niedziela, 7 lipca 2024

Z wizytą na jednym z wrocławskich osiedli, czyli kolejna fotorelacja na Read 2 Sleep


Kochani!

Jak uprzedzałam, będę na read2sleep.pl dodawać od czasu do czasu fotorelacje z moich bliższych i dalszych wypraw. Póki co nie zabieram na nie jeszcze mojego ukochanego starego aparatu-lustrzanki, ale może w przyszłości się to zmieni. Na razie krótka fotorelacja (zdjęcia robione telefonem...) z jednego z wrocławskich osiedli. Oporów, choć znajduje się na drugim końcu miasta od mojego stałego miejsca zamieszkania, jest bliski mojemu sercu. Spędziłam tam milion radosnych chwil w dzieciństwie, głównie z moją babcią. Zapraszam do obejrzenia kilku atrakcji Oporowa. Dodam, że  podróż zaczęła się od nieudanej wizyty w kawiarni. Dlaczego nieudanej? Zobaczycie na drugiej fotografii 😂.


Ściskam i pozdrawiam

Sil














fot. Sil


piątek, 5 lipca 2024

„My Little Mate” – wiedźmy, wilkołaki, dziwna fabuła i coś, o czym we wstępie autorka pisze, aby czytając mieć „otwarty umysł”

 

    „My Little Mate” Shivani Sharmy z aplikacji Novel(My Passion) to w pewnym uproszczeniu powieść fantasy o wilkołakach i czarownicach, ale powieść bardzo specyficzna. Nie mówię tylko o fabule, która jest niecodzienna, ale również o stylu pisarskim autorki. Początkowo zastanawiałam się, czy jest to w ogóle pisarka, której angielski jest podstawowym językiem, bo konstrukcja zdań jest… interesująca, zaś nazwisko/pseudonim artystyczny wskazują, że może jednak nie. Ale w ostatecznym rozrachunku uznałam, że jest mi wszystko jedno i postanowiłam sprawdzić tę historię.

    Czytać zaczęłam już kilka miesięcy temu i przez jakiś czas wytrwale przechodziłam przez kolejne rozdziały (z uwzględnieniem czekania po 8 godzin na następny rozdział, bo taka jest specyfika aplikacji Novel, ewentualnie można odblokować rozdziały szybciej za punkty), ale gdy dotarłam miej więcej do połowy, uznałam, że mam dość. Książka jest obszerna, łącznie Novel (czy też autorka) dzieli ją na 137 części i wcale nie są one aż takie krótkie, jak się spodziewałam przy takiej ilości. Sama fabuła jest oparta na bardzo ciekawym pomyśle (o czym za chwilę), jednak ogólny bałagan, sztuczne wydłużanie zupełnie nieistotnych wątków i przeciąganie każdego szczegółu do granic możliwości ostatecznie mnie zniechęciło. Dobrnęłam, co prawda, do końca, ale powiem uczciwie, że od połowy powieści, bardziej przeglądałam niż czytałam rozdziały. Strona techniczna jest słaba, jest sporo adnotacji autorki, która najwyraźniej nie czuła się dobrze z niektórymi scenami, które opisywała. Tłumaczenie automatyczne też odbiera wiele uroku z lektury, dlatego jak ktoś ma ochotę to polecam jednak czytać po angielsku ;). Zwłaszcza, że jest to prosty angielski. Narracja w powieści jest pierwszoosobowa a narratorami jest kilka postaci, co akurat uważam za plus. Ogólnie wygląda mi to na ciekawy pomysł na książkę osoby z niewielkim lub nawet bardzo niewielkim warsztatem pisarskim.

    Głównymi bohaterami powieści są Cole, alfa bardzo potężnej watahy oraz jego przeznaczona partnerka Nikki, którą dorosły już Cole odnajduje we wraku auta, gdy dziewczynka jest jeszcze niemowlęciem. I to jest pierwszy powód, dla którego autorka gęsto się tłumaczy czytelnikom już we wstępie do historii. Nie tylko różnica wieku między bohaterami jest ogromna, ale również początkowo Cole, wraz ze swoimi bliskimi, wychowuje Nikki jak córkę. Książka w pierwszych rozdziałach opowiada więc o ich relacji, gdy dziewczyna dorastała, kształciła się i dojrzewała a Cole był dla niej opiekunem. Aż tu nagle Cole po latach wychowywania Nikki staje się nagle obiektem jej westchnień. W międzyczasie są oczywiście jakieś perypetie. Nikki okazuje się mieć specjalne zdolności i musi się uczyć nimi zarządzać. Jest też na pewien czas odseparowana od Cola. Jest jakiś wątek porwania, jakiś wątek szkolenia. Cole znosi to wszystko dzielnie i nawet przez te wszystkie lata zachowuje wstrzemięźliwość seksualną, więc jest słodko 😂. Sama postać Nikki jest dziwnie skonstruowana, gdyż dziewczyna emocjonalnie wydaje się mniej dojrzała niż inne nastolatki w jej wieku a jednocześnie autorka podkreśla, jak mądrą, potężną i dobrą jest główna bohaterka. Ponadto powieść jest pisana z nadmierną szczegółowością. Sformułowania o „załatwianiu swoich spraw” w toalecie pojawiające się niemal co chwilę bardzo mnie irytowały. Autorka często niepotrzebnie opisywała każdy krok bohaterów „wstałam z łóżka, skorzystałam z toalety, ubrałam się…”, wszyscy to robimy i jeśli takie coś pojawiłoby się w treści raz-dwa razy to okay, ale czasem miałam wrażenie, że czytam niezbyt profesjonalnie napisany pamiętnik a nie powieść. Może, gdyby z założenia całość była pamiętnikiem np. Nikki czy Cola to jeszcze bym to przełknęła, ale akurat tu chyba jednak autorka przesadziła z drobiazgowością opisów.

    Powieści nie polecam, bo nie byłam w stanie dobrnąć do końca w sposób „normalny”, ale i nie odradzam. Jest inna, więc jeśli ktoś szuka czegoś INNEGO to „My Little Mate” może się nadać. Można ją potraktować jako ciekawe doświadczenie. Jest tu wiele interesujących pomysłów na fabułę, ale zrealizowanych w sposób wołający o pomstę do nieba ;).


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


Prt Sc by Sil


środa, 3 lipca 2024

Jak powiedziała - tak zrobiła, czyli pierwsza lipcowa fotorelacja do odhaczenia ;)

 

Moi Kochani, 

dopiero co wspominałam Wam, skąd się wziął mój obecny pseudonim, więc pewnie nie będzie zaskoczeniem, że dzisiejsza fotorelacja będzie dotyczyła mojej wczorajszej wycieczki do dolnośląskiej Sobótki i na szczyt tutejszej atrakcji turystycznej, czyli na górę Ślężę. Zrobiłam mnóstwo zdjęć i chciałabym niektórymi z nich zachęcić Was do odwiedzenia tego kultowego miejsca. Moja fotorelacja nie ukazuje wszystkich atrakcji góry, a jedynie drogę na szczyt i ze szczytu do miasta oraz kilka ciekawostek/dziwactw itp., które napotkałam podczas swojej krótkiej podróży.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


































fot. Sil



poniedziałek, 1 lipca 2024

Horoskopy i inne przekleństwa ;)

    

     Skoro nawet mój najnowszy horoskop kazał mi sięgnąć po nową książkę... 😁 (Horoskop na Nów Księżyca w Raku ze strony internetowej elle.pl) to chyba będę musiała to w końcu zrobić.😜 Ostatnio, choć wstyd się przyznać, prawie nie czytam. Nie dlatego, że nie mam ochoty, lecz po prostu nie mam możliwości. Jedyne, po co jestem w stanie sięgnąć to jakieś krótkie artykuły, gdzieś w biegu, w autobusie itp. Ale wezmę sobie do serca radę astrologa, który stworzył horoskop na najnowszy Nów (najbliższy Nów mamy 6 lipca...) i poszukam jakiegoś kompromisu. Może jak już zNów zacznę to później będzie łatwiej...

    A czego możecie się spodziewać w lipcu na read2sleep.pl? Na pewno mam jeszcze kilka zaległości recenzyjnych i już mam mniej więcej plan, co-kiedy-jak. Jak wspominałam, więcej będzie teraz mojej własnej twórczości na niniejszym blogu i częściej oprócz komentarzy do książek, które czytam, znajdą się tutaj moje refleksje, opinie i komentarze do różnych artykułów, może jakaś opinia o historiach z aplikacji Chapters i na pewno pojawi się w lipcu co najmniej jedna fotorelacja. 

    W czerwcu 2024 padł kolejny rekord odwiedzin mojego bloga. Witam serdecznie i pozdrawiam Czytelników, którzy do mnie zaglądają. 

Tymczasem ściskam i pozdrawiam

Silentia


Prt Sc by Sil


niedziela, 30 czerwca 2024

Człowiek chciał mieć unikatowy pseudonim...

     Na nieistniejącym już blogu "Kim jest Sil?" pisałam swojego czasu o pochodzeniu mojego pseudonimu - Silentia. Wspominałam różne historie moich nicków, używanych przez przeszło dwadzieścia lat mojego istnienia w Internecie oraz pisałam o tym, dlaczego Sil to Sil. Wspomnianego bloga już nie ma, ale jedno wydarzenie z minionego piątku sprawiło, że postanowiłam dodać krótki post na temat pochodzenia mojego pseudonimu.

    Gdy zaczynałam moją przygodę z Internetem, wybór nicku był prosty. Przez pierwszy rok posługiwałam się po prostu swoimi inicjałami wzbogaconymi o mój ówczesny wiek. Oczywiście pseudonim taki sobie z wielu względów, więc szybko zmieniłam na inny. Próbowałam trzech różnych, ale ostatecznie wybrałam po prostu ulubioną postać z pewnej książki fantasy, której byłam ogromną fanką. Ten pseudonim został ze mną na bardzo długo. Prowadziłam pod nim również swoje blogi od 2010 do 2012 roku, ale gdy ostatecznie moje blogi przestały istnieć - przestał mieć znaczenie mój ówczesny pseudonim. Oczywiście szybko zatęskniłam za blogowanie i po jakimś czasie postanowiłam założyć zupełnie nowego bloga. Nie chciałam jednak z pewnych względów korzystać z dawnego nicka. Potrzebowałam świeżego startu. Początkowo wybrałam pseudonim "Papillonia" - oczywiście słowo pochodziło od francuskiego wyrazu oznaczającego tyle, co "motyl". Co wspólnego ma ze mną motyw motyla wie sporo osób, więc wybór był oczywisty. Założyłam skrzynki mailowe i konta z "papillonią" w nazwie. Gdy jednak zaczęłam się tak podpisywać w Internecie, non stop ktoś mnie pytał "Papillonia? To od papilotów?" Ależ byłam wściekła! Chciałam być motylem, stałam się papilotem!!! Wiedziałam jedno, muszę zmienić ten nick. To był czas, gdy fascynowała mnie "święta" góra z mojej okolicy. Oglądałam i czytałam sporo reportaży na temat Masywu Ślęży i poznając jej historię dowiedziałam się, iż kilka wieków temu nazywano ją Górą Milczenia (ecclesia in monte Silentii). Trochę możecie o tym poczytać TUTAJ. Pomyślałam wówczas "To jest to". To jest coś, z czym chciałabym być kojarzona! Ale wówczas z pewnych przyczyn i tak zniknęłam na parę lat z Internetu. Wróciłam dopiero po prawie 7 latach. Założyłam nowego bloga, później następnego (żaden nie przetrwał). A dwa lata temu skupiłam się na prowadzeniu read2sleep.pl. Do tego celu założyłam konta na Instagramie oraz na FB. Oczywiście pod nickiem Silentia. I tu czekało mnie niemałe zaskoczenie. Nie byłam pierwsza z moim pseudonimem. Żeby założyć konto w mediach społecznościowych musiałam go rozbudować i wybrałam po prostu skrócenie pseudonimu do trzech liter i dopisanie tego przed właściwym nickiem. Stąd na Instagramie i FB funkcjonuję jako Sil Silentia. Skrót spodobał mi się, więc zaczęłam stosować go zamiennie z pełnym pseudonimem. 

    Do tej pory byłam bardzo dumna ze swojego aliasu! Chętnie zaczęłam podpisywać tak twórczość i jako Silentia czy też Sil, zaczęłam rozmawiać nawet z potencjalnymi wydawcami moich książek. Ale w miniony piątek musiałam poszukać czegoś w Internecie, co było mi potrzebne do spraw technicznych blogowo-pisarskich. O, jaki przeżyłam szok, Moi Mili. Wpisując "Sil" w wyszukiwarkę znalazłam milion rzeczy, jak choćby w pierwszym wyszukiwaniu ODPLAMIACZ!!! Wpisując "Silentia" było niewiele lepiej. Wyszukiwarka nie pokazuje nic związanego z Górą Milczenia, z którą chciałam być kojarzona, ale mnóstwo firm. W pierwszych wynikach znajdziecie po prostu parawany medyczne 😕. I tak znów... ani motyl, ani Góra Milczenia. Zamiast unikatowego pseudonimu jest odplamiacz i parawan... 😁


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


sobota, 29 czerwca 2024

szczypta samotności


to nic takiego
i wszystko zarazem
to wiara, że wiara na nic się zdaje
to nie nadzieja, lecz zwykle złudzenie
i coś, co głęboko na zawsze zostaje
to nic takiego, że nie masz miłości
od świata do świata i wszystkich ludzi
to tylko szczypta głuchej samotności
i głupie serce, które wciąż się łudzi

Sil

fot. Sil

piątek, 28 czerwca 2024

„My stepbrother’s ride” z Chapters, czyli kilka słów o najnowszej rozpoczętej opowieści w aplikacji z interaktywnymi historiami



    Kat Loveless, tak brzmi "nazwisko" autorki, która jest przedstawiona jako twórczyni najnowszej opowieści „My stepbrother’s ride” w aplikacji Chapters. Próbowałam namierzyć autorkę i jej powieść, ale jest to trudne. Nie wiem więc jeszcze, czy najnowsza historia( skierowana głównie do użytkowników VIP), jest powieścią dostępną gdzieś na świecie, czy tylko historią stricte chaptersową. Niemniej jednak, obecnie jest dostępne 8 rozdziałów, z których 5 może przeczytać już każdy użytkownik z anglojęzycznej wersji aplikacji, a kolejne trzy tylko użytkownicy VIP, czyli z wykupioną, płatną subskrypcją. Dla zwykłych użytkowników, następne rozdziały będą dostępne za kilka dni. Przypuszczam, że opowieść pojawi się z czasem również w polskiej wersji aplikacji, ale pewnie dopiero po ukończeniu jej w wersji angielskiej.

    Jak pisałam, od czasu do czasu pojawią się na read2sleep.pl recenzje historii dostępnych w aplikacji Chapters, choć nie będzie to często. Przede wszystkim, jak wielokrotnie wspominałam, obecnie rzadko czytam cokolwiek w tej aplikacji. Jeden-dwa rozdziały max, a na podstawie tylko kilku rozdziałów trudno ocenić opowieść. Zaglądam do historii tylko, gdy coś mnie naprawdę zainteresuje na okładce/w opisie czy też w komentarzach użytkowników. Tym razem zaintrygował mnie splot popularnych wątków, czyli gangi motocyklowe i zakazany romans z przyrodnim bratem. W tym miejscu jak zwykle przypominam, że przyrodni brat w USA to nie to samo, co przyrodni brat w Polsce. W USA za przyrodnie rodzeństwo uważa się tylko takie, które nie ma więzów krwi. Jeśli jest chociaż jeden wspólny rodzic to w Stanach mówimy „półbrat”. W Polsce i brak więzów krwi, i jednego wspólnego rodzica podciąga się pod określenie „przyrodni”.

    Historia „My stepbrother’s ride” zaczyna się pewnego poranka po zbliżeniu głównych bohaterów i niemal od razu przechodzi w dłuższy flashback. Dowiadujemy się, jak główni bohaterowie się poznali i, jak znaleźli się w miejscu, w którym zaczyna się właściwa fabuła. Wiemy, że Lacey jest kadetem w FBI a Rax w związku ze zniknięciem jego ojca zaczyna pełnić obowiązki prezydenta swojego klubu. Poznajemy bohaterów drugoplanowych, wiemy również, że fabuła powieści to jedna wielka tajemnica i intryga (wątek tajemniczego, rzekomo zmarłego ojca głównej bohaterki, zaginięcie rodziców głównych bohaterów itp.). Na razie tyle, bo historia dopiero się rozpoczęła i wg zwyczaju w Chapters, na jej ukończenie będziemy potrzebowali kolejnych kilku tygodni (Historie aktualizowane są raz w tygodniu po trzy rozdziały aż do "wyczerpania zapasów". Wtedy opowieści są dostępne w całości już na stałe.).

    W ramach przedstawienia Wam, Drodzy Czytelnicy, swojej opinii na temat, odniosę się najpierw do zarzutów użytkowników z Chapters, które znalazły się w komentarzach. Przede wszystkim czytelnikom nie podoba się… wygląd postaci :D. Jak pewnie niektórzy z Was wiedzą, na początku każdej historii w aplikacji możemy wybrać wygląd bohaterów, ale nie jest to nieograniczony wybór. Mamy zwykle kilka-kilkanaście propozycji typów urody, fryzur, ubrań. Powiązanym zarzutem użytkowników jest taki, iż nie jest dostępny wygląd bohatera, który odpowiadałby postaci na okładce. Tak, dla mnie to też od zawsze była wada. Na okładce niejednokrotnie była postać, która bardzo podobała mi się wizualnie, ale nie była dostępna później w historii. Ogólnie wygląd postaci jest mniej realistyczny w grze niż na jej okładce. Tak po prostu jest. Ale akurat w tym przypadku, znalazłam wygląd bohaterów, który mi odpowiadał, więc nie będę narzekać. ;) 

Drugim zarzutem do opowieści był brak chemii między bohaterami. Otóż z tym się nie zgodzę. Chemia jest, tylko pod jednym warunkiem. Trzeba używać odpowiedzi płatnych diamentami. Oczywiście, że jest to zabieg właściciela aplikacji, aby użytkownicy płacili… Gdy używa się darmowych wyborów - faktycznie... Chemia jest słabiutka. Podobnie jest z charakterem głównej bohaterki. Im więcej wyborów premium, tym oczywiście fajniejsza z niej babka :D. 

Historii zarzuca się ponadto przewidywalność… No cóż, jeśli ktoś jest długotrwałym użytkownikiem Chapters to rzeczywiście nic nowego tu nie przeczyta ;). Ja mam ten sam problem z powieściami romantycznymi ogólnie. Naprawdę bardzo rzadko się zdarza, że cokolwiek mnie w nich zaskoczy. Co najwyżej zaskakuje mnie styl autorki, strona techniczna. Sama fabuła już nieczęsto. 

I ostatni zarzut, który rzucił mi się w oczy w komentarzach. Historia jest schematyczna. Kochani, jak dla mnie 90 procent opowieści w Chapters to proste schematy. Tak po prostu działa ta aplikacja. Albo ktoś to lubi, albo nie. Mnie przestało się to podobać, więc przestałam czytać. Posiadam Chapters głównie przez sentyment i dla inspiracji :).

    Jak wiecie nie dodaję na read2sleep.pl recenzji miażdżących. I ta również taka nie będzie. Powiem szczerze, że „My stepbrother’s ride” pomimo prawdziwości wszystkich zarzutów użytkowników, czytało mi się nawet dobrze. Mam jednak ten luksus, że zbierając darmowe diamenty i czytając naprawdę niewiele, uzbierałam już tyle, że każdy mój wybór może być premium i nic mnie to nie kosztuje. Gdybym miała czytać tylko darmową wersję historii, prawdopodobnie nawet nie przebrnęłabym przez pierwszy rozdział. Tymczasem jednak, jeśli nie znajdę przez najbliższy tydzień oryginału powieści, zamierzam czytać dalej tu, w Chapters. Jak/jeśli dobrnę do końca – dam znać, czy ostatecznie historię polecam, czy według mnie lepiej nie marnować na nią czasu i energii :D.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia




P. S.


Fotkę zrobiłam okładce umieszczonej na stronie internetowej portalu wiki: https://chapters-interactive-stories.fandom.com/wiki/My_Stepbrother%27s_Ride


Sil



fot. Sil


środa, 26 czerwca 2024

Krótko (jestem w biegu) - informacyjnie

 

Kochani!


Przypominam, że jeśli ktoś zbiera punkty w aplikacji do czytania powieści "Galatea" to wg informacji właściciela, oglądać reklamy za punkty można tam jedynie do końca czerwca.


Druga sprawa. Rzadko umieszczam w swoich postach spoilery (czyli zdradzam jakieś wątki kluczowe dla fabuły książek), ale jeżeli ktoś ma pytania, bo np. chce wiedzieć, czy czytać dalej, czy nie to jasne, mogę "spoilerować na życzenie" ;), ale w wiadomościach prywatnych. Może być wiadomość przez Instagram (link do mojego profilu znajduje się w prawym górnym rogu, może być wiadomość przez formularz kontaktowy). 


Ściskam i pozdrawiam

Sil




sobota, 22 czerwca 2024

lęki


w słabym ciele jest serce zlęknione
natłok myśli
zrobione? zrobione
kim jesteśmy w nudzie i w chaosie
co możemy zmienić w swoim losie?

zaplątani wobec wiary w przeznaczenie
zagubieni między światem a marzeniem
prowadzeni jak rzeźne zwierzęta
po żywocie może kamień zapamięta

Sil 



piątek, 21 czerwca 2024

Od 1000 dni nie opuściłam ani jednego dnia w Chapters? ŁO MATKO!

   

      Chociaż w ostatnim tygodniu poświęciłam jedną lub dwie myśli temu, iż zbliżam się wielkimi krokami do tysięcznego logowania w aplikacji Chapters, było dla mnie pewnym zaskoczeniem, gdy trzy cyferki zmieniły się w końcu w cztery. Dlatego na gorąco (nomen omen, bo za oknem ponad 33 stopnie w cieniu...) kilka słów podsumowania po tysiącu dniach korzystania z aplikacji. Mam nadzieję, że potraktujecie je z przymrużeniem oka... ;)

1) Chapters to "zabijacz" lub "złodziej" czasu, jak kto woli. Historie mają większy lub mniejszy sens, przy jakości raczej takiej sobie. Historie są bardzo często spłycane do granic możliwości i bardzo często, chodzi w nich o przysłowiowe jedno ;)

2) Chapters jest dla osób, które zdecydowanie nie mają czasu na czytanie obszernych książek a do tego lubią wizualizować sobie wątki. 

3) Chapters jest dla cierpliwych, bo nowe historie aktualizowane są raz w tygodniu każda.

4) Chapters nie stawia na jakość. Wiele adaptacji oryginalnych powieści to nawet nie popłuczyny po nich. Jest kilka adaptacji o podobnej jakości do oryginału, ale to rzadkość. Tłumaczenie w polskiej wersji językowej również pozostawia wiele do życzenia... 

5) Chapters to aplikacja dla osób, które lubią zagraniczne powieści, ale nie znają angielskiego (w wersji polskiej aplikacji jest już całkiem ładna kolekcja historii niedostępnych w naszym języku w oryginalnej postaci). Za to plus!

6) Chapters to aplikacja, w której Czytelnik ma pozorny wpływ na fabułę. Dlaczego pozorny? Bo odpowiedzi premiowane to rzadko prawdziwy bonus, czyli dodatek do oryginalnej fabuły. Częściej odpowiedzi niepłatne to psucie historii i nic więcej. Premium to w większości przypadków po prostu normalny tok akcji.

7) Chapters to kwintesencja różnorodności, ale w zakresie romansów. Wadą aplikacji jest to, że jak już Chapters "przyczepi" się do konkretnego tematu, mija wiele czasu, zanim zmieni motyw przewodni oferowanych nowości.  Różnorodność znajduje się wśród ukończonych historii. Nie wśród nowych.

8) Angielska wersja aplikacji jest znacznie bardziej rozbudowana niż polska!

9) Chapters nie przywiązuje wielkiej wagi do sugestii użytkowników. Na wiadomości odpowiada stałą, wklejoną formułką i tyle.

10) Posiadanie "znajomych" wciąż właściwie nie daje nic, oprócz jednorazowego przyznania kilku monet.

11) Chapters zostaje ze mną, choć rzadko cokolwiek tam teraz czytam. Nadal służy mi za inspirację do poszukiwania oryginalnych powieści. 

12) Jeśli chcecie zacząć użytkować aplikację Chapters, proponuję przez pierwszy czas zbierać diamenty i punkty, a dopiero później zacząć czytać. Inaczej diamenty szybko się skończą i będziecie poirytowani, jak drogie są wybory premium 😂

Ściskam i pozdrawiam

Sil


Prt Sc by Sil



czwartek, 20 czerwca 2024

„Ten obcy” Ireny Jurgielewiczowej, czyli książka z lat sześćdziesiątych, którą warto przeczytać z więcej niż jednego powodu

 


    Pierwsze wydanie powieści „Ten obcy” znanej polskiej autorki Ireny Jurgielewiczowej, powstało w 1961 roku. TAK, w 1961 roku! Od samego początku książka była poczytną lekturą i pewnie dlatego doczekała się ogromnej ilości wydań/dodruków w późniejszych latach oraz weszła do kanonu lektur w edukacji polonistycznej, w szkole podstawowej. Niedawno zastanawiałam się czy taka pozycja wciąż może nieść za sobą aktualne wartości i postanowiłam to sprawdzić. Ale nie, nie wróciłam do treści powieści, którą pomimo upływu lat wciąż doskonale pamiętam (o czymś to musi świadczyć, prawda?). Zamiast tego sięgnęłam do komentarzy czytelników obecnych i dawnych. I wiecie co? Jedna rzecz się nie zmieniła od moich szkolnych lat. Wciąż tę powieść polecają głównie panie, a panowie nie mają o niej najlepszego zdania… 😂

    Akcja powieści to wspólne wakacje czwórki młodych przyjaciół – Uli, Pestki, Julka i Mariana. Jak co roku spotykają się oni w małej miejscowości i razem spędzają każdą wolną chwilę. Pewnego dnia w ich ulubionym miejscu spotkań, na „ich” wyspie, pojawia się tajemniczy chłopak – Zenek. Młody, przystojny nastolatek imponuje zarówno dziewczętom, jak i ich kolegom. Jednak nie wiedzą wówczas, że pod maską pewnego siebie łobuza, kryje się skrzywdzony młody człowiek. Czy będą w stanie mu pomóc stanąć na nogi, gdy jego tajemnice wyjdą na jaw?

    „Ten obcy” jest książką obyczajową, mogłabym nawet pokusić się o stwierdzenie, że przygodową, ale nie tylko. Jest to również niewinny romans. Między Zenkiem a cichą i nieśmiałą Urszulą rodzi się uczucie, może nawet pierwsza, poważna miłość? Ale choć wątek był wyraźny, wzruszający i scalał całą fabułę, już jako nastolatka czułam pewien niedosyt. Kontakty między młodymi były dawkowane homeopatycznie do tego stopnia, że pamiętam, iż dla wielu moich klasowych kolegów ich „uczucie” było jednak zaskoczeniem.

    Fajnie natomiast był pokazany wątek przyjaźni między głównymi bohaterami. Lojalność i szczerość między nimi była godna podziwu. Choć niekoniecznie zgadzali się we wszystkim, zawsze mogli na siebie liczyć w tych naprawdę ważnych kwestiach. Różniły ich charaktery, ale łączyły młode, dzielne serca.

    Dobrze autorka poradziła sobie również z ukazaniem trudnej relacji Urszuli z jej ojcem. Tata dziewczyny przed laty odszedł od jej mamy, aby związać się z inną kobietą a młodziutka Urszula nie może mu wybaczyć tego, że rozbił ich rodzinę. Jednak jest dobrą, dobrze wychowaną, szczerą dziewczyną i mimo wszystko ojca traktuje z szacunkiem. Mężczyzna powoli też zdobywa jej zaufanie. To, że życie nie jest czarno białe wciąż nie dla wszystkich jest oczywiste, ale Irena Jurgielewiczowa bardzo ładnie pokazała komplikacje rodzinne. Był to również ten element fabuły, który ujął mnie do głębi i dał mi do myślenia w moim późniejszym, już dorosłym życiu.

    Tym, którzy nie znają jeszcze powieści „Ten obcy” polecam nadrobić lekturowe zaległości, bo jest to książka warta poznania. Choć zmieniły się czasy i zmienili się młodzi ludzie, pewne wartości pozostaną niezmienne. Jest to świetna pozycja dla młodszych nastolatek(napisałabym nastolatków, ale chłopców chyba trudno byłoby do niej zachęcić… ;)), ale również dla ich rodziców. Książka nie jest bardzo obszerna i czyta się ją szybko. Idą wakacje, może warto zajrzeć w jakiś długi, letni wieczór do powieści o realiach naszych rodziców (lub już może nawet dziadków…)?


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil



wtorek, 18 czerwca 2024

sparzona

 

na szklanej pokrywce
z szumowin serce
chciałam dotknąć, by poczuć
oparzyłam ręce
gorący wywar pali
na opuszków skórze
by nie sparzyć serca
lepiej czekać dłużej

Sil


fot. Sil


poniedziałek, 17 czerwca 2024

Kilka tytułów – ta sama powieść i wątek, który każe mi znów zastanowić się nad znaczeniem wyrażenia „zbieg okoliczności”, czyli nie taka znowu świeża książka „Romans po brytyjsku”


    W 2017 roku na świecie, dwa lata później w Polsce, pojawiła się powieść „Romans po brytyjsku” autorstwa jednego z moich ulubionych pisarskich duetów, czyli Vi Keeland i Penelope Ward. Książka została wydana pod dwoma angielskimi tytułami „British Bedmate” oraz „Dear Bridget, I Want You”, ale o ile mi wiadomo, w naszym kraju tytuł jest jeden :). Książka nie jest już pierwszej świeżości, kto jednak czytał inne pozycje od Vi i Penelope, na pewno powinien sięgnąć jeszcze po tę. Charakterystyczne poczucie humoru Vi ma tutaj dominującą rolę wobec dram od Penelope, dlatego nie mogłabym tej książki nie polecić.

    Bridget nie jest już pierwszej młodości, ale wciąż jednak zaliczyłabym ją do młodych kobiet. Wychowuje samotnie swojego syna po tym, jak kilka lat wcześniej jej mąż zginął w wypadku samochodowym. Bridget robi wszystko, aby zapewnić swojemu dziecku dobre życie, ale będąc zapracowaną mamą - pielęgniarką wie, że potrzebuje dodatkowych pieniędzy. Któregoś razu postanawia więc wynająć pokój młodemu, angielskiemu lekarzowi, najlepszemu przyjacielowi jej koleżanki. Pech jednak chce, że okazuje się, iż Simona nie widzi pierwszy raz w życiu, gdy zjawia się na jej progu. Już się spotkali nie tak dawno temu na ostrym dyżurze, gdy Bridget złapała swoją zgrabną pupę na wędkarski haczyk… Wtedy sytuacja była komiczna, lekka i zabawna. Gdy jednak Bridget rozumie, że przystojny młodzik, który stroił sobie z niej sympatyczne żarty to jej nowy współlokator, zaczyna się robić mniej komicznie, a bardziej niezręcznie i może odrobinę... ciekawie.

    „Romans po brytyjsku” to świetna powieść – z jednej strony lekka i zabawna, z drugiej życiowa i pouczająca. Różnica wieku między bohaterami nie ciąży na fabule, bo Simon jest tylko z pozoru lekkoduchem i playboyem. Tak naprawdę jest niemniej dojrzały niż Bridget, która swoje w życiu przeszła. Para świetnie się dogaduje, uczucie między nimi rozwija się w naturalnym, logicznym tempie. Perypetie są bardzo wyważone a problemy prawdopodobne, ale nie banalne.

    A teraz nawiązanie do tytułu posta… Jak wspominałam, powieść została wydana kilka lat temu. Nie ma więc możliwości, abym znała ją przed dwudziestu laty, bo wówczas nie tylko nie istniała, ale nawet prawdopodobnie jeszcze nie była w planach autorek. Dlatego, gdy przeczytałam pewien wątek, który znalazł się pod koniec powieści, troszkę stanęły mi włoski na karku. UWAGA! Będzie spoiler! Otóż pod koniec liceum zdarzało mi się już pisać małe opowiadanka. Zwykle do szuflady. Któregoś razu jednak postanowiłam takie opowiadanko napisać w ramach wypracowania jako dodatkowe zadanie z języka polskiego. Nasza nauczycielka wspomniała, że może być to jakaś historia a la romans, a ja w tym temacie zawsze czułam się jak ryba w wodzie. Ponieważ oficjalnie byłam już wtedy po osiemnastce uznałam, że opowiadanie może zawierać treści dla dorosłych. Było to opowiadanie o tym, w jaki sposób po śmierci męża pewna żona dowiaduje się o jego zdradzie, w jakich okolicznościach nastąpił wypadek i, jakie emocje wzbudziło to w świeżo upieczonej wdowie. Chcecie wiedzieć więcej? Przeczytajcie okoliczności wypadku męża Bridget w książce „Romans po brytyjsku”, bo jakimś cudem jest to dokładnie to samo. Pamiętam, że moja polonistka, gdy zwróciła mi pracę domową stwierdziła, że nie oceniła tego wypracowania, bo nie wiedziała jak, ponieważ to jest jakby erotyk z powieści. Cóż… Szkoda, że taką powieść ktoś napisał dopiero kilkanaście lat później i w dodatku to nie byłam ja... 😂


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil


Najpopularniejsze posty :)