środa, 25 września 2024

Kazimierz Przerwa-Tetmajer i jego "Melodia mgieł nocnych", czyli... czy poeta może napisać obraz

 

    Nie każdy jest wdzięczny za edukację polonistyczną, jednak ja osobiście od zawsze byłam gorącą entuzjastką nauki języka polskiego - tak w szkole podstawowej, jak i w liceum. Pomijając oczywistości, jak to, że w moim odczuciu każdy Polak powinien potrafić się posługiwać swoim językiem ojczystym w mowie i piśmie, edukacji polonistycznej byłam wdzięczna za coś jeszcze. Za możliwość poznania wielu autorów, wielu utworów, które być może nie wpadłyby w moje ręce, gdyby nie obowiązek szkolny. Bo choć sama pisywałam wiersze, poza rymowankami z dzieciństwa, poezja nie była popularna w mojej rodzinie, czy też szerzej rozumianym otoczeniu. Dzięki "przymusowi" szkolnemu musiałam ją poznać, musiała sięgać po tomiki, ale również po nowele, po powieści. Jak wielką ma to wartość? Jedni pewnie nigdy nie zrozumieją, inni docenią od razu a jeszcze inni po latach. 

       W literaturze z różnych epok szczególne miejsce miały w moim sercu wiersze poetów z epoki Młodej Polski. Przełom wieków, który z jakiegoś powodu zwykle niesie za sobą nastroje dekadenckie, stał mi się  bliski i z wypiekami na twarzy zgłębiałam kolejne utwory poetów takich jak Staff czy właśnie Przerwa-Tetmajer. Oczywiście, sami twórcy rozwijali się i modyfikowali nieco obszar swoich zainteresowań, jednak dziś chciałabym przypomnieć o szczególnym, bardzo obrazowym utworze "Melodia mgieł nocnych" Kazimierza Przerwy-Tetmajera, który z całą pewnością może zostać uznany z przepiękny, malowniczy przykład dekadenckiej poezji z epoki Młodej Polski.

    "Melodia mgieł nocnych" (podtytuł "Nad Czarnym Stawem Gąsienicowym") to utwór, który został opublikowany w 1894 roku i jest bezpośrednim następstwem fascynacji poety Tatrami. Utwór klasyczny, bardzo malowniczy, jest zaliczany do poezji impresjonistycznej. Jeżeli chcielibyśmy interpretować go dosłownie, jest to po prostu namalowany słowem przepiękny obraz konkretnego miejsca w górach, ale można doszukiwać się tu czegoś więcej. Pragnienia ciszy i spokoju, pragnienia doznania duchowego oczyszczenia poprzez kontakt z naturą. Oczywiście jest oficjalna, polonistyczna interpretacja wiersza, jednak do tych (poza analizą techniczną rzecz jasna, bo tu nie ma o czym dyskutować), ja zawsze polecam podchodzić ostrożnie. Nie wejdziemy do głowy poety, nie wejdziemy do jego duszy. Jeśli sam nie zdradzi nam, co "miał na myśli" nie ma możliwości, abyśmy mogli powiedzieć z całą stanowczością "to właśnie poeta chciał nam przekazać". Jak już wielokrotnie pisałam wcześniej, poezję wg mnie bardziej powinno się odczuwać niż rozumieć i tu również interpretacja powinna zależeć od tego, jakie emocje wywołuje w nas wiersz. Dla mnie "Melodia mgieł nocnych" to zawsze będzie dążenia do znalezienia spokoju duszy w kontakcie z naturą, pragnienia połączenia się z wszechświatem i odczuwania tego połączenia wszystkimi zmysłami.

    Polecam sięgnąć od czasu do czasu po jakiś tomik poezji. Proza jest ważna, ale najczęściej jest zbyt dosłowna, by całkowicie się przy niej odprężyć. Pisywałam o poezji współczesnej, ale pragnę przypomnieć, że w utworach klasyków znajdziemy tyle samo albo więcej emocji, wskazówek, odpoczynku. Przypominam również, iż obecnie istnieje coś takiego jak terapia poezją. Ja tę terapię uwielbiam, choć nieczęsto mogę sobie na nią pozwolić. Kto znajdzie chwilę - zachęcam do sięgnięcia chociażby po "Melodię mgieł nocnych" - niech nam przypomni, dlaczego natura jest tak niesamowita.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil*


    * zdjęcie okładki zamieszczonej na portalu Wolne Lektury

wtorek, 24 września 2024

Zapach konwalii - Rozdział 10

 

Zapach konwalii

Rozdział 10


Nie mógł spać, a gdy już zasypiał dręczyły go koszmary. Budził się z okrzykiem wściekłości oraz bólu, gdyż kręcąc się nerwowo na łóżku mocno nadwyrężał swój pokiereszowany kręgosłup. W pewnym momencie uznał, że nie wytrzyma ani chwili dłużej. Odrzucił kołdrę i wstał z trudem, ocierając kropelki potu z czoła. Od razu udał się w kierunku balkonu, który wcześniej zamknął. Szarpnął za klamkę i z rozkoszą wciągnął do płuc mroźne kropelki niesione silnym, północnym wiatrem. Namacał dłonią papierośnicę oraz zapalniczkę, które zostawił na parapecie. Odpalił i zaciągnął się krótko.

Był wściekły. Ostatnio nieustannie był wściekły. Teraz był nawet wściekły na siebie, że ciągle jest wściekły. Wiedział, co jest tego przyczyną, a raczej kto i to właśnie potęgowało jego złość. Zaklął głośno, gdy przypomniał sobie miniony wieczór i wizytę pięknej pielęgniarki w jego sypialni. Mało brakowało... O mały włos, a nie zapanowałby nad sobą i doszłoby między nimi do zbliżenia! Zdradziłby Różę, skalał pamięć swojej żony i to z kim?. Z pielęgniarką! Z kobietą, która miała tylko ulżyć mu w cierpieniu. Problem w tym, że coraz częściej pragnął innego ukojenia niż przez ostatnie lata...

Sięgnął po kolejnego papierosa. Doskonale wiedział, że sytuacja między nim a tamtą kobietą robi się niebezpieczna, jednak nie mógł się zdobyć na to, aby ją zwolnić. Jej dotyk sprawiał, że zapominał o całym świecie, o bólu i cierpieniu. Jej zapach odprężał bardziej, niż te świece, które ostatnio zaczęła zapalać podczas zabiegów. Jej oczy napawały go spokojem. Mógłby patrzeć w nie godzinami. Dopiero później, gdy tak jak teraz zdawał sobie z tego wszystkie sprawę, przestawał widzieć w niej ukojenie wszystkich swoich cierpień, a zaczynał odczuwać złość i zagrożenie dla postanowień, które kiedyś powziął. Sam narzucił na siebie tę karę. Ból i wstrzemięźliwość miały być odkupieniem zbrodni, którą w swoim odczuciu popełnił. Choć nawet fakty mówiły co innego, do dziś czuł się mordercą swojej rodziny. A teraz, odkąd pojawiła się tamta, już prawie zapominał o tym kim jest. Mordercą własnej żony i córki. Gdy zaś zdawał sobie z tego sprawę, miał ochotę biec do niej i wyrzucić ją z swojego domu i życia raz na zawsze. Jednak, gdy już ją ujrzał, gdy poczuł jej zapach, jej dotyk, był zgubiony i nie potrafił.


  • Co się ze mną dzieje, do cholery?


Pytał wtedy samego siebie, ale wciąż nie umiał znaleźć odpowiedzi. Po prostu wiedział, że tamta kobieta jest jak narkotyk, od którego zdążył się uzależnić i możliwe, że nie ma już dla niego ratunku.


***


Kilka godzin później


Budzik nie był niczym przyjemnym tego poranka, nie tylko dlatego, że szaruga za oknem nie zachęcała do wstawania z łóżka, ale również dlatego, że Ula miała wrażenie, iż dopiero co udało jej się zasnąć. Była potwornie zmęczona. Tak zmęczona, jak nie czuła się chyba nigdy wcześniej.

Zerknęła na tarczę budzika, aby sprawdzić, czy nie może sobie pozwolić na jeszcze kilka minut snu, jednak niestety, wyglądało na to, że już wcześniej przestawiła alarm, bo dochodziła siódma piętnaście, więc niniejszym drugi raz od przybycia tutaj, spóźniła się śniadanie...

Niechętnie wstała z łóżka i szczelnie opatuliła się szlafrokiem. Miała wrażenie, że jest znacznie zimniej niż zwykle. Powoli poszła do łazienki. Ciepły prysznic ukoił jej zmarznięte, zesztywniałe z niewyspania ciało, niestety jednak, nie poprawił humoru.

Przypomniała sobie wydarzenia z sypialni swojego pracodawcy i w tym momencie przeklinała w duchu, że zdecydowała się go sama szukać. Trzeba było poprosić o pomoc którąś z pokojówek bądź starego Roberta. A tak? Nie miała pojęcia, jak teraz będą wyglądały jej relacje z Simonem. Aż skręcało ją w środku na myśl o najbliższym zabiegu.

Pomimo tego, że dziś również był świąteczny dzień, nie miała najmniejszego zamiaru ubierać się elegancko. Założyła zwykłe, czarne leginsy, płaskie pantofelki oraz długą tunikę, która nadała jej ciału smukłości, ale również skromnego wyglądu. Urszula nie założyła żadnych ozdób, nie umalowała się. Jedyne co zrobiła, to sczesała włosy, w swój ulubiony węzeł na karku, ale nie specjalnie zajmowały ją bezwładne kosmyki wypadające w różnych miejscach z tej fryzury. Po prostu miała zły dzień.

Śniadanie upłynęło jej szybko, w prawie całkowitym milczeniu, zwłaszcza, że z premedytacją się na nie spóźniła. Tzn. ona milczała, bo pozostała służba rozmawiała jak zwykle, jednak na szczęście nikt nie próbował jej wciągnąć w rozmowę, Posiłek dobiegł końca i chcąc nie chcąc musiała udać się do gabinetu zabiegowego. Już dawno nie szła do pracy z tak ogromną niechęcią jak tego dnia.

Miała prawie wszystko przygotowane, gdyż nie sprzątnęła poprzedniego dnia po tym, jak pan von Dohna nie przyszedł na zabieg. Postanowiła jednak zabrać do swojego pokoju paczki oraz swoje perły, które znalazła na biurku. Były ładnie zwinięte i ułożone, czyli któraś z pokojówek musiała już tutaj być.

Wróciła ze swojego pokoju, ale wciąż do zabiegu brakowało jeszcze pięciu minut. Nagle przyszło jej do głowy, że poprzedniego dnia Simon nie zabrał swoich prezentów spod choinki. Ciekawa była, czy wciąż tam leżą. Chwilę walczyła ze sobą, ale jednak ciekawość zwyciężyła. Moment później już zaglądała do jadalni.

Podeszła do choinki i od razu zauważyła, że paczek dla mężczyzny już tu nie było. Ciekawe, widział już jej prezent czy nie? W tym momencie zastanawiała się, jak zareaguje na podarunek. Kupiła tamtą rzecz pod wpływem chwili i już sama nie wiedziała, czy słusznie się stało. Żałowała też, że skusiła się na dedykację i bała się, jaka będzie jego reakcja, gdy ją odczyta… Zwłaszcza po wczorajszym wydarzeniu.

Pospiesznie wróciła do gabinetu zabiegowego, w samą porę, bo już po chwili usłyszała za drzwiami kroki mężczyzny. Zapaliła świecę.

Wszedł i skinął głową w jej kierunku, po czym zamknął za sobą drzwi. Przywitała się krótkim „Dzień dobry!”, ale nie doczekała się odpowiedzi. Miała też wrażenie, że mężczyzna unika jej wzroku, ale było to raczej do przewidzenia po minionym wieczorze. Poczekała aż ułoży się na kozetce i rozpoczęła zwykły zabieg, jednak jak zwykle nie odezwała się ani słowem, gdy zaś skończyła, Simon ubrał się najszybciej jak potrafił, po czym wyszedł.


  • Chyba jeszcze tego nie otworzył... - mruknęła do siebie – Całe szczęście.



***


Po szybkim posprzątaniu gabinetu postanowiła pójść na swój zwykły spacer po posiadłości von Dohna. Pospiesznie ubrała coś ciepłego i już była na zewnątrz, jednak z jakiegoś powodu czuła się tam nieswojo. Jakby obserwowana. Nie mogąc powstrzymać tego wrażenia, co jakiś czas obracała się za siebie to w jedną, to w drugą stronę, jednak nie dostrzegła nikogo.


  • Chyba mam omamy– westchnęła cicho schodząc na plażę.


Skryła się za sporym uskokiem skalnym i długo patrzyła w morze.


***


W tym samym czasie białowłosy mężczyzna odszedł wreszcie od okna swojej sypialni i wolnym krokiem skierował się do wieży. Chciał zapomnieć o teraźniejszości, chciał odrzucić myśl, że może istnieje lek na jego ból. Nie zasługiwał, aby go uleczyć. Nie zasługiwał na życie. Nie mógł sobie pozwolić, aby o tym zapomnieć. Odwrócił więc wzrok od nadziei i z całą stanowczością zamknął się w swojej samotni, aby wciąż od nowa zadręczać się przeszłością.





poniedziałek, 23 września 2024

Kończymy chaos około powodziowy i wracamy do tego normalnego ;)

 

Kochani!

Zagrożenie powodziowe dla mojej okolicy minęło a tym samym cały chaos tym spowodowany. Od dziś mogę powoli wracać do swojego normalnego zakręcenia, dlatego od jutra mam nadzieję powrócić do niedawno ustalonego harmonogramu publikacji. Btw to niesamowite, że takie sensacje jak dezorganizacyjna powódź pojawiły się zaledwie kilka dni po tym, jak udało mi się wprowadzić jako taki porządek tu i ówdzie... Widzimy się wkrótce.

Ściskam i pozdrawiam

Sil



środa, 18 września 2024

Powódź


Kochani!

W związku z zagrożeniem powodziowym dla mojej okolicy, przez najbliższe kilka dni nie będzie postów. Trzymajcie kciuki, aby wszyscy wyszli cało z walki z żywiołem. Tak ludzie, jak i zwierzęta. 

Ściskam i pozdrawiam 
Sil 

wtorek, 17 września 2024

niepokoje

 

nad przepaścią, nad czarną rozpadliną stoję
chciałabym zrobić krok, a jednak się boję
chciałabym się cofnąć, a jednak nie mogę
rękami chcę ochraniać poranioną głowę

wszystkie te obawy, które kiedyś miałam 
wszystko to na świecie, przed czym uciekałam
wszystko o czym nie wiem, że się zdarzy jeszcze
wszystko co jest złe, co jest dobre wreszcie

to co teraz trwa i czego się boję?
czas skruszy rozpadlinę, nad którą dziś stoję
to co już minęło lub co może wrócić?
nie trzeba już pamiętać, nie trzeba się smucić


Silentia

poniedziałek, 16 września 2024

Hot in the Kitchen, czyli trzyczęściowy posiłek, z którego dałam radę skonsumować tylko drugie danie ;)

 

    Kate Meader jest niezła pisarką, muszę to przyznać, chociaż nie wszystkie z jej prac do mnie przemówiły. Pisze powieści, które określiłabym jako typowo amerykańskie i z jakiegoś powodu jej książki nie są tłumaczone na język polski (lub za mało szukałam ;). Mnie osobiście to nie przeszkadza i Wam również nie powinno, nie tylko dlatego, że mamy XXI wiek i każdego e-booka łatwo sobie przetłumaczyć, ale również dlatego, że oryginalny język nie jest szczególnie skomplikowany. Może odrobinę trudniejszy niż u Kendall Ryan, ale prostszy niż u innych, znanych mi autorek.

    „Hot in the Kitchen” to w zasadzie seria trzech książek a nie tytuł powieści, ponieważ jednak ja zakupiłam trylogię jako jedną pozycję, daję recenzję całości. No prawie ;). „Hot in the kitchen” to opowieść, której pierwsza część zatytułowana jest „Feel the Heat”, druga (jedyna, którą dałam radę pochłonąć w całości) to „All Fired Up”, zaś trzecia „Hot and Bothered”.

    E-book „Hot in the Kitchen” wydano zaledwie kilka miesięcy temu, 24 maja 2024 roku, jednak sądzę, że książki musiały być pisane chwilę wcześniej. Pojedyncze pozycje można było kupić już w 2023 roku, ale nie wzbudzały wówczas mojego zainteresowania. Może dlatego, że najpierw dostałam propozycję zakupu pierwszej części z serii, która na kilometr pachniała mi odgrzewanym kotletem. „Feel the Heat” to historia młodej, ambitnej Lili o włoskich korzeniach, która stara się ocalić rodzinną restaurację. Przez zrządzenie losu poznaje światowej sławy szefa kuchni, w dodatku gwiazdę telewizyjną i w wyniku różnych perypetii, starszy o kilkanaście lat Jack i młodziutka Lili zaczynają pałać do siebie uczuciem. Nic nadzwyczajnego, jest tam kilka ekscytujących momentów, ale niestety, każdy z nich już czytałam w innych powieściach. Absolutnie w tej książce nic mnie nie zaskoczyło i właściwie wystarczyło mi jej przekartkowanie.

    „All Fired Up” to pozycja, w której poznajemy starszą siostrę Lili z pierwszej części. Cara jest uznawana za „dziwaczkę” i popada w cichy konflikt z rodziną, ponieważ nie podziela ich miłości do niesamowitego jedzenia. Ale w trakcie czytania okazuje się, że Cara ma ku temu ważniejszy powód niż sądzą jej najbliżsi. Cara od zawsze czuła presję otoczenia, co doprowadziło ją do pewnych problemów zdrowotnych i tu pierwsze, co mnie zainteresowało. O TEGO typu problemach jeszcze nie czytałam w żadnej powieści romantycznej. Za tę nowość plus. Li w drugiej części serii jest zatrudnionym na czas określony jako szef kuchni od deserów, pochodzącym z Irlandii Shane. Oczywiście mało która singielka jest w stanie oprzeć się jego urokowi, więc starsza o kilka lat Cara nie jest wyjątkiem. Kobieta ma poważny problem z Shanem, który jest jedynym człowiekiem na świecie, który potrafi wywrócić do góry nogami jej zorganizowane do perfekcji życie. Między parą iskrzy i gotuje się aż do momentu, gdy Cara odkrywa, jaki sekret skrywa jej o pięć lat młodszy ukochany…

    Trzecia część serii - „Hot and Bothered” to znów jak dla mnie całkiem smaczny, ale jednak wielokrotnie odgrzewany obiad. Jest to książka, którą zaczęłam czytać z zapałem, ale równie szybko ten zapał straciłam. Jest nudnawo, jest znów to coś, czego nie rozumiem, czyli „jako przyjaciel chcę ci pomóc w twoim życiu seksualnym aż nie znajdziesz sobie kogoś odpowiedniego, ale to tyle” (naprawdę nie znoszę tego wątku w powieściach…), są dwie strony z kompleksami i facet, którego uważam za związkowego tchórza, przynajmniej przez te kilka rozdziałów, które przeczytałam. Nie będę pisała więcej o „Hot and Bothered”, bo zamierzam jeszcze dać tej pozycji szansę. Może nada się na jakiś wyjątkowo długi jesienny wieczór? Na taki mniej długi i jeszcze letni się nie sprawdziła, ale kto wie? Jeśli uda mi się tę pozycję wkrótce przeczytać, dam oczywiście znać w osobnym poście.

    Kochani, czy polecam całą serię? Tak... z tego powodu, ze kupienie całości wychodzi taniej niż zakup każdej pozycji osobno. Jeśli lubicie spokojne, odgrzewane posiłki to nie ma sprawy – znajdziecie tu przyzwoite czytelnicze dania. Jeżeli interesuje Was coś nieco ciekawszego, mniej oklepanego, wtedy polecam sięgnąć tylko po część drugą serii. „All Fired Up” jest całkiem fajnie poprowadzone, ale nie powiem, tu również jest sporo tego, co już znamy. Książki raczej zaliczyłabym do lektury łatwej, prostej i przyjemnej. Nie ma tu nadmiaru emocji, nie ma niepotrzebnej dramy, nie ma wyciskaczy łez i za to plus.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil



sobota, 14 września 2024

Aby zmienić świat...

 

    Są chwile, gdy sądzę, że jedyne, co można zrobić, aby zmienić świat to po prostu go zaakceptować takim, jaki jest.

Silentia



fot. Sil


piątek, 13 września 2024

Ponieważ jestem wściekła, czyli kilka słów o polskiej szkole

 

    Nikt nie musi mi mówić, sama doskonale wiem, że działanie pod wpływem emocji rzadko przynosi coś dobrego. Nie mniej jednak pewna sytuacja, którą od jakiegoś czasu obserwuję w szerokorozumianej polskiej edukacji obowiązkowej sprawia, że dziś pod wpływem chwili zrezygnowałam z dodania postu z recenzją kolejnej książki. Zamiast tego kilka słów na temat polskiej szkoły.

   Lata 60 i 70? Znam je tylko z opowiadań, nie było mnie wówczas na świecie... Nauczycielowi wolno było wszystko - bicie, targanie za uszy, obcinanie włosów. Wyzywanie od gamoni? Normalne. Ucznia mieli wychować, uczeń miał być posłuszny jak żołnierz.

    Lata 80 i 90? Tu już mam własne doświadczenia. Odbywała się wówczas reforma szkolnictwa. Rezygnowano z fartuszków i obowiązku noszenia naszytej tarczy. Nauczyciele zarabiali mało, ale pracy również nie mieli zbyt wiele. Zaczęły się pierwsze roszczeniowe postawy ze strony rodziców uczniów. Kary cielesne były już niedopuszczalne, zdarzała się jednak agresja słowna (wiem z doświadczenia). Był to też czas, w którym do szkół wprowadzono naukę religii katolickiej. Dla osób niewierzących? Dramat, gdyż początkowo nie było mowy o tym, aby dziecko nie poszło na religię. Musieli iść wszyscy. Ci, którzy nie wierzyli, nie znali podstaw religii z domu byli prześladowani, wyzywani przez katechetów. Niestety, również tę kwestię miałam nieprzyjemność obserwować. Co ciekawe, nikt w mojej szkole nie śmiał przeciwstawić się katechetom. Musieli dostosować się ateiści. Na szczęście na przełomie lat dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych zniesiono obowiązek uczęszczania na lekcję religii. Sama szkoła była w trakcie transformacji, więc stanowiła niezły chaos. Klasy były przeludnione (30-35 osób w mojej szkole to była norma na klasę). Niektórzy nauczyciele wciąż sądzili, że wolno im wszystko, inni zaczynali się obawiać rodziców. 

    Czasy obecne... Dramat. XXI wiek a szkoła jest w chaosie. Nauczycielom nic nie wolno, rodzicom też nic nie wolno, bo obrywa za to dziecko.  Przebodźcowani uczniowie zmuszani są do przynoszenia opinii z poradni psychologiczno-pedagogicznych i jednocześnie zalecenia z opinii/orzeczeń nie są respektowane. Zalecony nauczyciel wspomagający dla któregoś, wyjątkowo trudnego ucznia? Nie ma nauczyciela wspomagającego, bo NIE MA. Do zmniejszonych podstawówek wrócili uczniowie klas siódmych i ósmych. Dzieci się nie mieszczą w szkole. Plany lekcji są zmieniane po kilka razy. Nikt nie respektuje przekonań religijnych. Uczniowie niewierzący są dyskryminowani, muszą się dostosować do tych, którzy na religię chodzą. Muszą nieraz czekać godzinę w trakcie lekcji, bo ktoś w planie świeckiej szkoły umieścił religię w środku zajęć. Co ciekawe, więcej niż połowa uczniów chodzi na religię tylko do imprezy komunijnej, później rodzice przestają widzieć sens... Standardy ochrony małoletnich są nierespektowane. Zdarzają się nauczyciele, którzy potrafią obrazić publicznie ucznia, którzy naśmiewają się z niego publicznie. Nikt nie pilnuje tego, co dzieje się w łazienkach, szatniach gimnastycznych, tutaj dalej dochodzi do działań przemoczonych uczniów wobec innych uczniów. Dyżurujący nauczyciele najczęściej nie reagują na niewłaściwe zachowania podopiecznych. 

    Dzisiejsza szkoła w dalszym ciągu uczy schematów - skupia się na ilorazie inteligencji a nie myśleniu zdroworozsądkowym, nie na mądrości. Jeśli uczeń udzieli odpowiedzi prawidłowej, ale niezgodnej z sylabusem otrzymuje złą ocenę. Jeśli nie zdąży wykonać zadania - otrzymuje złą ocenę, nawet jeśli ma w opinii zaznaczone, że należy mu wydłużyć czas pracy. Nauczyciele są ponadto niedouczeni. Używają języka polskiego z błędami i potrafią poprawić ucznia, który używa prawidłowych sformułowań, przez co nie mają szacunku ani od uczniów, ani od rodziców. To sprawia ponadto, że polską szkołę traktuje się jako przykry obowiązek, zaś rodzice nie popierają roszczeń nauczycieli o wyższe wynagrodzenia. Z tego powodu spada również jakość edukacji, gdyż brak prestiżu zawodu nauczyciela przy jednocześnie niskim wynagrodzeniu sprawia, że coraz mniej osób decyduje się na wybór pracy w szkole. Szkoła staje się bardziej obowiązkiem przeczekania niż wartościowym etapem w życiu. Uczniowie i ich rodzice chcą po prostu przetrwać szkolny czas i ruszyć dalej...

Sil




czwartek, 12 września 2024

Zapach konwalii - Rozdział 9


Zapach konwalii

Rozdział 9


Urszula szybkim krokiem przemierzała korytarze dzielące jadalnię od gabinetu zabiegowego. W obu rękach podtrzymywała kilka paczek z prezentami, które otrzymała tego wieczoru. Wiedziała, że nie zdąży pójść do swojego pokoju, aby je zostawić czy przebrać się w zwyczajne ubranie. Dziesięć minut to nie było zbyt wiele czasu, aby przygotować się do zabiegu z Simonem. Zdenerwowana, że nie pomyślała o tym wcześniej i zasiedziała się ze służbą przy choince, jeszcze przyspieszyła kroku i nagle przed samymi drzwiami poślizgnęła się i wysypała zawartość ozdobnych pudełek i torebek na podłogę. Tylko kosz od Pana domu utrzymała w ręku. Całe szczęście, bo inaczej bezcenny flakonik jej ulubionych perfum prawdopodobnie roztrzaskałby się na marmurowej posadzce. Otworzyła drzwi na oścież i jak najszybciej pownosiła do środka wszystkie pakunki, ustawiając je pod oknem.

Odetchnęła głośno, zamknęła drzwi i zdjęła z szyi ulubiony sznur pereł od córki, aby jej nie przeszkadzał przy pracy, po czym dokładnie umyła ręce.

Miała kilka minut, więc jak najszybciej zaczęła przygotowania. Zmieniła prześcieradło oraz ręcznik przy leżance, przyniosła wszystkie potrzebne specyfiki, a także zapaliła świecę, gdyż ostatnio do zabiegów postanowiła dołączyć aromaterapię. Nie wiedziała, co na to Pan von Dohna, gdyż ani słowem nie skomentował tej innowacji, jednak brak kąśliwej uwagi uznała za dobry znak. Wszystko było gotowe, gdy zegar wybił godzinę dwudziestą. Mogła odetchnąć z ulgą.

Odczekała kilka minut, jednak mężczyzna wciąż nie nadchodził. Zdziwiła się tym bardzo, bo od pierwszego dnia jej pracy nie spóźnił się na ani jeden zabieg nawet o minutę. Spojrzała jeszcze raz na zegar, czy nie pomyliła godziny. Dziwne... może uznał, że w ten szczególny dzień nie będzie masażu? Ale przecież poinformowałby ją o tym...

Jeszcze raz poprawiła wszystko i podeszła do okna, gdzie zostawiła otrzymane tego dnia prezenty. Mechanicznie sięgnęła po flakonik perfum od pracodawcy i po raz nie wiadomo który tego wieczoru, przeczytała dedykację.


  • Simon… Nie podejrzewałabym Cię o taki... miły gest... - szepnęła do siebie.



Znów spojrzała na zegar. Minął już kwadrans od umówionej godziny a mężczyzny wciąż nie było. Zaczęła się niepokoić. Cała służba była w jadalni, może ich pracodawcy coś się stało a oni nie słyszeli. Ostrożnie otworzyła drzwi i wyjrzała z gabinetu. Nadstawiła uszu, jednak jedyne co usłyszała to przyciszone śmiechy oraz rozmowy służby, która najwidoczniej wciąż dobrze bawiła się przy choince. Postanowiła, że sama poszuka swojego pacjenta. Zgasiła świecę, zamknęła starannie przygotowane wcześniej specyfiki, chociaż na razie zostawiła je tam, gdzie stały, po czym wyszła na korytarz.

Jej wysokie szpili wystukiwały na posadzce rytm, który niósł się echem po całym domu. Niezbyt zadowolona z takiego efektu, bezwiednie zaczęła iść na palcach. Przemierzyła hall i powoli zaczęła wspinać się po schodach, nie skręciła jednak jak zwykle do skrzydła dla służby, a do tego, w którym swoje prywatne pokoje miał Pan tego domu.

Do tej pory była tu tylko raz i tylko na korytarzu, gdy pokojówka pokazywała jej, tę część domu, aby wiedziała na wszelki wypadek, gdzie ma szukać Simona w bardzo pilnych sprawach. Nie było jak dotąd potrzeby, żeby zapuszczać się w ten rejon, więc ani razu nie przeszło jej to przez myśl

Korytarz był przestronny, ale dość ciemny. Nie mogła sobie przypomnieć, gdzie jest włącznik światła. Na samym końcu widziała niewielkie okno, przez które na szczęście trochę światła rzucał księżyc. Mimo to szła ostrożnie, na palcach, licząc mijane przez siebie drzwi.

„To chyba ten półoficjalny gabinet, jak to mówiła Helena, to musi być ten mały salon, sypialnia... tu biblioteka... pokój muzyczny... a tu chyba to wejście na wieżę...” - myślała. Korciło ją, aby od razu wejść w to ostatnie miejsce, ale pamiętała ostrzeżenia, by tam nie wchodziła pod żadnym pozorem. Cofnęła się ostatecznie i postanowiła poszukać najpierw w gabinecie i w saloniku. Pokój muzyczny odpadał, bo w korytarzu było przeraźliwie cicho.

Zapukała do pierwszych drzwi, jednak nie doczekała się odpowiedzi. Zapukała do następnych, ale i tym razem nikt nie odpowiedział, podeszła do drzwi sypialni i znów zapukała. Cisza.


  • Panie von Dohna? Jest Pan tutaj? - zawołała cicho przez drzwi. Nic.


Postanowiła jednak sprawdzić pokój muzyczny oraz bibliotekę, lecz i tu nie doczekała się odpowiedzi. Do wieży na razie wolała się nie zbliżać, wróciła więc pod drzwi sypialni i zapukała głośniej.


  • Panie von Dohna To ja, Urszula! Nie przyszedł Pan na zabieg! Czy wszystko w porządku?


Znów nie doczekała się odpowiedzi, lecz tym razem ostrożnie nacisnęła klamkę i weszła do środka. Uznała, że to oprócz wieży najprawdopodobniejsze miejsce pobytu mężczyzny. Podeszła parę kroków, rozglądając się pilnie, choć wciąż utrudniały jej to ciemności. Włącznik widziała przy drzwiach, jednak nie chciała zapalać światła, na wypadek, gdyby Simon już spał. W tym momencie poczuła dotkliwy chłód i zorientowała się, że drzwi na balkon w drugiej części ogromnego pomieszczenia są uchylone. Instynktownie podeszła w tamtym kierunku, gdyż odkąd tu przyjechała brakowało jej świeżego powietrza, a poza tym obawiała się, że może mężczyzna wyszedł, aby się przewietrzyć i coś mu się stało. Już prawie była na zewnątrz, gdy poczuła gwałtowne szarpnięcie w okolicach nadgarstka, a później mocno zderzyła się z jakimś twardym ciałem. Wydała z siebie jęk, więc momentalnie przysłonił jej usta dłonią.


  • Co Pani tu robi? Kto pozwolił Pani tu wejść? - wysyczał w jej kierunku, dopiero odkrywając jej usta, ale wciąż trzymając ją całą przy sobie.


Urszula z przerażeniem dostrzegła furię w jego karmelowych oczach. Jeszcze nie widziała u tego mężczyzny podobnego spojrzenia. Był w nim gniew, coś demonicznego, co ją przerażało, ale również.... pożądanie? Potrząsnęła głową i spróbowała uwolnić rękę oraz odsunąć się od ciała mężczyzny. W tej pozycji trudno było jej oddychać.


  • Panie von Dohna, ja tylko... - zaczęła.

  • Co Ty tylko? Czego szukałaś w mojej sypialni? - syknął ponownie.

  • Pana, Panie von Dohna. Nie przyszedł Pan na zabieg i zaniepokoiłam się! - prawie krzyknęła, ale znów uciszył ją, przykładając jej dłoń do ust.

  • Nie podnoś głosu! - napomniał.


W tym momencie Urszula zdała sobie z czegoś sprawę. Jej ręka, którą wciąż trzymał za nadgarstek Simon, spoczywała na jego nagim torsie. Wyraźnie czuła pod palcami gorącą, napiętą skórę oraz przyspieszone bicie serca mężczyzny.

  • Proszę mnie puścić, nie zrobiłam niczego złego! - szepnęła, czując jak coś paraliżuje jej ruchy od środka. Nie była w stanie logicznie myśleć, czuła to coraz wyraźniej i bała się tego.

  • Czyżby? Robisz same złe rzeczy, odkąd tu przybyłaś! - warknął.


Odebrało jej zupełnie mowę. Instynktownie czuła, że wie o czym mówi tamten, jednak bała się nawet myśleć w tym momencie. Zaczęła się szarpać, ale bezskutecznie. Trzymał ją mocno. Jak przy swojej niepełnosprawności ten mężczyzna mógł być tak silny? Miała wrażenie, że jego ciało oplata ją coraz szczelniej, odbierając jej możliwość oddychania. Że jego twarz jest coraz bliżej jej. Zamknęła oczy i wstrzymała oddech, bo zdawało się, że usta mężczyzny zaraz dosięgnął jej własnych. W tym momencie pragnęła, żeby ją pocałował. Pragnienie było tak silne, że aż bolało.


  • Same złe rzeczy, Urszulo... - usłyszała jego przeciągły, elektryzujący szept. Poczuła jego męskość przy swoim brzuchu i delikatny dotyk jego palców na jej policzku. Był taki gorący, tak dobrze było jej w jego ramionach...


Nagle po jej policzku zaczęły spływać łzy, a serce zaczęło walić jeszcze mocniej. Nie mogła, nie mogła się posunąć dalej, nieważne jak bardzo pragnęła jego dotyku.


  • Panie von Dohna, proszę mnie puścić... Błagam...- szepnęła, czując, że tak naprawdę jest to ostatnia rzecz, której w tym momencie pragnie.


Tak naprawdę chciała go czuć jeszcze mocniej, jeszcze intensywniej. Całą sobą. W sobie... Chciała ze wszystkich sił, aby ta chwila nigdy nie minęła...

Lecz w tym momencie spełnił jej prośbę, puszczając ją tak nagle, że zachwiała się i byłaby upadła, gdyby w ostatniej chwili nie złapała się klamki od balkonowych drzwi. Dyszała głośno, dziękując w duchu mężczyźnie, że wcześniej otworzył ten balkon. Gdyby nie to orzeźwiające, mroźne powietrze, z całą pewnością zemdlałaby. Uspokoiła się nieco i spojrzała nieśmiało w stronę, gdzie wciąż stał jej pacjent.

Simon miał pochyloną głowę i zamknięte oczy, dyszał ciężko, zaś mięśnie na jego torsie był w dalszym ciągu mocno napięte. Zobaczyła, jak mężczyzna zaciska pięści aż do białości i zrozumiała, że walczy ze sobą. Walczy, ze wszystkich sił. Wreszcie wziął głęboki oddech, wyprostował się i podniósł na nią wzrok. Skrzywiła się od tego nieprzyjemnego wyrazu, tak odległego od tego namiętnego i demonicznego sprzed chwili.


  • Nie będzie dziś zabiegu, zobaczymy się rano – metaliczny, niski głos również nie przypominał tej namiętnej furii, którą przed chwilą kipiał cały.

  • Simon... - szepnęła.

  • Nie będzie, słyszysz? Wynoś się stąd natychmiast zanim zrobię coś, czego jutro oboje będziemy żałować!

  • Ale czy wszystko... - zaczęła, jednak nie dał jej skończyć.

  • Wynoś się! Natychmiast!


W tym momencie skuliła się cała. Czuła się tak, jakby użyto wobec niej fizycznej przemocy, jakby ktoś mocno uderzył ją w brzuch. Zacisnęła powieki, by pohamować irracjonalne łzy, po czym posłusznie wybiegła z pokoju. Nie zbiegła jednak na dół po swoje prezenty i perły. Tak jak stała rzuciła się na łóżko w swojej własnej sypialni. Tej nocy jeszcze bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, przeklinała brak możliwości otworzenia okna.


 

środa, 11 września 2024

Fotografia z 11 września, czyli rozterki nad twórczością polskiej noblistki

 

    Kiedy przeczytałam swój pierwszy wiersz spośród bogatej twórczości Wisławy Szymborskiej, poważnie zastanawiałam się, czy poetka faktycznie zasługuje na literacką nagrodę Nobla. Wiersz nie podobał mi się lekko mówiąc i byłam zawiedziona. W dodatku, kiedy moja ówczesna polonistka powiedziała mi, że pisanie wiersza to bardzo ciężka praca, byłam zdziwiona. Ciężka praca? Pisanie wiersza? Przecież moje wiersze piszą się niemal same - myślałam. Właściwie nawiedzają mnie i jakby wypływają z mojego wnętrza. Ja jestem tylko pośredniczką. Ale moja polonistka, Pani Jola, stwierdziła wówczas, że bardziej ufa osądom polskiej noblistki niż młodziutkiej nastolatce a Wisława Szymborska powiedziała przecież w jakimś wywiadzie, że czasem nad jednym słowem myśli nawet cały dzień. Okay… to w tamtych czasach tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że twórczość Szymborskiej i ja nie polubimy się. Jednak minęło kilka lat i w następnej chwili (nomen omen ;)), w której wzięłam do ręki tomik wierszy sławnej poetki, kazał mi on jednak uderzyć się w pierś. Cóż, nieistotne jak Wisława Szymborska dochodzi do rezultatu, jej wiersze w moim odczuciu faktycznie zasługują na uznanie.

    "Fotografia z 11 września” to jeden z 23 utworów składających się na tomik poezji „Chwila”, który został wydany w 2002 rok. Cały zbiór obfituje w poezję egzystencjalną, ale przede wszystkim nawiązuje do jednego aspektu życia – przemijania. Szymborska opowiada w książce o tym, jak w różny sposób uchwycono pewne momenty z ludzkiego istnienia, jak mało człowiek ma refleksji nad tym, co dzieje się wokół niego, jak łatwo przeoczyć wydarzenia, które mogą zmienić całe życie. Pisze dosłownie o „chwilach”, o próbach ich utrwalenia i o tym, że te próby niewiele zmieniają. Szymborska przypomina też o jednym, przeminą nie tylko chwile nic nieznaczące, te ważne również.

     „Fotografia z 11 września” to typowy dla poetki wiersz w stylu białym. Bez rymów, ale uformowany w pewne nieregularne strofy. Trzy pierwsze z nich zawierają po trzy wersy, następnie jest strofa czterowersowa i wiersz wieńczą znów dwie strofy trzywersowe. Łącznie dziewiętnaście wersów podzielonych na sześć strof. Trzeba zauważyć, że autorka stosuje w swoich utworach pełną interpunkcję, co nie jest takie oczywiste przy wierszach białych i wolnych.

    Jeśli chodzi o treść... Utwór „Fotografia z 11 września” rozpoczyna się opisem sytuacji, czyli tragedii, która wydarzyła się 11 września 2001 roku w USA (Atak terrorystyczny, w wyniku którego uprowadzone przez terrorystów samoloty uderzyły w World Trade Center - biurowce w Nowym Jorku, w Stanach Zjednoczonych). Następnie autorka ukazuje, jak krótka, a jednak jak długa była ta chwila ludzkiego cierpienia i co zdążyło się wydarzyć podczas tych kilku momentów. Utwór kończy się refleksją nad tym, jak niewiele można zrobić dla ofiar ataku. Szymborska sugeruje, że właściwie jedyne, czym można ich uczcić to zachować w pamięci.

    Wiersz „Fotografia z 11 września”, choć dotyczył konkretnego wydarzenia z współczesnej historii, tak naprawdę świetnie wpisuje się w tematykę całego tomiku „Chwila”. Ukazuje dokładnie to, co inne wiersze ze zbioru, czyli refleksję nad przemijaniem oraz nad kruchością życia. Nad tym, jak zmieniają się obrazki przed naszymi oczami, a jednocześnie nawet często nie pozostają w naszej pamięci. Życie to chwila, takie przesłanie odczytałam między wierszami w tomiku wierszy Wisławy Szymborskiej i czasem warto sobie o tym przypomnieć.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil




wtorek, 10 września 2024

wyśnione

 

marzyłam o złotej jesieni
lecz po lecie szarość
wyśnilam wieczną młodość
a jednak zbliża się starość
miał być początek i koniec
lecz nic się kołem nie toczy
miała być obojętność
lecz wciąż wypłakuję oczy
mądrość wyrwana brutalnie 
z trzema zębami z ciała
miała być pełnia życia
a jednak pustka nastała


Sil


fot. Sil


poniedziałek, 9 września 2024

The Rocker’s Muse, czyli świeżutka powieść, która spodobała mi się znacznie bardziej, niż sądziłam, że się spodoba


    Penelope Ward jest znana i Wam, bo często piszę o jej książkach, i mi, gdyż lubię jej książki czytać. Oczywiście niektóre z pozycji autorki podobały mi się bardziej, inne mniej i nie ukrywam, że jak dotąd najbardziej lubiłam te pozycje Penelope, których była tylko współautorką. Duet z Vi Keeland zwykle trafiał prosto w mój gust czytelniczy, zaś jej indywidualne pozycje niekoniecznie. Gdy więc moja aplikacja do zakupu i czytania e-booków poinformowała mnie, iż jest dostępna nowa pozycja od Ward, byłam nastawiona sceptycznie. I tu pierwsze zaskoczenie, bo książka była znacznie lepsza, niż sądziłam, że będzie czytając blurb.

    Powieść „The Rocker’s Muse” rozpoczyna się zwyczajnie, w taki sposób, że czytelnik ma wrażenie, iż będziemy mieć znów do czynienia z jakąś wersją współczesnego Kopciuszka. Jest bowiem młodziutka absolwentka – Emily, która przez zrządzenie losu odbywa nieplanowaną rozmowę rekrutacyjną oraz jest gwiazda rocka - Tristan, mężczyzna w nieco dojrzalszym wieku, na którym dziewczyna od razu robi naprawdę świetne wrażenie. Emily otrzymuje propozycję pracy, ale nachodzą ją wyrzuty sumienia, gdyż doskonale wie, iż nie zasłużyła na tę pozycję. Jednak za namową koleżanki postanawia, że zaryzykuje.

    Emily i Tristan zaprzyjaźniają się, jednak początkowo żadne z nich nie planuje niczego więcej. Starszy o piętnaście lat gwiazdor jest pewien, że nie może skrzywdzić tak wspaniałej, młodej dziewczyny, oferując jej jedyne, co ma do zaoferowania, czyli krótkotrwałą przygodę. Co do Emily, skrywa ona tajemnicę, przez którą dręczą ją wyrzuty sumienia. Jednak serce nie sługa i nasi bohaterowie zbliżają się do siebie coraz bardziej. Czują połączenie, na najwyższym możliwym poziomie i nie mogą się sobie oprzeć. Gdy jednak wszystko zaczyna się układać, nagle Emily ucieka, pozostawiając dla Tristana jedynie list.

    „The Rocker’s Muse” to naprawdę dobra powieść. Wszystko jest spójne, rozwija się w dobrym tempie i nie ma tej nadmiernej dramy, która tak bardzo przeszkadza mi w wielu wcześniejszych, samodzielnych pozycjach od Penelope Ward. Początkowo ma się wrażenie, że autorka zbyt szybko zdradziła wszystkie tajemnice bohaterów, ale idąc dalej w lekturę okazuje się, że wszystko, co było powiedziane wcześniej to tylko tło. Największy plus dla niniejszej książki przyznaję za to, że naprawdę mnie w pewnym momencie zaskoczyła. Spodziewałam się bowiem, czegoś podobnego, ale jednak ostateczny wybór splotu wątków był dla mnie odświeżająco zaskakujący. Dawno nie przeczytałam nic, w czym nie zgadłabym 99 procent fabuły i naprawdę tylko za to już powieść wędruje pod sam szczyt mojego osobistego TOP 10 historii romantycznych. Reszta to tylko miły dodatek ;).

    Obecnie „The Rocker’s Muse” dostępny jest tylko w języku angielskim, jako że został wydany niecały miesiąc temu, ale myślę, że to kwestia czasu, zanim pojawi się również polskie wydanie powieści. Niecierpliwym polecam spróbować oryginalnej wersji. Może nie jest to tak przejrzysty tekst jak np. u Kendall Ryan, ale też nie jest hiper trudny.

    Powieść polecam. Choć sama byłam nieco sceptycznie nastawiona, bo nie przepadam za historiami o celebrytach, to jednak tutaj nie miało się wrażenie, że historia jest o ludziach innych niż my sami. Książka obfituje w delikatny, wysmakowany humor. Miejscami chwyta za serce, ale nie powoduje nadmiernej huśtawki emocjonalnej. Nada się na długi, jesienny wieczór lub na weekendowe odprężenie.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil




niedziela, 8 września 2024

Marzenia się nie spełniają

 

Marzenia się nie spełniają. Te realne trzeba spełnić samemu. Te nierealne niech pozostaną tam, gdzie ich miejsce. W wyobraźni.

Sil


fot. Sil


Harmonogram publikacji od 09.09 do 31.12.2024

 

Harmonogram publikacji postów na blogu read2sleep.pl

Poniedziałki i piątki - "recenzje" książek, opowiadań, artykułów, adaptacji i fan fiction

Wtorki i czwartki - twórczość Sil (wiersze i opowiadania)

Środy - komentarze do wierszy, tekstów piosenek itp.

W weekendy tylko posty bonusowe (wg możliwości)!

Okazjonalnie będą pojawiać się sentencje i refleksje, najczęściej jako posty bonusowe.

To jest ogólny harmonogram, ale mogą pojawić się odstępstwa. Czasem mogę nie mieć czasu, aby dodać jakikolwiek post danego dnia. Bloga prowadzę tylko hobbystycznie, w wolnym czasie ;).

Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil



sobota, 7 września 2024

Zapach konwalii - Rozdział 8 Część 2

Zapach konwalii

Rozdział 8 

Część 2


Kilkanaście minut wcześniej...


Simon skończył zapinać koszulę i nie bez trudu sięgnął po marynarkę. Nie znosił świąt. Nie znosił tego dnia, ale nie chciał sprawić zawodu służbie. Od lat, od kiedy pamiętał, co roku w dzień poprzedzający te cholerne święta, cała rodzina w drodze wyjątku zasiadała do uroczystej kolacji na równi ze służbą. Wszyscy wzajemnie obdarowywali się prezentami i rozmawiali, jak równi z równymi. To był wieczór bez barier i tylko dlatego, tego dnia mężczyzna zmusił się, aby dokonać czegoś, czego nie znosił. Co prawda jego pracownicy doskonale wiedzieli, że od śmierci jego najbliższych nie ma co dopatrywać się w Panu tego domu kompana do rozmów i żartów, ale nikt o tym nie myślał z żalem. Wręcz przeciwnie, podziwiano go za to, że mimo wszystko podtrzymuje tę starą tradycję, chociaż teraz wigilia toczyła się raczej w powadze i milczeniu, nie zaś jak za dawnych lat w atmosferze podniosłego, ale radosnego nastroju.

Zresztą i tradycja podarunków nieco się zmieniła przez ostatnie lata, gdyż Simon zupełnie nie miał głowy do takich rzeczy. Kiedyś tę powinność brała na siebie jego matka, później Róża... Aż zacisnął zęby na wspomnienie żony. W pierwszym roku po wypadku prezentów nie było. Natomiast teraz zamawiał po prostu jakieś paczki z katalogu jakiegoś wysyłkowego sklepu i nawet nie obchodziło go, co jest w środku. Przynajmniej tak było do zeszłego roku, bo w tym... Sam nie wiedział dlaczego, ale uważniej wybierał prezenty. Zwłaszcza jeden z nich... Ponownie zacisnął mocno szczęki, tym razem jednak z ogarniającej go furii.


  • Co się ze mną dzieje, do cholery ? - zapytał swojego mrocznego odbicia w lustrze – Co mnie obchodzi, czy JEJ spodoba się prezent? To tylko pielęgniarka!


Jednak pomimo usilnych prób przekonania samego siebie do braku celowości takiego postępowania, jego myśli zaczęły krążyć wokół tamtej kobiety. Właściwie to krążyły wokół Urszuli nieustannie od momentu pojawienia się blondynki w jego domu i budziły w mężczyźnie zupełnie skrajne odczucia. Od całkowitego odprężenia, gdy czuł dotyk jej dłoni, jej konwaliowy zapach... Nawet teraz przymknął oczy i pociągnął nosem, jakby mógł wciągnąć tamtą cudowną woń... Potrząsnął głową i zaklął cicho, po czym sięgnął po swoją ulubioną papierośnicę. Tylko ta zawsze pomagała mu rozegnać niestosowne w jego odczuciu myśli. Te niezdrowe, niebezpieczne fascynacje. Wściekle nacisnął klawisz przy zapalniczce i już po chwili wciągnął dym do płuc. Tak, wściekłość towarzyszyła myśli o Urszuli równie często, jak tamto odczucie odprężenia. Czy chciał tego, czy nie – jego nowa pielęgniarka wypełniała jego umysł coraz szczelniej, a jej obraz nawiedzał go w snach, ale i na jawie powodując coraz wyraźniejsze reakcje jego męskiego ciała i przypominając mu, że wcale nie jest jeszcze martwy, jak wcześniej sądził.

Zaklął ponownie, dopalił papierosa i w nie najszczęśliwszym nastroju zaczął iść w kierunku drzwi, a później długim korytarzem aż wreszcie znalazł się w jadalni pomiędzy służbą. Skinął głową w odpowiedzi na dygnięcia kobiet oraz płytki ukłon Roberta, a następnie rozejrzał się dyskretnie. Wciąż brakowało tamtej…


Do osiemnastej zostało niewiele ponad trzy minuty. Petunia skończyła ustawiać gorące potrawy na stole i pospiesznie odniosła przepastny fartuch do kuchni.

Wszystko wyglądało smakowicie, pachniało z daleka kusząc i drażniąc zmysły. Służba powoli zaczęła iść w kierunku stołu. Simon również. I właśnie w tym momencie zapachniało konwaliami, a czyjeś drobne kroki wystukiwały na posadzce równy rytm. Zegar ciężko wybijał pełną godzinę, gdy w drzwiach ukazała się Urszula. Simon przymknął oczy, ale natychmiast otworzył je ponownie, gdy tylko zdał sobie sprawę z tego, co zrobił. Powoli, z namaszczeniem wciągnął powietrze przez nos i równie powoli wypuścił je przez usta.


Urszula wyglądała zjawiskowo. Bardzo elegancko, inaczej niż zwykle. Pomimo skromnej sukienki – ponętnie i kobieco. Szła teraz ostrożnie, lecz konsekwentnie w jego kierunku i zatrzymała się dopiero, gdy jej mała dłoń spoczęła na oparciu krzesła tuż obok jego. Kąciki ust Uli uniosły się w delikatnym, ciepłym uśmiechu i w tym momencie Simon jakby zapomniał o całym świecie. Szybko, do bólu szybko, wykonał krok w bok i odsunął krzesło, aby mogła zająć swoje miejsce. Urszula oraz służba nie kryli zdziwienia widząc to, nikt jednak nie śmiał skomentować. Tylko Robert uśmiechnął się nieznacznie usługując w podobny sposób pulchnej Petunii, którą miał najbliżej siebie.



***



Jedli powoli, z powagą. Długo, ale przeważnie w milczeniu. Co jakiś czas, ktoś ze służby rzucił jakąś wesołą uwagę, jednak najczęściej rozmowa nie utrzymywała się. Robert wodził ciekawym wzrokiem od swojego Pana do pięknej wdowy, zaś Urszula obdarzała białowłosego co jakiś czas ukradkowymi spojrzeniami. Simon nie pozostawał jej dłużny. Obydwoje odczuwali dziwne napięcie, gdy raz na jakiś czas ich dyskretne spojrzenia skrzyżowały się. Kobieta szybko uciekała wtedy wzrokiem, w odpowiedzi na co Simon przełykał w myślach krótkie przekleństwo. Jego huśtawka nastrojów w odniesieniu do najmłodszej pracownicy nie minęła nawet na krótką chwilę, nawet w tak wyjątkowy wieczór. Fascynacja i wściekłość towarzyszyły mu nieustannie. Na nieszczęście, gdy kolacja wreszcie dobiegła końca, odczuł, że nie wytrzyma ani chwili dłużej. Złożył wszystkim krótkie życzenia, zachęcił do zajrzenia pod świąteczne drzewko, po czym ku zdziwieniu wszystkich – zaczął się oddalać.


  • Panie von Dohne.. - ukłoniła się przed nim Petunia – Czy nie ma Pan życzenia zostać na rozdaniu prezentów? To tylko kilka minut.

  • Nie – jego niski głos rozlał się echem po uszach zgromadzonych – Nie mam. Ale wy bawcie się dobrze. Dobranoc.


Ostatni raz rozejrzał się po zgromadzonych. Na chwilę zatrzymał wzrok na... zawiedzionym(?) spojrzeniu Urszuli, po czym jak najszybciej mógł – wyszedł.


Po wyjściu pana domu wśród służby tylko na chwilę zapadło milczenie. Blondynka rozejrzała się nieśmiało i szybko spostrzegła, że wszyscy patrzą na nią znacząco. Już miała uciec zakłopotana, gdy podeszła do niej kucharka i objęła dużym ramieniem.


  • Nie przejmuj się, złociutka, on tak czasem ma. Chodź, zajrzymy co tam przyniósł nam Święty Mikołaj – zaśmiała się perliście i zagarnęła zmieszaną Urszulę w stronę sporej kanapy koło choinki.


Rozmowy ożywiły się. Wszyscy wymieniali uwagi na temat znalezionych pod drzewkiem podarunków. Ula zapomniała o wszystkim, co wydarzyło się wcześniej, gdy tylko znalazła się w tej radosnej gromadce. Jak się okazało wszystkim przypadły do gustu jej prezenty, więc mogła być z siebie dumna. Już zapomniała jak wiele radości może przynieść podobna sytuacja. Sama, chociaż zupełnie się nie spodziewała, również dostała mnóstwo paczek. Od starego Roberta bransoletkę na szczęście, aby nie bała się pływać łodzią. Ponoć miała odganiać złe wodne stwory. Starszy mężczyzna sprawił jej tym podarkiem tak wielką radość, że pierwszy raz od bardzo dawna poczuła, że naprawdę się śmieje. Nie mogła w to uwierzyć. Od Gabrieli, tak jak można się było spodziewać, dostała apaszkę i tu również było mnóstwo śmiechu, gdyż starsza pokojówka kupiła jej dokładnie taką, jak ona jej, tyle, że w przeciwnych odcieniach. Urszula dla Gabrieli wybrała błękitną z zielonym wzorem, zaś Gabriela dla Uli zieloną z błękitnym. Helena ucieszyła się ze sporej paczki dość ekskluzywnych czekoladek. Sama obdarowała kobietę małą książeczką z wesołymi rymowankami. Petunia zaś przygotowała dla najmłodszej pracownicy pałacu sporą puszkę przekładanych ciasteczek własnej roboty. Uli aż rozbłysły oczy, gdyż nagle przypomniała sobie swoją dawną miłość do domowych wypieków. Prezenty od Simona również przypadły wszystkim do gustu, jednak Petunia trochę zepsuła Urszuli nastrój w tym momencie, bo zaczęła robić aluzje odnośnie tego, że Jaśnie Pan coś w tym roku wyraźnie się postarał. Zmieszana blondynka nie wiedziała, co ma odpowiedzieć na te zaczepki. Najpierw uciekła wzrokiem w kierunku pozostawionych pod drzewkiem prezentów dla Pana von Dohna i pomyślała, że szkoda, że nie zobaczy jego reakcji na prezent od niej. Następnie po prostu skupiła się na analizowaniu wielkiego kosza od swojego pracodawcy.

Rzeczywiście. Mężczyzna wyraźnie się postarał, chociaż nie spodziewała się tego po nim zupełnie. Kosz już z daleka zapierał dech w piersiach i, chociaż nie był duży, musiał kosztować majątek. Wszystko w nim było dobrane z dużym wyczuciem smaku, z najwyższej półki, lecz dopiero maleńka paczuszka na samym dnie sprawiła, że serce na chwilę jej przyspieszyło. W starannie zapakowanym pudełku znalazła flakonik swoich ulubionych, konwaliowych perfum wraz z małą karteczką przyczepioną do szyjki buteleczki


Obyś zawsze pachniała wiosną…

Simon



piątek, 6 września 2024

Nie żałuj

 

Nie żałuj tego, co straciłaś. 

Jeśli byłaś w stanie to stracić to oznacza...

                               że nigdy nie miało być Twoje.


                                                                                    Sil




fot. Sil

Zapach konwalii - Rozdział 8 Część 1

 

Jeszcze przez kilka dni będę Was męczyć monotematycznie moim archiwalnym opowiadankiem (sprzed wieeeeelu lat ;)), ale prawdopodobnie od przyszłego tygodnia (najdalej w jeszcze następnym), zacznę publikować wg harmonogramu, nad którym wciąż pracuję. W kolejce czekają trzy recenzje, będzie więc jako taka równowaga w postach ;)

Ściskam i pozdrawiam

Sil


Zapach konwalii

Rozdział 8

Część 1



  • Dziękuję, Panie von Dohna. Może się Pan ubrać.


Urszula zakończyła masaż i zaczęła powoli sprzątać rzeczy, które były jej potrzebne w czasie zabiegu. W tym samym czasie jej pacjent niespiesznie podnosił się z leżanki. Kątem oka obserwowała go, gdy zakładał ciemną bluzę przez głowę, ale nie próbowała z nim rozmawiać. Było ku temu kilka powodów. Po pierwsze i najważniejsze od pamiętnego dnia, gdy spóźniła się na śniadanie i w efekcie nie przyszła na czas, gdy potrzebował jej wcześniej, praktycznie ze sobą nie rozmawiali. „Dzień dobry” i „Dziękuję” to było właściwie wszystko, co mogli w tym czasie od siebie usłyszeć. Jedynie czasem mężczyzna wydawał jej dodatkowe polecenie zrobienie zastrzyku i tyle. Napięcie między nimi było tak wielkie, że Urszula miała wrażenie, iż powietrze w pomieszczeniach, w których przebywali razem elektryzuje się. Mimo to żadne z nich nie zamierzało najwidoczniej nic na to poradzić. Lecz tego dnia Ula miała jeszcze jeden powód, aby milczeć. Była to kolacja świąteczna, która miała odbyć się już za godzinę i przedmiot, który starannie zapakowany leżał teraz wśród kilku innych paczuszek pod dużą choinką w jadalni.

Simon skończył się wreszcie ubierać i posłał jej zagadkowe spojrzenie, którego jak zwykle nie była w stanie rozszyfrować. Coś pomiędzy podziwem, fascynacją a antypatią. Urszula nie rozumiała, dlaczego pracodawca traktuje ją w taki sposób i nieraz męczyło ją napięcie między nimi. Na przykład teraz, gdy przyglądał się jej, jakby miał ochotę coś powiedzieć, coś zrobić. Przytulić ją i pocałować a może odepchnąć i zbesztać? Gdy spojrzała mu wreszcie w oczy, skinął tylko głowę i odszedł. Ona zaś pobiegła do swojego pokoju, chcąc przygotować się na wigilię. Sama nie wiedziała dlaczego, ale pragnęła tego dnia wyglądać ładnie.


***


Pół godziny później wyszła spod prysznica, dokładnie powycierała ciało i owinięta szczelnie ręcznikiem usiadła przed toaletką. Rozplotła włosy, które miała mocno związane, aby nie pomoczyć ich podczas kąpieli. Zaczęła powoli rozczesywać kolejne pasma. Jednocześnie przyglądała się sobie w lustrze, analizując poszczególne partie twarzy. Dawno, od paru lat nie stosowała żadnego makijażu. Podkład, cienie i tusz do rzęs zostały właściwie zapomniane, ale najwidoczniej jej przybrana matka włożyła te malowidła do jej walizki, gdy Urszula nie patrzyła. Wtedy, gdy rozpakowywała się tutaj po przyjeździe, schowała kosmetyki na dno szafy, sądząc, że i tak się nie przydadzą. Jednak dziś postanowiła ich użyć. Skończyła czesanie, odgarnęła włosy do tyłu i powoli rozsmarowała delikatną warstwę kremu zmieszanego z podkładem. Krem do twarzy i balsam do ciała to były właściwie jedyne kosmetyki oprócz ulubionych, konwaliowych perfum, których używała regularnie. Teraz przyglądała się swojej twarzy pokrytej również mgiełką podkładu. Jej oblicze rozświetliło się nieznacznie, ale poza tym nie zauważyła większej korzyści. Wzruszyła ramionami i sięgnęła po cienie. Musnęła przymknięte powieki ciemnoszarym kolorem i znów przyjrzała się sobie krytycznie. Wyglądała odrobinę poważniej, ale tylko tyle. Nie mogła się zdecydować, czy jest to zmiana na lepsze, czy może na gorsze. Teraz tusz. Tak, ten efekt jej się spodobał. Oczy stały się jakby większe, bardziej wyraziste. Mogłaby przysiąc, że należą do kogoś innego. Do jakiejś ładnej, dostojnej damy, która pasowałaby do tego wytwornego miejsca, nie zaś do zniszczonej życiem wdowy. Całkiem zadowolona z siebie musnęła jeszcze usta błyszczykiem i wstała sprzed lustra.

Ubrań nie miała zbyt wielu do wyboru. Właściwie mogła założyć tylko jedno - czarną, prostą sukienkę z rękawem trzy czwarte oraz spódnicą sięgającą jej tuż za kolana. Zabrała ją na wszelki wypadek, jakby musiała tu uczestniczyć w jakiejś oficjalnej uroczystości. Wyjęła też swoje pantofle z szafy. Zabrała je z tego samego powodu, jednak nie spodziewała się, że naprawdę będzie musiała je założyć. I jeszcze coś. Przedmiot, który na chwilę napełnił jej duże niebieskie oczy łzami, stanowiąc spore zagrożenie dla wykonanego przed momentem makijażu. Sznur sztucznych pereł, który dostała od swojej córki na urodziny. Nie miało znaczenia, że malutka dziewczynka tak naprawdę wybierała pewnie tę błyskotkę ze swoją babcią. Ale jednak... były to perły od...


  • Celinki...


Urszula ostrożnie przełożyła biżuterię przez głowę i zawiązała niewielką pętle na wysokości piersi. Przełknęła łzy, które wciąż jeszcze paliły ją w gardle i dusiły w klatce piersiowej, po czym ostrożnie skierowała się do drzwi. W kilka chwil później znalazła się w jadalni. W samą porę, bo wszyscy byli już w środku a zegar w tym momencie wybił godzinę osiemnastą…



Cdn.

Najpopularniejsze posty :)