wtorek, 10 grudnia 2024

Natręt i Zołza - Rozdział 3 (ostatni)


Natręt i Zołza

Rozdział 3.



Wiktor



Cholera, czemu nie pojechałem po te fajki? Przypomnijcie mi… A tak, śpieszyłem się na siłownię i do Doroty. Kto to jest ta Dorota, jeszcze raz? Zadzwoniłem do niej i powiedziałem, że nie przyjdę. Zaznaczyłem też, że będę z nią chciał porozmawiać za kilka dni. Ok, nawet ja nie byłem takim dupkiem, żeby zakończyć to, cokolwiek to było między nami, przez telefon na dwadzieścia minut przed spotkaniem, które odwołałem. Czułem się teraz trochę jak idiota, bo w sumie mój powód nie był najrozsądniejszy. W końcu trudno było uznać za rozsądne odwołanie spotkania z gorącą laską tylko dlatego, że jakaś kobieta na siłowni, ewidentnie zołzowata i wciąż dla mnie bezimienna, uśmiechniętą się do mnie i puściła oko, prawda? Ok, jestem kretynem lub mam dziwne objawy kryzysu wieku średniego. W sumie trzydzieści osiem lat to jeszcze nie tragedia, ale też już nie przelewki.

Jeszcze raz obmacałem wszystkie swoje kieszenie w poszukiwaniu papierosów, ale niestety, znalazłem tylko zapalniczkę. Przerzuciłem nogę przez maszynę i czekałem, usilnie wpatrując się w stronę wejścia do siłowni. Gdzie ona się podziewała?

Spojrzałem na zegarek było dziesięć po dwudziestej pierwszej...



***



Wiktoria



Gdy wyszłam z szatni przebrana i umyta, pana przystojniaka już nie było na sali. Uf, mogłam nareszcie oddychać spokojnie. Tylko dlaczego czułam się tak, jakby właśnie przeszła mi przed nosem szczęśliwa szóstka w dużym lotku i zniknęła we mgle? Nieważne, przejdzie mi. Nawet ja musiałam przyznać, że wciąż jeszcze nie byłam taka stara. Miałam prawo z entuzjazmem reagować na męskie wdzięki, prawda? Pomijając fakt, że zdarzyło mi się po raz pierwszy zwrócić uwagę na jakiegokolwiek mężczyznę od śmierci męża, nie ma się nad czym rozwodzić... Wyszłam do recepcji, aby oddać kluczyk i odebrać swoje prawko. Niestety recepcjonistki nie była na miejscu. Usiadłam na kanapie w poczekalni i zupełnie bez powodu skanowałam salę gimnastyczną. Minuta, dwie, trzy…



- A tu pani jest – zagadnęła mnie dziewczyna z recepcji. – Już myślałam, że wyszła pani bez swojego dokumentu.

- Byłam w szatni, a gdy wyszłam nikogo nie było.

- Byłam na obchodzie. Proszę – wręczyła mi mój dokument i odebrała kluczyk. – Podobało się pani?



Dziwne, półtorej godziny temu wyglądała na zupełnie niezainteresowaną moją obecnością, a teraz, gdy chciałam jak najszybciej stąd wyjść i wrócić do domu, aby sięgnąć po zapas czekolady na czarną godzinę, nagle była taka rozmowna. Wrrr



- Nie jestem pewna. Nie zmęczyłam się zbyt, ale to jednak miło się poruszać i porozciągać.

- Niech mi pani wierzy, dopiero po prawdziwym treningu człowiek czuje największą satysfakcję. Może chciałaby pani skorzystać z pomocy naszych trenerów personalnych?



No i jesteśmy w domu. Po prostu próbuje mi wcisnąć usługę, wrr.



- Nie, nie. Na razie dziękuję. Muszę się poważnie zastanowić nad tym, czy to wszystko - wykonałam szeroki gest ręką – jest na pewno dla mnie. Ale dziękuję za ofertę.

- Jakby pani była jednak zainteresowana, to teraz mamy dużą zniżkę na roczne karnety. Promocja przedświąteczna. Trwa jeszcze tylko do 10 grudnia.

- Zastanowię się, dziękuję jeszcze raz. Dobranoc.



Uśmiechnęłam się przepraszająco i już mnie nie było. Nawet nie byłam pewna, czy coś odpowiedziała na moje pospieszne pożegnanie, czy nie. W każdym razie, gdy dotarłam wreszcie do wyjścia był już dobry kwadrans po dwudziestej pierwszej. Pięknie, a obiecałam, że będę przed wpół do dziesiątej. Westchnęłam i ostatecznie zrezygnowałam z szybkiego zajrzenia do sklepu spożywczego, jedynego otwartego miejsca w galerii o tej porze. Mogłabym kupić lody czy pizzę, ale mój syn i tak pewnie zdąży zasnąć zanim wrócę, a chciał mnie osobiście zapytać, jak było. Trudno, może zdążę chociaż powiedzieć jeszcze jakieś dobranoc.

Wyszłam przed galerię i rozejrzałam się, zastanawiając się, czy jest sens o tej porze iść na przystanek, żeby podjechać ten kawałeczek do domu, czy od razu urządzić sobie po prostu spacer. I nagle moje oczy napotkały inne. Aż podskoczyłam, gdy zobaczyłam, kto właśnie zsiadł z motocykla i idzie w moją stronę.



- Długo ci to zajęło – usłyszałam – Już myślałem, że będę musiał ruszyć na ratunek.



***



Wiktor

Przez chwilę tylko staliśmy i gapiliśmy się na siebie. Moja piękna nieznajoma wyglądała, jakby właśnie zobaczyła ducha. Czy to aż tak niespodziewane, że postanowiłem na nią zaczekać przed wejściem i przez prawie pól godziny wpatrywałem się w drzwi do galerii handlowej? Na szczęście wybrała te od parkingu, czyli najbliższe siłowni, bo właśnie przyszło mi do głowy, że gdyby wyszła drugim wyjściem, to czekałbym tu na próżno. Jak to się stało, że wcześniej na to nie wpadłem? Ha! Widać dopisywało mi dziś trochę szczęścia.



- Czekasz na mnie? - nieznajoma uniosła pytająco brwi.

- Najwidoczniej – uśmiechnąłem się. – Mam nadzieję, że to w porządku.

- Nie jestem pewna… - odpowiedziała a ja wstrzymałem oddech. – A jakbym wyszła drugim wyjściem?

- Cóż, los nam sprzyja. To musi być przeznaczenie – wyszczerzyłem się.



Przez chwilę nic nie odpowiedziała i znów zacząłem się zastanawiać, czy nie zignoruje mnie, jak na samym początku naszej krótkiej znajomości.



- Chciałbym cię odwieźć do domu – walnąłem prosto z mostu.

- Nie ma takiej opcji.



Niech to szlag!



- Dlaczego?

- Nie znamy się, wiesz? Nie mam już nastu lat, żeby wsiąść na coś takiego – głową wskazała moją hondę – i to jeszcze z nieznajomym.

- No to się poznajmy – wyciągnąłem do niej rękę – Wiktor Wild.



Teraz to już naprawdę moja piękna obsesja miała wyraz twarzy, jakby zobaczyła ducha. No co? Nazywałem się podobnie jak jej zaginiony dziadek, czy co?



- Jesteś Wiktor Wild? Jaja sobie robisz?

- Przysięgam, że nie tym razem – uniosłem ręce w obronnym geście. – Znasz mnie?

- Nie, tzn. nie osobiście – przygryzła wargę. – Jestem Wiktoria Dobrzyńska…

- Wiktoria Dobrzyńska – coś zaczęło mi świtać. Tak, już rozumiałem, dlaczego wyglądała, jakby zobaczyła ducha. Pewnie wielu z moich pracowników tak właśnie wyglądałoby, gdyby poznało mnie osobiście – Wiktoria z marketingu. Od jakichś czterech miesięcy, zgadza się?

- Tak, zgadza się – odparła wolno. – Wiesz, że w firmie zastanawiają się, czy naprawdę istniejesz?

- Mogę się tego domyślić – uśmiechnąłem się lekko, ale tak naprawdę nie było mi do śmiechu. Pamiętałem dokładnie, jak dwa lata temu kazałem zmienić politykę kadrową działowi HR, po tym jak odeszło od nas w jednym miesiącu 4 pracowników. A ściślej dwa małżeństwa. Za spoufalanie się w miejscu pracy można było zostać zwolnionym.

- Cóż, miło mi było w końcu przykleić twarz do nazwiska… Szefie.



No i się zaczyna. Wiktoria cofnęła się odrobinę i już zaczęła szukać drogi ucieczki. Pytanie: Czy jestem tak wielkim dupkiem, aby sprawdzić w plikach personalnych, gdzie mieszka? Mogło się tak okazać.



- Hej, nie uciekaj! To nic nie zmienia – zawołałem za nią. – Nadal chcę cię odwieźć do domu.

- Dzięki, ale nadal nie ma takiej opcji – odkrzyknęła mi. – Ale miło byłoby czasem zobaczyć cię w biurze.



Pomachała mi i już jej nie było. Nieco skołowany wsiadłem z powrotem na motor i odpaliłem silnik. Cóż, czułem, że się uśmiecham. Jak mówiłem? Przeznaczenie, tak? Chyba czas, aby mój permanentny home office oficjalnie się zakończył. I czas na małą zmianę zapisów w polityce kadrowej…

END


 

czwartek, 5 grudnia 2024

Natręt i Zołza - Rozdział 2

 

Natręt i Zołza

Rozdział 2.


Wiktoria


Cholera, dlaczego uznałam, że pójście na siłownię to dobry pomysł? A tak, Dawid. Mój dziewięcioletni syn, który usłyszał od trenera na karate, że ludzie uprawiający jakikolwiek sport są zdrowsi i żyją dłużej. Biedak tak się przejął, że od trzech miesięcy starał się mnie namówić do jakiegoś sportu „Cokolwiek, mamo”. Nie mogłam ostatecznie odmówić, zwłaszcza, gdy znalazłam na parapecie list do Mikołaja, w którym mój mądry syn wymienił tylko dwie rzeczy, nowe LEGO i, żeby mama choć jeden dzień uprawiała jakiś sport. No to byłam w kropce, nie mogłam go olać. Wiedziałam, dlaczego mu zależy, abym była zdrowsza i żyła dłużej. Może nie pamiętał tego, bo był za mały, miał wówczas tylko trzy latka, ale mój syn doskonale zdawał sobie sprawę, że jego ojciec zachorował i zmarł. Pytał mnie wielokrotnie, dlaczego nie miał taty, więc musiałam mu powiedzieć, że ciężko chorował i w końcu odszedł. Teraz mój syn drżał, gdy czasem bolała mnie głowa o kichnięciu nie wspomnę. Jednak ten sport i ćwiczenie po to, żeby żyć dłużej? Westchnęłam. Chyba dla jego lepszego samopoczucia mogę się poświęcić i coś poćwiczyć ten jeden raz, prawda? Uznałam, że jeden dzień na siłowni będzie najprostszy do zorganizowania i tydzień przed Mikołajem wybrałam się do galerii handlowej niedaleko naszego mieszkania. LEGO miałam już w torebce, teraz jeszcze tylko wejściówka – myślałam. Kupiłam sobie też jakieś leginsy, top i tenisówki, bo nic takiego nie było mi nigdy potrzebne. Dziś rano, gdy wyjął spod poduszki nowe pudełko ukochanego LEGO technics był w niebo wzięty, ale jeszcze bardziej się cieszył, gdy pokazałam mu przywiązaną czerwoną wstążką do mojego nadgarstka wejściówkę na siłownię.


- Ale pójdziesz tam, mamo? Obiecujesz? - chciał wiedzieć szykując się do szkoły.

- Oczywiście.

- Dzisiaj?

- Jak to dzisiaj?

- Idź dzisiaj! - zapalił się – Babcia będzie u nas dziś wieczorem, a jak nie pójdziesz od razu to później znajdziesz sobie wymówki.


Kurcze, mądry był ten młody. Więc nie widząc innego wyjścia poprosiłam moją mamę, żeby została dziś dłużej a sama spakowałam w swoją ulubioną shoperkę wszystkie rzeczy do ćwiczeń i dumnie ruszyłam na siłownię.

Gdy weszłam tam o dziewiętnastej trzydzieści minęli mnie jacyś ludzie, ale jak się szybko zorientowałam na sali nie było nikogo innego. Lepiej niż się spodziewałam. Podeszłam do recepcji i powiedziałam, że mam jednorazowy karnet i, że jestem tu pierwszy raz. Ugryzłam się w język zanim dodałam „i ostatni”. Uznałam, że byłoby to kiepskim pomysłem, skoro chciałam się czegoś dowiedzieć. W końcu po co się wysilać dla kogoś, kto nie zamierza wrócić? Pracowałam w marketingu zbyt długo, żeby tego nie wiedzieć.


- Proszę – poinstruowała mnie recepcjonistka nie robiąca tajemnicy z tego, że żuje gumę – Tu ma pani kluczyk do szafki, szatnie są na wprost. Wejściówkę zatrzymuję. I jeszcze proszę jakiś dokument w zamian za kluczyk.


Nie za bardzo mi się to spodobało, ale dałam posłusznie swoje prawo jazdy. Na szczęście intensywnie umalowana dziewczyna nie wyraziła moim dokumentem żadnego zainteresowania. Po prostu włożyła go w to samo miejsce, z którego chwilę wcześniej wyciągnęła kluczyk.


- Ma pani czas do dwudziestej pierwszej trzydzieści – poinformowała mnie jeszcze, gdy zaczęłam odchodzić.


Podziękowałam i skinęłam jej głową na pożegnanie, ale prawdopodobnie już tego nie zauważyła, bo miała oczy utkwione w telefonie.


Zanim się przebrałam i zwiedziłam całe pomieszczenie, usilnie się zastanawiając, co ja właściwie mam tu robić, było już za pięć ósma. Ostatecznie zdecydowałam się na bieżnię. Widziałam kilka razy na filmach, jak laski ćwiczą właśnie na tym, więc może i ja dam radę? Czytałam kiedyś, że bieżnia nie koniecznie musi służyć do biegania. Można podobno po prostu spacerować, a ja lubiłam spacerować. Właściwie była to jedyna forma aktywności fizycznej, którą akceptowałam. Podeszłam do urządzenia i dłuższą chwilę czytałam skróconą instrukcję obsługi. Wreszcie weszłam na urządzenie, zmieniłam tempo, tak jak pokazywała instrukcja i nacisnęłam START.

Ok, nie było źle. Właściwie było to nawet przyjemne. Czułam, że moje mięśnie pracują, a nie czułam, że robię coś, czego w zasadzie nie znoszę. Przez parę minut szłam równym tempem i naprawdę nabierałam ochoty na coś więcej, gdy poczułam czyjąś obecność. Tak, moje szczęście najwyraźniej się skończyło. Odwróciłam lekko głowę i wtedy go ujrzałam. Mężczyzna, tak nie chłopak, nie jakiś mięśniak. To był MĘŻCZYZNA. Wysoki, a przynajmniej wyższy ode mnie jakieś 25 cm. Może więcej. Ramiona miał szerokie, krzepką posturę, która nie pozwoliłaby pewnie żadnemu huraganowi go zdmuchnąć. A przy tym ani grama obwisłego brzucha! Boże, jak ja nienawidziłam obwisłych brzuchów. Tak u kobiet jak i u mężczyzn. Muszę przyznać, że sama miałam tu trochę szczęścia i nawet po porodzie mój brzuch wyglądał mniej więcej tak jak przed. Ale ten brzuch. Czy sześciopaki naprawdę istnieją? Powoli podniosłam spojrzenie na jego twarz i, cholera, nienawidziłam zarostu u facetów, ale ten. No cóż, nie wyglądał jak Rumcajs to na pewno, jego zarost sprawiał, że był po prostu bardziej męski. Nawet ja, wróg publiczny numer jeden, owłosienia na twarzy musiałam to przyznać. Włosy miał ciemne, ale nie czarne. Coś pomiędzy ciemnym blondem a brązem. Ładne. Zawsze podobali mi się klasyczni południowcy z oliwkową karnacją i czarnymi włosami, ale musiałam przyznać, że pan męski z zarostem i płaskim brzuchem prezentował się wyjątkowo kusząco. Teraz pytanie za sto punktów. Ile mógł mieć lat? Oceniałam go na nie więcej niż moje trzydzieści pięć, ale kto wie?


- Cześć – zagadnął, a ja mało się nie rozpłynęłam w kałużę na tej cholernej bieżni. Musiałam zacisnąć zęby, by nie wyszczerzyć ich w jakimś groteskowym uśmiechu. Jeżu kolczasty, ta barwa głosu. Chyba pierwszy raz w życiu poczułam, że barwa głosu naprawdę ma znaczenie.


- Nigdy wcześniej cię tu nie widziałem – ciągnął pan seksowny głosik - Jesteś tu nowa?


Musiałam przełknąć ślinę i zebrać wszystkie swoje siły, aby nie zacząć się ślinić zamiast odpowiedzi. Zacisnęłam usta, wzięłam głęboki wdech przez nos i spróbowałam się pozbierać. O co on mnie pytał? A tak, czy jestem nowa.


- To jednorazowa sprawa – wzruszyłam ramionami, udając że nie jestem bliska orgazmu od samego brzmienia jego głosu.

- Nie jesteś fanką siłowni? - ciągnął.

- Nie – wydusiłam z siebie.


Przez chwilę wydawało mi się, że udało mi się nad sobą zapanować a mój towarzysz zrezygnował z prób pogawędki. Może mnie po prostu uznał za idiotkę nie wartą jego czasu? Ale wtedy jego wzrok spoczął na mojej czerwonej kokardzie na nadgarstku. Cholera, cholera. Zapomniałam tego odwiązać idąc tu.


- Śliczna kokardka – wyszczerzył zęby, wskazując brodą na mój nadgarstek – Ktoś zapakował cię na prezent?

- Coś w tym stylu – mruknęłam w odpowiedzi, nagle czując się po prostu głupio – Chybiony… - dodałam jeszcze, zła na siebie.



Ale nic nie przygotowało mnie na ciepłą barwę śmiechu, która wydobyła się z płuc tego faceta. OMG, co jest ze mną nie tak? Wiem, że nie byłam z nikim od sześciu lat, od śmierci męża, ale bez przesady. Przecież nie żyję na bezludnej wyspie, przecież w mojej pracy na co dzień spotykam kilkudziesięciu przystojnych facetów. Co ze mną jest, do cholery, nie tak, że teraz doprowadza mnie niemal do ekstazy samo brzmienie śmiechu jakiegoś obcego faceta na siłowni?


- Po co tu przyszłaś, jeśli nie lubisz siłowni? - zapytał, gdy wreszcie udało mu się uspokoić. Cóż miałam powiedzieć. Uznałam, że prawda podana w jak najkrótszy sposób wystarczy i może zakończy wreszcie tę niezręczną sytuację.

- Obiecałam

- Aha… - odpowiedział tylko, po czym zamilkł.


Więc to by było na tyle, Wikusia. Świetnie. Koniec rozmowy. Nagle poczułam się zła na siebie i na całą tę sytuację. Na tego faceta też. Nie to, że chciałam nagle zacząć się z kimś umawiać. Dobrze było mi samej, mogłam poświecić czas na opiekę nad synem i rozwój kariery zawodowej. Komplikacje w postaci facetów nie były mi potrzebne. Dałam radę żyć jako singielka przez sześć lat i wcale nie uważałam, że czegoś mi brakuje przez tę sytuację. Po co mi w ogóle zastanawiać się nad tym, co by było gdybym nie była takim słoniem w składzie porcelany, jeśli chodzi o kontakty damsko-męskie? Łodewer. Krzyżyk ci na drogę panie seksowny głosik, sześciopak na brzuchu i zarost, który mnie nie odpycha. Z rozmachem zatrzymałam bieżnię i zeskoczyłam z niej nie poświęcając pięknisiowi obok mnie ani jednego spojrzenia. Zresztą i tak chyba dał sobie już spokój z tą konwersacją. I dobrze. Bardzo dobrze!


- Na czym teraz będziesz ćwiczyć?


Prawie podskoczyłam, słysząc to pytanie. Wrr, nie udawaj, że jesteś zainteresowany panie seksowny głosiku!


- Jeszcze się nie zdecydowałam, ale to i tak w sumie nie twoja sprawa – odburknęłam najchłodniej jak potrafiłam. Czy dostrzegł na mojej twarzy, jak bardzo jest mi głupio, że nie umiem zamienić kilku zdań z facetem na siłowni?

- Przepraszam, że próbuję nawiązać jakąś kulturalną rozmowę – wzruszył ramionami i przetarł kark ręcznikiem. Łyknął też trochę wody. Jeżu, nawet ta prosta czynność wydawała się w jego wykonaniu seksowna… TO. NIE. FAIR!

- Dziękuję, ale nie przyszłam tu nawiązywać kontaktów międzyludzkich – mruknęłam.

- Ok, przeprosimy przyjęte – uśmiechnął się i, WOW, co to był za uśmiech. Komuś w dzieciństwie rodzice musieli zasponsorować dobrego ortodontę.

- Wyluzuj – dodał po chwili – Tylko się droczę.

- Więc znajdź sobie do tego inny podmiot – uniosłam wysoko głowę i powędrowałam w jedyne miejsce na tej sali, które jeszcze jako tako wydawało mi się zachęcające, w kierunku mat do ćwiczeń.

- Hej! - zawołał za mną i nagle moje ciało pokryło się gęsią skórką. Boże... – Zawsze jesteś taką zołzą? - zapytał.


Nie wiedzieć czemu, uśmiechnęła się na tę uwagę. Momentalnie odpowiedział mi tym samym a ja prawie się rozpłynęłam na ten widok.


- Nie, nie zawsze – puściłam do niego oko. Wiem, głupie... – Nawet ja potrzebuję czasem przerwy. Jestem zołzą tylko przez siedem dni w tygodniu. A Ty? Zawsze jesteś taki natrętny?

- Nie, tylko od poniedziałku do niedzieli… - odpowiedział, a ja nie wytrzymałam. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz śmiałam się tak serdecznie.


wtorek, 3 grudnia 2024

Natręt i Zołza - Rozdział 1


Kochani!

Króciutkie, blogowe opowiadanie "Natręt i Zołza", które składa się tylko z 3 części, napisałam dwa lata temu jako bonus przedświąteczny. Jest to taka typowo blogowa opowieść - krótka, otwarta, bez nadmiaru szczegółów. Później, zrezygnowałam z publikowania swoich drobnych prac a'la literackich ;) na read2sleep.pl i usunęłam z bloga wszystkie dodatki tego typu, jednak tegoroczna rewolucja sprawiła, że chętnie przywrócę możliwość przeczytania na R2S "Natręta". Poprawiłam dziś kilka błędów, które znalazłam w tekście i wklejam pierwszy rozdział. 

Ściskam i pozdrawiam 

Sil


Natręt i Zołza

Rozdział 1


Wiktor


Zaparkowałem motor i sięgnąłem do kieszeni po papierosy, ale nie było ich tam. Cholera! Doskonale wiedziałem, skąd ten brak i wiedziałem również, że mogłem obwiniać za sytuację tylko siebie i moją nowo zdobytą cechę. Postanowiłem być PRAKTYCZNY i oszczędzić trochę mojego cennego czasu. Pojechałem więc na siłownię w spodniach od dresu... Gdybym pojechał w bojówkach, jak pierwotnie zamierzałem, jak robiłem do tej pory, fajki byłyby na miejscu. Zakląłem pod nosem zastanawiając się, czy zawrócić do domu, czy nie. To był w końcu tylko kilometr, który notabene z reguły pokonywałem piechotą, ale nie dziś. Spieszyłem się, by spotkać się z Dorotą, bo od tygodnia marudziła, że ostatnio nie mam dla niej czasu. Cóż, nie miałem. Lub raczej nie chciałem mieć. Dziewczyna była gorąca, nie powiem i dobrze się z nią bawiłem, ale od paru tygodni coraz częściej zaczynała przebąkiwać o wspólnym mieszkaniu czy wakacjach, a to już wyglądało nieco zbyt podobnie do związku, zaś ja nie chciałem znów zabłądzić na tamten grunt. Nie po moim ostatnim... Spojrzałem na zegarek i stwierdziłem, że wracanie do domu po fajki to zły pomysł, chyba że chciałem spędzić na siłowni nie więcej niż pół godziny... to z kolei byłoby zupełnie bez sensu. Westchnąłem, próbując sam siebie przekonać, że dam radę wytrzymać te półtorej godziny bez papierosa, że przecież to nic takiego. Wcale nie byłem uzależniony i w ogóle. Ostatecznie machnąłem na to ręką, przypomniawszy sobie, że u Doroty miałem jakiś zapas. Na szczęście paliła to, co ja.

Choć dochodziła dwudziesta, czyli najpopularniejsza godzina treningów dla korposzczurów z mojego biura, w budynku było podejrzanie cicho. Pobrałem na recepcji kluczyk do szatni i poszedłem, by zostawić torbę z rzeczami na zmianę i założyć buty sportowe. Dresy czy nie, jeszcze od ojca nauczyłem się lata temu, że na motor wsiada się tylko w butach motocyklowych. Odwiesiłem kurtkę i sięgnąłem po butelkę z wodą oraz ręcznik, po czym skierowałem się na salę gimnastyczną. Była pusta. Rozejrzałem się i podrapałem po głowie, zastanawiając się, czy dziś jest jakieś święto lub inne bzdury, o których nie miałem pojęcia. Spojrzałem na smartwatch i odczytałem datę - 6 grudnia... Coś mi to mówiło. Co to było? A wiem. Uśmiechnąłem się, przypominając sobie jak ludzie z PR od paru dni truli mi dupę o to, jakie to ważne, by zapewnić jakieś paczki dla dzieci pracowników. Machnąłem ręką i podpisałem ich budżet, nie było to takie znowu drogie. Choć w głowie mi się nie mieściło, dlaczego w tym kraju Mikołaj przychodzi dwa razy w tym samym miesiącu...

Zaśmiałem się w duchu i poszedłem w kierunku bieżni, aby zacząć trening i stanąłem jak wryty. Jednak siłownia nie była pusta, bo okazało się, że mam towarzystwo i to jakie. Mogę śmiało powiedzieć, że przede mną rozpościerał się niezapomniany widok. Na jednej z bieżni szła szybkim krokiem kobieta. Tak jest, kobieta. Nie żadna dziewczyna, nie laska, ale kobieta przez wielkie K.

Włosy miała jasne i długie, delikatnie spływające jej z ramion aż za całkiem kształtny biust, który odcinał się wyraźnie na tle czarnego topu, skórę miała złotą, jakby dopiero co muśniętą słońcem, a przecież mieliśmy grudzień! Jej czarny top sięgał aż za dość kształtne biodra i niżej do połowy ud. Czarne leginsy nie pozostawiły złudzeń co do kształtu jej nóg, a na stopach miała najprostsze tenisówki, które z jakiegoś powodu wydały mi się seksowne. Ale był jeszcze jeden szczegół, który mi się rzucał w oczy. Na lewym nadgarstku miała przewiązaną wielką czerwona kokardę! LOL!

Stałem i gapiłem się dłuższą chwilę aż do momentu, gdy nagle zwróciła twarz w moją stronę. Odchrząknąłem, przez ułamek sekundy czując się niezręcznie, że przyłapała mnie na gapieniu się na nią. Musiała mnie wziąć za niezłego zboka, bo przewróciła oczami, po czym odwróciła twarz. Zaśmiałem się cicho i na przekór sytuacji zająłem bieżnię tuż obok niej.


- Cześć - zagadnąłem.


Spojrzałem na mnie i przez dłuższą chwilę się nie odzywała. Byłem pewien, że mnie zignoruje, ale z jakiegoś powodu nie dawałem za wygraną.


- Nigdy wcześniej cię tu nie widziałem - ciągnąłem - Jesteś tu nowa?


Znów spojrzała na mnie, tym razem wyglądała, jakby rozważała, czy mi odpowiedzieć, zignorować czy posłać do diabła. 


- To jednorazowa sprawa - wzruszyła ramionami.

- Nie jesteś fanką siłowni? 

- Nie.


Tej krótkiej odpowiedzi udzieliła już nie patrząc na mnie i mogłabym przysiąc, że uznała rozmowę za zakończoną. Chwilę biegłem bez słowa, ale jakoś nie potrafiłem dać za wygraną.


- Śliczna kokardka – wyszczerzyłem się, wskazując brodą na jej nadgarstek – Ktoś zapakował cię na prezent?

- Coś w tym stylu – mruknęła w odpowiedzi, po czym dodała ciszej – Chybiony…


Nie mogłem się powstrzymać i wybuchnąłem śmiechem. Tak, robiło się tu interesująco.


- Po co tu przyszłaś, jeśli nie lubisz siłowni? - chciałem wiedzieć.

- Obiecałam.

- Aha – dobra odpowiedź, bo na chwilę musiałem się zamknąć. Naprawdę nie wiedziałem, dlaczego tak zależało mi na rozmowie z tą kobietą, która wyraźnie nie podzielała mojego zainteresowania. Po prostu nie mogłem się powstrzymać. Tyle że nie bardzo wiedziałem, co mam począć z tą odpowiedzią.


Przez dłuższą chwilę ćwiczyliśmy w milczeniu, po czym moja towarzyszka zatrzymała bieżnię i z niej zeszła. Ja akurat też kończyłem swoją codzienną przebieżkę. Dobre wyczucie czasu.


- Na czym teraz będziesz ćwiczyć? - zagadnąłem.

- Jeszcze się nie zdecydowałam, ale to i tak w sumie nie twoja sprawa.


Ok, rozumiałem, że każe mi się odpieprzyć, ale z jakiegoś powodu wolałem rżnąć głupa.


- Przepraszam, że próbuję nawiązać jakąś kulturalną rozmowę – wzruszyłem ramionami i przetarłem kark ręcznikiem. Łyknąłem też trochę wody.

- Dziękuję, ale nie przyszłam tu nawiązywać kontaktów międzyludzkich.

- Ok, przeprosimy przyjęte – znów wyszczerzyłem zęby w głupkowatym uśmiechu, na co nieznajoma tylko przewróciła oczami – Wyluzuj – dodałem szybko – Tylko się droczę.

- Więc znajdź sobie do tego inny podmiot – odburknęła, odchodząc w kierunku mat do rozciągania i drabinek. O nie, nie, nie. Nie mogłem tego tak zakończyć.

- Hej! - zawołałam – Zawsze jesteś taką zołzą?


Nie wiedzieć czemu, kobieta uśmiechnęła się a ja wstrzymałem oddech, gdy całe pomieszczenie rozświetliło się od tego maleńkiego uśmiechu, jakby właśnie wzeszło słońce.


- Nie, nie zawsze – puściła do mnie oko – Nawet ja potrzebuję czasem przerwy. Jestem zołzą tylko przez siedem dni w tygodniu. A Ty? Zawsze jesteś taki natrętny?

- Nie, tylko od poniedziałku do niedzieli.



niedziela, 1 grudnia 2024

Eh, grudzień...

 

    Pamiętam, że dopiero co był styczeń i czekałam na wiosnę. Później spędziłam intensywne lato a następnie niepostrzeżenie nadeszła jesień. Pojawienie się każdej następnej pory roku, każdego następnego miesiąca, było dla mnie zaskoczeniem, bo czasem czułam się tak, jakbym gubiła dni. Może i była to prawda, przecież gubiłam je bezpowrotnie... Ale bardziej chodzi mi o to, że niestety spełniło się to, przed czym ostrzegano mnie w dzieciństwie, gdy wkurzałam się, że czas zbyt wolno płynie. "Dziecko, lada chwila będzie ci płyną zbyt szybko a nie zbyt wolno" - mówiła siostra mojej babci. Zaś gdy mówiłam czasem "nic mi się nie chce" dopowiadała "zobaczysz jak przestanie ci się chcieć, gdy będziesz w moim wieku..." Cóż, tu nie do końca się spełniło. Mnie się teraz jak najbardziej "chce", tylko zupełnie coś innego, niż kiedyś miałam na myśli ;).

    A czego można spodziewać się nad read2sleep.pl w grudniu 2024? Przedświątecznego chaosu. Grudzień to zawsze dla mnie miesiąc tysiąca spraw i pewnie nie znajdę tyle czasu na publikacje, ile bym chciała. Będę chciała dodać co najmniej jedną fotorelację, ale pod jednym warunkiem. Że spadnie śnieg, bo marzy mi się kilka śniegowych ujęć. Oczywiście trochę moich wierszy również zapląta się pomiędzy postami. Odświeżę też może trzyczęściowe mini opowiadanko "Natręt i zołza", które kiedyś już tu publikowałam. To typowe, blogowe opowiadanko, bez nadmiaru tekstu, ale może komuś umili kilka chwil. Co do recenzji, POSTARAM SIĘ, ale obiecać nie mogę, bo pisanie komentarzy do książek zabiera mi bardzo dużo czasu, a ten mam obecnie w deficycie. Zrobię jednak to, co w mojej mocy, żeby jednak kilka recenzji się pojawiło. Grudzień zakończymy podsumowaniem i pewną nowiną, o której jednak więcej napiszę w przyszłym roku ;).


Tymczasem ściskam i pozdrawiam!

Trzymajcie się ciepło i dzielnie, bo zaraz zaczyna się zima, świąteczna karuzela i takie tam ;)


Sil


fot. Sil


piątek, 29 listopada 2024

Niezłe, ale... czyli kilka słów o chaptersowej opowieści fantasy

     Nie jest tajemnicą, iż od kilku lat jestem użytkownikiem aplikacji Chapters. W pierwszym roku czytałam ich wersję polską (czytałam każde opowiadanie bez wyjątku) i aktywnie komentowałam opowieści. Któregoś razu zauważyłam, że opowiadania, które na wersji polskiej dopiero zaczynają być publikowane, są od dawna dostępne w wersji angielskiej. Nie oszukujemy się, językowi używanemu w adaptacjach i autorskich opowieściach Chapters daleko do literackiego, więc nie miałam żadnego problemu, aby zrozumieć historie dostępne w języku oryginalnym. Szybko przerzuciłam się więc całkowicie na angielskie Chapters i tam już sobie jestem do dziś. Jednak jakość opowieści z czasem zaczęła mi przeszkadzać i przestałam czytać nowości w aplikacji, Zamiast tego zaczęłam traktować Chapters jako inspirację do wyszukiwania oryginalnych powieści. Część z nich dało się kupić z łatwością w postaci e-booka, innych niestety nie znalazłam do dziś.

    Gdy kilka tygodni temu Chapters w swojej angielskiej wersji zaproponowało opowieść "Having the Viking King's Baby" moją pierwszą myślą było "co za idiotyczny tytuł". Ale już sama okładka zainteresowała mnie bardziej. Na tyle, że przeczytałam opis. I tak się złożyło, że blurb zdecydowanie mnie zainteresował. Swojego czasu moje lektury pochodziły głównie ze zbioru książek fantasy, dlatego ucieszyłam się, iż jest coś z tego gatunku do zgłębienia. Niestety, choć szukałam, nie udało mi się znaleźć oryginalnej powieści. Fakt, nie miałam wiele czasu na research i może nie był on zbyt dokładny, jednak nie zmienia to faktu, że miałem tylko jedno wyjście. Albo porzucić historię, albo czytać w aplikacji Chapters. Najczęściej w ostatnich latach wybierałam to pierwsze, ale nie tym razem. Potrzebowałam chwili nieskomplikowanego relaksu i wiedziałam, że najnowsze opowiadanie może mi to zapewnić.
    "Having the Viking King's Baby" składa się z 22 rozdziałów i o ile początek jest dość niemrawy to końcówka jest aż przeładowana akcją. Dosłownie przeładowana. W pewnym momencie zaczynałam mieć już dość. Ale od początku...
    "Having the Viking King's Baby" to historia miłości, która zrodziła się między przedstawicielami wrogich nacji - Celtów oraz Vikingów. Finella, młoda druidka, właśnie sposobiła się, by przymusowo poślubić starszego od siebie, wybranego dla niej przez ojca, mężczyznę, Erik zaś, jako Viking robił to, czego wymagał od niego jego lud - napadał wrogów. Podczas jednej z tego typu wypraw wziął w niewolę właśnie piękną Finellę. Pomimo niesprzyjających okoliczności, początkowej wrogości i obawom po obu stronach, wkrótce przystojny Viking i piękna przedstawicielka Celtów zaczynają dostrzegać w sobie coś więcej niż przeciwników. Rodzi się między nimi uczucie, a jednocześnie wiedzą, że jeśli ulegną własnym pragnieniom, mogą zapłacić za to najwyższą cenę.
    "Having the Viking King's Baby" jako ogólna koncepcja jest bardzo ciekawym opowiadaniem. Fabuła dość długo się rozpędza, się jak już się rozpędzi jest szybsza niż błyskawica. Pod koniec historii perypetii jest naprawdę za dużo. Spokojnie można byłoby odjąć połowę z nich i opowieść nie ucierpiałaby na tym. 
    Opowiadanie, aby miało dobry tok wymaga około 4-5 odpowiedzi premium (płatnych diamentami) na rozdział, czyli jest dość drogie. Można przyoszczędzić nie płacąc za stroje (choć te czasem mają znaczenie) i za sceny intymne, które w drugiej połowie są dość... udziwnione. Ja szczerze mówiąc, choć diamentów do opłacania premiowanych odpowiedzi mam aż zanadto, nie płaciłam za część scen intymnych, bo wg mnie autorów nieco poniosło. Skrupulatnie płaciłam natomiast za wszystkie elementy fantasy, czyli wzmacniałam możliwości głównej bohaterki. Chciałam, aby była potężna jako wojowniczka i jako wiedźma. Skrupulatnie ratowałam też i wspierałam wszystkich przyjaciół głównych bohaterów oraz płaciłam krocie za surowe kary dla wrogów.
    Ogólnie historię czytało mi się dobrze. Oczywiście jak na Chapters... Wiadomo, że opowieściom prezentowanym w aplikacji przeważnie daleko jakością do poziomu powieści. Są lepsze i gorsze historie, ale akurat "Having the Viking King's Baby" zaliczam do tych lepszych. Nie było nudno, nie chodziło "tylko o jedno", było magicznie i nieraz mistycznie. Za minus uważam serię oklepanych wątków. Sposób zdrad niektórych bohaterów był analogiczny do miliona innych, które znam z literatury, więc mogłam tylko przewrócić tu oczami. Ale klimat był ogólnie dopracowany, strona wizualna również okay.
    "Having the Viking King's Baby" było dla mnie miła odskocznią od codzienności, chwilą relaksu nie wymagającą wielkiego wysiłku umysłowego. Kto lubi fantasy a nie ma czasu na opasłe tomiszcza powieści, powinien być zadowolony ;).

Ściskam i pozdrawiam
Sil


Prt Sc by Sil


środa, 27 listopada 2024

Kto jeszcze pamięta rok 1995 i to, że karierę robili wówczas Chojnacki i Piaseczny? Może ja ;)

 

    To trochę smutne, ale w 1995 roku byłam już formalnie nastolatką, która pisała swoje wiersze i uwielbiała muzykę. Uczyłam się wówczas gry na pianinie (że tak górnolotnie nazwę mój ówczesny sprzęt...) a niedługo później śpiewałam w szkolnym chórze. Ale to oczywiście było za mało. Szukałam. 

    W połowie lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku nie było w Polsce czegoś takiego jak Internet, ale były bardzo fajne i bardzo łatwo dostępne radia. Chłonęłam więc wszystko, co się dało z popularnych rozgłośni, gdy pewnego dnia uderzyła mnie piosenka "Budzikom śmierć". Ale nie, nie swoją oryginalną treścią. Ja jeszcze przez wiele, wiele lat byłam przekonana, iż refren brzmi "I do południa budzi GO ŚMIERĆ" A wiecie, co jest najlepsze? Że nie tylko ja właśnie te słowa rozpoznałam z wokalu Piasecznego. Podobnie uważały moje szkolne koleżanki a nawet starszy brat, który mówił po odsłuchaniu utworu, że jest całkiem fajny, choć nie bardzo rozumie o co chodzi z tym "budzeniem śmiercią". 

    Piosence "Budzikom śmierć" bardzo daleko do poezji. Właściwie tekst jest... słaby. To zlepek potocznych stwierdzeń młodzieńca, któremu nie chce się wstawać z łóżka. Utwór ma trochę przewrotności, sporo humoru, ale nie jest najwyższych lotów. W latach dziewięćdziesiątych również był odbierany bardziej jako żart i pewnie tym właśnie miał być. U większości osób, które słuchały piosenki "Budzikom śmierć" wzbudzało uśmiech i jak dla mnie właśnie w tym tkwi wartość utworu. 

    "Budzikom śmierć" to utwór z płyty Sax&Sex (1995), która łączy wokal Andrzeja Piasecznego z kompozycjami Roberta Chojnackiego. Album ma swój urok i pewnie nie jeden z naszych rodaków ma do niego sentyment. Ale powiem szczerze, że ja tę płytę traktowałam i dalej traktuję z przymrużeniem oka. To nie jest coś, co wzbudza we mnie głębsze emocje.

    A dlaczego akurat dziś pojawił się tutaj taki post? Ponieważ piosenka "Budzikom śmierć" przyśniła mi się wczoraj :D.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil (zdjęcie strony tekstowo.pl)


wtorek, 26 listopada 2024

odcięcie

 

pożegnałam beznadzieję
lecz wciąż nie odchodzi
patrząc na mnie dziwnie
sierp jej od ucha do ucha
zamknęłam siłą oczy,
ale nadal widzą
krzyknęłam więc "dość"
lecz nikt mnie nie słucha

"co z oczu" i tak dalej
kłamstwo czy złudzenie?
słyszę dźwięki stęsknione
syczą niczym żmije
"to z serca" być powinno
lecz nadal nie zniknęła
myśl ta bez znaczenia
głęboko się kryje

Sil

poniedziałek, 25 listopada 2024

Nauki płyną z codziennego życia

 

    Czasami wartościowe okazują się być krótkie obserwacje codziennego życia. Czasami mimochodem wyciągamy naukę z czegoś, na co zwykle nie zwracamy uwagi. Refleksja po krótkiej obserwacji odkurzacza, który od godziny przeszkadzał mi w pracy wcale nie osiągając zadawalających efektów: 

Jeśli zawęzimy pole swojego działania, jesteśmy w stanie wykonać daną czynność dokładniej... ;)

Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


Informacyjnie

 

    Kochani, nie zdążyłam doczytać tego, o czym dziś chciałam pisać. Jeśli mi się uda, może dodam post wieczorem, a jeżeli nie to na kilka słów o chaptersowej opowieści o pewnym Vikingu  trzeba będzie poczekać do piątku ;)

Ściskam i pozdrawiam

Sil



sobota, 23 listopada 2024

Nie odkładaj...

 

    Nie odkładaj na później tego, co dla Ciebie ważne. Życie pędzi i nigdy nie wiesz, jakiej długości przeszkody znajdą się na Twojej drodze.

Silentia


fot. Sil


piątek, 22 listopada 2024

Założę się, że w życiu byście się tego nie spodziewali na read2sleep.pl, czyli jak stacja TVN zyskała popularność...

 

    Na jednym z jubileuszów telewizji TVN, dziennikarz/pisarz/redaktor Tomasz Lis opowiadał o tym, jak to się stało, że raczkująca w Polsce w latach dziewięćdziesiątych telewizja zyskała taką popularność. Było to dość zaskakujące, ale jego diagnoza była jednoznaczna. Fakty TVN, które wówczas prowadził, zyskały wysoką oglądalności dzięki poprzedzającemu je meksykańskiemu serialowi obyczajowemu - "Esmeralda".

    "Esmeralda" (w tytułowej roli Leticia Calderon) to nic innego jak telenowela z 1997 roku. Miała dla telenoweli typową konstrukcję, czyli opisywała płomienny a jednocześnie zakazany romans, a fabuła dotyczyła nie tylko tej miłości biedaczki i dziedzica, ale również, co był całkiem fajnym zabiegiem, w swojej treści zawierała pewną przewrotność. Otóż początkowo niewidoma biedaczka nie była wcale biedaczką, zaś dziedzic nie do końca był prawowitym dziedzicem. "Esmeralda" była dodatkowo opowieścią o fascynacji, obsesji i źle pojmowanej miłości a wszystko odbywało się na tle pięknych, meksykańskich krajobrazów. Serial obfitował w wiele interesujących wątków pobocznych, czym zjednał sobie miłość niejednej gospodyni domowej, ale również niejednej nastolatki. Co ciekawe, "Esmeralda" nie dłużyła się, nie była rozwijana w nieskończoność. Miała ładnie dopracowaną, prostą fabułę. Serial się skończył zanim zdążył stać się niedorzeczny lub też zanim zdążył znudzić widza. Za to plus.

    Trzeba pamiętać, że w latach dziewięćdziesiątych nie było Internetu, multikina dopiero raczkowały, powieści zaś w nielicznych księgarniach było znacznie mniej niż w dzisiejszych czasach. Nastolatki szukały sobie więc czegoś zastępczego, prostego i wzruszającego do obejrzenia po szkole i tu przychodziły z pomocą seriale z Meksyku czy Wenezueli. Pojawiały się ponadto telenowele z Brazylii czy Argentyny, z czego chyba najbardziej popularną stała się opowieść "Zbuntowany Anioł", której tytułową piosenkę wykonywała główna bohaterka. "Cambio Dolor" Natalii Oreiro do dziś od czasu do czasu można usłyszeć w radiu. Ale szczerze powiem, że po początkowym, nastoletnim zachwycie, jakoś nie przepadałam za "Aniołem". Zaczął robić się właśnie taki niedorzeczny i przydługi, zaczął nudzić widza, czyli stało się to, czego udało się uniknąć twórcom chociażby "Esmeraldy". 

    "Esmeralda" stała się w Polsce serialem wręcz kultowym. Pamiętam, jak organizowano spotkania z głównymi bohaterami a czekające, płaczące nastolatki mdlały z wrażenia na widok Leticii Calderon. W tamtych czasach wywiady z aktorką można było obejrzeć wszędzie. Może dlatego i mnie produkcja wyryła się w pamięci do tego stopnia, że jak widzę gdzieś napis emerald/esmeralda od razu przed oczami staje mi nie zielony kamień szlachetny a twarz pewnej aktorki ;).

    Dziś było wspominkowo, dziś było inaczej, ale nie spodziewajcie się podobnych recenzji na read2sleep.pl zbyt często. Po pierwsze dlatego, że to jednak blog dotyczący czytania a nie oglądania, a po drugie... od 2020 roku ani razu nie włączyłam telewizji (sensu stricto). 

Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


czwartek, 21 listopada 2024

Zawsze jest jakaś opcja, czyli tęskniłam za fotorelacjami...

 

    Jak wspominałam w poście o planach na listopad - tęsknię za fotorelacjami. Polubiłam je bardzo minionego lata, jednak wrzesień i jesień przyniosły mi mnóstwo barier, które uniemożliwiają nawet najkrótsze podróże. Ale dla chcącego nic trudnego, zawsze znajdzie się jakaś opcja. Poniżej kilka ujęć jesiennych widoczków nieba przez pryzmat liści plus panorama okolicy mojego osiedlowego sklepu. Fotki bez retuszu, bez filtra, bez kadrowania.

Ściskam i pozdrawiam

Sil







fot. Sil


skarpetka

 
leży obok łóżka zapomniana skarpetka
dziecięca, malutka
nikt jej nie podniesie


poszarzała od kurzu, gdy ręką leniwa
przysłania tylko oczy
jest jesień


Sil


środa, 20 listopada 2024

Czasem inspiracja przychodzi z lektury zeszytu ucznia drugiej klasy szkoły podstawowej, czyli krótko o "Mojej piosence II" Norwida

 

    Cyprian Kamil Norwid (1821-1883) zmarł w przytułku. Niezrozumiany przez sobie współczesnych, nielubiany w swoich czasach jako poeta. Postać tragiczna - choroba, emigracja, utracona miłość, bieda... Nieustająca tęsknota za wszystkim, co powinno być w życiu normalne, jak choćby zrozumienie przez drugiego człowieka. Norwid borykał się z nieszczęściem, które doprowadziło go do depresji. A na koniec, po jego odejściu, część jego prac po prostu spalono...

    Nie ma chyba w Polsce osoby, która nie zna utworu Norwida - "Fortepian Chopina". Może na co dzień nie pamiętamy, że to właśnie z tego wiersza pochodzi cytat "ideał sięgnął bruku". ale wszyscy przerabialiśmy, bądź powinniśmy byli przerabiać ten utwór w szkole. Gdy jednak zobaczyłam w zeszycie ośmiolatka, ucznia drugiej klasy szkoły podstawowej, przepisaną do zeszytu "Moją piosenkę" tegoż autora, naprawdę się zdziwiłam. Utwór jest piękny, może mniej znany niż "Fortepian", ale nadal bardzo popularny. Nie sądzę jednak, by był odpowiedni do przerabiania przez dziecko ośmioletnie. Nie sądzę, aby tak młode osoby były w stanie zrozumieć sens tego wiersza.

    "Moja piosenka" to jakby wyliczenie przez Norwida powodów, dla których nie jest szczęśliwy. To brak poszanowania dla prostych rzeczy, ale również dla drugiego człowieka. To brak zrozumienia przez ludzi. To ogromna tęsknota za swoimi korzeniami, za swoją ojczyzną, którą poeta żyjący na obczyźnie nosił w sercu do końca swoich dni. Ale "Moja piosenka" to również tęsknota za utraconą miłością. Za tym, co powinno znaleźć się w życiu każdego człowieka, a co jednak zostało odebrane Norwidowi. Jaki jest więc sens skłaniać dzieci nauczania początkowego do przepisanie jako ćwiczenie ręki akurat tego wiersza? Tego swoistego manifestu wszystkiego, co boli poetę?     

    Osobiście nie przerabiałam "Mojej piosenki" w szkole. Osobiście poznałam ją lepiej dopiero będąc osobą całkowicie dorosłą, śpiewając utwór wraz z chórem, do którego przez jakiś czas należałam. Muszę przyznać, że wiersz i w młodych kobietach i mężczyznach z tamtego zespołu nie wzbudził zainteresowania. Był raczej obiektem drwin, naśmiewania się z niektórych użytych przez Norwida sformułowań. Było to dla mnie trudne do zaakceptowania, bo wyglądało na to, że nawet będąc już pośmiertnie uznanym za wspaniałego artystę, Norwid nadal nie jest rozumiany. On pisał o swoim bólu i tęsknocie, młodzi ludzie drwili "co to jest gruszybocian?" A to jest po prostu smutne.


"I tak być musi, choć się tak nie stanie" Norwid


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



wtorek, 19 listopada 2024

Tolkien zaprzeczał, Bonda mówi, że jak najbardziej, czyli inspiracje pisarzy...

 

    Dziś powinno być coś mojego i będzie. Poniekąd ;) Chciałabym podzielić się z Wami refleksją na temat inspiracji rzeczywistością w powieściach różnych gatunków. 

    Czy zastanawialiście się kiedyś, Drodzy Czytelnicy, skąd autorzy najróżniejszych książek czerpią inspirację? Ja - owszem i niejednokrotnie czytając taką czy inną historię myślałam o tym, jak bliska lub daleka rzeczywistości jest fabuła, którą znam. Przytaczałam już nie jeden raz cytat "Prawda od fikcji różni się tym, że fikcja musi być prawdopodobna, a prawda nie", ale to tak dla przypomnienia, bo nie dokładnie o to chodzi w niniejszym poście. 

    J.R.R. Tolkien, autor między innymi "Hobbita", lektury ze szkoły podstawowej oraz jego kontynuacji - trylogii "Władca Pierścieni", opowieści fantasy znanej i lubianej na całym świecie, wielokrotnie był pytany, czy przy niektórych scenach ze swoich książek inspirował się I bądź II Wojną Światową. Tolkien stanowczo zaprzeczał i twierdził, że treść jego opowieści daleka jest od wspomnianych wojen. Czy jednak żyjąc w latach 1892-1973, czyli przeżywając swój okres dorastania i młodości w czasach obu wojen mógł oderwać się całkowicie od tamtej rzeczywistości? Nawet, gdyby celowo starał się omijać tematykę tych strasznych czasów, czy jednak rzeczywistość nie odcisnęłaby na nim piętna, które mimowolnie wpłynęłoby również na jego styl pisarski, na to, co jest dla niego normalne i oczywiste?

    Katarzyna Bonda, współczesna, popularna autorka książek kryminalnych (jest to jeden z powodów, dla których nie czytam jej powieści, nie lubię kryminałów) otwarcie mówi o tym, że inspiruje się w swoich książkach rzeczywistością, prawdziwymi zbrodniami. Czy jednak, gdyby wybrała inny gatunek literacki do swojej twórczości, również siłą rzeczy jej prace nie czerpały inspiracji z tego, co zna?

    Podam Wam przykład. Dwadzieścia lat temu nie było w Polsce tego, co dziś jest dla wszystkich oczywiste - smartfonów. Dziś, gdy czytamy powieści (może nie fantasy...), siłą rzeczy zakładamy, że bohaterowie w swoich telefonach mają aparat fotograficzny czy dostęp do Internetu. Pojawiają się w treści książek wątki rozmów przez aplikacje w telefonie, kamerkę, czasem czaty esemesowe, czasem maile. Gdy jednak poczytamy powieść sprzed dwudziestu lat, dowiemy się, że telefon komórkowy to była rzadkość i można było na nim co najwyżej sprawdzić godzinę, napisać prostego smsa czy zadzwonić. A i tak posiadanie komórki to był swoisty luksus. Powieść sprzed 40 lat w ogóle nie będzie zawierała wątku rozmów przez esemesy z tego prostego powodu, że w Polsce nie było czegoś takiego jak telefony komórkowe. Czasem pojawi się wątek rozmowy telefonicznej, ale 40 lat temu w naszym kraju nie wszyscy ludzie mieli nawet telefon stacjonarny w domu. Czasem tylko w zakładzie pracy, na poczcie, u krewnego... Do czego zmierzam? Uważam, że nie ma czegoś takiego jak "nie inspirowanie się rzeczywistością". Siłą rzeczy odnosimy się do tego, co znamy. Nawet, jeżeli autor pisze książkę fantasy czy SF, również musi wziąć pod uwagę rzeczywistość, bo żeby od niej uciec w fantazje, musi ją znać. Jeżeli ktoś sto lat temu pisałby w książce SF o telefonie, który można zabrać ze sobą, byłoby to może dlatego, że sądził, iż jest to dalekie od rzeczywistości. Czy wpadłby na to, gdyby nie istniały już na świecie jakieś telefony (proste, stacjonarne, ale jednak)? Może i by wpadł, istnieją wizjonerzy... Jednak jeśli autor książek żyjący w czasach wojen pisze sceny batalistyczne, czy nie jest tak, że rozumie je lepiej niż osoba, która wojnę zna tylko z lekcji historii, książek lub filmów?

    Opowiem Wam krótko o tym, co mnie inspiruje. Wszystko :) Koniec! A dokładniej, czasem idę ulicą i słyszę wymianę zdań między parą. Jeśli jest nieco inna, niż się spodziewam, nieraz w mojej głowie tworzy się historia. Czasem wystarczy zobaczyć smutnego chłopaka idącego przez park jesienią lub zamyśloną dziewczynę samotnie wciśniętą pod ścianę wydmy o zachodzie słońca latem... Życie jest pełne inspiracji i myślę, że autorzy powieści często doznając podobnego olśnienia nawet nie łączą go z daną sytuacją, twierdząc później, że do napisania treści nic ich nie zainspirowało, oprócz ich własnej wyobraźni...


Ściskam i pozdrawiam

Sil





sobota, 16 listopada 2024

Ekhym

 

Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Wiedźmy!

Nie wiem, jak Wy, ale ja zamierzam świętować 👌

Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


zamglone

 

niepewne spojrzenie aż do wieczora
przymglone, znużone, jakby zamrożone
nie ciepła, nie zimna przejścia pełna pora
myśli zmęczone, sny za dniem stęsknione

zastygła i ziemia, i we mnie kobieta
zapomniałam, czego pragnie człowiek
przeczekam zimę, zima nie poczeka
z szeptu lodu z kałuży niewiele się dowiem

tkwi głęboko w ludziach chęć lepszego życia
tkwi głęboko we mnie pragnienie inności
rozglądam się dokoła... świat taki jak zawsze
pełny światła i mroku, utkwił w niepewności

piszę nadal o tym, czego nie rozumiem
sercem patrząc nie zawsze odkryje się karty
przymglonych, jesiennych spojrzeń powstrzymać nie umiem
jeszcze jeden dzień z kalendarza ludzkich dat wydarty

Sil


fot. Sil


piątek, 15 listopada 2024

Miało być dziś o wikingach...

 

Kochani!


Miała być dziś dla odmiany recenzja historii o wikingach, która jest obecnie w nowościach w aplikacji Chapters (oczywiście na wersji angielskiej),  ale niestety muszę ją odłożyć, gdyż Chapters pokrzyżowało mi plany. Historia jest aktualizowana co piątek i byłam pewna, że dziś się zakończy, jednak widzę, że niestety to jeszcze nie jest "The end". Jeśli opowiadanie zostanie ukończone za tydzień to wówczas pojawi się recenzja (ewentualnie jak nie zdążę od razu w piątek to w kolejny poniedziałek). Tymczasem nie mam niestety możliwości na szybko dodawać dziś innej recenzji, więc musicie mi wybaczyć...


Ściskam i pozdrawiam

Sil


Prt Sc by Sil


czwartek, 14 listopada 2024

Teoretycznie, ale...

 

    Teoretycznie dziś powinno być coś mojego. Wiersz lub opowiadanie, czy coś w tym stylu. Ale będzie coś innego, krótka refleksja o... sama nie wiem, zbiegach okoliczności (znowu ;))?

    Słowem wstępu...

   Nie jestem pewna, czy wśród czytelników read2sleep.pl są jeszcze osoby, które pamiętają, że przez jakiś czas próbowałam prowadzić (podobnie jak przed laty) więcej niż jeden blog. Wówczas chciałam, aby read2sleep.pl skupiało się na recenzjach, opiniach i komentarzach do prac innych osób, zaś swoje własne prace zamierzałam wrzucać na wyodrębniony blog. W ten sposób przez jakiś czas był dostępny w menu po prawej stronie blog z moimi opowiadaniami. Nie było ich tam dużo,  bo testowałam tę formę i ostatecznie z niej zrezygnowałam uznając, że wszystko, co chcę przekazać dalej może znaleźć się na read2sleep.pl. Gdy jednak tamten blog z opowiadaniami istniał, zaczęłam na nim publikować opowiadanie, które docelowo ma zostać powieścią. Było to jakieś 2 lata temu i opowiadanie nosiło ROBOCZY tytuł "Bad boy Tata", ale ponieważ publikowałam je po angielsku, zmieniłam tytuł na inny ROBOCZY, na "Bad boy Daddy".  Może niektórym z Was już zaczyna świtać, o czym chcę tu napisać...

    Od kilku lat jestem stałą użytkowniczką Chapters, czyli aplikacji z pseudo interaktywnymi opowiadaniami romantycznymi. Odkąd mam blogi, w moim BIO wpisuję ich adresy. Obecnie jest to oczywiście read2sleep.pl, ale był też czas, gdy wpisałam link również do tamtego bloga z opowiadaniami. Byłam wówczas bardzo aktywnym użytkownikiem i z Chapters byłam co chwilę w kontakcie mailowym, bo co chwilę zgłaszałam im uwagi i reklamacje. Obecnie już tego nie robię, bo rzadko teraz cokolwiek tam czytam. Kilka miesięcy temu na angielskiej wersji  Chapters (z tej obecnie korzystam), znalazła się nowa historia pod tytułem "Bad boy Daddy". Już gdy przeczytałam wówczas tytuł, przeszedł mi po plecach zimny dreszcz, a gdy jeszcze zobaczyłam  na okładce mężczyznę na motorze i dziewczynkę, to już trafił mnie po prostu szlag. Tak, moje opowiadanie, a właściwie powieść w trakcie realizacji, zawiera w swojej treści wątek motocyklisty. Jedną z głównych bohaterek jest też mała dziewczynka. Sytuacja, choć wydaje się nieprawdopodobne, że Chapters pożyczył sobie ode mnie tytuł i jeden z wątków(bo niby jak? No bez przesady, to niemożliwe!), tak mnie zablokowała, że od tych kilku miesięcy nie jestem w stanie pisać dalej (mam napisane coś około połowy powieści, 12 rozdziałów). I szczerze? Nie wiem jak to zmienić. Owszem, z tego co widziałam w opisie do historii z Chapters, poza tytułem i motocyklistą fabuła nie ma wiele, a właściwie nic nie ma wspólnego z tym, o czym sama piszę, ale gdyby ktoś zaczął się doszukiwać podobieństw? Nie wiem, jak bym to wytrzymała. Nie wiem, jak dałabym radę udowodnić, że moja historia powstała jakieś dwa lata wcześniej... Więc mam sobie rozgrzebaną pracę, o której myślałam, że będzie następna w kolejce do wydania i nie wiem, co z nią zrobić. Może po prostu wyciągnąć taką lekcję dla siebie, że to co nieukończone niech w trakcie  realizacji pozostanie w ukryciu...

Ściskam i pozdrawiam

Sil



środa, 13 listopada 2024

Krzysztof Kamil Baczyński, czyli gdy życie biegnie zbyt szybko...

 

    Pierwszą styczność z poezją Krzysztofa Kamila Baczyńskiego (1921-1944) miałam oczywiście w szkole średniej, lecz wówczas twórczość poety nie bardzo do mnie przemówiła. Nie trudno się domyślić, iż nie było tak dlatego, iż KKB był kiepskim poetą, ale raczej dlatego, że dobór wierszy do przerobienia na lekcjach języka polskiego, niekoniecznie trafił w mój gust. W przypadku takich postaci jak Baczyński, szkoła podkreśla jego znaczenie jako poety wojennego, jako patrioty. Tymczasem Krzysztof był wszechstronnie uzdolnionym młodym artystą i wg mnie zawężanie jego zasług jako twórcy do kilku patriotycznych dzieł jest po prostu krzywdzące.

    Krzysztof Kamil Baczyński pisał między innymi przepiękne wiersze miłosne. Owszem, miały one w sobie wiele nostalgii związanej z czasami, w jakich przyszło poecie dorastać i z chłopca przekształcać się (może przedwcześnie) w mężczyznę, ale jednak miały też w sobie wiele uroku płynącego prosto z serca młodzieńca. Ostatnie dwa lata swojego krótkiego życia Baczyński był żonaty, a swoją żonę - Barbarę kochał i uwielbiał. Swojej uczucia do ukochanej przelewał również w swoje wiersze, przez niektórych zaliczane nawet do erotyków.

    W swojej twórczości Baczyński wielokrotnie odnosił się do niesprawiedliwości dziejów, ale również pokazywał, że z przeznaczeniem nie ma, co walczyć. Że trzeba po prostu żyć. Swoje dylematy, odczucia, swój smutek przelewał na papier i tworzył poezję. Opiewał piękno natury, piękno ukochanej, piękno zjawisk, nawet tych, które nie do końca rozumiał

    Krzysztof Kamil Baczyński był dojrzały ponad swój wiek. Choć przeżył na świecie tylko 23 lata, w jego wierszach kryje się mądrość dojrzałego człowieka. Warto sięgnąć po jego twórczość nie tylko po to, ab oddać hołd temu wspaniałemu artyście, ale również po to, by poczuć coś niezwykłego, duchowego i, by rozumieć więcej...

    Polecam "Wybór wierszy" Krzysztofa Kamila Baczyńskiego z 2021 roku (zdjęcia wydania poniżej). Przepiękne opracowanie od Wydawnictwa Świat Książki.

Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil



wtorek, 12 listopada 2024

zawroty

 


przed siebie patrzysz, gdy nic się nie zmienia
raz zawiedziony, raz losowi wdzięczny
natrętne próbujesz odgonić wspomnienia
spoglądasz przed siebie niewinnie niezręczny

i czekasz... przecząco potrząsasz głową
co to takiego miałeś kiedyś zdobyć?
kawał historii i kawał już życia za tobą
kogo już straciłeś, z kim wciąż możesz pobyć?

nie wiesz, bo jutro nie jest nowym "dzisiaj"
jutro albo będzie, albo nagle zniknie
a ty nie wiesz, czy byś wolał mu powiedzieć "znikaj"
czy może jednak poczekasz aż we "wczoraj" wniknie

nie jest zapisane w księgach, jakie znamy
z kim podzielić losy, jak przeżyć to życie
zbyt pędzimy na przód, zbyt długo czekamy
zbyt jawni w uczuciach, zbyt kochamy skrycie

pełny nadziei, jak łaski krótkiego istnienia
niezmuszony, by się martwić, co kiedyś nastanie
przed siebie patrzysz, lecz nic się nie zmienia
był świat nim powstałeś i po tobie zostanie


Sil




Najpopularniejsze posty :)