Zapach konwalii
Rozdział 10
Nie mógł spać, a gdy już
zasypiał dręczyły go koszmary. Budził się z okrzykiem
wściekłości oraz bólu, gdyż kręcąc się nerwowo na łóżku
mocno nadwyrężał swój pokiereszowany kręgosłup. W pewnym
momencie uznał, że nie wytrzyma ani chwili dłużej. Odrzucił
kołdrę i wstał z trudem, ocierając kropelki potu z czoła. Od
razu udał się w kierunku balkonu, który wcześniej zamknął.
Szarpnął za klamkę i z rozkoszą wciągnął do płuc mroźne
kropelki niesione silnym, północnym wiatrem. Namacał dłonią
papierośnicę oraz zapalniczkę, które zostawił na parapecie.
Odpalił i zaciągnął się krótko.
Był
wściekły. Ostatnio nieustannie był wściekły. Teraz był nawet
wściekły na siebie, że ciągle jest wściekły. Wiedział, co jest
tego przyczyną, a raczej kto i to właśnie potęgowało jego złość.
Zaklął głośno, gdy przypomniał sobie miniony wieczór i wizytę
pięknej
pielęgniarki
w jego sypialni. Mało brakowało... O mały włos, a nie zapanowałby
nad sobą i doszłoby między nimi do zbliżenia! Zdradziłby Różę,
skalał pamięć swojej żony i to z kim?. Z pielęgniarką! Z
kobietą, która miała tylko ulżyć mu w cierpieniu. Problem w tym,
że coraz częściej pragnął innego ukojenia niż przez ostatnie
lata...
Sięgnął
po kolejnego papierosa. Doskonale wiedział, że sytuacja między nim
a tamtą kobietą robi się niebezpieczna, jednak nie mógł się
zdobyć na to, aby ją zwolnić. Jej dotyk sprawiał, że zapominał
o całym świecie, o bólu i cierpieniu. Jej zapach odprężał
bardziej, niż te świece, które ostatnio zaczęła zapalać
podczas zabiegów. Jej oczy napawały go spokojem. Mógłby patrzeć
w nie godzinami. Dopiero później, gdy tak jak teraz zdawał sobie z
tego wszystkie sprawę, przestawał widzieć w niej ukojenie
wszystkich swoich cierpień, a zaczynał odczuwać złość i
zagrożenie dla postanowień, które kiedyś powziął. Sam narzucił
na siebie tę karę. Ból i wstrzemięźliwość miały być
odkupieniem zbrodni, którą w swoim odczuciu popełnił. Choć
nawet fakty mówiły co innego, do dziś czuł się mordercą swojej
rodziny. A teraz, odkąd pojawiła się tamta, już prawie zapominał
o tym kim jest. Mordercą własnej żony i córki. Gdy zaś zdawał
sobie z tego sprawę, miał ochotę biec do niej i wyrzucić ją z
swojego domu i życia raz na zawsze. Jednak, gdy już ją ujrzał,
gdy poczuł jej zapach, jej dotyk, był zgubiony i nie potrafił.
Pytał wtedy samego siebie,
ale wciąż nie umiał znaleźć odpowiedzi. Po prostu wiedział, że
tamta kobieta jest jak narkotyk, od którego zdążył się uzależnić
i możliwe, że nie ma już dla niego ratunku.
***
Kilka godzin później
Budzik
nie był niczym przyjemnym tego poranka, nie tylko dlatego, że
szaruga za oknem nie zachęcała do wstawania z łóżka, ale również
dlatego, że Ula
miała wrażenie, iż dopiero co udało jej się zasnąć. Była
potwornie zmęczona. Tak zmęczona, jak nie czuła się chyba
nigdy wcześniej.
Zerknęła
na tarczę budzika, aby sprawdzić, czy nie może sobie pozwolić na
jeszcze kilka minut snu, jednak niestety, wyglądało na to, że już
wcześniej przestawiła alarm, bo dochodziła
siódma piętnaście,
więc niniejszym drugi raz od przybycia tutaj, spóźniła
się
śniadanie...
Niechętnie wstała z łóżka
i szczelnie opatuliła się szlafrokiem. Miała wrażenie, że jest
znacznie zimniej niż zwykle. Powoli poszła do łazienki. Ciepły
prysznic ukoił jej zmarznięte, zesztywniałe z niewyspania ciało,
niestety jednak, nie poprawił humoru.
Przypomniała
sobie wydarzenia z sypialni swojego pracodawcy i w tym momencie
przeklinała w duchu, że zdecydowała się go sama szukać. Trzeba
było poprosić o pomoc którąś z pokojówek bądź starego
Roberta.
A tak? Nie miała pojęcia, jak teraz będą wyglądały jej relacje
z Simonem. Aż skręcało ją w środku na myśl o najbliższym
zabiegu.
Pomimo
tego, że dziś również był świąteczny dzień, nie miała
najmniejszego zamiaru ubierać się elegancko. Założyła zwykłe,
czarne leginsy, płaskie pantofelki oraz długą tunikę, która
nadała jej ciału smukłości, ale również skromnego wyglądu.
Urszula
nie założyła żadnych ozdób, nie umalowała się. Jedyne co
zrobiła, to sczesała włosy, w swój ulubiony węzeł na karku, ale
nie specjalnie zajmowały ją bezwładne kosmyki wypadające w
różnych miejscach z tej fryzury. Po prostu miała zły dzień.
Śniadanie
upłynęło jej szybko, w prawie całkowitym milczeniu, zwłaszcza,
że z premedytacją się na nie spóźniła. Tzn. ona milczała, bo
pozostała służba rozmawiała jak zwykle, jednak na szczęście
nikt nie próbował jej wciągnąć w rozmowę, Posiłek
dobiegł końca i chcąc nie chcąc musiała udać się do gabinetu
zabiegowego. Już dawno nie szła do pracy z tak ogromną niechęcią
jak tego dnia.
Miała prawie wszystko
przygotowane, gdyż nie sprzątnęła poprzedniego dnia po tym, jak
pan von Dohna nie przyszedł na zabieg. Postanowiła jednak zabrać
do swojego pokoju paczki oraz swoje perły, które znalazła na
biurku. Były ładnie zwinięte i ułożone, czyli któraś z
pokojówek musiała już tutaj być.
Wróciła
ze swojego pokoju, ale wciąż do zabiegu brakowało jeszcze pięciu
minut. Nagle przyszło jej do głowy, że poprzedniego dnia Simon
nie
zabrał swoich prezentów spod choinki. Ciekawa była, czy wciąż
tam leżą. Chwilę walczyła ze sobą, ale jednak ciekawość
zwyciężyła. Moment później już zaglądała do jadalni.
Podeszła do choinki i od razu
zauważyła, że paczek dla mężczyzny już tu nie było. Ciekawe,
widział już jej prezent czy nie? W tym momencie zastanawiała się,
jak zareaguje na podarunek. Kupiła tamtą rzecz pod wpływem chwili
i już sama nie wiedziała, czy słusznie się stało. Żałowała
też, że skusiła się na dedykację i bała się, jaka będzie jego
reakcja, gdy ją odczyta… Zwłaszcza po wczorajszym wydarzeniu.
Pospiesznie wróciła do
gabinetu zabiegowego, w samą porę, bo już po chwili usłyszała za
drzwiami kroki mężczyzny. Zapaliła świecę.
Wszedł
i skinął głową w jej kierunku, po czym zamknął za sobą drzwi.
Przywitała się krótkim „Dzień dobry!”, ale nie doczekała się
odpowiedzi. Miała też wrażenie, że mężczyzna unika jej wzroku,
ale było to raczej do przewidzenia po minionym wieczorze. Poczekała
aż ułoży się na kozetce i rozpoczęła zwykły zabieg, jednak jak
zwykle nie odezwała się ani słowem, gdy zaś skończyła, Simon
ubrał się najszybciej jak potrafił, po czym wyszedł.
***
Po
szybkim posprzątaniu gabinetu postanowiła pójść na swój zwykły
spacer po posiadłości von Dohna.
Pospiesznie ubrała coś ciepłego i już była na zewnątrz, jednak
z jakiegoś powodu czuła się tam nieswojo. Jakby obserwowana. Nie
mogąc powstrzymać tego wrażenia, co jakiś czas obracała się za
siebie to w jedną, to w drugą stronę, jednak nie dostrzegła
nikogo.
Skryła się za sporym
uskokiem skalnym i długo patrzyła w morze.
***
W tym samym czasie
białowłosy mężczyzna odszedł wreszcie od okna swojej sypialni i
wolnym krokiem skierował się do wieży. Chciał zapomnieć o
teraźniejszości, chciał odrzucić myśl, że może istnieje lek na
jego ból. Nie zasługiwał, aby go uleczyć. Nie zasługiwał na
życie. Nie mógł sobie pozwolić, aby o tym zapomnieć. Odwrócił
więc wzrok od nadziei i z
całą stanowczością zamknął się w swojej
samotni, aby wciąż od nowa zadręczać się przeszłością.