środa, 9 października 2024

fluid

 

mogę kłamać, że jestem piękna
lub pozwolić ci zdecydować
mogę udawać, że jestem obojętna
lub całe życie się chować
mogę patrzeć w lustro z lękiem
na który nie ma ukojenia
lub ochronić się przed każdym dźwiękiem
aż do nieistnienia

mogę wszystko będąc blisko
wszech zwątpienia i złudzenia
mogę zasnąć, mogę odejść
od marzenia, od istnienia
mogę ciągle, całe życie
zmieniać w krąg, wciąż coś naprawiać
bądź na chwilę zamknąć oczy
i udawać


Sil


fot. Sil


Idąc za tłumem, czyli kilka słów o twórczości Urszuli Kozioł

 

    Urszula Kozioł (ur. 1931 r.), współczesna polska poetka, której nie znałam aż do przedwczoraj, gdy moja aplikacja do prasówki podpowiedziała mi artykuł o tym, że autorka ta zdobyła tegoroczną Nagrodę Literacką Nike. Byłam ciekawa i, gdy sprawdziłam, co takiego znajduje się w nagrodzonym tomiku wierszy, zauważyłam, że coś tam jednak już znam z twórczości Urszuli Kozioł. Byłam zdziwiona, jako że nazwisko nie zapadło mi w pamięć. W środy mamy dzień liryczny na read2sleep.pl, więc wiersze pani Kozioł mogłyby się świetnie nadać na dziś. Problem w tym, że w swojej masie nie przypadły mi do gustu. Czytając kilka dzieł uznałam, że Urszula Kozioł to jedna z tych poetek, która sądzi, że im bardziej pourywa tekst, im mniej sensu będzie w pojedynczym wersie - tym lepiej, tym może bardziej tajemniczo? Może bardziej poetycko? W każdym razie nie poddałam się i szukałam dalej, bo zauważyłam, iż autorka wielokrotnie była nagradzana za swoją twórczość. W końcu niemożliwe, aby na przestrzeni kilkudziesięciu lat jej twórczości wszystkie jury się myliły. Kopałam więc, dla ułatwienia zawężając szukanie do moich ulubionych "wierszy miłosnych" i tak, Urszula Kozioł napisała kilka i takich dzieł. I wtedy to zobaczyłam. Napisany (bądź opublikowany, nie wiem) w 2015 roku wiersz "Nadnagość" (link -> TUTAJ). Piękny, liryczny z głębokim sensem, który najpierw się wyczuwa a później zaczyna rozumieć. Jeżeli jeden wiersz może uczynić poetę to jestem przekonana, że już po przeczytaniu kilku strof "Nadnagości" można zaliczyć panią Kozioł do tych wybitnych.

    Będąc ciekawą, kim jest autorka wiersza, który przemówił do mnie od pierwszej do ostatniej litery, natrafiłam na krótki wywiad z autorką. Wiekowa już Pani Kozioł mówiła akurat o tym, w jaki sposób pisze wiersze. W jednym ze zdań stwierdziła, że jeśli nie dokończy danego utworu jednego dnia to następnego będzie to już zupełnie inny wiersz. I ja się z tym zgadzam, i ja czuję tak samo. Wiersz pisany na raty to nie jest ten sam wiersz, który wypływa z nas nagle, na raz. To będzie już utwór innego rodzaju, który być może będzie miał więcej sensu a mniej uczuć, bo on będzie poukładany, poprawiony. Emocje już zdążą opaść i więcej włożymy w taki wiersz rozumu, niż było w nim wcześniej serca....

    Pani Urszulo, za wiersz "Nadnagość" chylę czoła. Dzieli nas przeszło pół wieku, a jednak sądzę, że wbrew pierwotnemu osądowi, znalazłabym z Panią wspólny język, a może bardziej wspólny uśmiech, westchnienie, spojrzenie...

Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil*



*fotografia zakończenia wiersza "Nadnagość" Urszuli Kozioł, publikowanego na stronie milosc.info

    

    

wtorek, 8 października 2024

Zapach konwalii - Rozdział 13

 

Zapach konwalii

Rozdział 13


Przekręciła się do innej pozycji, gdyż powoli lewy bok zaczynał jej już cierpnąć. Pomyślała, że całkiem nieźle idzie jej czytanie. Już jedna trzecia grubej powieści, którą sobie wybrała na wieczór została przeczytana, wprawiając kobietę w marzycielski nastrój.


  • Jeszcze kwadrans i kolejny rok odejdzie w zapomnienie... - szepnęła patrząc w dal przez zaparowaną szybę.


Dopiero teraz zauważyła, że za oknem znów zaczął padać śnieg. Przez chwilę wpatrywała się z daleka w tańczące przy szybie płatki i nagle wpadła na szatański pomysł. Wyskoczyła z łóżka, naciągnęła na siebie spodnie, sweter i płaszcz i postanowiła przejść się do ogrodu, aby tam przywitać Nowy Rok. Chciała koniecznie poczuć na twarzy delikatne, białe śnieżynki. W dwie minuty już była na zewnątrz i zakręciła się wśród padającego puchu. Czuła się lekka i wolna. Spojrzała w górę, na ciemną bryłę pałacu przed sobą. Na tle zaśnieżonego nieba wyglądał naprawdę zjawiskowo, jak z bajki. Patrzyła przez chwilę i nagle dojrzała cień na tarasie przy sypialni Simona. Czyżby ją obserwował? Poczuła się nieswojo. Zacisnęła pięści ze wzbierającej w niej złości, po czym kierowana impulsem zerwała się i pobiegła z powrotem do wnętrza domostwa a później prosto do skrzydła, które zajmował jej pracodawca. Serce zabiło jej mocniej, gdy drugi raz od swojego przyjazdu tutaj zapukała do drzwi jego sypialni. Nikt nie odpowiadał. Zapukała jeszcze raz, mocniej


  • Panie von Dohna? Jest Pan tu?


Nic. Tym razem nie nacisnęła klamki, ale podeszła do innych drzwi i znów zastukała ze wszystkich sił. Wciąż nikt nie odpowiadał.


  • Panie von Dohna! - krzyknęła – Simon!



Przy kolejnym pokoju sytuacja się powtórzyła – jej pukanie i całkowity brak odpowiedzi. Było to nieco przerażające. Urszula poczuła, że po plecach przeszedł jej dreszcz. Cofnęła się o krok i rozejrzała niepewnie. Już miała odejść, gdy nagle zobaczyła, że drzwi na klatkę schodową prowadzącą do wieży są uchylone. Przełknęła ślinę. Bezwiednie zaczęła iść w tamtym kierunku i nie zatrzymała się, aż jej dłoń nie natrafiła na szparę między drzwiami a framugą. Coś zaskrzypiało, gdy lekko pchnęła drzwi. Aż podskoczyła, słysząc to. Oparła się o ścianę i ciężko oddychała, nie bardzo wiedząc, co robić dalej. Przez chwilę nic się nie wydarzyło, otworzyła więc oczy i rozejrzała się po korytarzu. Pusto. Półświadomie przekroczyła próg wchodząc na zakazany teren.


Serce biło jej jak oszalałe, gdy stawiała kroki na starych, krętych schodach. Były wąskie, pachniały kurzem i stęchlizną. Mijały sekundy, które jednak zdawały się być wiecznością, nim wreszcie stanęła w miejscu, które zastanawiało ją od początku pobytu. Zaczęła się rozglądać, ale było zbyt ciemno. Ostrożnie przesunęła się w głąb pomieszczenia. Nagle poczuła, że o coś się potyka. Wstrzymała oddech przerażona, lecz instynktownie nachyliła się do tego przedmiotu. To była gruba świeca. Tuż obok namacała zapałki i po chwili namysłu odpaliła jedną a następnie przyłożyła ogień do knota. Dopiero teraz rozejrzała się znowu. Wrzasnęła, gdy zobaczyła miejsce, w którym tyle czasu spędzał jej pacjent. Z wrażenia upuściła świecę, która na szczęście zgasła momentalnie. Zasłoniła otwartą buzię dłonią i stała bez ruchu, nie wiedząc co ze sobą zrobić. Co teraz zrobić? Chciała jeszcze raz zapalić świecę i upewnić się, że jest w rzeczywistości a nie w jakimś mrocznym koszmarze, jednak bała się. Bała się zobaczyć jeszcze raz to, na co Simon von Dohna patrzył nieustannie, każdego dnia, może i każdej nocy. Już się nie dziwiła, że jest tak mroczny i okrutny. Teraz dziwiło ją, że w ogóle jeszcze pozostał przy zdrowych zmysłach. Na ścianach, od podłogi po sufit, poprzyklejane były ogromne zdjęcia, prawdopodobnie policyjne, obrazujące wypadek samochodowy i zmasakrowane ciała dwóch osób. Jak się domyśliła córki oraz żony Simona. Zaczęła się cofać, chciała odejść jak najszybciej i zapomnieć, że była tu kiedykolwiek. Choć w tym momencie nic już nie widziała, bo w pomieszczeniu znów panowały przerażające ciemności, to wciąż miała wrażenie, że te okropne obrazy są tuż przy niej, że osaczają ją niczym złe duchy. Z jej oczu zaczęły mimowolnie kapać łzy. Spróbowała namacać poręcz od klatki schodowej. Musiała jak najszybciej stąd uciec. Nie zdążyła. W tym momencie poczuła gwałtowne szarpnięcie. Sama nie wiedziała, kiedy znalazła się na podłodze, przygnieciona ciężkim ciałem mężczyzny.


  • Jak śmiesz? – wysyczał jej do ucha.


Czuła jego oddech. Był tak gorący, że miała wrażenie, iż zaraz od niego spłonie bok jej twarzy. Nawet łzy, które wciąż intensywnie ściekały z jej oczu wydawały się przerażająco gorące, jakby podgrzał je swoją furią.


  • Jak śmiesz tu wchodzić! Za kogo się uważasz?

  • Panie von Dohna.. Proszę mnie puścić, chcę stąd wyjść! - zawołała dziko – Simon! Chcę wyjść!!!

  • Wyjść? - nagle w pomieszczeniu zabrzmiał jego przerażający śmiech – Nie, moja droga. Nie tak szybko... Prowokujesz mnie od samego początku. Sprawiasz, że nie panuję nad sobą. Wzbudzasz we mnie emocje, o których już zapomniałem, że istnieją. Od których odchodzę od zmysłów i szaleję... Nie, nie wyjdziesz stąd. Weszłaś w moje życie o jeden raz za dużo i o jeden krok zbyt daleko.


Jego ostatnie słowa wypowiedziane były niskim, przerażająco mrocznym głosem. Jego wargi dotknęły w tym momencie jej ucha i nagle nie wiedziała, co się dzieje, gdy odebrał jej oddech głębokim, brutalnym pocałunkiem. Instynktownie, momentalnie oplotła go ramionami, trzymając się tego mężczyzny, jakby od tego zależało jej życie. Z równą siłą jak on, teraz to ona wpijała się w jego uta. Tak brutalnie, jak robił to on. Usłyszała okrzyk wściekłości a później trzask dartej odzieży, ale nie była w stanie myśleć, bo w tym momencie usta mężczyzny natrafiły na jej błyskawicznie obnażony dekolt i niżej, wciąż niżej. Błądził po jej ciele jak oszalały a ona dyszała ciężko na pół z pożądania, na pół z przerażenia. Ale nie tym, co się działo między nimi, lecz tym, co widziała kilka minut wcześniej. Chciała, żeby sprawił, że te obrazy znikną. Że o nich zapomni na zawsze. Nagle poczuła go w sobie. Z okrzykiem bólu, wściekłości, rozpacz, pragnienia i już niczym niepohamowanej namiętności w jednej chwili połączył ich ciała w jedno. Urszula krzyknęła przeciągle, tak jak i on i odpłynęła wraz z nim do innego świata.



***


Gdy było po wszystkim i mężczyzna zszedł z niej wreszcie, ciężko siadając obok niej. Nie czekała na jego słowa, nie czekała, czy przypadkiem nie zapali znów światła i, czy nie będzie musiała znów zobaczyć tego, czego nawet nie chciała pamiętać. Pozbierała się szybko, nim zdążył się ruszyć w swojej niepełnosprawnej formie i zbiegała ze schodów, jakby jej stopy miały skrzydła. Mimo to nie udało jej się uciec. Potknęła się w ciemności na wysokości sypialni i upadła płasko tuż pod drzwiami pokoju Pana tego domu. Dogonił ją tam, od razu podciągając gwałtownie do wnętrza, prosto do swojego łóżka. Początkowo szarpnęła się dziko, próbując znów uciec. Wiedziała, że w jego stanie nie udałoby mu się dogonić jej, gdyby naprawdę tego chciała, lecz nagle jej wzrok padł na jego oczy. Zobaczyła w nich tak wiele, że nie umiała już walczyć. Ani ze sobą, ani z nim. Tym razem to ona pierwsza wpiła się w jego usta i przygniotła do pościeli. Na tę jedną noc zapomnieli o wszystkim. Kochali się dziko, jakby od tego zależało ich życie, ich przetrwanie. Byli ze sobą do pierwszych godzin bladego świtu, tak intensywnie, jakby świat miał się skończyć z jego nastaniem. A gdy zmęczeni usnęli w swoich ramionach, wstał nowy dzień.


***


Urszula obudziła się pierwsza, czując, że coś uniemożliwia jej swobodne ruchy. Przełknęła ślinę. Pamięć zaczęła wracać wraz z kilkoma pojedynczymi łzami. Jak najdelikatniej i najciszej potrafiła, wyswobodziła się z mocnych objęć mężczyzny, Pana tego domu... Zbierając swoje ubrania po drodze, na palcach wybiegła z sypialni Simona.

W swoim pokoju wzięła krótki, gorący prysznic i pobiegła do garderoby. Pospiesznie ściągnęła swoją podróżną torbę z szafy, jak burza zaczęła wrzucać do środka swoje rzeczy. Ubrania, kosmetyki. Upewniła się, że niczego nie zapomniała, po czym opatuliła się szczelnie płaszczem i wybiegła na zewnątrz.

Do przystani doszła w kilka minut, wrzuciła torbę do małej łódki, o której wiedziała, że Robert używał jej w lecie do połowu ryb. Wiedziała, że czasu nie ma za wiele zanim Simon obudzi się i zauważy jej nieobecność. Już po chwili wiosłowała więc ze wszystkich sił w kierunku majaczącego gdzieś w porannej mgle miasteczka. Dopłynęła do brzegu, wyskoczyła z łodzi i starannie przywiązała ją sznurem do jakiegoś szczebelka od pomostu. Pobiegła do dozorcy, aby powiedzieć, do kogo należy łódź i wcisnęła mu banknot w zamian za poinformowanie Roberta Brauna, gdzie znajduje się jego własność.

W parę minut była już na dworcu. Kilka godzin później - w połowie drogi. Wieczorem zaś wpadła w ramiona Ireny, zszokowanej nagłym powrotem przybranej córki. Płakała do rana z twarzą schowaną na ciepłych kolanach matki, aż wyczerpana – usnęła.



poniedziałek, 7 października 2024

„Drzewo do samego nieba”, czyli mam dziś dla Was książeczkę dla dzieci, smutne skojarzenia i chwilę zatrzymania

 

    Kto jest miłośnikiem dolnośląskich miejscowości uzdrowiskowych, może słyszał już o Szczawnie Zdroju. Kto bywa tam regularnie, może słyszał już o tragedii, która miała miejsce w parku zdrojowym kilkanaście albo już i kilkadziesiąt lat temu. Otóż naprzeciwko głównych zabudowań pijalni wód jest uroczy park ze starodrzewiem, przestronnym trawnikiem, amfiteatrem... Jako dziecko bawiłam się tam niejednokrotnie podczas takiej czy innej niedzielnej wyprawy za miasto. Drzewa były piękne, łąki obszerne, mnóstwo dzieci biegających, jak i ja. Ale parę lat temu zdarzyła się tragedia i z jednego z przepięknych, starych drzew odpadł konar… Zginęło dziecko. Czasem sobie myślę, że mogłam to być ja. Dlaczego o tym piszę? Z dwóch powodów. Po pierwsze ubodło mnie, że za całą tragedię zaczęto obwiniać drzewo! W ramach zemsty drzewo zostało ścięte. Nie obwiniano ludzi, którzy mieli dbać o starodrzewie i sprawdzać, czy aby żaden konar nie grozi oderwaniem się, tylko drzewo za to, że istniało. Choć więc wciąż moje serce płacze za straconą duszyczką małego dziecka, nie mogę jednak pogodzić się z niesprawiedliwością wobec natury. Drugim powodem, dla którego wspominam o tragedii, która miała miejsce przed laty jest taki, że gdy kilka dni temu wzięłam do ręki lekturę dla dzieci „Drzewo do samego nieba” przeszedł mnie dreszcz. Widziałam dzieci bawiące się na drzewie namalowanym na okładce i miałam wielką nadzieję, że historia z powieści Marii Terlikowskiej nie zawiera w sobie żadnej tragedii. Zawierała, ale innego rodzaju. Zawierała krótkie wspomnienie o tragedii z czasów, których bawiące się na drzewie dzieci nie mogły pamiętać.

    „Drzewo do samego nieba”, jak wiele historii dla dzieci, które umieszczono w kanonie lektur, wydaje mi się miejscami zbyt dojrzałe jak na rozum ośmiolatków. Jest tam ukrytych wiele faktów, których dzieci po prostu nie zrozumieją. Czy przypomni im się to po latach? Czy kiedyś sięgną jeszcze raz po książeczkę z młodości, by zrozumieć cały jej sens? Niestety, obawiam się, że w większości nie.

    Historia przedstawiona w opowieści Marii Terlikowskiej to obraz powojennej Polski, która powoli wracała do życia. To historia rodzin czekających na swoje lepsze jutro w starych, upadających kamienicach. To historia dzieci, które nie mając odpowiedniego zaplecza, bawiły się wszędzie, gdzie się dało. W tym wypadku na rosnącym w podwórzu drzewie. Gdy dzieci były zbyt małe, nie mogły oczywiście dosięgnąć gałęzi na tyle, by na drzewo się wspinać, ale wraz z upływem czasu, gdy rosły, udawało się im wejść coraz wyżej. Zdobywanie kolejnych konarów było więc jak etapy w ich życiu, które autorka wspaniałe wkomponowała w historie mieszkańców okolicznych kamienic. „Drzewo do samego nieba” nie jest oczywiście książką, która wpisuje się w tematykę niniejszego bloga, w żadnym wypadku nie jest romansem, lecz wydała mi się tak ciekawie napisana, iż uznałam, że muszę uhonorować jej autorkę krótkim postem na temat.

    Opowieść „Drzewo do samego nieba” to krótka historia. Nie trzeba widać wiele słów, by napisać wspaniałe dzieło. Jest tu wszystko, czego powinno się uczyć dzieci – uprzejmość, życzliwość, umiejętność przezwyciężania drobnych nieporozumień z innymi, uczciwość, dobre serce, szacunek dla innych ludzi, ale również dla zwierząt, dla natury. To wreszcie zjednoczenie w sprawach ważnych, zawieranie przyjaźni. To piękne marzenia i budowanie pięknych wspomnień.

    Książka jest naprawdę krótka, najczęściej ładnie ilustrowana. Nie będziecie potrzebować na jej przeczytanie więcej niż 40 minut. Dlatego nawet, jeżeli nie było Wam dane, Drodzy Czytelnicy, zapoznać się z lekturą w dzieciństwie, nawet jeśli nie macie w perspektywie obowiązku sięgnięcia po „Drzewo do samego nieba”, gorąco zachęcam, by jednak poświęcić opowieści kilka chwil. Chociażby po to, by zatrzymać się na moment i przypomnieć sobie o tym, co w życiu ważne.


Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil



niedziela, 6 października 2024

Co z tą urodą, dziewczęta? Czyli post bonusowy ;)

 

    Kiedy miałam osiemnaście lat i poważnie zastanawiałam się, co chciałabym w życiu robić, na jakie studia pójść itp., nie umiałam znaleźć odpowiedzi. Któregoś razu postanowiłam skorzystać z pomocy specjalistów w rejonowej poradni psychologiczno-pedagogicznej i wybrałam się na testy predyspozycji zawodowych. Niestety, nawet te testy nie przyniosły odpowiedzi. Pamiętam, jak czekałam na wyniki i pani pedagog specjalny powiedziała do mnie w końcu "Mam dobre i złe wieści. Dobre są takie, że generalnie możesz być kim chcesz. Złe, chyba nie o to ci chodziło, gdy przychodziłaś na te testy". Innymi słowy z testów wyszło, iż mam po trochę predyspozycji do większości zawodów, które mieli określone w tych testach. Szukając dalej, poszłam więc prywatnie do niepublicznej poradni psychologicznej, ale tam byłam zaskoczona, bo pani psycholog, choć pochwaliła "dojrzałość", że tak poważnie podeszłam do sprawy wyboru przyszłej pracy i inne tego typu, nie interesowała się za bardzo rozmową o predyspozycjach zawodowych. Dziś już wiem, że nie miała po prostu kompetencji w tym względzie. Ale skoro już byłam na opłaconej wizycie, postanowiła ze mną "pogadać tak ogólnie". Rozmawiałyśmy o szkole (bo kończyłam liceum), ale również o marzeniach i moim ogólnym samopoczuciu. Zapytała mnie wreszcie "A co poza tym, jak się sobie podobasz, masz chłopaka?" Miałam osiemnaście lat, ale tak naprawdę nigdy wcześniej nie miałam chłopaka. Odpowiedziałam więc "Nie, niespecjalnie się sobie podobam. Chyba nie jestem zbyt ładna, bo jakoś chłopcy się mną nie bardzo interesują." Psycholog uśmiechnęła się i odpowiedziała "Kochana, nie te dziewczyny mają chłopaków, które są ładne, ale te, które myślą, że są." To zdanie na długo zapadło mi w pamięć. Nie wiem, czy jest tak, jak mówiła, ale szczerze? W tamtym czasie rozmowa z panią psycholog sprawiła, że przestałam aż tak przejmować się tym, czy jestem ładna, czy nie. 


I tym optymistycznym akcentem...

Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


piątek, 4 października 2024

O tym, dlaczego czasem blurb działa na niekorzyść książki, czyli kupiłam kilka miesięcy temu najnowszą powieść Vi Keeland…

 

    Jest kilku autorów powieści, których książki kupuję w ciemno. Po prostu… widzę nowy tytuł? Kupuję. Czasem czytam opis na okładce (blurb), czasem od razu zabieram się za właściwą lekturę sadząc, że dokładnie wiem, czego się spodziewać…

    „The Unravelling” to najnowsza, tegoroczna powieść Vi Keeland. Czekałam na nią od początku roku i, gdy tylko znalazłam e-book do kupienia – kupiłam. Oczywiście książka nie jest jeszcze dostępna w języku polskim, na to pewnie będzie trzeba chwilę poczekać. Ale tekst po angielsku już dawno przestał stanowić dla mnie problem.

    Za książki Vi najczęściej zabieram się od razu po zakupie. Nie czytam próbnego, darmowego fragmentu (nie zawsze jest zresztą dostępny), nie czytam opisu czy recenzji, tylko od razu pochłaniam powieść. Ale tym razem coś na okładce i coś w dedykacji zamieszczonej przez autorkę sprawiło, że jednak zapragnęłam dowiedzieć się, o czym ma być historia. Przeczytałam blurb i zamarłam. Serio? Sprawa kryminalna, zaburzenia psychiczne, obsesja a nie miłość? Czy ja na pewno kupiłam powieść od „mistrzyni amerykańskich romansów” - Vi Keeland? I nie wiem teraz, co robić… Czytać, czy nie? Niby to wciąż Vi Keeland, ale co będzie, jeśli autorka tym razem napisała coś zupełnie innego niż jej zwyczajny, uwielbiany przeze mnie styl? Co, jeżeli to będzie powieść o wszystkim tym, czego w książkach nie lubię? Skoro Vi postanowiła napisać kryminał, czy istnieje również obawa, że „The Unravelling” może nie skończyć się dobrze? Przeczytałam recenzje i spoilery, ale niestety niewiele mi to dało. Wciąż się waham. Zaryzykować i przeczytać, czy odłożyć do tych kilku tytułów trzymanych przeze mnie na stosie „może kiedyś…”?


    Cóż, sezon na „długie, zimne wieczory” uważam za rozpoczęty, więc jeśli ostatecznie zdecyduję się zapoznać z fabułą „The Unravelling” na pewno dam Wam znać wkrótce. Na razie podchodzę do tytułu jak pies do jeża ;). 


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil*



*Ciekawostka! Kilka miesięcy temu zrobiłam sobie i przerobiłam w programie graficznym podobne zdjęcie do tego, które widać na okładce e-booka od Vi, aby mieć roboczą stronę tytułową do jednej z moich autorskich historii :D.


czwartek, 3 października 2024

ja, kiedy kocham

 

ja, kiedy kocham nie myślę realnie w swoim zanurzona pełnym wirów świecie jakby zaburzona i wielce nierozważna nie rozumiem czego pragnę czy też samej siebie

z pozytywki katarynka odgrywa wciąż to samo i nagle się urywa, bo takie jest życie, że ja kiedy kocham - kocham tylko skrycie, bez dotyku i głosu, królowa chaosu

ja, kiedy kocham wyglądam tak samo, tylko może częściej nie patrzę ci w oczy i może niezbyt wysypiam się w nocy, w dzień na jawie śniąca o niemożliwościach

Sil


fot. Sil


środa, 2 października 2024

Ewa Demarczyk, Kora (Manam) czy Justyna Steczkowska? Otóż żadna z Pań, czyli Miron Białoszewski i jego "Karuzela z madonnami"

 

    Jeżeli ktoś zapyta, co to za utwór "Karuzela z madonnami", prawdopodobnie większość respondentów odpowie, że piosenka... i tu, w zależności od tego, którego pokolenia będzie ów respondent reprezentantem, może paść nazwisko Ewy Demarczyk, Kory albo Justyny Steczkowskiej. Tymczasem "Karuzela z madonnami" to nic innego, tylko wiersz polskiego, nieżyjącego już współczesnego poety Mirona Białoszewskiego (1922-1983). Jeden z niewielu utworów artysty, który naprawdę uwielbiam, a który światło dzienne ujrzał około roku 1956.

    Nie będę pisała o technicznych atrybutach poezji Mirona Białoszewskiego, gdyż w przypadku tego poety mijałoby się to z celem. Wiersz typu wolnego u Białoszewskiego zyskuje niedefiniowalny w moim odczuciu kształt. Ale "Karuzela" posiada swój rytm, posiada niesamowitą wręcz melodyjność i podobnie jak wiersz "Lokomotywa" Juliana Tuwima, gdy czytamy te utwory, mamy wrażenie, że z każdym wersem nabieramy pędu. W przypadku "Lokomotywy" jest to doskonale opisany, pędzący pociąg, w przypadku "Karuzeli z madonnami", czujemy jakbyśmy wirowali wraz z bohaterami wiersza.

    Jak zawsze podkreślam przy okazji prezentacji jakiegokolwiek wiersza, poezja od prozy różni się tym, że w moim odczuciu prozę powinno się bardziej rozumieć, a poezję czuć. A jakie odczucia wzbudza we mnie "Karuzela z Madonnami"? To chaos, chaos, który bardzo chciałby udawać, że jest możliwy do uporządkowania. Takie właśnie jest macierzyństwo i dla mnie osobiście, ten wiersz wspaniale to pokazuje. Matki, czyli tytułowe Madonny, są uwięzione na karuzeli wraz ze swoimi dziećmi. Pędzą, próbując zachować pozory opanowania, gdy tak naprawdę mogą jedynie dostosować się do okoliczności. Jest to dla mnie przepiękny, emocjonalny, a jednocześnie bardzo elegancki wiersz i chylę czoła przed Mironem Białoszewskim, iż tak dobitnie był w stanie opisać to, co często nawiedza moje myśli.

    Kto jeszcze nie zna? Zachęcam do sięgnięcia po osobliwe utwory Mirona Białoszewskiego. Kto zna "Karuzelę" jako piosenkę, zachęcam do tego, by spojrzeć na nią, jak na coś głębszego. Kto jeszcze nie próbował terapii poezją, zachęcam, by dać jej szansę. Mówiąc za Szekspirem, "więcej jest rzeczy na ziemi i w niebie, niż się ich śniło waszym filozofom". Więcej jest sensu w utworze niż czasem jesteśmy w stanie ogarnąć.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil*


*zdjęcie fragmentu wiersza Mirona Białoszewskiego opublikowanego na stronie poezja.org

wtorek, 1 października 2024

Zapach konwalii - Rozdział 12

 

Zapach konwalii

Rozdział 12



  • Urszulo, poradzisz sobie beze mnie z kolacją, złociutka?


Tego dnia Petunia uwijała się szybko z nakrywaniem do obiadu. Zależało jej, aby posiłek upłynął ekspresowo, bo chciała jeszcze przygotować się na wieczór, a zabawa zaczynała się już o osiemnastej. Ula wspaniałomyślnie zaproponowała jej swoją pomoc.


  • Oczywiście, że tak. Zresztą zjem pewnie tylko jakąś kanapkę i wypiję szklankę kakao.

  • No cóż, marne menu jak na ten wyjątkowy wieczór – skrzywiła się kucharka ustawiając na stole spory półmisek z ryżem.

  • Jak dla mnie to zwykły wieczór, Petunio.

  • No tak, jesteś pod tym względem taka jak ON. Jak Pan. – wskazała głową w kierunku skrzydła, w którym mieszkał Simon – Jaśnie Panu przygotuję kolację przed samym wyjściem i zaniosę do jego gabinetu, jak zwykle.

  • Nie ostygnie wszystko? Może ja coś przygotuję?

  • Nie martw się, to nie pierwszy raz, gdy wychodzę po południu – roześmiała się kobieta – Wszystko będzie w sam raz.


Urszula tylko się uśmiechnęła, bo w tym momencie do kuchni weszła, a raczej wbiegła, Helena.


  • Wiecie, że jeszcze nie otworzył?

  • Czego nie otworzył i kto, złociutka? - Petunia przemieszała energicznie gulasz w garnku, po czym przelała go do sporej wazy.

  • Jaśnie Pan. Jeszcze nie otworzył prezentów od nas. Wciąż stoją na stole w jego salonie, tak jak je ustawiłam tydzień temu!


Ula przysłuchiwała się z zainteresowaniem dyskusji. Do teraz dziwiła się zupełnym brakiem reakcji na swój podarunek i dedykację... Rozumiała już, dlaczego żadnej się nie doczekała.


  • Niedobrze, jak nie otworzy w najbliższych dniach, to mój prezent będzie można od razu wyrzucić – Petunia zmartwiła się lekko.

  • No tak – zaśmiała się pokojówka – Ty wszystkim zapakowałaś ciasteczka. Może mu powiedzieć? Szkoda byłoby, aby te pyszności się zmarnowały.

  • Wiesz, jak nie znosi takich uwag.

  • No tak...

  • Dobrze, jesteśmy wszyscy - kobiety dopiero teraz zauważyły nadejście Roberta, zaś Gabriela już dawno wyjechała, więc ostatni obiad starego roku, miał upłynąć w zmniejszonym gronie – W takim razie, smacznego.



***


Kilka godzin później...


Z jakiegoś powodu Urszula postanowiła odprowadzić Petunię, Roberta i Helenę na przystań. Patrzyła też jak odpływają w wesołych nastrojach. Obie kobiety długo machały jej zawzięcie, aż zupełnie nie straciła ich z oczu. Właściwie do ostatniej chwili pytały, czy na pewno nie wybierze się z nimi do miasta, a gdy stanowczo odmówiła, życzyły udanej nocy i szczęśliwego nowego roku. Wszyscy też ją uściskali serdecznie na pożegnanie. Dziwnie się z tym poczuła, ale były to raczej pozytywne emocje. Wreszcie łódka Roberta zniknęła całkiem we mgle, więc spokojnie mogła zawrócić do pałacu. Z oddali widziała światło w oknie gabinetu Pana von Dohna, lecz poza tym w domu było raczej ciemno. Przyspieszyła kroku, gdy zorientowała się, że właśnie zaczął padać mokry śnieg.

Weszła do środka i starannie zamknęła za sobą ogromne drzwi a następnie poszła prosto do biblioteki, by zdjąć z regału powieść, która wpadła jej w oko kilka dni wcześniej. Rano dokończyła już poprzednią książkę. Wyjęła opasłe tomiszcze ciesząc się, że chyba jednak Sylwestra będzie miała dość ciekawego. Jeszcze przez chwilę przeglądała inne pozycje, czy nie znajdzie się coś nawet bardziej interesującego, po czym powoli zaniosła wybraną powieść do swojej sypialni.

Zerknęła na zegar. Do następnego zabiegu miała jeszcze dwie godziny, zeszła więc do kuchni na kolację. Tak jak zaplanowała przyrządziła sobie kanapkę według własnego gustu, bo do tej pory jadła tu tylko to, co przygotowała Petunia. Wypiła szklankę kakao a po namyśle jeszcze jedną i wzięła kawałek placka, który został od obiadu. Do pokoju zaniosła talerz z ciastem i szklankę wody, gdyż pomyślała, że może wieczorem czytając najdzie ją ochota na małą przekąskę.


  • Półtorej godziny, zabieg... i miła nocka – myślała głośno – Może wezmę teraz kąpiel, aby wieczorem móc od razu wskoczyć do łóżeczka? - rozmarzyła się.


Ostatecznie tak też zrobiła. Nalała sobie aromatycznego olejku do wanny i zanurzyła się po szyję w wodzie i pianie. Przez kilkanaście minut odprężała się starając się nie myśleć o niczym, jednak nie do końca jej się to udawało. Ile raz zamknęła oczy, widziała przystojną, mroczną twarz Simona, pomimo faktu, że wciąż ze wszystkich sił, starała się wygonić go ze swoich myśli. Wreszcie zrezygnowana wstała, powycierała ciało i wysuszyła włosy. Nałożyła krem do twarz a później balsam o słodkim czekoladowym zapachu i konsystencji budyniu. Ten specyfik miała na specjalne okazje. Używała go do poprawienia humoru.

Ani się obejrzała, gdy musiała już zbierać się na ostatni w tym roku zabieg. Szybko ubrała swoje ulubione leginsy oraz tunikę i zbiegła po schodach.


Zjawił się jak zwykle punktualnie, starannie zamykając za sobą drzwi, chociaż nikogo innego oprócz nich nie było w domu. Zmierzył ją wzrokiem, lecz tym razem nie pozostał milczący.


  • Myślałem, że pojedzie Pani ze wszystkimi do miasta – oznajmił.

  • Nie planowałam tego, poza tym, musiałby Pan wtedy zrezygnować z ostatniego zabiegu.

  • Cóż, jakby Pani poprosiła to bym zrezygnował.

  • Nie było takiej potrzeby, nie chadzam na zabawy.

  • Rozumiem. W takim razie zaczynajmy. Rwie mnie dzisiaj jak diabli – skrzywił się kładąc na leżance.

  • Proszę się odprężyć...


Zaczęła masaż. Gdy tylko przyłożyła rozgrzane olejkiem dłonie do lędźwi mężczyzny, Simonowi wyrwał się niekontrolowany dźwięk. Drgnęła lekko słysząc to, ale nie skomentowała. Jej pacjent również nie odezwał się więcej, lecz podświadomie spiął mięśnie. Przesunęła ręce wzdłuż jego boków, aby mężczyzna rozluźnił się. Po chwili faktycznie tak się stało…


***


Simon przymknął oczy i jak zwykle, gdy czuł jej bliskość, nie był w stanie logicznie myśleć. Instynktownie wtulał się w każdy jej dotyk pragnąc czuć jej ręce wszędzie i jak najintensywniej. Gdy zegar oznajmił koniec zabiegu, westchnął przeciągle.


  • Dziękuję, Panie von Dohna Może się już Pan ubrać.


Wstawał niechętnie, gdyż tego wieczora nie miał w sobie złości. Nie zaczął się jednak ubierać, jak to zwykle miał w zwyczaju, gdy tylko Urszula przestała go dotykać, a przysiadł na leżance i śledził każdy jej ruch. A było na co popatrzeć. Jej zgrabne ciało poruszało się z wyjątkową gracją i zwinnością. Jej ruchy były szybkie, lecz dokładne. Jej sylwetka ładnie opięta ciemnym materiałem, nie pozostawiała wiele dla wyobraźni, choć może nie każdy uznałby leginsy oraz prostą tunikę za powabne. W tym stroju widać było jednak wszystkie kuszące krągłości Urszuli, z czego prawdopodobnie nawet nie zdawała sobie sprawy.



***


Urszula czuła się lekko speszona widząc, jak białowłosy mężczyzna ją obserwuje. Nie wiedziała, skąd zmiana w jego zachowaniu. Jeszcze przy poprzednim zabiegu był dość obcesowy i spięty. Teraz zaś wodził za nią wzrokiem, jakby była jakimś interesującym zjawiskiem a nie zwykłą fizjoterapeutką. Zrobiło jej się gorąco od tego palącego spojrzenia. Mimowolnie przypomniała sobie wieczór w jego sypialni, gdy szukała go po wigilii. Nie wytrzymała i uniosła brwi w jego kierunku.


  • Czy mogę jeszcze w czymś pomóc, Panie von Dohna?

  • Sam nie wiem... - mruknął, zanim zdążył ugryźć się w język.

  • W takim razie, czy mogę już iść?

  • Jeśli chcesz... - nie przestawał wwiercać wzroku w jej twarz – Ale możesz też zjeść ze mną kolację...


Urszula otworzyła szerzej oczy ze zdziwienia, nie bardzo wiedziała co odpowiedzieć. Nagle przed oczami znów stanęła jej sytuacja sprzed kilku dni. Jego bliskość, jego namiętna furia i gorący dotyk na skórze. Jego męskość wtulona w jej podbrzusze…


  • Panie von Dohna. - szepnęła ledwo słyszalnym głosem – To chyba nie jest najlepszy pomysł.


Mężczyzna jakby dopiero w tym momencie obudził się z transu, w który wprawił go delikatny dotyk tej kobiety. Jego oblicze spochmurniało, gdy zdał sobie sprawę, co przed chwilą zaproponował swojej pielęgniarce. Po co to właściwie zrobił? W dodatku odczuwał jeszcze coś, jakby zawód i złość, że mu odmówiła. Wstał gwałtownie z leżanki i pospiesznie się ubrał.


  • Jak uważasz. Do jutra... Pani Bielik! - mruknął przez ramię i pospiesznie wyszedł.


Urszula zaś stała wciąż w tym samym miejscu, zastanawiając się, dlaczego po wyjściu Simona odczuwa tak ogromną pustkę.



poniedziałek, 30 września 2024

Feministki, wróżki, jasnowidzki, czyli komentarz do artykułu z nieco mniej szablonowego czasopisma dla kobiet

 

    Nie jestem stałą czytelniczką czasopisma "Wróżka", jednak raz na jakiś czas, gdy przechodzę obok stojaka z gazetami, taka czy inne okładka mnie do siebie przyciągnie. Magazyn za 11,99 zł może nie należy do najtańszych, ale cena jest na tyle przystępna, że gdy jestem czegoś w nim ciekawa, to biorę :). Tym razem nie przeczytałam nawet tytułów okładkowych, bo zainteresował mnie bardziej element graficzny. Całe mnóstwo motyli? Pewnie, że to kupię!

    Co do miesięcznika "Wróżka" od zawsze miałam odczucia ambiwalentne. Z jednej strony jestem ciekawa "innego" spojrzenia na rzeczywistość, które niejednokrotnie prezentowane jest w treści artykułów, ale też niektóre teksty są zbyt dalekie nawet od mojego zdrowego rozsądku. Z dużą rezerwą podchodzę do felietonów "jasnowidzki" o jej wizjach podczas spotkań z klientami (ciekawe, że są to głównie kobiety), ale "Wróżka" to nie tylko tak osobliwe teksty. Pisałam już kiedyś, że uwielbiam chociażby artykuły Doroty Sumińskiej, znanej również z audycji o zwierzętach z radia TOK FM. "Wróżka" to oczywiście też troszkę bardziej obszerne niż w innych magazynach dla kobiet horoskopy, ale o ile jestem gorącą fanką czytania wszelkich horoskopów, które wpadną w moje ręce, nie oznacza to, że w nie wierzę w jakimkolwiek stopniu. Czy komuś te horoskopy się sprawdzą? Pewnie! Przy takiej ilości ludzi na świecie, oczywiście, że za którymś razem się trafi. W końcu zodiaków mamy tylko 12... 

    Ale to, co naprawdę zaciekawiło mnie (oprócz okładki, rzecz jasna) w najnowszym numerze "Wróżki" to artykuł w formie wywiadu o tym, że "Kobiety mają kłopot z feminizmem". Wywiad przeprowadza Marzena Czuba z Joanną Sławińską. W tekście czytamy, że polskie kobiety boją się być utożsamiane z feministkami, ale tylko z jednego powodu. Feminizm w naszym kraju jest postrzegany błędnie i utożsamiany z tym, co nienaturalne. Tymczasem nic bardziej mylnego, bo to, czym jest prawdziwy feminizm to po prostu równość praw. Feminizm to nie jest nienawiść do mężczyzn, ale postrzeganie ich jako partnerów. To nie jest nawoływanie do nie dbanie o siebie, ale raczej prawo do wyboru, w jaki sposób chcemy o siebie dbać. Feminizm to prawo wyborcze, prawo do edukacji, do pracy, do rozwoju, ale również do szczęścia. To przypomnienie, że kobieta ma takie samo prawo, aby o nią dbać w związku, jak mężczyzna. 

     Artykuł "Kobiety mają kłopot z feminizmem" nie był bardzo obszerny, zaledwie dwie strony, z czego 1/3 zajmowała grafika, ale moim zdaniem był warty przeczytania. Panie poruszyły w nim najważniejsze zagadnienia problemu i choć nie podały zbyt wielu rozwiązań, to na pewno skłoniły do myślenia. Najbardziej jednak podobało mi się stwierdzenie, które zostało wyróżnione przez grafika na boku tekstu. Nie będę go w całości przytaczać, napiszę tylko sens, który udało mi się wychwycić. Nienawiść do mężów to raczej domena pań, które uważają, że nie są feministkami, ponieważ to one nie dają sobie prawa do równości w związku. A to niestety rodzi frustracje.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil




sobota, 28 września 2024

ból istnienia

 

choćby świat cały i więcej

zachwycał się bólem istnienia

nie chcę czuć nienawiści

do życia

nie chcę odczuwać cierpienia

i choćby poeci smutni

i gwiazdy na jasnej scenie 

pisali przecudne pieśni z poranionego serca

nie chcę odczuwać cierpienia

od życia i nieistnienia

od nienawiści do świata

i więcej aż do znudzenia


czasami łzy piszą za mnie

czasami myśli mam czarne

czasami się tylko boję

czasami w otchłani stoję

czasami nie jestem sobą

czasami tęsknię za tobą

choć ciebie naprawdę nie ma

jest tylko ten ból istnienia


Sil


fot. Sil


piątek, 27 września 2024

Miłosne dylematy, czyli komentarz do artykułów o zdradach emocjonalnych

 

    Pisałam kiedyś przy okazji takiej, czy innej recenzji, że jednym z kilku wątków, za którym nie przepadam w powieściach romantycznych jest motyw zdrady. Powieści "drugiej szansy" po zdradzie jednego z partnerów raczej unikam, jeśli oczywiście jestem w stanie stwierdzić, czy taki wątek pojawi się w treści. Ale trzeba tu doprecyzować, bo w ostatnich latach temat zrobił się troszkę bardziej złożony. Ja unikam powieści, w których pojawia się wątek dosłownej zdrady (fizycznej). A przecież coraz częściej mówi się o tym, że zdrada to nie tylko pozamałżeński stosunek seksualny, to również związek platoniczny z inną osobą niż partner.

    Bezpośrednią przesłanką do napisania niniejszego komentarza jest artykuł, który pojawił się 13 września na portalu kobieta.onet.pl "Zdrada emocjonalna. Czy ja przesadzam, czy mój mąż mnie właśnie zdradza" (link -> TUTAJ). W artykule bohaterka żali się na zbyt bliską relację jej męża z koleżanką z pracy. Ale problem nie jest nowy i wiele różnych portali, w tym portali prawniczych oraz czasopism kobiecych (np. Vogue) poruszało już podobną tematykę.

    Jeszcze kilkanaście lat temu, gdy ktoś wspominał o zdradzie, rozmówca mógł domniemywać, że chodzi o seks. Obecnie niekoniecznie tak jest. Parę lat temu w mediach pojawiła się informacja, iż doszło do pierwszego rozwodu w wyniku romansu internetowego. Pojawiła się dyskusja, czy sąd słusznie rozwiązał małżeństwo z winy mężczyzny, który, jak twierdził, nigdy nawet nie spotkał się ze swoją "wirtualną" kochanką, ale ostatecznie uznano, iż tak, wyrok był jak najbardziej sprawiedliwy. I ja zgadzam się z tym wyrokiem, ale trzeba pamiętać, że dla różnych osób poczucie zdrady będzie wzbudzało coś zupełnie innego. Wciąż znam wiele pań, które sądzą, że zdrada jest tylko wtedy, gdy mąż wchodzi w relacje seksualne z inną kobietą, ale nie mają nic przeciwko, żeby ich partner utrzymywał "przyjaźnie" z innymi paniami. Znam też zjawisko odwrotne. Jakiś czas temu któraś z moich koleżanek stwierdziła, że gdyby mąż odbył stosunek z prostytutką to w ogóle by tego nie uznała za zdradę, ale gdyby na przykład miał przyjaciółkę, której powierzałby wszystkie swoje sekrety to już by się poczuła zdradzona. Są wciąż na świecie małżeństwa/związki otwarte, w których obydwoje partnerzy mają prawo szukać sobie dodatkowych partnerów seksualnych, zaś lojalność małżeńska znaczy u nich coś zupełnie innego - wspólne wychowanie dzieci, wspólną pracę, wspólnie spędzany czas wolny. Mówi się również sporo o tym, że zdrada jest wtedy, gdy jedno z partnerów traci poczucie bezpieczeństwa w związku, gdy czuje się zagrożone. Jeśli mąż czy żona spędza mnóstwo czasu na kontaktach z innymi osobami w tajemnicy przed partnerem (ale również jawnie), partner ma prawo czuć, że jego pozycja w związku jest zagrożona. Często rodzi się też obawa, czy aby mąż z "przyjaciółką" lub żona z "przyjacielem" nie omawiają małżeńskich spraw intymnych, czy mówiąc kolokwialnie "nie obgadują, nie śmieją się z partnera". To wszystko może wprawić w emocjonalny dyskomfort, zrodzić kompleksy czy wywołać poczucie zagrożenia, wstydu a nawet odrzucenia. Może się więc okazać, że nawet jeśli faktycznie nie nastąpi zdrada w tradycyjnym, seksualnym znaczeniu, partnerka/partner stracą zaufanie do drugiej osoby w związku. Może się okazać, że małżeństwo/związek tego nie przetrwa.

    Dlaczego więc napisałam, że nie toleruję w powieściach tylko wątku zdrady fizycznej a emocjonalna mi aż tak nie przeszkadza? Przede wszystkim uważam, że o ile można odbudować zaufanie przy zdradzie emocjonalnej, to zdrady seksualnej nie da się już naprawić. Wiem, że niektórym się to udaje, ale dla mnie osobiście jest to punkt graniczny. Jako osoba, która nie jest w stanie odłączyć intymnego dotyku od głębszych uczuć, nie widzę możliwości powrotu po zdradzie fizycznej. 

    W ostatnim czasie rzadko zachęcam Was, Drodzy Czytelnicy, do dyskusji pod postami, ale gdyby ktoś miał ochotę podzielić się w komentarzu pod niniejszym tekstem albo w wiadomości prywatnej, jaki jest Wasz pogląd na temat zdrad emocjonalnych, przyznam szczerze, że tym razem jestem bardzo ciekawa.

Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


czwartek, 26 września 2024

Zapach konwalii - Rozdział 11

 

Zapach konwalii

Rozdział 11


Dni mijały. Radosna świąteczna atmosfera, która nawet w tym domu była odczuwalna wśród służby, minęła, lecz nie bezpowrotnie. Tego dnia przy kolacji cała służba znów trwała w radosnym uniesieniu. Zbliżał się bowiem koniec roku i, jak się okazało, wszystkie Panie jak również Robert wybierali się gdzieś na zabawę. Pan Braun i Petunia przyjęli zaproszenie od przyjaciół w miasteczku po drugiej stronie jeziora, natomiast obie pokojówki tę wyjątkową uroczystość postanowiły spędzić u swoich krewnych. Helena u córki, zaś Gabriela u kuzynki. Ta ostatnia musiała więc wziąć dłuższy urlop, bo jej krewna mieszkała aż w Berlinie. Pozostali mieli wrócić w Nowy Rok i być do dyspozycji Jaśnie Pana już po południu.


  • A Ty, złociutka? - Petunia zaszczebiotała nad stołem zwracając się do obserwującej wszystkich, ale milczącej do tej pory Urszuli – Jakie masz plany na sylwestrową noc?

  • Ja zamierzam iść spać, jak zwykle – uśmiechnęła się zapytana.

  • Jak to? Taka młoda dziewczyna? To chodź z nami do miasta.

  • Lepiej nie. Nie przepadam za takimi zabawami.

  • O? To jak Jaśnie Pan...

  • Pan von Dohna nie wychodzi z domu na Sylwestra? - zdziwiła się Urszula, ale jakoś po chwili zastanowienia uznała, że odpowiedź jest oczywista, biorąc pod uwagę to, co do tej pory zaobserwowała w tym domu. Zresztą stan zdrowia Simona nie pozwoliłby mu na normalną zabawę sylwestrową...

  • Nie, oczywiście, że nie... Po TAMTYM, nigdzie właściwie nie wychodzi. Nawet służbowo wyjeżdża co najwyżej raz, dwa razy w roku. Tylko, gdy absolutnie musi - Petunia przyciszyła głos – Może to i lepiej, że zostaniesz. Zaopiekujesz się nim... Zapowiadają śnieżycę i silny, północny wiatr, więc może być w bólu.

  • Cóż, będę oczywiście do jego dyspozycji. A jak nie będzie mnie potrzebował, to poczytam do późna. Widziałam wczoraj całkiem ciekawie zapowiadającą się powieść w bibliotece.

  • Podziwiam Panienkę, tzn. Panią, że tyle czyta. Ja długo nawet nie wiedziałem, gdzie jest biblioteka, a teraz czasem korzystam, ale tylko z poradnika medycznego... albo ogrodniczego – zaśmiał się Robert.


Urszula uśmiechnęła się i już miała coś odpowiedzieć, lecz w tym momencie zdała sobie sprawę, że za pięć minut ma zabieg ze swoim pracodawcą. Jak to mogło się stać, że tak się zasiedziała? Jak oparzona wstała od stołu i rzucając krótkie „och, jak późno!” wybiegła z jadalni. Na szczęście zdążyła, gdy jednak zamykała drzwi, już słyszała kroki Simona na schodach.

Odetchnęła z ulgą, gdy uświadomiła sobie, że wszystko na wieczorny masaż przygotowała już sobie po poprzednim. Zapaliła tylko świeżą świecę i czekała.

Jak zwykle, gdy ostatnie uderzenie zegara zwiastujące pełną godzinę przebrzmiało, w drzwiach pojawił się jej pacjent. Twarz miał zaciętą, domyśliła się więc, że musi go mocniej boleć. Wiatr nerwowo poruszający wierzchołkami łysych drzew za oknem, wyjaśniał przyczyny. Urszula zachowała spokój, chociaż już widziała, że i humor mężczyźnie znacznie się pogorszył przez te kilka godzin.


  • Czy zrobić Panu zastrzyk, Panie von Dohna? - zapytała widząc, jak bardzo się krzywi zdejmując koszulę.

  • Nie – odburknął przez zaciśnięte zęby.

  • Ale widzę, że...

  • Powiedziałem, nie! - warknął jeszcze nieprzyjemniej.


Poczekała aż ułoży się na kozetce, rozgrzała dłonie ciepłym olejkiem i powoli przyłożyła jedną rękę do środka pleców, nie zdążyła jednak wykonać żadnego ruchu.


  • Niżej! - rozkazał głosem nieznoszącym sprzeciwu.


Zdziwiła się, nigdy dotychczas nie zgłaszał jakichkolwiek uwag do jej zabiegów. Wręcz przeciwnie, wydawał się z nich bardzo zadowolony, chociaż nigdy nie powiedział ani słowa. Nie pochwalił jej, ale też nie krytykował. Opuściła odrobinę dłoń.


  • Tutaj? - zapytała spokojnie.

  • Jeszcze niżej.


Delikatnie przesunęła ręką po jego plecach, czuła jak mężczyzna napina mięśnie, po chwili usłyszała też syk bólu.


  • Mocniej, do cholery! Siedziała Pani na kolacji godzinę, chyba więc ma Pani siłę! - warknął.

  • Z całym szacunkiem, Panie von Dohna, ale znam się na tej pracy – odpowiedziała spokojnie, chociaż czuła już rosnącą w sobie złość. Nie znosiła, gdy ktoś tak ją traktował. Jak worek do bicia!

  • Dziś skłonny jestem wątpić! Mocniej, powtarzam!

  • Panie von Dohna, uważam, że...

  • I najlepiej proszę się nie odzywać! - przerwał jej w sposób całkowicie pozbawiony dobrych manier.


Urszula już chciała coś odpowiedzieć, jednak w ostatniej chwili opanowała się, przygryzła wargi i po dwóch uspakajających wdechach zabrała się za masowanie. Używała przy tym znacznie więcej siły niż zazwyczaj, była też spięta jak nigdy. Nic dziwnego, że już po kilkunastu minutach odczuła rosnące zmęczenie. Bolały ją dłonie i zesztywniały kark. Wytrzymała jeszcze tylko kilka minut, po czym odsunęła się gwałtownie.


  • Na dziś wystarczy - oznajmiła krótko.

  • Doprawdy? Nie słyszałem, aby zegar wybijał godzinę dwudziestą pierwszą.

  • Masaż był intensywniejszy niż zwykle, więc pół godziny wystarczy – odparła lekko zdyszana.

  • Nic z tych rzeczy. Proszę kontynuować!

  • Nie, powiedziałam wystarczy i proszę mi wierzyć, że wiem to lepiej niż Pan! Poza tym, już jestem zmęczona.

  • Do roboty, do cholery! - syknął – Nic nie rozumiesz? Ja cierpię, a Ty jesteś zmęczona? Nie za to Ci płacę! Widać, że nigdy nie cierpiałaś. No już, kontynuuj!

  • Nie i wie Pan co? Mam już tego wszystkiego dość! Pouczył mnie Pan, że nie przerywamy sobie wzajemnie wypowiedzi już pierwszego dnia, gdy tu przybyłam. Tymczasem Pan przerywa mi dziś notorycznie. Wyżywa się Pan na mnie nieustannie a ja tu jestem po to, aby się Panem opiekować, nie zaś po to, by traktowano mnie jak worek treningowy! - wyrwało jej się. Gdy słowa przebrzmiały poczuła, że serce wali jej gwałtownie w piersi.


Simon zastygł na chwilę słysząc niespodziewany wybuch kobiety. Zupełnie nie spodziewał się tego. Powoli podniósł się i stanął obok leżanki. Nie ubrał się jeszcze. Urszula przełknęła ślinę, widząc jak mierzy ją wzrokiem. Napięcie opadło, ale pozostał strach. Bała się, że w ten oto sposób właśnie pozbawiła się pracy. Ale nie tylko tego… Bała się, że go zraniła.


Natomiast białowłosy jeszcze przez chwilę przyglądał się jej z zagadkowym wyrazem twarzy, po czym bez słowa ubrał się i wyszedł, jak tylko mógł najprędzej. Opuszczenie przez niego pomieszczenia oznajmił gwałtowny huk zatrzaskiwanych drzwi.


Tego dnia już go nie widziała. Jednak on widział ją…



***


Simon był w dziwnym nastroju odkąd wyszedł z gabinetu zabiegowego. Sytuacja, która miała tam miejsce wzbudzała w nim zupełnie skrajne uczucia. Raz był zły na siebie, że faktycznie wyżywał się na niczemu niewinnej kobiecie za swoje własne słabości, za tę niezdrową fascynację, a raz uważał, że jej wybuch był niewybaczalny i należałoby ją za to zwolnić. W końcu, kierowany impulsem postanowił pójść i porozmawiać ze swoją pielęgniarką. Nawet nie zauważył, że minęła właśnie godzina 23. Dopiero, gdy stanął już pod drzwiami Urszuli zorientował się, że w domu jest bardzo cicho i ciemno. Odruchowo zerknął na zegarek i zaklął pod nosem, że tyle zwlekał, mimo to nie wycofał się. Czuł, że musi porozmawiać z kobietą za wszelką cenę i, że nic go przed tym nie powstrzyma, nawet późna pora. Uniósł dłoń i zapukał mocno w drzwi. Stał dłuższą chwilę, jednak nikt nie odpowiedział. Zdziwił się. Może już spała? Już chciał odejść, ale nagle poczuł nieodpartą pokusę, aby jednak zajrzeć do jej pokoju. Ostrożnie nacisnął klamkę. Nim wszedł do środka zauważył, że nie było w pomieszczeniu zupełnie ciemno. Zaraz też zorientował się, iż światło pochodzi od małej lampki przy łóżku, jednak nie trudno było dostrzec, że samo łóżko jest puste, nie licząc książki leżącej na środku grzbietem do góry. Już miał wyjść, aby poszukać Urszuli gdzie indziej, gdy dostrzegł, że na podłodze jest jeszcze jeden snop światła i dopiero w tym momencie usłyszał szum wody. Przełknął ślinę, gdy odkrył, że jego piękna fizjoterapeutka prawdopodobnie właśnie bierze prysznic.

Przez chwilę stał bez ruchu na środku pokoju wiedząc, że powinien w tym momencie jak najszybciej opuścić pomieszczenie. Jednocześnie doskonale zdawał sobie sprawę, iż tego nie zrobi. Pokusa była zbyt silna. Wystawił swoje kule przed drzwi wyjściowe i z wielką determinacją zaczął iść najciszej, jak tylko mógł, podpierając się o ścianę. W tym momencie nie czuł nawet bólu, choć instynktownie zaciskał szczękę. Dotarł na miejsce i lekko pchnął uchylone drzwi. Jęknął na widok, który zastał w łazience.

Urszula stała tyłem do niego z twarzą wzniesioną ku górze. Relaksowała się widocznie, bo nie wykonywała prawie żadnych ruchów. Stała tylko i pozwalała, aby woda spływała po jej ciele. Nagle podniosła ramiona do góry, jakby przeciągając się. Obserwowała jak woda spływa po jej dłoniach ku łokciom, obróciła się delikatnie w bok, nieświadomie pozwalając Simonowi dojrzeć zarys swojego biustu. Opuściła ręce, aby pomasować swoje mokre ramiona, plecy oraz kark. Dopiero po dłuższej chwili sięgnęła po mydło.

Mężczyzna stał nieruchomo jak zahipnotyzowany. Doskonale wiedział, że znajduje się w bardzo niebezpiecznym położeniu, bo gdyby nagle kobieta odwróciła się, prawdopodobnie od razu by go zobaczyła. Mimo to nie mógł się ruszyć. Jego ciało tężało ogarnięte pożądaniem, pragnieniem, jakiego chyba jeszcze nigdy w życiu nie doświadczył. Stał teraz w rozchwianej pozycji, już prawie gotów, aby pójść i wyciągnąć ją spod tego prysznica, a później rozładować w niej to napięcie, które nim zawładnęło teraz i tyle razy wcześniej. Już prawie robił krok do przodu, już prawie szedł. Już prawie czuł dotyk jej skóry pod palcami, jej zapach. Wyobrażał sobie smak jej skóry, gorąco jej ciała… W ostatniej chwili opamiętał się, cofnął o krok i oddychając ciężko wyszedł z jej pokoju najszybciej jak potrafił.


***


Następnego dnia przyszedł na zabieg, jakby nigdy nic. Przywitał się skinieniem głowy, ze wszystkich sił unikając kontaktu wzrokowego. Nie odezwał się słowem, lecz dla Urszuli na szczęście nie było to nic nadzwyczajnego.

Gdyby tylko wiedziała, ile chciał jej powiedzieć...



Najpopularniejsze posty :)