środa, 10 lipca 2024

Z wizytą w Zagórzu Śląskim, czyli cóż może być lepszego na upały niż półmetrowe, kamienne mury zamkowe? Fotorelacja, oczywiście!


Kochani!


W tak niemiłosierny upał (za moim oknem 38 stopni w cieniu!!!), nie mam siły skupić myśli. Mimo wszystko chciałabym zaproponować Wam obejrzenie mojej krótkiej fotorelacji z wczorajszej wyprawy do Zagórza Śląskiego (gm. Walim, oczywiście Dolny Śląsk). Na zdjęciach zobaczycie trasę na szczyt Góry Choiny, gdzie właśnie znajduje się Zamek Grodno, którego historia sięga 700 lat, a także zdjęcia kilku atrakcji z wnętrza samego Zamku i jego okolic oraz oczywiście fotki krajobrazów Zagórza Śląskiego. 

Grodno jest  jednym z moich ulubionych polskich zamków i bywałam w nim już kilkakrotnie. Z radością obserwuję, jak dokonują się tutaj pozytywne zmiany. Zamek jest dobrze utrzymany i z roku na rok pojawiają się kolejne atrakcje. Działa też karczma z pyszną kuchnią, w której nawet wegetarianka znalazła coś dla siebie 💚. W okolicy można dodatkowo przespacerować się wiszącą kładką nad pięknym Jeziorem Bystrzyckim i zobaczyć darmowe akwarium ryb słodkowodnych. Teren jest malowniczy, okolica spokojna. Idealne miejsce na wypoczynek, nawet podczas krótkiej, jednodniowej wycieczki.

Ściskam i pozdrawiam

Sil


 















































fot. Sil😉



wtorek, 9 lipca 2024

Czytam nieraz z ciekawości, czyli co znajdziemy dziś w uproszczonych poradnikach internetowych dla kandydatów do pracy…

 

    W swojej pokręconej karierze zawodowej, przez kilka miesięcy pracowałam między innymi jako specjalistka ds. rekrutacji pracowników. Może nie posiadam doświadczenia wieloletniego, ale branża, dla której próbowałam pozyskać dobrych kandydatów rekrutowała na tyle prężnie, że udało mi się przeczytać setki aplikacji, przeprowadzić kilkadziesiąt rozmów pierwszego i drugiego etapu oraz pozyskać kilkunastu pracowników. Siłą rzeczy, choć moja kariera zawodowa w HR z pewnych przyczyn nie potrwała długo, mogę śmiało powiedzieć, że nabrałam trochę doświadczenia. Dziś minęło już parę lat, odkąd pracowałam na wspomnianym wyżej stanowisku, jednak rekrutacja od zawsze stanowiła dla mnie bardzo ciekawe zagadnienie i dlatego, czasem zaglądam do różnych mniej czy bardziej popularnych artykułów na ten temat.

    Wczoraj z samego rana, gdy miałam kilka minut do zapełnienia, przejrzałam proponowane dla mnie artykuły. Pierwszy z nich dotyczył rozmów rekrutacyjnych, ale po pobieżnym przejrzeniu wiedziałam, że artykuł nie jest najlepszy. Był pisany o rynku zagranicznym i w moim odczuciu niezbyt przystawał do polskich realiów. Ale w proponowanych linkach pod artykułem znalazłam kilka innych, zbliżonych tematem publikacji i trafiłam m.in. na artykuł z portalu kobieta.interia.pl o błędach popełnianych w CV. Artykuł opracowała pani Agnieszka Tkacz a jego tytuł brzmiał „Nigdy nie pisz tego w CV. Błędy, które mogą ci zaszkodzić w procesie rekrutacji” (link → TUTAJ). Skomentuję artykuł w kilku punktach odnoszących się do konkretnych błędów wymienianych przez autorkę.


1. Niewłaściwe zdjęcie… Kochani, to jest oczywiste, że niewłaściwe zdjęcie jest sporym błędem w CV, ale trochę inaczej ja odbieram niewłaściwość. Autorka artykułu uznała, że zdjęcie musi być bardzo profesjonalne, najlepiej od fotografa, ale wg mnie niekoniecznie tak jest. Zdjęcie powinno być przede wszystkim wyraźne i taktowne. Jeśli nie widać tam naszej twarzy, tylko jakąś sylwetkę na tle morza to po prostu umieszczanie takiego zdjęcia nie ma sensu, chyba że chcemy przykuć uwagę rekrutera, ale niekoniecznie ją zatrzymać. Natomiast z jedną z sugestii autorki się całkowicie zgodzę. Naprawdę umieszczanie zdjęć po prostu nie jest konieczne. To nie zdjęcie powinno zapewnić nam zaproszenie na rozmowę rekrutacyjną, więc CV może się bez niego obejść.

2. Za kolejny błąd autorka artykułu uznaje wysyłanie automatycznie wygenerowanych CV a nie takich stworzonych całkowicie samodzielnie. To nie jest do końca prawda. Jeśli curriculum vitae jest przejrzyste, wyraźne i zawiera wszystkie niezbędne informacje to nie ma znaczenia, że nie wpisaliśmy wszystkiego ręcznie…

3. Trzeci błąd wg dziennikarki to podawanie osobistych informacji. Jasne, zgadzam się, ale niekoniecznie są to te informacje, które zostały wymienione w artykule. Sama nie podaję adresu ani stanu cywilnego w CV, problem jednak w tym, że pracodawca ma prawo żądać od kandydata do pracy jego adresu i nie każdemu będzie się chciało osobno o niego prosić. Ja go nie podaję, bo nigdy nie wiem, gdzie tak naprawdę trafia moja aplikacja i dopiero po zaproszeniu na rozmowę jestem skłonna podać swój adres plus inne wymagane kodeksem pracy dane, ale tylko wówczas, gdy ostatecznie będę zainteresowana zatrudnieniem (po poznaniu różnych szczegółów). Powiem jednak szczerze, że niektórzy oldskulowi rekruterzy, gdy nie zobaczą adresu zamieszkania w CV to po prostu je odrzucą. Ja jestem na to gotowa, ale dobrze o tym napisać. Podobnie zresztą jest z datą urodzenia, której podanie autorka również uważa za błąd.

4. Jako błąd w CV dziennikarka podaje również częste zmiany pracy. Kochani, to nie jest błąd. Błędem jest coś innego. Czasami kandydaci już na etapie CV wpisują wszystkie swoje zatrudnienia od pierwszej pracy. Rekruter nie musi wiedzieć, że w liceum roznosiliście ulotki, na studiach byliście baristami a wasza pierwsza praca na umowę o pracę to sprzątanie biura, w którym później byliście zatrudnieni jako np. recepcjonista, referent, młodsza księgowa itp. Dobrze jest, aby w CV znalazły się stanowiska, które są zbliżone do oferty pracy, o którą się akurat ubiegacie. Wpisujemy wszystko tylko wówczas, gdy nasze doświadczenie jest minimalne. Wtedy dobrze wspomnieć nawet o bezpłatnym stażu. Ale jeśli mamy bogatą historię w pracy na podobnym stanowisku do tego, o które się ubiegamy, poprzednie, niezwiązane z tematem miejsca zatrudnienia lepiej w CV pominąć.

6. Brak danych kontaktowych w CV jako kolejny błąd. Tak, to jest błąd a nawet WIELBŁĄD. Rekruter nie będzie szukał po swojej często zapełnionej po brzegi skrzynce mailowej, z którego adresu wysłano CV bez danych kontaktowych. Takie CV najczęściej po prostu zostanie pominięte.

7. Niewłaściwy (nieprofesjonalny) adres mailowy. To jest błąd, ale drobny. Adres e-mail typu „pieseczek17” raczej wzbudzi śmiech u rekruterów, ale jeśli CV będzie interesujące to ten nieszczęsny, nieprofesjonalny adres e-mail nie przekreśli zaproszenia na rozmowę.

8. Kłamstwa w CV. Temat rzeka, ale tak, Kochani. Podrasowanie CV nieprawdziwymi informacjami to kiepski pomysł. Jeśli nie najecie się wstydu na rozmowie kwalifikacyjnej to później w pracy na pewno. Sama znałam dziewczynę, która zdobyła w ten sposób dobrze płatne stanowisko. Po kilku dniach zrezygnowała, bo okazało się, że nikt jej „wszystkiego nie nauczył jak już zaczęła”, jak to sobie wmawiała.

9. Błędy ortograficzne i inne. To są literalnie błędy i nie jestem pewna, po co w ogóle wspominać o tak oczywistej oczywistości w artykule. Amen ;P.


    Jeśli mogę coś dodać od siebie... to jakie ma być CV zależy od wielu rzeczy i dlatego jedno i to samo dla wszystkich firm to kiepski pomysł. CV trzeba dostosować do stanowiska, o które się ubiegamy. Ponadto inne CV wysyłamy do małej, rodzinnej firmy a inne do korporacji z wielkim działem HR. Zawsze polecam przeczytać jakiś krótki poradnik przed napisaniem pierwszego w życiu CV oraz zajrzeć do kodeksu pracy, który jest dostępny dla każdego łatwo, szybko i przyjemnie w… Internecie. Oczywiście nie mówię o czytaniu aktu prawnego od deski do deski, ale o danych, których pracodawca może wymagać od kandydata i później od pracownika. :) I jeszcze jedno, interesujące hobby dodane na końcu CV to dobry (choć nie obowiązkowy pomysł) o ile:


- jest prawdziwe (łatwo to zweryfikować!);

- nie jest kontrowersyjne;

- nie jest formułką wpisywaną przez co drugiego kandydata „książki, muzyka, film” (nie, nie żartuję…);

- nie jest opisem obowiązków na stanowisku, o które się ubiegacie. Nie, to nie zostanie uznane za zaletę…



Ściskam i pozdrawiam

Silentia




fot. Sil


poniedziałek, 8 lipca 2024

w samotności

 

tuż przed świtem zatonęłam w samotności morzu
wczoraj było lepiej, pośród złotych kłosów
brodząc w łzach natury
w kłosach, w złotym zbożu
uplotłam nadzieję z pogubionych włosów

jeszcze cisza ciąży w kącie poszarzałej chmury
popadało w nocy jak z kącików oczu
dawno mnie nie było w wieży własnych myśli
ani na najwyższym melancholii zboczu

lecz mimo wszystko lubię ten moment zatrzymania
gdy uśpiony umysł nie przeszkadza duszy
tyle jest na świecie powodów kochania
cierpliwości nie ma, lecz czas jej nauczy


Silentia


fot. Sil


niedziela, 7 lipca 2024

Z wizytą na jednym z wrocławskich osiedli, czyli kolejna fotorelacja na Read 2 Sleep


Kochani!

Jak uprzedzałam, będę na read2sleep.pl dodawać od czasu do czasu fotorelacje z moich bliższych i dalszych wypraw. Póki co nie zabieram na nie jeszcze mojego ukochanego starego aparatu-lustrzanki, ale może w przyszłości się to zmieni. Na razie krótka fotorelacja (zdjęcia robione telefonem...) z jednego z wrocławskich osiedli. Oporów, choć znajduje się na drugim końcu miasta od mojego stałego miejsca zamieszkania, jest bliski mojemu sercu. Spędziłam tam milion radosnych chwil w dzieciństwie, głównie z moją babcią. Zapraszam do obejrzenia kilku atrakcji Oporowa. Dodam, że  podróż zaczęła się od nieudanej wizyty w kawiarni. Dlaczego nieudanej? Zobaczycie na drugiej fotografii 😂.


Ściskam i pozdrawiam

Sil














fot. Sil


piątek, 5 lipca 2024

„My Little Mate” – wiedźmy, wilkołaki, dziwna fabuła i coś, o czym we wstępie autorka pisze, aby czytając mieć „otwarty umysł”

 

    „My Little Mate” Shivani Sharmy z aplikacji Novel(My Passion) to w pewnym uproszczeniu powieść fantasy o wilkołakach i czarownicach, ale powieść bardzo specyficzna. Nie mówię tylko o fabule, która jest niecodzienna, ale również o stylu pisarskim autorki. Początkowo zastanawiałam się, czy jest to w ogóle pisarka, której angielski jest podstawowym językiem, bo konstrukcja zdań jest… interesująca, zaś nazwisko/pseudonim artystyczny wskazują, że może jednak nie. Ale w ostatecznym rozrachunku uznałam, że jest mi wszystko jedno i postanowiłam sprawdzić tę historię.

    Czytać zaczęłam już kilka miesięcy temu i przez jakiś czas wytrwale przechodziłam przez kolejne rozdziały (z uwzględnieniem czekania po 8 godzin na następny rozdział, bo taka jest specyfika aplikacji Novel, ewentualnie można odblokować rozdziały szybciej za punkty), ale gdy dotarłam miej więcej do połowy, uznałam, że mam dość. Książka jest obszerna, łącznie Novel (czy też autorka) dzieli ją na 137 części i wcale nie są one aż takie krótkie, jak się spodziewałam przy takiej ilości. Sama fabuła jest oparta na bardzo ciekawym pomyśle (o czym za chwilę), jednak ogólny bałagan, sztuczne wydłużanie zupełnie nieistotnych wątków i przeciąganie każdego szczegółu do granic możliwości ostatecznie mnie zniechęciło. Dobrnęłam, co prawda, do końca, ale powiem uczciwie, że od połowy powieści, bardziej przeglądałam niż czytałam rozdziały. Strona techniczna jest słaba, jest sporo adnotacji autorki, która najwyraźniej nie czuła się dobrze z niektórymi scenami, które opisywała. Tłumaczenie automatyczne też odbiera wiele uroku z lektury, dlatego jak ktoś ma ochotę to polecam jednak czytać po angielsku ;). Zwłaszcza, że jest to prosty angielski. Narracja w powieści jest pierwszoosobowa a narratorami jest kilka postaci, co akurat uważam za plus. Ogólnie wygląda mi to na ciekawy pomysł na książkę osoby z niewielkim lub nawet bardzo niewielkim warsztatem pisarskim.

    Głównymi bohaterami powieści są Cole, alfa bardzo potężnej watahy oraz jego przeznaczona partnerka Nikki, którą dorosły już Cole odnajduje we wraku auta, gdy dziewczynka jest jeszcze niemowlęciem. I to jest pierwszy powód, dla którego autorka gęsto się tłumaczy czytelnikom już we wstępie do historii. Nie tylko różnica wieku między bohaterami jest ogromna, ale również początkowo Cole, wraz ze swoimi bliskimi, wychowuje Nikki jak córkę. Książka w pierwszych rozdziałach opowiada więc o ich relacji, gdy dziewczyna dorastała, kształciła się i dojrzewała a Cole był dla niej opiekunem. Aż tu nagle Cole po latach wychowywania Nikki staje się nagle obiektem jej westchnień. W międzyczasie są oczywiście jakieś perypetie. Nikki okazuje się mieć specjalne zdolności i musi się uczyć nimi zarządzać. Jest też na pewien czas odseparowana od Cola. Jest jakiś wątek porwania, jakiś wątek szkolenia. Cole znosi to wszystko dzielnie i nawet przez te wszystkie lata zachowuje wstrzemięźliwość seksualną, więc jest słodko 😂. Sama postać Nikki jest dziwnie skonstruowana, gdyż dziewczyna emocjonalnie wydaje się mniej dojrzała niż inne nastolatki w jej wieku a jednocześnie autorka podkreśla, jak mądrą, potężną i dobrą jest główna bohaterka. Ponadto powieść jest pisana z nadmierną szczegółowością. Sformułowania o „załatwianiu swoich spraw” w toalecie pojawiające się niemal co chwilę bardzo mnie irytowały. Autorka często niepotrzebnie opisywała każdy krok bohaterów „wstałam z łóżka, skorzystałam z toalety, ubrałam się…”, wszyscy to robimy i jeśli takie coś pojawiłoby się w treści raz-dwa razy to okay, ale czasem miałam wrażenie, że czytam niezbyt profesjonalnie napisany pamiętnik a nie powieść. Może, gdyby z założenia całość była pamiętnikiem np. Nikki czy Cola to jeszcze bym to przełknęła, ale akurat tu chyba jednak autorka przesadziła z drobiazgowością opisów.

    Powieści nie polecam, bo nie byłam w stanie dobrnąć do końca w sposób „normalny”, ale i nie odradzam. Jest inna, więc jeśli ktoś szuka czegoś INNEGO to „My Little Mate” może się nadać. Można ją potraktować jako ciekawe doświadczenie. Jest tu wiele interesujących pomysłów na fabułę, ale zrealizowanych w sposób wołający o pomstę do nieba ;).


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


Prt Sc by Sil


środa, 3 lipca 2024

Jak powiedziała - tak zrobiła, czyli pierwsza lipcowa fotorelacja do odhaczenia ;)

 

Moi Kochani, 

dopiero co wspominałam Wam, skąd się wziął mój obecny pseudonim, więc pewnie nie będzie zaskoczeniem, że dzisiejsza fotorelacja będzie dotyczyła mojej wczorajszej wycieczki do dolnośląskiej Sobótki i na szczyt tutejszej atrakcji turystycznej, czyli na górę Ślężę. Zrobiłam mnóstwo zdjęć i chciałabym niektórymi z nich zachęcić Was do odwiedzenia tego kultowego miejsca. Moja fotorelacja nie ukazuje wszystkich atrakcji góry, a jedynie drogę na szczyt i ze szczytu do miasta oraz kilka ciekawostek/dziwactw itp., które napotkałam podczas swojej krótkiej podróży.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


































fot. Sil



poniedziałek, 1 lipca 2024

Horoskopy i inne przekleństwa ;)

    

     Skoro nawet mój najnowszy horoskop kazał mi sięgnąć po nową książkę... 😁 (Horoskop na Nów Księżyca w Raku ze strony internetowej elle.pl) to chyba będę musiała to w końcu zrobić.😜 Ostatnio, choć wstyd się przyznać, prawie nie czytam. Nie dlatego, że nie mam ochoty, lecz po prostu nie mam możliwości. Jedyne, po co jestem w stanie sięgnąć to jakieś krótkie artykuły, gdzieś w biegu, w autobusie itp. Ale wezmę sobie do serca radę astrologa, który stworzył horoskop na najnowszy Nów (najbliższy Nów mamy 6 lipca...) i poszukam jakiegoś kompromisu. Może jak już zNów zacznę to później będzie łatwiej...

    A czego możecie się spodziewać w lipcu na read2sleep.pl? Na pewno mam jeszcze kilka zaległości recenzyjnych i już mam mniej więcej plan, co-kiedy-jak. Jak wspominałam, więcej będzie teraz mojej własnej twórczości na niniejszym blogu i częściej oprócz komentarzy do książek, które czytam, znajdą się tutaj moje refleksje, opinie i komentarze do różnych artykułów, może jakaś opinia o historiach z aplikacji Chapters i na pewno pojawi się w lipcu co najmniej jedna fotorelacja. 

    W czerwcu 2024 padł kolejny rekord odwiedzin mojego bloga. Witam serdecznie i pozdrawiam Czytelników, którzy do mnie zaglądają. 

Tymczasem ściskam i pozdrawiam

Silentia


Prt Sc by Sil


Najpopularniejsze posty :)