środa, 17 lipca 2024
Trochę przypadkiem, czyli Pałac Marianny Orańskiej w Kamieńcu Ząbkowickim w remoncie i kilku ujęciach
wtorek, 16 lipca 2024
przed burzą
poniedziałek, 15 lipca 2024
Jelcz-Laskowice - krótka wycieczka do małego, podwrocławskiego miasteczka, czyli spodobały mi się te fotorelacje ;)
Jeśli macie już dość moich fotorelacji, które ja akurat bardzo polubiłam... (jak widać 😉), śpieszę donieść, że jest to stricte wakacyjna część read2sleep.pl. Wraz z nadejściem września, nawet jeśli raz na jakiś czas podobny post pojawi się na niniejszym blogu, nie będzie to raczej częste zjawisko. W tym miejscu dodam, że staram się znów dać szansę Instagramowi i trochę na przekór częściej wrzucać tam jakieś fotki, ale pewnie również będzie tego znacznie mniej, gdy już skończy się lato.
Dziś wybrałam się na krótką wycieczkę do podwrocławskiego miasteczka Jelcz-Laskowice. Komu bliżej wiekiem do mnie albo i nawet przewyższa mnie metryką, pamięta pewnie, iż istniało kiedyś coś takiego jak auto "Jelcz". Tak, to tutaj były produkowane te kultowe "dostawczaki", a do tego chociażby autobusy miejskie. Jeśli się nie mylę, obecnie fabryka produkuje tylko jakieś pojazdy dla wojska, ale o tym pewnie więcej można dowiedzieć się np. z Wikipedii. Celem mojej wyprawy, oczywista oczywistość, nie była jednak przecież fabryka samochodów. Nie chciałam też zwiedzać małomiasteczkowych blokowisk i choć, przyznaję się, zajrzałam do kilku sklepów, to przede wszystkim interesowały mnie tu trzy rzeczy. Ruiny Zamku Książęcego, Pałac Neogotycki oraz miejska plaża, jako taka wisienka na torcie. Niestety dwie z trzech atrakcji bardzo mnie rozczarowały, bo - co tu dużo mówić - z ruin zamku najlepiej prezentowała się tabliczka z drogowskazem a Google chętniej kieruje do ruin starego gospodarstwa niż zamku..., zaś wejście na teren obiektu z Pałacem Neogotyckim zostało zamknięte na cztery spusty. Jak twierdzą okoliczni przedsiębiorcy, prawdopodobnie stało się to całkiem niedawno po jakimś pożarze. Z tego, co wiem, w Jelczu-Laskowicach znajduje się jeszcze jeden Pałac, ale na to już nie wystarczyło mi dziś czasu. Jeżeli mi się uda wybrać do Jelcza jeszcze raz, to na pewno uzupełnię niniejszy post (lub napiszę nowy). Natomiast plaża wyglądała całkiem przyzwoicie - ładnie, czysto utrzymana z ciekawym pomostem i w uroczym otoczeniu lasu. Cale szczęście, bo inaczej mogłabym uznać dzień za zmarnowany...
Do fotorelacji wrzucam też zdjęcia dwóch kościołów z Jelcza, nie dlatego, że jestem jakąś wielką fanką architektury kościelnej, ale dlatego, że chciałam pokazać, jak dużą mamy różnicę między dbałością o kościoły i o zabytki. Wszystkie świątynie, które napotkałam wyglądały na bardzo zadbane, zaś zabytki na zupełnie zapomniane. Nie mam nic przeciwko pierwszemu, jednak boli mnie to drugie.
Jeśli post będzie edytowany (czytaj: jeśli pojadę do Jelcza-Laskowic jeszcze raz) to oczywiście zaznaczę to w tytule.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
![]() |
| fot. Sil |
Krótki post o tym, dlaczego nie pojadę do Nowej Zelandii
Jako wielbicielka powieści fantasy, w tym "Hobita" oraz "Władcy Pierścieni" Tolkiena, jako fanka trylogii filmowej wersji "Władcy Pierścieni" i osoba ciekawa świata, miałam w swoich życiowych planach podróż do Nowej Zelandii. Jednak te plany uległy zmianie i do Nowej Zelandii nie wybieram się już w ogóle. Jestem zasmucona faktem, że tak cywilizowany naród w tak cywilizowanych czasach stosuje okrutne praktyki rozrywkowego strzelania do... kotów. Oczywiście do kotów wolnożyjących, a nie domowych, jednak czynienie z takiego procederu zabawy narodowej (konkurs na największą liczbę odstrzelonych kotów, nagroda za największego zabitego kota), w której udział biorą nawet dzieci, jest dla mnie szokujące i zasmucające. Nie kupuję tłumaczenia, że koty zagrażają ptakom czy jaszczurkom. Uważam, że znów mamy tu do czynienia z nadmiernym ingerowaniem człowieka w naturę. A jeśli jest to prawdziwy problem, w końcu nie jestem ekologiem, żeby to ocenić, to w dzisiejszych czasach istnieje wiele humanitarnych i mniej okrutnych sposobów na regulację populacji.
Niniejszy post jest komentarzem do artykułu ze strony www.national-geographic.pl, który można przeczytać 👉 TUTAJ.
Ściskam i pozdrawiam
smutna dziś 💔
Sil
![]() |
| fot. Sil |
P.S.
Mam kota...
niedziela, 14 lipca 2024
CzaroMarownik, niecodzienna recenzja niecodziennej książki
CzaroMarownik 2024 (wydany w 2023 roku) to... kalendarz książkowy. Dlaczego dodaję na read2sleep.pl recenzję czegoś tak "użytkowego"? I to jeszcze w połowie roku... Bo ta użytkowa rzecz, jest tego warta, ale przekonałam się do niej dopiero całkiem niedawno.
O CzaroMarownikach, wyjątkowych kalendarzach książkowych, wydawanych przez Wydawnictwo Kobiece, słyszałam już wiele lat wstecz. Ba! Nawet już raz czy dwa kupiłam któryś egzemplarz, ale jako ciekawostkę. Swojego czasu lubiłam "kolekcjonować" kalendarze i ten twór wydawał mi się interesującym elementem do mojego zbioru. Nigdy wcześniej jednak nie przyszło mi do głowy, aby zapoznać się z planerem bliżej czy z niego korzystać. Co jest w poprzednich kilku egzemplarzach, które zalegają na moim strychu? Nawet nie wiem, ale gdy kupiłam CzaroMarownik 2024, już w zeszłym roku spojrzałam na niego inaczej. Pomyślałam "Czemu go po prostu nie zacząć używać, jak zwykłego kalendarza?" I zaczęłam używać, choć z całą pewnością zwykły kalendarz to nie jest.😉
CzaroMarownika można używać jako ładnego, ciekawego kalendarza nawet, jeżeli nie będziemy zainteresowani jego innymi funkcjami. Jak widać na poniższym zdjęciu jest całkiem elegancki i możemy uznać go za niecodzienny dodatek dnia codziennego. Oczywiście jest to planer nieco droższy niż inne kalendarze książkowe - cena okładkowa 49,90 zł (ja w sklepie internetowym zapłaciłam około 30 zł), ale też nie najdroższy, jeśli chodzi o kalendarze tego rodzaju. W środku znajdziemy:
- miejsce na nasze dane z wyszczególnionym miejscem na zaznaczenie naszego znaku zodiaku i ascendenta (ascendent to w dużym uproszczeniu znak zodiaku z dnia i godziny naszych narodzin, który stanowi uzupełnienie naszego "normalnego" zodiaku);
- skrócony kalendarz na cały rok;
- tabele z atrybutami znaków zodiaku, opisem rytuałów, nazwami pełni księżyca itp.;
- horoskop roczny dla każdego znaku zodiaku, całkiem fajny jeśli ktoś wierzy w takie rzeczy;
- kalendarium dzienne w podziale na miesiące, gdzie do każdego miesiąca jest strona tytułowa z zaznaczonymi najważniejszymi informacjami o fazie księżyca, jego pustych biegach, miejscem na nasze cele na dany miesiąc oraz osobną stronę z planem wydatków (tego akurat nie używam);
- mnóstwo ciekawostek związanych ze starodawnymi rytuałami (np. słowiańskimi), opis starodawnych świąt, znaczenie różnych kamieni, ciekawostki na temat czytania snów, numerologii, kart tarota, wskazówki dotyczące afirmacji i manifestacji i wiele, wiele innych.
Im jestem starsza, większą mam świadomość siebie i tego, że człowiek może mieć naprawdę duży wpływ na swoje szczęście. Nie na wszystko, ale jednak na wiele rzeczy. Może się to wydawać śmieszne, ale powiem szczerze, że czasami drobnostki typu kąpiel w kolorach (też propozycja zaczerpnięta z niniejszego kalendarza), naprawdę mogą dać nam kopa pozytywnej energii. Żeby korzystać z CzaroMarownika nie trzeba wierzyć w czary, magię, siły nadprzyrodzone, horoskopy itp., ale można potraktować go jako drogowskaz do zajrzenia w głąb siebie i poszukiwania szczęścia i równowagi nie w świecie zewnętrznym, ale w swoim wnętrzu. Czasem to nie pomoże, a czasem wręcz przeciwnie. Dla osób poszukujących swojej drogi życiowej ten niezwykły kalendarz może być pomocny, dla innych - może być po prostu zbiorem ciekawostek lub jakąś odmianą. Ja osobiście już czekam na następne wydanie :).
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
piątek, 12 lipca 2024
okno
Coś dla miłośników upadających zabytków, coś dla rodzin, coś dla spacerowiczów i miłośników przyrody, czyli z krótką wizytą w Szczodrem pod Wrocławiem. Tym razem dość krótka, ale jednak - fotorelacja
Kochani!
Dziś krótko, bo i sama wizyta była krótka. Wybrałam się dziś do miejscowości Szczodre (gm. Długołęka), która znajduje się zaledwie kilka minut od Wrocławia. Podróż tak mnie urzekła, że postanowiłam zmienić plany, co do mojego dzisiejszego posta i zamiast niecodziennej recenzji, na którą zapraszam innym razem, chciałabym pokazać kilka ujęć z przepięknego parku. Światło było dziś tak złe, że mój telefon dawał radę bardzo tak sobie..., powietrze było ciężkie i gryzły mnie komary, gdy przedzierałam się przez zarośla, aby zrobić kilka fotografii opuszczonemu pałacowi. Mam też kilka innych zdjęć, na których widać, jak fajnym miejscem jest park w Szczodrem. Znajdzie tu coś dla siebie niemal każdy. Jest kilka niezależnych placów zabaw, więc to świetne miejsce dla rodzin z dziećmi, są urządzenia muzyczne, kuchnia błotna, boisko do siatkówki, jest tablica z głosami okolicznego ptactwa, jest przepiękne jezioro z wieloma pomostami i uroczym mostem, jest cały zestaw świetnych karuzel, siłownia, trampoliny, wyciągarka piasku, krzywe lustra, plecione domki, drewniane leżaki i wiele innych atrakcji. A wszystko znajduje się w otoczeniu lasu, z ogromną ilością zieleni, niosącej ze sobą spokój i ciszę. Kto będzie w pobliżu gminy Długołęka pod Wrocławiem, serdecznie polecam zajrzeć na chwilę do tego pięknego miejsca.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
czwartek, 11 lipca 2024
ŁAŁ (WOW...) Drugi post jednego dnia? Spokojnie, tylko krótka informacja...
Kochani!
Znów szukam odpowiedniego layout dla mojego bloga. Może się więc zdarzyć, że gdy wejdziecie kolejny raz na niniejszy blog, będzie on wyglądał zupełnie inaczej, a za parę godzin znów inaczej i tak dalej... Nie to, że nie mogę się zdecydować, ale wciąż szukam takiego motywu dla read2sleep.pl, który będzie mieć wszystkie udogodnienia, będzie przejrzysty a do tego wygodny w użytkowaniu. Jeśli nic nie znajdę do końca lipca to zostanie to, co jest. Aż znów obecny układ czymś mnie nie zirytuje lub do momentu, gdy znów poczuję ochotę na zmiany. Osobom z zagranicy, które czytują mój blog przy pomocy automatycznego tłumaczenia w przeglądarce przypominam, że w Polsce mamy podwójne zaprzeczenie...😁
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Gdy byłam dzieckiem napisałam do nich z nadzieją, że odpiszą. Dziś zastanawiam się, co się stało z poezją, że aż tyle w niej prozy...
Miesięcznik literacki "Odra" poznałam jako nastolatka, gdy jedna z bliskich mi osób zaproponowała, abym przesłała tam swoje młodzieńcze wiersze. Napisałam list do redakcji, ale już dziś nie pamiętam, czy wrzuciłam go do skrzynki. Możliwe, że tak. Jak jedna z wielu młodych artystów, którzy chcieli zaistnieć, nim dobrze przemyśleli jakość swoich utworów - mogłam to zrobić. Dla mnie był to czas wiary we własne możliwości. Jak mogło być inaczej, gdy nawet zaproponowano mi wywiad w lokalnym radiu? Do wywiadu nie doszło z przyczyn... światopoglądowych 😉, ale samo to, że ktoś mnie tam chciał jako nastolatkę, było dla mnie budujące. Na tamtej fali napisałam więc list do "Odry", ale jeśli ostatecznie go wysłałam, nigdy nie nadeszła odpowiedź. Od tamtych czasów minęło wiele, wiele lat. Później namiastkę sławy, na którą liczą młodzi twórcy, stanowiły dla mnie moje blogi. Później była pustka, bo całkiem straciłam wiarę we własne siły i możliwości literackie. Nie, nie przestałam pisać, a przynajmniej nie przestałam pisać wierszy, bo to byłoby tak, jakbym przestała oddychać, ale przestałam się swoją twórczością dzielić. Nawet z najbliższymi. Gdy parę lat temu wróciłam do aktywnego pisania, zmieniło się moje podejście i oto jestem. Skromna blogerka (😋), która czasem wrzuci wiersz, czasem coś tam innego.
Niedawno robiąc codzienne zakupy rzucił mi się w oczy magazyn "Odra". Był wciśnięty przed inne, kolorowe gazety zaraz obok wejścia do sklepu. Był to numer 6, ale ponieważ był już lipiec, zawahałam się. Gdy dziś rano zobaczyłam najnowszy numer, czyli 7-8, postanowiłam zajrzeć, nabyć, przejrzeć i coś tam przeczytać. Wiecie, czego szukałam? Oczywiście poezji. I jestem zawiedziona...
Powtarzam nieraz, że różnica między poezją a prozą jest wg mnie taka, że poezję powinno bardziej się czuć niż rozumieć, a prozę odwrotnie. W najnowszym numerze "Odry" umieszczono kilka wierszy różnych poetów i może poza jednym, jeśli się bardzo postaram, żadnego z nich nie czuję. To bałagan słów. To chaos myśli. Czytam i mam wrażenie, jakby ktoś bardzo starał się, żeby jego smutne życie znalazło chociaż sens w tym, że nazwie się "poetą". Już nie chodzi o to, że wszystkie wiersze są w najnowszej "Odrze" napisane w stylu białym, a może nawet wolnym? Bardziej o to, że ta poezja nie wzbudza we mnie uczuć. Jedna pani krytykuje nieudane wakacje sądząc, że jeśli napisze to w kilku linijkach bez interpunkcji, będzie to wiersz. Ktoś inny opisuje wątek z filmu. Kolejny autor przesadza z patosem do tego stopnia, że niezły wiersz staje się śmieszny.
Ale to wszystko jest nieistotne i mój komentarz, może trochę gorzki, ma na celu coś innego. Pobudzić chęć do sięgnięcia po najnowszą "Odrę" lub inny tomik współczesnego poety. Niech każdy przeczyta chociażby "halę odlotów" i zastanowi się, czy do niego wiersz pani Karoliny Krasny przemówi. Czy go poczuje? A może bardziej zrozumie, jak prozę. Piękno literatury, zwłaszcza poezji jest w tym, że każdy odbiorca ma szansę się zachwycić. Nieważne jest to, co sądzą inni.
A... i wiecie co? Ostatnio czytałam artykuł o tym, że poezja ma działanie TERAPEUTYCZNE. Kto czuje "ból" niech odnajdzie ukojenie w wierszach, czego Wam, Drodzy Czytelnicy, życzę z całego serca.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Najpopularniejsze posty :)
-
„Mason”, jak większość powieści, które czytam w Galatei, to e-book, który można przeczytać zarówno w języku polskim jak i angielskim....
-
Drodzy Czytelnicy! W maju padł rekord odwiedzin mojego bloga. Bardzo dziękuję wszystkim Czytelnikom! Jesteście najlepsi. Teraz krótki p...
-
utracone nie zawsze widoczne dla świata siedzi głębiej niż głębia wszechmocnej natury łzy wyciska i nagle nikt nie wie dlaczego zatrzymało ...




















































