.

  • Dałabyś już spokój. Naprawdę – pokręcił głową nie kryjąc irytacji - Powiedziałem Ci, nic się nie stanie. Do zobaczenia!


I już ich nie było. Sama nie wiedziała wtedy, dlaczego coś tak ściska ją w sercu, gdy patrzyła za odjeżdżającą rodziną. Dopiero pięć godzin później, gdy pod jej dom zajechał radiowóz... I te najgorsze słowa, które usłyszała w życiu... „Bardzo mi przykro, obydwoje zginęli na miejscu...”



niedziela, 1 września 2024

Wrzesień, czyli powolna stabilizacja ;)

 

    Wiedzieliście, że pierwszego września rozpoczyna się meteorologiczna jesień? Pory roku meteorologiczne niedokładnie pokrywają się z tymi kalendarzowymi czy astronomicznymi. I tak jesień zaczyna się pierwszego września, zimna pierwszego grudnia, wiosna pierwszego marca a lato pierwszego czerwca. Choć uwielbiam lato, z jakiegoś powodu cieszy mnie, że tegoroczna jesień w pewnym sensie już nadeszła. Cieszą mnie chłodniejsze noce i możliwość porządnego przewietrzenia sypialni, cieszy mnie przymglony, późnoletni krajobraz, gdy kolory łagodnieją, dojrzewają i pozwalają rozwinąć się wyobraźni. Może to wiek, a może tęsknota za spokojem, którego tegoroczne lato mi poskąpiło. Nie wszystko, na co miałam nadzieję ziściło się, ale to już przeszłość. Od jutra wróci trochę porządku, którego taka "księżniczka chaosu" jak ja niezwykle potrzebuje. Tegoroczna jesień będzie dla mnie wyzwaniem na wielu płaszczyznach i przyznaję się, że choć odrobinę boję się tego, co przyniosą nadchodzące miesiące, czekam na nie z mieszaniną ekscytacji oraz radosnego spokoju.

    A czego możecie spodziewać się we wrześniu na read2sleep.pl? Również mieszaniny porządku i chaosu. W bieżącym miesiącu zamierzam wprowadzić harmonogram publikacji postów. Będę dążyła do uporządkowania treści i wkrótce określę, w jakie dni będziecie mogli spodziewać się nowych recenzji, a w jakie postów innego typu, jak choćby moja twórczość (w tym twórczość archiwalna). Dlaczego więc wspomniałam o chaosie? Ponieważ będą oczywiście raz na jakiś czas pojawiać się bonusy. To, że jednego dnia dodam "planowy" post, nie oznacza, że nie pojawi się również inny. Dlaczego dążę do porządku na blogu? Z braku czasu. Mój wolny czas w minionych miesiącach skurczył się do rozmiarów ziarnka grochu, więc będę musiała nauczyć się umiejętnie nim żonglować. Co z tego wyjdzie? Zobaczymy :).


Ściskam i pozdrawiam

Sil




Najpopularniejsze posty :)