poniedziałek, 12 sierpnia 2024

Takie tam zapowiedzi, czyli kilka słów o moim opowiadaniu "Zapach konwalii"

 

    Mało kto wie, więc nie mówcie nikomu (😋), że moje ukochane kwiaty to... konwalie :). Może dlatego przewijały się ona przez różne moje wiersze oraz niektóre z opowiadań a nawet wylądowały w jednym z nich jako tytuł. Poczytajcie chwilę o mini powieści mojego autorstwa - "Zapach konwalii".


    Pierwotny tytuł opowiadania "Zapach konwalii" brzmiał "Z mgieł ku słońcu". Do dziś nie jestem pewna, który z tych dwóch tytułów wolę, ale miałam swój cel zmieniając go. Otóż chciałam oddzielić grubą linią wersję wcześniejszą od ostatecznej. Długo myślałam nad tym, czym zastąpić "Z mgieł" i uznałam, że nadszedł czas, aby wykorzystać do czegoś nazwę ulubionych kwiatów. Zwłaszcza, że motyw konwalii pojawił się w treści tej historii.

   Opowieść "Zapach konwalii" powstała w 2012 roku i, choć na etapie tworzenia projektu nie miała być związana z prowadzonymi wówczas przeze mnie blogami o tematyce Sailor Moon, postanowiłam jednak to zmienić. Zmieniłam imiona bohaterów na Usagi, Diamand i takie tam i już miałam coś, czym zainteresowali się moim ówcześni Czytelnicy. Fabuła zresztą nieźle wpisywała się w realia fan fiction o tematyce Sailor Moon, więc nie musiałam się specjalnie wysilać, aby dostosować jej elementy do uniwersum wspomnianego anime. 

    "Z mgieł ku słońcu" była jedną z niewielu moich historii fan fiction, które szczerze lubiłam i, gdy po latach odnalazłam plik, postanowiłam przerobić opowiadanie tak, aby wyglądało jak w pierwotnym zamyśle. Jest to oczywiście romans i pisany był przeze mnie ku pokrzepieniu serc. "Zapach konwalii" to historia z różnicami klasowymi w tle, z traumą, której bohaterowie nie mogą przezwyciężyć. Opowiada o tym, jak miłość może nas uleczyć. 

      "Zapach konwalii" ma tylko osiemnaście rozdziałów, choć na potrzeby publikacji na blogu będę musiała podzielić opowieść na więcej odcinków. Rozważałam wydanie historii jako e-booka, ale ostatecznie zrezygnowałam z tego pomysłu. W zamian zapraszam do lektury tutaj, na read2sleep.pl. Pierwsza część już jutro.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


    



sobota, 10 sierpnia 2024

Nie znając celu, nie znajdziemy do niego drogi...

 

    Podpowiadają mi się w mediach społecznościowych najróżniejsze "mądrości życiowe", sentencje, piękne i miłe słowa. Oczywiście podpowiadają mi się też takie, które odbierają chęć do robienia czegokolwiek, ale te z rozmysłem ignoruję. Większość mądrości przelatuje przeze mnie jak woda. Czytam, zachwycam się, ale zaraz zapominam. Inne zostają ze mną na dłużej. Ostatnio znalazłam coś, co można sprowadzić do takiego sformułowania "Jeśli jesteś po czterdziestce to nie tak, że nie powinnaś już nic zmieniać w swoim życiu, bo jesteś za stara. Powinno być ci szkoda reszty twojego czasu na marnowanie go robiąc rzeczy, których nie chcesz robić". To nie jest cytat. Starałam się uchwycić sens znalezionej ilustracji. Z jakiegoś powodu mnie ujęła i skłoniła do refleksji. Faktycznie, ile razy w życiu od moich starszych krewnych i znajomych słyszałam "chciałabym CZEGOŚ, ale jestem już na to za stara". Albo "Mam dość mojej pracy, mojego toksycznego męża, ale w moim wieku to już nie da się nic zrobić w tym względzie". Otóż nie, zawsze można zacząć od nowa. Czy nie zasługujemy na spokój i szczęście nawet, jeżeli miałoby trwać tylko przez ostatnią, krótką chwilę? 

    Lecz czasem pojawia się inny problem. Wiemy, że jesteśmy nieszczęśliwi, ale nie wiemy, co by nas uszczęśliwiło. Czasem jesteśmy zakopani tak głęboko w szarej rzeczywistości, że już nie dostrzegamy niczego więcej. Żadnego światła. Nie da się osiągnąć celu, jeśli nawet go nie znamy. Pocieszającym jednak niech będzie, że czasem wystarczy wznieść głowę ponad mętną wodę a tam światło będzie już na nas czekać i wreszcie będziemy mogli odetchnąć pełną piersią. 


Ściskam i pozdrawiam

Sil


P.S.

Jako ilustracja niech posłuży zdjęcie mojej ulubionej filiżanki do kawy, której w dodatku nie kupiłam sobie sama ;). 

    

fot. Sil


środa, 7 sierpnia 2024

Piękna piosenka z mojej młodości, czyli krótko o tym, za co cenię, a czego nie lubię w "Chciałbym umrzeć z miłości"

 

    Album "Korova Milky Bar" grupy Myslovitz, a przy okazji wg mnie najlepsza płyta zespołu, ukazał się w 2002 roku, jednak nie wtedy go nabyłam. Znałam oczywiście "hiciory" wspomnianej grupy, ale wówczas w moim życiu kupowanie albumów muzycznych odbywało się naprawdę rzadko. Miałam moją ukochaną płytę od Pink Floyd oraz niewiele innych. Resztę utworów istniejących na świecie słyszałam tylko wtedy, gdy akurat ktoś puścił je w radiu. Później, gdy znalazłam je przypadkiem w YT. Nie byłam też fanką żadnego muzyka, żadnego zespołu, żadnej grupy. Albo piosenka do mnie przemawiała, albo nie. Otoczka mnie nie interesowała. Jakimś cudem z albumu "Korova" przemawiała do mnie akurat większość piosenek... ;)

    W utworach grupy Myslovitz było coś takiego, co niesamowicie chwytało mnie za serce. Treść? Może. Podkład muzyczny? Też. Nieco melancholijny głos Artura Rojka? Pewnie również. Kiedy po raz pierwszy usłyszałam więc utwór "Chciałbym umrzeć z miłości" całkowicie mnie pochłonął. Przeżywałam go, wzruszałam się, wsłuchiwałam. A następnie dokładnie przeanalizowałam tekst i na chłodno już nie byłam taka wniebowzięta. Utwór jest piękny, jest bardzo liryczny i wzruszający, ale jednak dostrzegłam w nim sprzeczność, która do dziś mnie męczy, gdy zaczynam się nad nią zastanawiać. A co dokładnie mam na myśli? Posłuchajcie TUTAJ, zanim przeczytacie mój dalszy komentarz. Otóż po pięknej zwrotce i wzruszającym refrenie, nadchodzi finał a tam dwa ostatnie wersy utworu, które brzmią 

"Nie szczęśliwie i wśród bliskich

Chciałbym umrzeć z miłości" 

    I nagle przestaję rozumieć. Podmiot chciałby umrzeć z MIŁOŚCI, ale NIE szczęśliwie i wśród BLISKICH. Czy więc jego ukochana nie daje mu szczęścia, nie jest mu bliska? Jeśli nie, to o jakiej mówimy tu miłości? Jak bardzo przewrotny ma być tekst? 
    Ta sprzeczność zepsuła mi nieco odbiór piosenki i nawet zła byłam na siebie, że zaczęłam się tak wgłębiać w treść ;). Nie zmienia to jednak faktu, że wciąż, gdy czasem usłyszę jakiś utwór grupy Myslovitz, podkręcam głośność ;). 

Ściskam i pozdrawiam
Sil

fot. Sil



    
    

wtorek, 6 sierpnia 2024

można by

 

można się zastanawiać
czy rację miał stary mędrzec
czy może jednak dziecko
które nigdy nie kłamie
czy tak jest naprawdę zawsze
nieważne, że zawsze to pustka
że młodość jest lepsza niż starość
choć dłuży się na nią czekanie

można by rozważać
czy piękno to zawsze piękno

i brzydka każda brzydota
pomiędzy lustrem a ścianą
lub można by to zostawić
by myśl ta jak każda głupota
nie zaprzątała życia
choć wątpliwości zostaną

Sil

Ciąg dalszy przeglądu tradycyjnej prasy, czyli sierpniowe "Wysokie obcasy extra"

 

    "Wysokie obcasy extra" kupiłam wczoraj przypadkiem, szukając czegoś zupełnie innego. Zainteresowała mnie okładka, a dokładniej napis JAPONIA i KROPKA. Przyznam, że najnowszy numer "Wysokich obcasów" to pierwszy egzemplarz magazynu, który kupiłam w życiu i jestem nim mile zaskoczona. Ostatni raz, gdy czytałam jakieś wydanie zbliżone tytułem, było ono jeszcze dodatkiem do sobotniej "Gazety Wyborczej", ale wówczas nie miało podtytułu "extra", więc możliwe, że tamta wersja jest sprzedawana nadal. Nie wiem, od lat nie kupuję gazet...

    Japonia była bliska mojemu sercu ze względu na fascynację japońskimi anime, które oglądałam jako dziecko i później w dorosłym życiu z sentymentu i dla przypomnienia. Jak wiecie, pisywałam wiele fan fiction, czyli opowieści fanowskich do anime "Sailor Moon". Trochę informacji o Japonii poznałam więc przy okazji, gdy sprawdzałam w Wikipedii, czy aby tak jest, jak w takim czy innym anime "coś tam" było przedstawione 😅. Siłą rzeczy tematyka Japonii zapadła gdzieś głęboko w moją pamięć oraz myśli. Ostatnimi czasy pisuję ponadto haiku, czyli wiersze typu japońskiego, składające się z 17 sylab, co tylko potęguje to średnio uświadomione, ale jednak zainteresowanie tematyką Kraju Kwitnącej Wiśni.

    Sierpniowe "Wysokie Obcasy extra"  są przesiąknięte kulturą japońską, ale tematyka nie wyczerpuje numeru. Znajdziecie tu wiele ciekawych wywiadów, felietonów, fotorelacji, mody a nawet artykułów o kuchni japońskiej, więc kogo interesuje Japonia na pewno nie będzie zawiedziony. Bardzo podobał mi się wywiad przeprowadzony przez Annę Woźniak na temat praw i sytuacji rodzinnej Japonek pod tytułem "ONA w systemie", ale ciekawostek jest znacznie więcej. Np. interesujący artkuł o turystyce w Japonii oraz o japońskiej modzie. 

    Poza tematyką Japonii w numerze szczególnie spodobała mi się FOTOGALERIA z pracami fotografa Mario Testino. Naprawdę przepiękne zdjęcia, które warto obejrzeć. 

    To, co podobało mi się ponadto w "Wysokich obcasach extra" to fakt, że nie czułam się przytłoczona ilością reklam. Zdjęcia w czasopiśmie to jednak bardziej interesujące ilustracje do artykułów niż bilbordy reklamowe. Treści też jest sporo. To nie są tylko króciutkie, niewiele wnoszące artykuliki, w których mamy niedosyt informacji. Tu ma się wrażenie poważnego zajęcia się danym tematem. Może cena robi różnicę, bo "Wysokie obcasy extra" kosztują 14,99 zł. Jest to jednak, w moim odczuciu, cena adekwatna do jakości, więc nie będę narzekać :).

    Do "Wysokich obcasów extra" będę pewnie wracać. Może nie stanę się stałą czytelniczką, lecz na pewno co jakiś czas zakupię któryś numer. O ile zachęci mnie okładka ;).

Ściskam i pozdrawiam

Sil




fot. Sil


poniedziałek, 5 sierpnia 2024

Szaro, zimno i melancholijnie, ale przypomniała mi się pewna anegdota ;)

 

    Wspominałam nieraz, że poezja towarzyszy mi niemal od urodzenia. Układałam rymowanki, piosenki, wierszyki jeszcze zanim nauczyłam się pisać. Świadomie wiersz jako wiersz zapisałam po raz pierwszy, gdy miałam 11 lat i było to w ramach zadania z języka polskiego. Później pisywałam już regularnie. Mając niecałe 14 lat, zajęłam kilka fajnych miejsc w konkursach poetyckich - w szkolnym, ale i w wojewódzkim. W tym drugim wzięłam udział nawet o tym nie wiedząc, bo moja polonistka, gdy byłam w klasie siódmej szkoły podstawowej, wysłała dwa z moich wierszy na konkurs bez mojej wiedzy. To, że znalazłam się wśród laureatów było dla mnie szokiem. Choć, nie powiem, była to miła niespodzianka. 😍 Później pisywałam już troszkę bardziej po kryjomu, bo moje wiersze stały się młodzieńczą deklaracją poszukiwania miłości i nie bardzo chciałam się nimi dzielić, aż do momentu, gdy mając około 16-17 lat, moja Mama zapytała mnie o moje wiersze. Nie pamiętam kontekstu, ale pokazałam jej najnowszy notatnik. Moja Mama stwierdziła, że fajnie będzie te wiersze przepisać na komputerze, żeby nie przepadły oraz, żeby było łatwiej je w przyszłości czytać, bo piszę jak kura pazurem. 😜 To były inne czasy, więc nie każdy miał komputer i drukarkę w domu. Pozwoliłam mojej Mamie zabrać mój notatnik do pracy, gdzie miała przepisać oraz wydrukować moje wiersze. Po kilku dniach dostałam gotowy wydruk. Zaczęłam je czytać i moją uwagę przykuł jeden wiersz. Sprawdziłam w notatniku i na wydruku zamiast "czym jest więc miłość, czy jeszcze w nią wierzę?" było napisane "czym jest więc miłość, czy dobrze ją mierzę?" Poszłam do Mamy i pytam, czy nie mogła odczytać tego zdania, na co moja Mama "Mogłam, ale tak brzmi lepiej, więc zmieniłam." 😅😂😁 


Na ilustracji droga przez moje marzenia i sny. 😇 A tak naprawdę przez "Podziemny Kraków"...


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil




niedziela, 4 sierpnia 2024

Ekspresowe wakacje, czyli mini fotorelacja z wyprawy do Krakowa :)


    Zaczęło się od takiej ulewy, że ciężko było dotrzeć suchą nogą kilka metrów do auta. Później było jeszcze ciekawiej, gdy auto się zepsuło w połowie drogi do celu... Nerwowe czekanie, nerwowe zabijanie czasu w deszczu i burzy. Ale wreszcie cel osiągnięty. Dwie burze i kilka godzin później - upragniony weekend w Krakowie. Cóż, początkowo również deszczowy, ale popołudnie na starówce całkiem przyjemne. Wawel tonący w kwiatach i... turystach, sukiennice z "Podziemnym Krakowem" pod spodem też na pewno warto obejrzeć. Na koniec spacerek po Plantach. Do Kopca Kościuszki już nie udało się tym razem dotrzeć, ale przecież Kraków nie jest aż tak daleko od Wrocławia. Może kiedyś ;).


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


P.S.

Kolejność zdjęć przypadkowa, ponieważ czasem aplikacja Blogger wie lepiej, czego chcę... 😅













fot. Sil

piątek, 2 sierpnia 2024

Krótka podróż do przeszłości, czyli kupiłam magazyn dla kobiet ;)

 

    Pierwszym, świadomie kupowanym przeze mnie magazynem dla kobiet było czasopismo "Jestem". Wspominałam o nim przy okazji omawiania powieści Katarzyny Grocholi i, jak pisałam wcześniej, to czasopismo już nie istnieje. Zaczęłam czytać je jako nastolatka za radą mojej Mamy, gdy okazało się, że typowe gazety dla młodych dziewczyn zupełnie do mnie nie przemawiały. Gdy zaprzestano wydawania "Jestem" długo szukałam jakiegoś zamiennika wśród czasopism dla kobiet, ale nic nie mogłam znaleźć. Gazety, na które trafiałam, były albo dla typowych pań domu, albo dla kobiet znacznie starszych ode mnie. Pierwszą gazetą, która wreszcie jako tako mnie zainteresowała była "Olivia". Jako młoda dziewczyna a później młoda kobieta, kupowałam miesięcznik "Olivia" regularnie i zmieniło się to dopiero, gdy zakupiłam swojego pierwszego smartfona. Gazety po prostu przestały mi być potrzebne, bo wszystkie artykuły, o jakich mogłam sobie pomyśleć, łatwo było znaleźć w Internecie. Ale ostatnimi czasy trochę zatęskniłam do fizycznego posiadania magazynu w rękach. Zaczęłam od kupienia pojedynczego numeru czasopisma literackiego "Odra" (o czym już Wam wspominałam), później moje zainteresowanie wzbudził miesięcznik "Wróżka", gdzie publikuje felietony moja ulubiona Pani weterynarz Dorota Sumińska, a kilka dni temu w moje ręce wpadł najnowszy numer "Olivii".     

    A co mamy w sierpniowej "Olivii"? Niezbyt wiele... Za 5,99 zł, czyli mniej więcej dwa razy tyle niż, gdy jeszcze kupowałam czasopismo regularnie, objętość magazynu jest uboga. 82 strony, z czego większość to zdjęcia i reklamy. Gdy zaś doszłam do stron z części "Moda", miałam wrażenie, że czas się zatrzymał i, gdy ostatni raz trzymałam "Olivię" w rękach, kolory i propozycje były mocno zbliżone. Cóż, mówią, że dawna moda wraca. Może akurat trafiłam na taki powrót? W końcu już wiele lat minęło od mojego ostatniego zakupu wspomnianego czasopisma. W numerze mamy ponadto wywiad (niezbyt obszerny) z pisarką kryminałów Katarzyną Bondą, który niespecjalnie mnie interesuje, bo niespecjalnie interesuje mnie twórczość pani Bondy. Wiem, że na pewno są to świetne książki, ale po prostu to nie moja bajka. Ważnym tematem w numerze jest ponadto pielęgnacja skóry po czterdziestce, co przeczytałam akurat z ciekawością. I tu zdziwienie, bo wiele porad w artykule kłóci się z tym, co słyszałam do tej pory. Może przeczytam go nawet jeszcze raz, aby dogłębniej przemyśleć treść. I ostatni temat, który wydał mi się bardzo interesujący. W dziale PSYCHOLOGIA mamy artykuł o naszych emocjach w kontekście dążenia do naszych celów. Ten artykuł również przeczytałam z zainteresowaniem. Niestety, z co najmniej połową zawartych tam tez raczej się nie zgadzam. Mimo wszystko polecam jednak tam zajrzeć. Może komuś pomoże zrozumieć siebie. Mnie raczej pomógł utwierdzić się w przekonaniu, że generalizowanie po prostu nie jest dla mnie.

    Jest jeden dział, który zawsze bardzo lubiłam w "Olivii" i przez lata namiętnie z niego korzystałam. I tym razem dział kulinarny w sekcji deserów jest świetny. Uwielbiam przepisy na słodkości proponowane w magazynie i to one są powodem, dla którego co jakiś czas będę pewnie kupować niniejsze czasopismo. 😉


Ściskam i pozdrawiam 

Silentia



fot. Sil


czwartek, 1 sierpnia 2024

Styczeń, luty, sierpień, czyli TO JUŻ?

 

    Sam środek wakacji w dawnych czasach powodował u mnie pewną nostalgię. Jako dziecko myślałam sobie "już zaraz do szkoły, za cztery i pół miesiąca święta" - oczywiście nie wszystkie odczucia były tu negatywne, bo lubiłam przygotowania. Nawet bardzo. Lubiłam kupować nowe zeszyty, planować prezenty dla moich bliskich. Przez wiele lat patrzyłam w przyszłość z nadzieją, więc to, że coś się kończyło, choć powodowało refleksyjny nastrój, nie przerażało mnie. Czekałam na NOWE.

    We wszystkich horoskopach, które namiętnie czytam (okay, z przymrużeniem oka, ale jednak czytam 😊😉) jest napisane, że tegoroczny sierpień będzie wspaniałym, wyjątkowym miesiącem. Ma być pełen radosnych niespodzianek i przynieść szczęcie i powodzenie w każdej dziedzinie życia. O! Takie horoskopy to ja lubię 😉i więcej poproszę. W dodatku niech się spełniają (AMEN).

    A czego, Drodzy Czytelnicy, możecie się spodziewać w sierpniu na read2sleep.pl? Ponieważ mamy wakacje, rozkład postów będzie prawdopodobnie bardzo zbliżony do tego lipcowego. Na pewno pojawią się jakieś fotorelacje z moich różnych przygód (choć nie będzie ich aż tyle, co w lipcu). Będą wiersze - wspominałam, że wiersze pisywałam/układałam jeszcze zanim właściwie nauczyłam się pisać? Może pokuszę się o opublikowanie jakiegoś opowiadania lub fan fiction z dawnych zasobów. Będą pewnie komentarze do artykułów, może do jakichś propozycji z Chapters czy Novel. Czy wrócę do częstszych opinii o książkach, które czytam jeszcze nie wiem, bo na to potrzebuję więcej czasu, zaś ten obecnie jest u mnie w deficycie. Jeśli mi się uda to tak, a jeśli nie, na recenzje będzie trzeba zaczekać do jesieni, gdy życie wróci na swoje regularne tory.

     Na koniec serdecznie dziękuję Czytelnikom, którzy licznie nawiedzili blog read2sleep.pl w minionym miesiącu. Lipiec przyniósł kolejny rekord odwiedzin. Dziękuję!

    Ściskam i pozdrawiam

    Silentia


fot. Sil


P.S.

Skąpany w deszczu, nieco jesienny krzewik róży na powyższym zdjęciu niech mi przypomina, że bliżej już do końca roku niż do jego początku...

Sil

wtorek, 30 lipca 2024

Chapters, co znowu? Czyli przypomnijmy, że istnieje taka aplikacja do czytania ;)

 

    Chapters to jedna z aplikacji dostępnych bezpłatnie do ściągnięcia na smartfon, w której można poznać (również w polskiej wersji językowej) wiele historii zainspirowanych powieściami popularnych na świecie autorów. Oryginalnym językiem aplikacji jest, o ile mi wiadomo, język angielski i w tej wersji jest najwięcej historii. Po kolei wiele z nich jest przygotowywanych również w innych wersjach językowych, z reguły trzeba jednak na nie poczekać. Ja korzystam z wersji anglojęzycznej, ponieważ większość tłumaczeń na polski jest po prostu słaba. 

    Chapters, w przeciwieństwie do innych aplikacji do czytania, jak choćby "Novel", nie przedstawia całych powieści zagranicznych autorów, ale je przerabia, dodając ilustracje i, teoretycznie, przyznając użytkownikowi aplikacji możliwość wpływu na fabułę. Piszę teoretycznie, ponieważ wpływ najczęściej jest pozorny i sprowadza się do tego, że musimy wybrać tok fabuły wg darmowej wersji lub tej płatnej diamentami. Niestety, większość wyborów bezpłatnych jest po prostu nie do zaakceptowania przez czytelnika. Są to wybory sprowadzające bohaterów do żenujących, nierozgarniętych i żałosnych postaci. Dopiero klikając w wybór płatny, użytkownik może cieszyć się lekturą. Jest tak niestety w większości przypadków, więc bez diamentów ani rusz. A skąd się bierze diamenty na zapłatę? Można je oczywiście kupić i tu nie będę się wypowiadać, czy jest to opłacalne, czy nie. Można też otrzymywać punkty za polecanie aplikacji znajomym, szukać darmowych kodów na profilu społecznościowym Chapters czy zbierać punkty za codzienne logowanie. Dla nowych użytkowników jest ponadto mnóstwo atrakcji początkowych, ale to mija, gdy stajemy się stałymi czytelnikami. I jest oczywiście możliwość zdobycia punktów za obejrzenie pakietu reklam. Problem w tym, że od kilku lat, odkąd jestem może nie gorącą fanką aplikacji, ale na pewno jej stałą użytkowniczką, z pakietem reklam jest bez przerwy jakiś problem. 

    Początkowo kłopoty ze zdobywaniem diamentów poprzez oglądanie reklam były zbliżone do tych, które miała aplikacja Galatea (póki jeszcze można było otrzymywać punkty za reklamy, obecnie Galatea nie daje już takiej możliwości), czyli nie za każdą obejrzaną reklamę otrzymywało się diamenty. W teorii powinniśmy w Chapters móc obejrzeć 15 reklam dziennie za 30 diamentów, ale zdarzało się, że reklama się skończyła a punktów nie przyznano. Problem ciągnął się dość długo, ale w końcu zniknął. Później pojawiła się inna niedogodność. Reklamy były po prostu obrzydliwe i odechciewało się w nie klikać, żeby nie natknąć się na takie paskudne coś. Kolejny problem, wg mnie, to czas oczekiwania między oglądaniem reklam. Trzeba czekać 2 minuty, aby móc obejrzeć następną, co sztucznie wydłuża czas spędzony w tej części aplikacji. I teraz znowu problem. Reklamy się nie wyłączają. Nie jest tak przy każdej, oczywiście, ale obecnie większość reklam, w które klikam trwa kilkadziesiąt sekund, a gdy pojawia się już krzyżyk do zamknięcia reklamy, zamiast otrzymać punkty, widzę kolejny ekran reklamy z kolejnym licznikiem (lub nie) i jeszcze jeden. W efekcie zamiast spędzić na oglądaniu reklamy 30 sekund, spędzam 120. Do tego czekanie 2 minut na następną i wychodzi na to, że nieraz pakiet 15 reklam kradnie mi godzinę. Ja, na szczęście, nie robię tak, że po prostu siedzę i oglądam, tylko włączam reklamy, aby sobie leciały, gdy robię coś innego, jednak i tak sprawa mnie irytuje. Zwłaszcza, że te 30 diamentów, które otrzyma się za pakiet starcza co najwyżej na dwa wybory premium (większość wyborów jest po 17 diamentów, rzadziej po 12 lub 8. Jak opowieść jest ukończona i ma się wykupiony pakiet VIP jest zniżka). Jeśli więc mamy w danym rozdziale 5 wyborów premium a do przeczytania 3 dostępne rozdziały... cóż. Owszem, za ukończenie rozdziału też dostajemy punkty 2 lub 4 jeśli obejrzymy reklamę i czasem jeden diament za reklamę bonusową na początku odcinka, ale to tyle. Mamy więc około piętnastu wyborów premium i diamenty na jakieś dwa. I przy takiej przebitce, Chapters jeszcze utrudnia możliwość zdobywania tej garstki poprzez oglądanie reklam? Naprawdę trochę wstyd. 

    Ale cóż, jak wielokrotnie wspominałam, ja i tak mam do Chapters sentyment. Nie korzystam na co dzień, bo jakość adaptacji/oryginalnych historii jest raczej średnia, ale od czasu do czasu kliknę w jakąś, aby zobaczyć, co teraz publikują, czy mnie to interesuje oraz czy aby nie dałoby się znaleźć oryginalnego ebooka. Kupienie książki jest zwykle znacznie tańsze niż zakup pakietu diamentów na całą jej adaptację, a poza naprawdę nielicznymi wyjątkami, historia inspirowana oryginałowi nie dorasta nawet do pięt. 

    Dla kogo jest więc Chapters? Dla osób, które na oryginały nie mają czasu. Dla tych, które lubią historie ilustrowane. Dla ludzi, którzy chcą poćwiczyć język obcy, bo ten w aplikacji jest bardzo prosty. Dla osób, które przełkną jakoś żenujące wybory podstawowe i mogą wówczas użytkować aplikację zupełnie za darmo. Dla cierpliwych, bo nowe historie są aktualizowane raz w tygodniu. Dla ludzi młodych, którzy chcą zaistnieć tworząc własne historie. Tak, Chapters daje taką możliwość.

Ściskam i pozdrawiam

Sil


Prt Sc by Sil



poniedziałek, 29 lipca 2024

Refleksyjnie, utopijnie, dziwnie, czyli krótka notatka o nieskończoności

 

    Odkąd poznałam znaczenie słowa "nieskończoność" to zjawisko niezwykle mnie fascynowało. Nie dlatego, że jest takie niepojęte, czy też dosłownie nieobliczalne przez zwykłego człowieka, ale dlatego, że nie do końca tak jest. 

    Koniec istnieje - dobrego i złego. Może być jednocześnie początkiem, co zbliża nas do pojęcia "nieskończoności", ale może też stanowić ostateczność. To, że MY-ludzie nie potrafimy policzyć do nieskończoności, nie oznacza, że jest to niemożliwe.  Jest niemożliwe tylko wg naszej wiedzy matematycznej i umiejętności lub w uproszczeniu i w swoim ogóle. 

    Ból mija, wody wysychają, skały się kruszą. Nieskończoność to tylko jeden z niepojętych aspektów istnienia. Nadzieja, lęk lub utopia.

Sil

fot. Sil*


*ujęcie fragmentu malowidła z wystawy w Muzeum Narodowym we Wrocławiu

niedziela, 28 lipca 2024

znaki

 

leży zakurzona
splątana pajęczyną
na zimnych kafelkach
jak na zimnym sercu
uwięziona jak dusza
nieczysta jak myśli


to smutna prawda o znakach
to wstyd dla symboli szczęścia
to dawno złamana pieczęć
na obietnicy wieczności


Silentia


fot. Sil*


*malowidło ścienne z wystawy w Muzeum Narodowym we Wrocławiu

O tym, że nie tylko dzieci mylą rzeczywistość z wyobraźnią artystów, czyli krótki komentarz do licznych artykułów o piosence "Imagine" vs. Przemysław Babiarz

 

    Można by myśleć, że piosenka "Imagine" z 1971 roku dziś jest już dobrze zrozumiana przez społeczeństwa na całym świecie. Utwór Johna Lennona jest bowiem piękną wizją, marzeniem artysty o pokoju i jedności na świecie. A jednak i teraz, po przeszło pół wieku, ktoś potrafi utwór określić jako wizję komunizmu. Czy Przemysław Babiarz, znany dziennikarz sportowy, powinien być zawieszony za swoją niezbyt mądrą wypowiedź jako komentarz do otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Paryżu? Tego nie jestem pewna.

    Przypomnijmy, kilka dni temu popularny dziennikarz i komentator sportowy - Przemysław Babiarz podczas wykonywania piosenki "Imagine" na otwarciu tegorocznej olimpiady skomentował utwór słowami “Świat bez nieba, narodów, religii i to jest wizja tego pokoju, który wszystkich ma ogarnąć. To jest wizja komunizmu, niestety”. Zacznijmy od tego, że dziennikarz chyba zapomniał, czego (przede wszystkim) dotyczyła WIZJA komunizmu. Była to (w dużym uproszczeniu!) ideologia społeczno-ekonomiczna, która zakładała brak własności prywatnej i zrównanie klasowe społeczeństwa. Komunizm nie opierał się na uczuciach, ale na równości ekonomicznej. Piosenka "Imagine" natomiast opowiada o wizji artysty, w której nie ma barier dzielących ludzi. Barier w postaci różnic religijnych, narodowościowych itp. Jest to wizja, którą rządzi miłość, braterstwo bez jakichkolwiek podziałów. Tu kluczem są emocje i uczucia. Zarówno twórcy komunizmu, jak i John Lennon przedstawiali utopijną wizję świata, który przy jakichś tam założeniach byłby idealny. Dziś, jak sądzę, ludzie powinni już wiedzieć, że "ideały" to wizje nierzeczywiste. Do ideału można się zbliżać, ale trudno byłoby go osiągnąć chociażby z jednego powodu. Ideał to kwestia subiektywnego odbioru. Dla przykładu są kobiety, np. miss piękności, które przez wielu ludzi są uznawane za ideały kobiecej urody. A przecież znajdzie się drugie tyle osób, którym ich uroda po prostu się nie spodoba. Czy można więc mówić o obiektywnym ideale kobiecej urody? Czy można mówić o obiektywnie idealnym świecie? Mnie wystarczyłoby, gdyby świat wolny był od przemocy, a ludzie traktowaliby i siebie, i swoją własność z szacunkiem.

    I na koniec. Nie jestem zwolenniczką manifestowania w świeckiej telewizji publicznej swoich poglądów religijnych. Przemysław Babiarz w zupełnie nieodpowiednim miejscu skrytykował świat bez "religii" i zrównał taki świat z komunizmem. Ateiści, agnostycy, czyli ludzie, którzy nie wyznają żadnych religii nie są z założenia komunistami. Ba! Większość osób niewierzących z mojego otoczenia to gorący zwolennicy własności prywatnej oraz jej poszanowania. Tym bardziej sądzę, że wypowiedź zawieszonego dziennikarza była po prostu niezbyt mądra.

    Niniejszy post stanowił krótki komentarz do burzy wokół słów zawieszonego dziennikarza Przemysława Babiarza. Przykładowe tekst na ten temat można znaleźć TUTAJ oraz TUTAJ. Przykładowy artykuł znajduje się  również na ilustracji poniżej.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


sobota, 27 lipca 2024

żyć (haiku)

 

otwierać oczy
na przekór światu wytrwać
nie czekać dłużej

Sil


fot. Sil*


*Kadr z wystawy czasowej w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, 25 lipca 2024 r.


piątek, 26 lipca 2024

Muzeum Narodowe we Wrocławiu, czyli ciekawą podróż można odbyć również autobusem miejskim ;)


    Tęskniąc za podróżami oraz fotorelacjami, wybrałam się wczoraj do wrocławskiego Muzeum Narodowego. Miejsce niezwykłe, dobrze utrzymane z wieloma ciekawymi eksponatami. Przepiękna kolekcja obrazów, ale również antyków i rzeczy codziennego użytku. Do tego sztuka w postaci mody (zwykle tego typu wystawy są wystawami na jakiś czas) oraz kolekcje sprezentowane przez rodziny współczesnych artystów. W Muzeum Narodowym znajdziemy również miłą kawiarnię oraz sklepik z pamiątkami z Wrocławia. Kilka przykładowych zdjęć zamieszczam w poniższej fotorelacji. Ostatnie ujęcia to bezpośrednia okolica Muzeum - Wzgórze Polskie, Zatoka Gondoli oraz oczywiście Ostrów Tumski.


Ściskam i pozdrawiam

Sil






















fot. Sil



czwartek, 25 lipca 2024

Gorzka pigułka od życia, czyli "Ja już swoje dzieci wychowałam!"


    Temat, który dziś skomentuję był mi obcy i nie dlatego, że nie mam dzieci, ale dlatego, że jako nieco nadopiekuńcza mama nie lubiłam pozostawiać swoich pociech pod opieką innych ludzi (no może poza przedszkolem, bo moje dzieci mają rewelacyjne przedszkole ;)). Ale i tak, gdy słyszę w swoim otoczeniu słynny tekst "Ja już swoje dzieci wychowałam!" trafia mnie po prostu szlag (wybaczcie wyrażenie...). A wiecie dlaczego? Gdyż najczęściej słyszę go od babć i dziadków, których miałam możliwość obserwować i, o których wiem jedno. Nie do końca SAMI wychowali swoje dzieci i nie do końca NIKT im nie pomagał, gdy oni mieli małe pociechy. Cóż... "zapomniał wół jak cielęciem był" chciałoby się skomentować. 

    Historia pierwsza. Młoda, niepracująca mama, która "swoje dzieci wychowała", na lato wywoziła obie swoje pociechy na dwa miesiące do dziadków na wieś. W środku roku szkolnego oczywiście było to trudniejsze, bo szkoła, ale długie weekendy i ferie zimowe a nawet święta, dzieci również spędzały u dziadków. Czasem mama im towarzyszyła, ale najczęściej nie. Dziś, po 25 latach, ta mama twierdzi, że dzieci wychowywała SAMA, bo jej mąż dużo pracował (to akurat prawda) a dziadkowie byli daleko, więc jej nie pomagali. Tylko, że lekko licząc, jej dzieci około trzy pełne miesiące spędzały u tych niepomagających dziadków...

    Historia druga. Inna znajoma mama, również już z dorosłymi dziećmi. Tym razem mama pracująca, ale dopiero, gdy młodsze dziecko skończyło przedszkole. Ta mama mówi swoim koleżankom "Ja to miałam ciężko, bo moja mama pracowała i nie mogła mi pomóc przy dzieciach". Tylko że ta mama znajomej pracowała na zmiany i, gdy miała dzień wolny lub nockę, cały dzień spędzała z wnukami. Często po pracy odbierała wnuki ze szkoły i zdarzało się, że zabierała wnuki na wakacje, gdy miała urlop. 

    To tylko dwa przykłady (znam znacznie więcej), bo nie chcę rozwlekać tekstu. Obie wspomniane mamy mówią koleżankom, że nie będą zajmować się wnukami, bo swoje dzieci już wychowały i nikt im nie pomagał. I to jest naprawdę albo skleroza, albo hipokryzja. Jeśli skleroza to może i tak lepiej nie zostawiać takiej babci wnuków, bo jeszcze zapomni, że je ma pod opieką.

    Ale! Żeby nie było! Znam również młode matki, które obecnie sądzą, że ich rodzice nie mają prawa do własnego życia. To też nie o to chodzi. Nasi rodzice też mają prawo do wypoczynku bez wnuków, do własnego hobby, do wyjścia ze znajomymi wieczorem. Kluczem do rodzinnego sukcesu jest po prostu wzajemny szacunek i zrozumienie. Młodzi rodzice naprawdę potrzebują nieraz wsparcia dziadków, a dziadkowie naprawdę potrzebują też czasem odpocząć.

    Niniejszy post był komentarzem do artykułu "Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami. "Ja już swoje dzieci wychowałam"", który można przeczytać TUTAJ. Ale szczerze? Na połowie popularnych platform i w mediach społecznościowych można znaleźć podobne teksty.

Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


środa, 24 lipca 2024

Poranki z przymrużeniem oka, czyli refleksja na dziś

 

    Zacznijmy od tego, że jak co rano od pewnego czasu, postanowiłam zaparzyć sobie kawę w filiżance od mojej przyjaciółki. Nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że nie chciało mi się czekać aż woda się zagotuje. Wyłączyłam nieco wcześniej, zalałam tę truciznę i dodałam mleka prosto z lodówki. Podnoszę filiżankę do ust i jednak zaskakuje mnie, że kawa jest zimna i paskudna w smaku. Ale nic straconego, w końcu mam mikrofalówkę. 27 sekund i można to wypić. Smak? Łodwer...

    Więc siedzę sobie przy tej ohydnej kawie w uroczej filiżance i przeglądam wiadomości z kraju i ze świata. Pomyślałam "A może jakaś muzyka na tło?". Nie ma problemu, łatwo poszukać na YT "Running Up That Hill", które od jakiegoś czasu ZNÓW rozbrzmiewa mi w głowie. Zaczynam sobie nucić i nagle śpiewam "I'd make a deal with... DOG*". Śpiewam I'D MAKE A DEAL WITH DOG!!! I wtedy mnie to uderza. Piątka dla wszystkich, którzy wiedzą, że GOD czytany wspak to DOG. Mnie to osiągnięcie intelektualne kosztowało kilkadziesiąt lat i spontaniczny, zakręcony poranek 😉😂💪


Ściskam i pozdrawiam

Zakręcona dziś

Silentia


fot. Sil


*Oczywiście w tekście piosenki od Kate Bush jest "I'd make a deal with God"

Najpopularniejsze posty :)