![]() |
| fot. Sil |
![]() |
| fot. Sil |
To, czego szukałam, gdy moja platforma zakupowa podpowiedziała mi "Czarowny Kalendarz", o którym opowiadałam w miniony poniedziałek, to był oczywiście CzaroMarownik na nadchodzący 2025 rok. Kupuję tę publikację już od kilku lat, ale dopiero w bieżącym roku postanowiłam aktywnie korzystać z tego niezwykłego kalendarza. Gdy kupiłam CzaroMarownik 2024, byłam nim oczarowana (nomen omen ;)) i pewnie dlatego, gdy dotarł do mnie egzemplarz wydany w tym roku na rok następny poczułam delikatny zawód. Owszem, kalendarz nadal jest interesujący i całkiem miły dla oka, ale jego jakość odbiega nie tylko od tej z zeszłego roku, ale również od kalendarza "Czarownego", który nabyłam w podobnym czasie z czystej ciekawości.
Okładka CzaroMarownika 2025 nie jest już twarda. Owszem, jest usztywniana, ale nie nazwałabym jej już "twardą oprawą". Jest elastyczna i znacznie łatwiejsza do uszkodzenia, niż była w poprzednim wydaniu. Dla niektórych może to być zaleta, gdyż teraz kalendarz da się wcisnąć do mniejszej torebki niż wcześniej ;). Wizualnie okładka podoba mi się odrobinę mniej niż zeszłoroczna. Ma klimat jesiennego lasu, ale w mało rzeczywistej wersji. Są grzybki, listki, gałązki i ćmy, które stanowią pewien chaos na czarnym tle.
CzaroMarownik na 2025, podobnie jak ten na 2024 roku, zawiera w sobie horoskop dla każdego znaku zodiaku. Są tabele z opisami rytuałów, pełni księżyca itp. Jest przejrzysty kalendarz dzienny z miejscem na notatki oraz skrócony roczny. Na końcu książki również jest kilka stron z miejscem do zapisków.
Nowością w stosunku do roku uprzedniego są przepisy kulinarne. Nie pamiętam, jak było w CzaroMarownikach z poprzednich lat, ale w tym z zeszłego roku przepisy były co najwyżej na jakąś lemoniadę. Tym razem możemy wraz z kalendarzem upiec np. ciasteczka ;).
Są tu ciekawostki ludowe, przykładowe rytuały "magiczne" (dla mnie bardziej relaksacyjne ;)), porady "życiowe", ale również, podobnie jak w poprzednich latach, miejsce na planowanie domowego budżetu.
Wnętrze kalendarza jest białe z turkusowym/morskim marginesem oraz nagłówkami w tym samym kolorze. Jest czerwona tasiemka-zakładka. Wszystko w środku jest schludne i eleganckie.
Kalendarz "CzaroMarownik 2025" polecam przede wszystkim dla osób, które lubią mieć wśród swoich rzeczy coś mniej "zwykłego". Będzie to na pewno z jednej strony ciekawy dodatek a z drugiej użyteczne narzędzie dnia codziennego. Cena okładkowa to 54,99 zł, jednak mi udało się kupić za 40 zł.
Kalendarz dedykowany jest raczej dla Pań :).
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Kto śledzi blog read2sleep.pl od początku jego istnienia, pewnie pamięta, że jakoś dwa lata temu zaczęłam wrzucać krótkie, jednorazowe opowiadanka własnego autorstwa. Wrzuciłam może ze trzy, gdy uznałam, że to jednak nienajlepszy pomysł. Wówczas na mój blog zaglądała homeopatyczna ilość czytelników (już wiem, dlaczego tak było...), więc stwierdziłam, że nie ma sensu rozwlekać zakresu tematycznego. Ponieważ jednak zakładając read2sleep.pl chciałam pisać nie tylko o twórczości innych, ale również o swojej, szybko zatęskniłam za publikowaniem własnych prac. Daję więc tej króciutkiej historii jeszcze jedną szansę i wrzucam ją dla Was w poniższym poście. Może komuś umili długi, listopadowy wieczór? ;)
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Listopad i inne nieszczęścia
Na nabrzeżu nie było nikogo. Całe szczęście, bo ostatnie czego w tym momencie potrzebowałam to było towarzystwo innych ludzi. Nawet to pozorne towarzystwo. Nawet tych zupełnie obcych ludzi. Dobrze się złożyło, że stopy poniosły mnie w tym kierunku a nie tam gdzie zwykle. Moja codzienna trasa powrotna to może również nie śródmiejski deptak, ale jednak, bywa tam tłoczno. Westchnęłam i oparłam się o mokrą balustradę, by melancholijnie popatrzeć na brudną wodę. Niczego innego tu chwilowo nie było. Łabędzie czy kaczki, które widywałam nad rzeką pewnie już odleciały do ciepłych krajów, skubane. No, może nie skubane, jeśli mówimy o kaczkach. W tym przypadku bym im nie zazdrościła. Chociaż przynajmniej nie musiałyby teraz stać na pustym nabrzeżu, moknąć, marznąć i zastanawiać się nad swoim życiem. Chociaż, gdyby kaczki były już oskubane… Ok, nie podoba mi się, gdzie zawędrowała ta myśl.
Odchrząknęłam mentalnie i powróciłam do pierwszej koncepcji odkrywania, „co by było gdyby” oraz dlaczego jestem dziś w tym a nie w innym miejscu. Nie, nie dosłownie. Chodziło mi o etap w życiu a nie o to nabrzeże. Kurczę, nawet myśli mi się dziś nie układały.
Westchnęłam ciężko i odruchowo spojrzałam na zegarek, aby sprawdzić, ile mam jeszcze czasu na moknięcie i marznięcie na nabrzeżu w listopadzie. Dobrze, jeszcze trochę zostało. O czym to ja? A o kaczkach i ciepłych krajach. Nie! O życiu! O etapie w życiu lub ogólnie o etapach. Więc jestem na etapie „faceci to świnie” oraz „kobiety jednak nie mogą mieć męskich przyjaciół” oraz „dwa miesiące po rozwodzie” oraz „mój były może zajmować się naszym synkiem cały weekend od dzisiejszego popołudnia do niedzieli”. Do bani. Szczerze mówiąc nie sądziłam, że tak szybko będzie zainteresowany zabraniem naszego pięciolatka do siebie, choć muszę uczciwie przyznać, że nigdy nie wątpiłam w miłość ojca do Adasia. Po prostu… nie sądziłam, że tak szybko będzie go chciał pod jednym dachem ze swoją nową dziewczyną. Aż zacisnęłam zęby. Nie znałam jej, nigdy jej nie widziałam. A jeśli zjedna sobie mojego jedynaka? A jeśli Adaś pokocha ją bardziej niż mnie? A jeśli ona nie będzie dla niego dobra, jak w tym filmie, gdzie macocha próbowała otruć dzieci męża... OMG, co jest ze mną nie tak? Potrząsnęłam głową i znów spojrzałam na zegarek. Dobra, jeszcze z 10 minut i ruszam do domu. Dziś nie miałam wiele pracy, więc mogłam spokojnie jeszcze ponarzekać w myślach. Dwa krótkie dokumenty do tłumaczenia i jeden artykuł naukowy, ale też nie za długi. 4-5 godzin wystarczy a to i tak dopiero na poniedziałek. Od biedy mogłam dziś w ogóle wziąć wolne i popracować w sobotę, skoro i tak nie ma mojego malucha w domu. Dzięki Ci, Opatrzności, za własną działalność. Ale nie, jeśli pracowałabym w weekend to byłby precedens, a przecież Dawid ma Adasia tylko jeden weekend w miesiącu. Nie, nie. Zrobię wszystko dziś.
Ponownie westchnęłam i zebrałam w ręce wilgotne od mżawki włosy, by przerzucić je przez ramię. Trochę mi już ziębiły kark. Zaplotłam luźny warkocz i naciągnęłam kaptur, który w zasadzie też był już wilgotny, ale przynajmniej chronił przed wiatrem. O czym to ja? A, o świniach. Tzn. facetach. Dlaczego, no dlaczego uznałam, że to dobry pomysł wyjść za mąż za przyjaciela ze studiów? Jaki normalny facet idzie na anglistykę? Na moim roku było tylko pięciu i żaden nie był do końca normalny, ale Dawid? On zawsze wydawał się bezpieczną opcją. Obserwując od 30 lat burzliwy związek moich rodziców uznałam, że lepiej mieć za męża przyjaciela niż jednego z tych gorących przeciwieństw, które się przyciągają. Dawid wydawał się uważać podobnie, jakże rozsądnie z naszej strony. Problem pojawił się wtedy, gdy na jego drodze stanęło to gorące przeciwieństwo. Więc ok, może nie miałam złamanego serca w rozumieniu… no nie wiem, normalnym? Ale czy to właśnie nie gorzej? Miałam 30 lat, straciłam męża i przyjaciela w jednym i nie tylko nigdy nie przeżyłam żadnego prawdziwego romansu, ale pewnie już nawet nie będę miała szansy. Ot, tyle z bezpieczeństwa w związku. Dobrze, że Adaś chociaż w miarę lekko to znosi, ten cały rozwód bla bla bla. Choć to naprawdę nieodpowiedzialne ze strony Dawida, że już chce wprowadzać do życia syna jakąś inną kobietę. Ok, rozumiem. Zakochał się, ale powinien wiedzieć lepiej, co jest dobre dla dziecka! Ja np. nigdy bym nie…
Nie dokończyłam myśli, bo w pobliżu rozległo się szczekanie, a gdy odwróciłam głowę, by zlokalizować intruza, poczułam coś mokrego na twarzy i ciepłą, brązową kulkę na sobie. Cholera, czy ja leżałam właśnie na mokrym nabrzeżu i moją twarz lizał pies?
- Pestka, siad! Nie, najpierw zejdź z tej pani!
Przewróciłabym oczami, ale nie mogłam, bo bałam się podnieść powieki. Czułam, że całą twarz miałam mokrą już nie tylko od deszczu... Fuj! W końcu jednak pies faktycznie ze mnie zszedł, a ja poczułam obok siebie obecność kogoś innego. Niepewnie otworzyłam oczy i usiadłam.
- Już? Mogę wstać? - zapytałam, jak idiotka.
- Tak, oczywiście, przepraszam za nią - mężczyzna wyciągnął rękę a ja po chwili wahania ją ujęłam – To nie jest właściwie mój pies, pilnuje jej pod nieobecność sąsiada.
- A sąsiad nie zostawił przypadkiem smyczy? - zirytowana wreszcie odważyłam się przyjrzeć twarzy mężczyzny i ullala! Było na co popatrzeć. Tak, chyba powoli zaczynam rozumieć tę magię przeciwieństw, bo w tym facecie nie było nic, co można było uznać za wspólny mianownik ze mną. Wysoki, ciemnowłosy, ciemnooki i nawet karnację miał kilka tonów ciemniejszą niż ja, ale to akurat nie było żadne wyzwanie… Cholera, facet chyba coś do mnie mówił, co takiego?
- Wszystko w porządku? Wydaje się pani zagubiona? Nie uderzyła się pani w głowę?
- Hej, nie każdy małomówny człowiek jest idiotą! – zawołałam sfrustrowana i wybałuszyłam oczy, gdy mężczyzna przede mną wybuchnął śmiechem.
- Szanowna pani, ja pytałem dosłownie – (ależ jego śmiech był seksowny) – Upadła pani na plecy. Chcę się upewnić, że nie stała się pani krzywda.
- Nie – odchrząknęłam, mając nadzieję, że moja twarz nie zaróżowiła się zanadto.
- Moja siostra jest neurologiem. Może mógłbym jednak zaproponować pani konsultację. Tak dla pewności.
- Nie, nie. Dziękuję, naprawdę.
Skinął głową, ale nie wyglądał na zadowolonego z odpowiedzi. Chyba faktycznie musiałam wyglądać, jakbym doznała urazu głowy gapiąc się na niego na samym początku. Choć mogłabym przysiąc, że on również nie patrzył na mnie tak zupełnie obojętnie...
- To może odprowadzę panią chociaż do domu? Na wszelki wypadek, gdyby jednak coś było nie tak.
- Mieszkam dwa osiedla dalej. To prawie godzina drogi. Poza tym nic mi nie jest.
- I tak planowaliśmy dłuższy spacer.
- My?
- Ja i pies sąsiada – ok, tym razem MUSIAŁ wziąć mnie za idiotkę. OCZYWIŚCIE, że miał na myśli siebie i psa.
Nie wiedząc, co odpowiedzieć, żeby nie brzmieć jeszcze bardziej głupio, uznałam, że poprzestanę na zwyczajnym pożegnaniu i odejdę.
- To ja już sobie pójdę. Do widzenia – wymamrotałam. Tak, to tyle jeśli chodzi o „nie brzmieć jeszcze bardziej głupio”.
- Hej! Mówiłem poważnie, wolałbym odprowadzić panią do domu po takim upadku.
- Nie, nie! nie trzeba. Dziękuję, ale pana nie znam.
- Aaa… to.
- Właśnie TO, więc jeśli pan pozwoli…
- Aron Belgrad, miło mi.
- Anna Pustelnik – odpowiedziałam, zanim zdążyłam pomyśleć i złapałam jego wyciągnięto dłoń – Masz na imię Aron?
- Dziwne – roześmiał się, a ja naprawdę poczułam się, jakbym zaliczyła wszystkie możliwe poziomy niezręczności – Zwykle wszystkich dziwi moje nazwisko, nie imię.
- A tak, to też.
- Ok, Anno Pustelnik – (cholera, zapamiętał moje imię i nazwisko) – Opowiem ci o swoim imieniu i nazwisku, ba! podam ci nawet swój wiek, zawód i wykształcenie, ale pod warunkiem, że pozwolisz odprowadzić się do domu. Umowa stoi?
- Ale dlaczego tak ci na tym zależy, Aronie Belgrad? - (Ha!)
- Bo jak inaczej będę mógł opowiadać kiedyś naszym wnukom, jak poznałem ich babcię?
- YYY... – ok, nowy poziom niezręczności osiągnięty.
- Dobrze powiedziane, a teraz chodźmy…
The end
Maria Konopnicka (1842-1910) to niezwykle barwna postać. Kobieta wyjątkowa, odważna i waleczna. Matka i żona, która jednak wybrała inną drogę niż proste życie gospodyni domowej. Wiele kontrowersji wzbudza w życiorysie Konopnickiej życie rodzinne, ale jedno stanowi dla Polaków wartość najwyższą - poezja Marii. Mimo to wiersz, który jako dziecko uwielbiałam recytować a następnie śpiewać, obecnie nie jest moim ulubionym.
"Rota" po raz pierwszy została opublikowana w 1908 roku i niedługo później, bo już w 1910 roku skomponowano do niej melodię. Za sprawą Feliksa Nowowiejskiego z patriotycznego wiersza stała się patriotycznym hymnem, który mało brakowało a stałby się również hymnem narodowym Polski. "Rota" przegrała, co prawda, z "Mazurkiem Dąbrowskiego", gdyż zarzucano jej pewną monotematyczność, ale i tak stała się jedną z najpopularniejszych pieśni patriotycznych w naszym kraju.
Jak wspominałam, wiersz "Rota" Marii Konopnickiej uwielbiałam jako dziecko. Lubiłam jego podniosły nastrój, wezwanie do walki o własny kraj, o historię i autonomię. Dziś jednak dostrzegam w nim drugie dno i wątek, którego tak nie lubię w polskiej literaturze, czyli "Polska Mesjaszem Narodów". Wątek ten przeszkadzał mi już w trakcie edukacji polonistycznej i teraz, po latach, drażni mnie nawet bardziej. (Uwaga! To nie jest oficjalna interpretacja wiersza i przedstawia moje subiektywne odczucia. Pewnie niejeden polonista nie zgodziłby się ze mną ;)) Co do drugiego dna? Czasem mam wrażenie, że "Rota" poza wezwaniem do obrony własnego kraju i walki z ciemiężycielem, jest również zobrazowaniem pewnego "zamknięcia" się na świat i zmiany. A zmiany są po prostu naturalną koleją rzeczy.
Choć nie zgadzam się ze wszystkim, co odczuwam czytając wiersz "Rota", uważam, że każdy Polak powinien go poznać. Jest to bardzo ważny utwór dla naszej historii. Przypomina nam o czasach, gdy życie było trudne, było walką, ale również o tym, że o własne przekonania warto walczyć. 11 listopada przypada polskie Święto Niepodległości. Warto pamiętać, jaką odpowiedzialność niesie za sobą wolność oraz o tym, jak łatwo ją stracić.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
rozwiało liście, lecz przemokły w nocy
zbudziłam się nagle około północy
lecz pustka wokół mnie kazała znów zasnąć
czekałam bezsenna aż będzie już jasno
mokre krajobrazy
deszcz padał jesiennie
zbudziłam się nad ranem
w tej pustce niezmiennie
popadało w nocy
poszarzało brzydko
przemokły złe myśli
deszcz oczyścił wszystko
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Nie miałam w planie zakupu książki, o której dziś Wam opowiem. Szukałam czegoś zupełnie innego i wówczas Allegro podpowiedziało mi ofertę na "Czarowny Kalendarz". Zaciekawiona, kliknęłam w propozycję i pomyślałam, że zdecydowanie muszę to mieć. Może nie będę kupować niniejszego kalendarza co roku, jednak ten jeden raz chciałam mieć go w swojej kolekcji. Cena okładkowa książki to 79,90 zł, ale mnie udało się kupić za 54,90 zł (zaraz po premierze w dopiero co minionym październiku).
Pierwsza myśl, gdy zobaczyłam ofertę "Czarownego Kalendarza" to "Drogo trochę..." Gdy jednak już do mnie dotarł i otworzyłam paczkę uznałam, że dzieło faktycznie warte jest swojej ceny. To z całą pewnością najładniejszy kalendarz książkowy, jaki widziałam w ostatnich latach i nawet jeśli nie będzie mi służył zgodnie ze swoim przeznaczeniem, jest to pozycja, którą warto mieć na półce.
Wydanie jest naprawdę urocze. Okładka jest tłoczona i daje wrażenie głębi. Kolory są "magiczne" i bardzo kobiece. Przywodzą na myśl bliskość z naturą, ale również pewną tajemniczość. Okładka jest dopracowana w najdrobniejszym szczególe a jedyne, co trochę mi ją psuje to obecnie obowiązkowy kod paskowy na spodniej części. A, nie podoba mi się również zapach publikacji, ale to akurat nie jest wielki problem. W końcu istnieją perfumy ;).
W środku kalendarz, czy może jednak bardziej po prostu książka, też nie pozostawia wiele miejsca na niezadowolenie. Wydanie jest naprawdę ładne, barwne, ale nie przytłaczające. Przywodzi na myśl starodawny zielnik lub książkę z innej epoki. Pozycja jest bogato ilustrowana i grafik zdecydowanie wiedział, co robi. Także teksty autorstwa Joanny Laprus są niezwykle interesujące. Treść "Czarownego kalendarza 2025" to przede wszystkim opowieść o dawnych czasach. To przedstawienie dawnych wierzeń, bóstw, rytuałów, stworów. To nie jest powieść, nie zrozumcie mnie źle. To raczej rodzaj poradnika, zielnika czy zbiór krótkich acz treściwych notatek o tym, co dotyczy naszych słowiańskich korzeni. Mamy tu ryciny ziół, wizerunki bóstw, przykłady ludowych rytuałów. Jednym słowem coś naprawdę ciekawego do przejrzenia i coś bardzo pomocnego w zrozumieniu naszej przeszłości.
"Czarowny Kalendarz 2025" jest świetnie wydany, świetnie skomponowany. Ładny i interesujący. Kto lubi mieć przy sobie trochę niezwykłości na co dzień - polecam. Innym polecam jako ciekawostkę, czy miłą odmianę :).
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
może faktycznie, gdy przyjdzie czas
już mi się nie będzie chciało
spojrzę w te oczy, które były stworzone dla mnie
i uśmiechnę się smutno "Za późno"
a może jednak te wszystkie nadzieje
nie będą płonne i puste?
lub coś mnie zepchnie i wpadnę w przepaść
czy też skoczę bezmyślnie w ogień
tylko coraz częściej nie chce mi się marzyć,
zbyt często zapominamy o snach
i coraz częściej jest mi wszystko jedno,
obojętnie podążam przed siebie
Silentia
![]() |
| fot. Sil |
Okay, nie wiem, jak to się stało, ale mamy dziś 2 listopada 2024, a co za tym idzie do końca roku zostało jakieś 59 dni. W dodatku pozostało mi co najmniej 39 postów do osiągnięcia celu na 2024 roku, czyli do publikacji 300 postów. Absolutnie nie pamiętam, co mnie podkusiło do obrania sobie podobnego celu, ale postaram się nie popełnić tego błędu w przyszłym roku 😉 Wiecie, dlaczego? Bo drzemie we mnie malutka buntowniczka, która nie lubi, gdy ktoś jej coś narzuca na siłę, nawet jeśli jest to moje drugie czy trzecie JA...
A czego możecie się spodziewać w listopadzie? Przede wszystkim powrotu do częstszych "recenzji". Na najbliższy tydzień mam zaplanowane już dwie, ale będą one nieco inne, niż zwykle. Do tego, jak zawsze w środy będzie się pojawiać krótki post z szerokorozumianą poezją, w której wspomnę o wierszach, tekstach piosenek itp., które mają w moim życiu szczególne miejsce. Tradycyjnie będzie też trochę mojej twórczości, ale jeszcze nie zdecydowałam, czy wrzucę kolejne opowiadania z mojego zagadkowego folderu o nazwie "starocie", czy coś nieco nowszego. Inne posty będą pojawiać się sporadycznie. Mam na myśli jakieś moje refleksje czy sentencje. Chciałabym też zrobić jakąś fotorelację, bo troszkę za nimi tęsknię, więc niewykluczone, że i coś takiego pojawi się w listopadzie na read2sleep.pl.
Tymczasem trzymajcie się ciepło i spędzajcie miły weekend z czymś fajnym do picia i ciekawym do czytania.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Kto ma dzieci, pewnie pamięta trochę lepiej, kto nie ma, ten pewnie pamięta z dzieciństwa. Wiersze Danuty Wawiłow (1942-1999) to klasyka dziecięcej poezji, choć dziś ma tyluż zwolenników, co przeciwników. Wiersz "Pożałuj mnie" jeden z moich ulubionych z repertuaru poetki, ma w moim sercu szczególne miejsce. Nie dlatego, że jest taki wybitny, ale dlatego, że do dziś, będąc już dojrzałą kobietą, czuję i rozumiem jego sens. Stanowił dla mnie pocieszenie przez kilka ostatnich dekad i w momentach, gdy jestem zła, ale bardzo się staram nie być, uwielbiam powtarzać sobie kilka pierwszych wersów "Jak się będziesz gniewać na mnie, to ołówki Ci połamię, słonia Ci nie narysuję i pałacu nie zbuduję!"
Wiersz "Pożałuj mnie" genialnie ukazuje dziecięce emocje. Jest on obecnie nierzadko krytykowany i czytałam nawet opinię, że dla dzieci się nie nadaje, ale ja jestem przeciwnego zdania. Uważam, że dzieci powinny uczyć się "zarządzać" swoimi emocjami. Nie tylko tymi "dobrymi", ale również tymi "gorszymi" jak złość, jak gniew i smutek. Wiersz "Pożałuj mnie" jest właśnie o tym. Jest prośbą o zrozumienie małego, dziecięcego serduszka. Jest próbą radzenia sobie z emocjami. Dla mnie wiersz "Pożałuj mnie" nie tylko nadaje się dla dzieci, ale jeszcze w mądry a jednocześnie żartobliwy sposób, jest w stanie im pokazać, że uczucia są okay, że każdy ma prawo do złości, czy smutku. Dzieci radzą sobie z emocjami inaczej niż dorośli, o czym często zapominamy, gdy już mamy własne pociechy. "Pożałuj mnie" jest również cennym przypomnieniem, iż można do gniewu podejść niestandardowo. Dlatego, kto jeszcze nie zna, wpisuje teraz w wyszukiwarkę internetową "Pożałuj mnie" Danuty Wawiłow i czyta z uśmiechem na ustach. ;)
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Zapachy jesieni
![]() |
| fot. Sil |
Dobrnęliśmy do końca kolejnego z moich archiwalnych opowiadanek. Dla niewtajemniczonych przypominam, iż "Zapach konwalii" był pisany w 2012 roku i wówczas pod innym tytułem ("Z mgieł ku słońcu") publikowany jako fan fiction do anime Sailor Moon, stąd pewna jego skrótowość. Po latach postanowiłam przywrócić pierwotną, niefanficową wersję i opublikować tutaj jako ciekawostkę. Jako bonus zdradzę, że w najwcześniejszej koncepcji "Zapach konwalii" miał być powieścią historyczną, ale ostatecznie wybrałam uwspółcześnioną, krótszą wersję ;). Może jeszcze kiedyś napiszę tę historię od nowa, "jak należy"? Kto wie? 😉
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Zapach konwalii
Rozdział 18 - ostatni
Simon zaklął siarczyście i chciał od razu pobiec za Urszulą, lecz nagle poczuł, że coś mu to uniemożliwia. Odwrócił się i spojrzał z wyrzutem na tę samą ciemnowłosą kobietę, która wcześniej wtrąciła się do jego rozmowy z ukochaną. Dopiero teraz, gdy posłał jej ostrzegawcze spojrzenie, puściła jego ramię.
Zanim Pan ją znajdzie i przekona do... czegokolwiek – zwiesiła głos, jednak jej niemiecki był naprawdę dobry. Simon nie miał problemu, aby zrozumieć nawet ten szept. Musiała władać tym językiem od dziecka – Muszę o coś zapytać.
Słucham więc – mruknął. Nie był zadowolony z sytuacji, jednak nie chciał za nic urazić matki swojej ukochanej.
Kocha ją Pan?
Słucham? - mało się nie przewrócił z wrażenia słysząc to pytanie.
Zapytałam, czy ją Pan kocha. To chyba nie jest trudne pytanie? - ciemnowłosa zmarszczyła brwi. Ani przez chwilę nie poczuła się zakłopotana sytuacją, zbyt martwiła się o córkę.
Jeżeli ktoś ma poznać moje uczucie wobec Urszuli, to jest to jednak chyba Ona sama, nie sądzi Pani? - skrzyżował ramiona na piersi.
Coś Panu wyjaśnię.... Od kilku lat nieustannie obserwuję cierpienie mojej córki. Wie Pan, że straciła rodzinę w wypadku? Na pewno Pan wie, jak ją znam wyjaśniła to Panu uciekając... Później, gdy już myślałam, że wszystko będzie dobrze, gdy zaczęła nowe życie... Nagle po kilku tygodniach pracy wraca z Pańskiego domu. W środku nocy, zapłakana, osłabiona i... w ciąży. Nie pozwolę jej skrzywdzić. - syknęła kobieta – Nikomu. Więc jeżeli nie kocha jej Pan, ma wątpliwości, że ona kocha Pana, bądź nie chce Pan dać szczęścia jej... i dziecku. Niech Pan od razu się stąd zabiera i nigdy nie wraca!
Irena skończyła mówić i wzięła głęboki oddech, po czym odwróciła wzrok i zamrugała powiekami, aby pohamować cisnące się do oczu łzy. Gdy już wyrzuciła z siebie to wszystko i emocje opadły, było jej odrobinę wstyd za ten wybuch, jednak musiała to wszystko powiedzieć. Chciała pożegnać się i odejść, ale tym razem to Simon złapał ją za rękę.
Proszę wybaczyć moją gruboskórność – odpowiedział cicho – Nie przywykłem do rozmawiania o moich uczuciach, jednak zrobię dla Pani wyjątek.
Zamyślił się na chwilę, słowa, które chciał wypowiedzieć okazały się trudniejsze niż myślał. Westchnął cicho i dokończył, widząc w jakim napięciu oczekuje na odpowiedź kobieta.
Tak... kocham ją. Nad życie. Sam nawet nie wiem, jak to się stało. Kocham i chcę uczynić najszczęśliwszą kobietą na świecie. O ile mi oczywiście pozwoli.
Nie! - przerwała mu nagle, a on spojrzał na nią zdziwiony, więc dokończyła szybko – Nie, jeśli Panu pozwoli, bo tego nie zrobi... Musi Pan ją uszczęśliwić niezależnie od jej woli... - zarumieniła się i odsunęła lekko – Przepraszam...
Nie szkodzi... Proszę się o nic nie martwić. Już wszystko będzie dobrze. Przy okazji.. świetnie mówi Pani po niemiecku – uśmiechnął się lekko, ale tak bardzo kojąco, że od razu uwierzyła we wszystkie jego zapewnienia, po czym nie dając jej czasu na jakąkolwiek odpowiedź, odszedł w stronę, gdzie chwilę wcześniej zniknęła Urszula. Ku słońcu.
***
Urszula zwolniła wreszcie, gdy poczuła, że brakuje jej tchu. Biegłaby dalej, pomimo braku sił, lecz nagle przypomniała sobie, że nie odpowiada tylko za siebie, musiała też dbać o rosnące w niej maleństwo. Rozejrzała się i znalazła jakąś ławkę na skraju parku, przez który niemal przefrunęła. Wyciągnęła z torebki chusteczkę, osuszyła oczy i przetarła czoło.
Przepraszam, syneczku... - szepnęła kładąc dłoń na swoim brzuchu – Wszystko będzie dobrze, obiecuję.
Uśmiechnęła się teraz delikatnie i przymknęła oczy, aby całkowicie się odprężyć. Rozkoszowała się ciepłem słonecznych promieni i wiatrem delikatnie muskającym jej włosy. Nie myślała o niczym więcej, niż ten wiatr, to słoneczne ciepło, jasne światło.
Minęła długa chwila, nim wreszcie postanowiła wstać i zawrócić do domu. Otworzyła oczy i prawie podskoczyła widząc, kto przygląda jej się z odległości kilku metrów.
***
Simon uśmiechnął się lekko, gdy zorientował się, że jego ukochana wreszcie go dostrzegła. On sam znalazł ją już jakiś czas wcześniej, jednak wolał najpierw napatrzeć się na nią z ukrycia i pozwolić kobiecie na chwilę odprężenia. Chciał, by opadły z niej wszystkie emocje. Teraz jednak podszedł wreszcie do niej i z bliska spojrzał w oczy. Przez moment stali w zupełnym milczeniu i dopiero po kilku minutach westchnął cicho
Wybacz mi, nie chciałem Cię zranić – zaczął, nie bardzo wiedząc, co teraz powiedzieć. Delikatnie też dotknął jej brzucha, ale odsunęła się od razu, aby mu to uniemożliwić.
To nic, nieważne już, Panie von Dohna – odwróciła głowę.
Nie mów tak do mnie – ujął jej podbródek i sprawił, że znów spojrzała mu w twarz. Znów był tak blisko.
Jak?
Tak oficjalnie, tak chłodno... - nachylił się do jej ucha - Tak, jakbyś mnie nie kochała...
Przestań - jęknęła, przymykając oczy.
Powiedz „Simon” – szepnął.
Nie mogę.
Powiedz to!
Był tuż obok, taki gorący. I ten jego głos, tak zniewalająco męski.
Simon… proszę przestań – nachyliła głowę, lecz ponownie ujął jej podbródek i nakierował jej twarz ku swojej.
Lepiej – mruknął, delikatnie dosięgnął jej ust.
Dopiero teraz ocknęła się i wyrwała z jego ramion, którymi zdążył już opleść jej ciało.
Nie... - odwróciła się, kuląc ramiona.
Dlaczego mnie odrzucasz? - tym razem naprawdę się zdenerwował. Znowu. Ta kobieta sprawiała, że zupełnie nie potrafił panować nad emocjami.
TO nie miałoby sensu. Należymy do dwóch różnych światów, Simon - odwróciła się, znów spojrzała na niego. Po jej plecach przebiegł dreszcz, gdy dojrzała jego spojrzenie. Takie niecierpliwe, pożądliwe, ale jednocześnie wyrażające jego złość i irytację. I nagle, w jednej chwili rozjaśniło się niespodziewanie.
Urszulo, wybacz – zaśmiał się zbijając ją z tropu – Ale gadasz straszne bzdury. Po pierwsze i najważniejsze... Kocham Cię, wiem, że i Ty mnie kochasz i nic więcej nie ma znaczenia. Po drugie....
Uśmiechnął się lekko, po czym wyjął z kieszeni pewien przedmiot. Rozpoznała go momentalnie.
Pamiętasz to?
Mój prezent dla Ciebie... - szepnęła wpatrując się w niewielki wisior na długim, łańcuchu.
Medalion przedstawiał księżyc połączony ze słońcem. Jeden z elementów był czarny, drugi srebrny ze złotymi drobinkami dającymi niesamowity blask. Ale nie to było najważniejsze, lecz wygrawerowane na rewersie kilka słów.
„Jak światło i mrok... tak różni, a nie możemy bez siebie istnieć..." - odczytał cicho – kazałem wygrawerować na odwrocie Twoją osobliwą dedykację – uniósł brwi.
Przełożył łańcuszek przez głowę i ukrył go pod koszulą. Urszula stała wciąż jak sparaliżowana, nie wiedząc, co ma na to odpowiedzieć. Nie dał jej jednak zbyt długo pozostawać w tym stanie
Nie zastanawiaj się, nie analizuj, kochanie – przesunął wierzchem dłoni po jej policzku – Nawet jeżeli jesteśmy tak różni jak światło i mrok... i tak nie możemy bez siebie istnieć. A nawet jeżeli możemy... - dodał cicho, znów ją obejmując i ponownie nachylając się do jej ucha – To nie chcemy... Prawda?
Nic mu nie odpowiedziała, ale wtuliła się w niego mocno, jak najmocniej potrafiła. Nie potrzebował lepszej odpowiedzi.
Chodź - uwolnił ją ze swoich ramion i pociągnął lekko za rękę – Wracajmy do domu.
Nie sadzę, aby była osoba, która nie wiedziałaby o istnieniu zespołu Pink Floyd. Owszem, pewnie nie każdy kojarzy muzykę grupy, pewnie nie tak wielu potrafi wymienić kilka utworów, choć tych popularnych jest naprawdę wiele. Ale to, że istnieje coś takiego jak Pink Floyd należy raczej do wiedzy powszechnej. Ja poznałam zespół mając niespełna czternaście lat i od tamtej pory, gdy ktoś zapyta mnie o mój ulubiony utwór muzyczny niezmiennie podaję tytuł "Wish You Were Here" z repertuaru zespołu Pink Floyd.
Utwór "Wish You Were Here" powstał kilka lat przed moim urodzeniem się. W 1975 napisano tekst a następnie skomponowano muzykę. Za oprawę muzyczną odpowiada oczywiście David Giloumr, autorem tekstu zaś jest Roger Waters. Choć dziś obu artystów dzielą poglądy i pozostają oni w konflikcie, nie można im odmówić tego, że swojego czasu stworzyli wiele naprawdę cudownych piosenek i jedną z nich jest właśnie ta, która zdefiniowała mój gust muzyczny - "Wish You Were Here".
Utwór opowiada o tym, że bardzo trudno odróżnić prawdę od fikcji, prawdziwe ideały od złudzeń. Waters zadaje pytanie "czy potrafisz odróżnić..." a następnie podaje najróżniejsze przykłady tego, co może okazać się tyko złudzeniem, co może nas zmylić. Na końcu piosenki narrator mówi po prostu o tęsknocie za dawnymi czasami, za spokojem, szczęściem i wg mnie również za miłością oraz, może bardziej obiektywnie, opowiada o swoim żalu, że nie możne odkryć przed adresatem utworu prawdy, pokazać tego, co nie jest złudzeniem. "Tak bym chciał, abyś tu był" - śpiewa wokalista a w jego słowach słychać, że naprawdę ma to na myśli.
Utwór jest piękny, liryczny, spokojny. Przemawia do głębi, do wnętrza człowieka. Czuje się jego znaczenia jeszcze zanim się je zrozumie. W melodii słychać tęsknotę podobną do tej, która kryje się w słowach. Dla mnie "Wish You Were Here" to arcydzieło, które jest tym piękniejsze, iż jego przesłanie ukrywa się w prostocie.
Piosenkę można posłuchać -> TUTAJ, do czego gorąco zachęcam :).
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Kochani!
Przedostatni rozdział mojego archiwalnego opowiadanka, tak pisałam ponad 12 lat temu :)
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Zapach konwalii
Rozdział 17
Początkowo gnał do niej jak szalony, ale gdy już był całkiem blisko, zaparkował samochód i postanowił przejść kawałek piechotą. Musiał się uspokoić, gdyż obawiał się, że emocje uniemożliwią mu panowanie nad sobą. W tym momencie poważnie obawiał się swojej reakcji, gdy wreszcie ujrzy Urszulę. Martwiło go to, bo nie chciał popełnić żadnego błędu. Musiał ją zdobyć i to natychmiast. Nakłonić do spakowania rzeczy i odjechania wraz z nim do jego domu. Nie wyobrażał sobie już ani jednego dnia bez niej i miał nadzieję, że już najbliższej nocy zaśnie trzymając ją w ramionach. Ale, aby to osiągnąć, musiał zachować spokój. Nie zrobić niczego, co mogłoby ostatecznie ich rozdzielić. Zapalił papierosa, oparł się o maskę samochodu i czekał aż jego serce nabierze normalnego tempa.
W zamyśleniu zanurzył dłoń w kieszeni, po czym cofnął ją wyciągając przedmiot, z którym nie rozstawał się od kilku miesięcy. Dziwne, ale aż do zeszłego tygodnia nie zastanawiał się nad zawartością pudełka zostawionego przez Urszulę dla niego pod choinką. Dopiero, gdy zdecydował się już na podróż po nią, gdy był już o krok od spotkania jej.
Co to takiego, moja piękna? - wyszeptał wtedy do siebie.
Powoli zaczął rozplatać czarną, błyszczącą wstążeczkę, która trzymała pudełko w nienaruszonym stanie. Gdy już udało mu się przejść przez ozdobny papier, zobaczył spore, drewniane pudełko na biżuterię. Z bijącym sercem podniósł wieko i zamarł. Ale nie, nie od przepięknego przedmiotu, które zawierało opakowanie. Lecz od niezwykłej dedykacji, którą poczuł i zrozumiał od pierwszego do ostatniego słowa.
Wreszcie ruszył przed siebie w kierunku, który wcześniej wskazywała mu nawigacja samochodowa. Nie znał Wrocławia zbyt dobrze, jednak tę trasę przeanalizował najdokładniej jak się dało, by nie zabłądzić i nie opóźnić tym samym momentu ujrzenia jej. Miał nadzieję, że będzie w domu, chociaż powoli zaczynał wątpić, aby to było możliwe. Bo niby dlaczego młoda, zdrowa kobieta miałaby być w domu o godzinie trzynastej w środku tygodnia? Owszem, gdyby była gospodynią domową jak kiedyś, pewnie teraz zajmowałaby się gotowaniem obiadu, ale przecież nie była nią już od wielu lat. Simon zmartwił się wyraźnie. Koniecznie chciał ją zobaczyć jak najszybciej, a tak? Przecież nie będzie mu wypadało pytać krewnych Urszuli o rozkład jej dnia. W takim wypadku pozostanie mu jedynie czekać gdzieś w pobliżu.
„A co, jeżeli już się z kimś związała?” - przeszło mu nagle przez myśl i aż przystanął w miejscu. Dlaczego wcześniej o tym nie pomyślał? Przecież taka piękność na pewno wzbudza zainteresowanie innych mężczyzn. Zaklął pod nosem, ale odgonił od siebie wszystkie niepokoje. W końcu mogła już dawno się z kimś związać, a nie zrobiła tego. Nawet jego przecież odrzuciła...
Zacisnął pięść i przyspieszył kroku, nie mogąc dłużej znieść powolnego spaceru. Przez chwilę, w zamyśleniu obserwował chodnik, jednak teraz podniósł wzrok, bo zbliżał się do jakiegoś zakrętu. Musiał ustalić, na jakiej ulicy się znajduje. Gdzieś tutaj miała być już ta, na której mieszkała jego piękna fizjoterapeutka. W tym momencie aż wstrzymał oddech, gdyż nagle zza zakrętu wyszła właśnie ona. Poczuł, jak robi mu się gorąco, serce mało nie wyskoczyło mu z piersi. Stanął jak wryty, jak sparaliżowany. Po prostu nie mógł uwierzyć własnym oczom.
Działając pod wpływem emocji, gwałtownie cofnął się za mur, który chwilę wcześniej minął. Momentalnie przywarł też plecami do zimnego betonu tak, jakby chciał się w ten sposób schronić, zniknąć. Poczekał chwilę, aby Urszula go nie zauważyła, po czym najostrożniej jak potrafił ruszył za nią.
***
Pół godziny później...
Urszula odwróciła się gwałtownie, czując jak ciało mężczyzny oplata coraz silniej jej plecy, a palce drętwieją od zdecydowanie zbyt silnego uścisku męskiej dłoni. Od razu natrafiła na przenikliwe karmelowe spojrzenie i determinację wypisaną na twarzy
Panie von Dohna... - szepnęła.
Czyje to dziecko, Urszulo? - zupełnie zignorował jej słowa, nie mogąc się skupić na niczym innym, niż lekko zaokrąglony brzuch kobiety. Jego głos był zimny, napastliwy, nie znoszący sprzeciwu.
Cofnęła się o krok przestraszona, aż natrafiła plecami na furtkę, prowadzącą do jej domu. Czyżby on miał wątpliwości? Czyżby zakładał, że może być to dziecko kogoś innego? Chciała mu odpowiedzieć, wykrzyczeć „jak śmiesz pytać mnie o to?” Nie potrafiła jednak wydobyć z siebie słowa. Asekuracyjnie przysłoniła tylko swój brzuch rękami, kuląc się lekko.
Odpowiedz mi, czyje to dziecko? - powtórzył zdenerwowany.
Poczuła się jak podczas burzy - podekscytowana, ale ponad wszystko zlękniona. Chciała się cofnąć jeszcze trochę, ale już nie miała gdzie. Mężczyzna stał tuż przed nią, zaś za nią ruchy ograniczała żeliwna furtka.
Odpowiedz mi! - ponaglił ostrzegawczo. Miał wrażenie, że zaraz eksploduje mu w piersi serce od nadmiaru emocji. Podszedł, do niej, wciąż oczekując na odpowiedź, chwytając ją za ramiona, by spojrzała mu w oczy.
Pańskie...
Gwałtownie odwrócił głowę i uniósł wzrok. Dopiero teraz zauważył, że na ścieżce, zaraz za Urszulą stoi jeszcze jedna kobieta. Ciemnowłosa i niepodobna do Urszuli, ale jednocześnie czuł, że nie mogła być nikim innym niż jej matką.
Moja córka spodziewa się Pańskiego dziecka – powtórzyła Irena płynnym niemieckim.
Urszula, czy to prawda? - Simon poczuł, że robi mu się słabo. Jęknął, chcąc usłyszeć to od niej. Zacisnął też mocniej dłonie na ramionach kobiety.
Zagubiona wahała się przez chwilę, nim wreszcie wymamrotała
N-nie!
CO? - jej matka i Simon krzyknęli niemal jednocześnie.
TO moje dziecko, tylko moje! I nikogo innego!
Wyrwała się, korzystając z chwili zaskoczenia i pobiegła gdzieś w dal, w park i dalej, jeszcze dalej. Z jej powiek, na rozgrzane policzki obficie skapywały łzy, jej dłonie wciąż podtrzymywały brzuch, jakby chciała uchronić rosnące tam maleństwo przed wyimaginowanym zagrożeniem, przed całym złym światem.
Jak on śmiał? Jak śmiał mieć wątpliwości?