Zapach konwalii
Rozdział 13
Przekręciła się do innej
pozycji, gdyż powoli lewy bok zaczynał jej już cierpnąć.
Pomyślała, że całkiem nieźle idzie jej czytanie. Już jedna
trzecia grubej powieści, którą sobie wybrała na wieczór została
przeczytana, wprawiając kobietę w marzycielski nastrój.
Dopiero
teraz zauważyła, że za oknem znów zaczął padać śnieg. Przez
chwilę wpatrywała się z daleka w tańczące przy szybie płatki i
nagle wpadła na szatański pomysł. Wyskoczyła z łóżka,
naciągnęła na siebie spodnie, sweter i płaszcz i postanowiła
przejść się do ogrodu, aby tam przywitać Nowy Rok. Chciała
koniecznie poczuć na twarzy delikatne, białe śnieżynki. W dwie
minuty już była na zewnątrz i zakręciła się wśród padającego
puchu. Czuła się lekka i wolna. Spojrzała w górę, na ciemną
bryłę
pałacu przed sobą. Na tle zaśnieżonego nieba wyglądał naprawdę
zjawiskowo, jak z bajki. Patrzyła przez chwilę i nagle dojrzała
cień na tarasie przy sypialni Simona.
Czyżby ją obserwował? Poczuła się nieswojo. Zacisnęła pięści
ze wzbierającej w niej złości, po czym kierowana impulsem zerwała
się i pobiegła z powrotem do wnętrza domostwa a później prosto
do skrzydła, które zajmował jej pracodawca. Serce zabiło jej
mocniej, gdy drugi raz od swojego przyjazdu tutaj zapukała do drzwi
jego sypialni. Nikt nie odpowiadał. Zapukała jeszcze raz, mocniej
Nic. Tym razem nie nacisnęła
klamki, ale podeszła do innych drzwi i znów zastukała ze
wszystkich sił. Wciąż nikt nie odpowiadał.
Przy kolejnym pokoju sytuacja
się powtórzyła – jej pukanie i całkowity brak odpowiedzi. Było
to nieco przerażające. Urszula poczuła, że po plecach przeszedł
jej dreszcz. Cofnęła się o krok i rozejrzała niepewnie. Już
miała odejść, gdy nagle zobaczyła, że drzwi na klatkę schodową
prowadzącą do wieży są uchylone. Przełknęła ślinę.
Bezwiednie zaczęła iść w tamtym kierunku i nie zatrzymała się,
aż jej dłoń nie natrafiła na szparę między drzwiami a framugą.
Coś zaskrzypiało, gdy lekko pchnęła drzwi. Aż podskoczyła,
słysząc to. Oparła się o ścianę i ciężko oddychała, nie
bardzo wiedząc, co robić dalej. Przez chwilę nic się nie
wydarzyło, otworzyła więc oczy i rozejrzała się po korytarzu.
Pusto. Półświadomie przekroczyła próg wchodząc na zakazany
teren.
Serce
biło jej jak oszalałe, gdy stawiała kroki na starych, krętych
schodach. Były wąskie, pachniały kurzem i stęchlizną. Mijały
sekundy, które jednak zdawały się być wiecznością, nim wreszcie
stanęła w miejscu, które zastanawiało ją od początku pobytu.
Zaczęła się rozglądać, ale było zbyt ciemno. Ostrożnie
przesunęła się w głąb pomieszczenia. Nagle poczuła, że o coś
się potyka. Wstrzymała oddech przerażona, lecz instynktownie
nachyliła się do tego przedmiotu. To była gruba świeca. Tuż obok
namacała zapałki i po chwili namysłu odpaliła jedną a następnie
przyłożyła ogień do knota. Dopiero teraz rozejrzała się znowu.
Wrzasnęła,
gdy zobaczyła miejsce, w którym tyle czasu spędzał jej pacjent. Z
wrażenia upuściła świecę, która na szczęście zgasła
momentalnie. Zasłoniła otwartą buzię dłonią i stała bez ruchu,
nie wiedząc co ze sobą zrobić. Co teraz zrobić? Chciała jeszcze
raz zapalić świecę i upewnić się, że jest w rzeczywistości a
nie w jakimś mrocznym koszmarze, jednak bała się. Bała się
zobaczyć jeszcze raz to, na co Simon von Dohna patrzył nieustannie,
każdego dnia, może i każdej nocy. Już się nie dziwiła, że jest
tak mroczny i okrutny. Teraz dziwiło ją, że w ogóle jeszcze
pozostał przy zdrowych zmysłach. Na ścianach, od podłogi po
sufit, poprzyklejane były ogromne zdjęcia, prawdopodobnie
policyjne, obrazujące wypadek samochodowy i zmasakrowane ciała
dwóch osób. Jak się domyśliła córki oraz żony Simona.
Zaczęła się cofać, chciała odejść jak najszybciej i zapomnieć,
że była tu kiedykolwiek. Choć w tym momencie nic już nie
widziała, bo w pomieszczeniu znów panowały przerażające
ciemności, to wciąż miała wrażenie, że te okropne obrazy są
tuż przy niej, że osaczają ją niczym złe duchy. Z jej oczu
zaczęły mimowolnie kapać łzy. Spróbowała namacać poręcz od
klatki schodowej. Musiała jak najszybciej stąd uciec. Nie zdążyła.
W tym momencie poczuła gwałtowne szarpnięcie. Sama nie wiedziała,
kiedy znalazła się na podłodze, przygnieciona ciężkim ciałem
mężczyzny.
Czuła jego oddech. Był tak
gorący, że miała wrażenie, iż zaraz od niego spłonie bok jej
twarzy. Nawet łzy, które wciąż intensywnie ściekały z jej oczu
wydawały się przerażająco gorące, jakby podgrzał je swoją
furią.
Jak śmiesz tu wchodzić! Za
kogo się uważasz?
Panie
von Dohna..
Proszę mnie puścić, chcę stąd wyjść! - zawołała dziko –
Simon!
Chcę
wyjść!!!
Wyjść? - nagle w
pomieszczeniu zabrzmiał jego przerażający śmiech – Nie, moja
droga. Nie tak szybko... Prowokujesz mnie od samego początku.
Sprawiasz, że nie panuję nad sobą. Wzbudzasz we mnie emocje, o
których już zapomniałem, że istnieją. Od których odchodzę od
zmysłów i szaleję... Nie, nie wyjdziesz stąd. Weszłaś w moje
życie o jeden raz za dużo i o jeden krok zbyt daleko.
Jego ostatnie słowa
wypowiedziane były niskim, przerażająco mrocznym głosem. Jego
wargi dotknęły w tym momencie jej ucha i nagle nie wiedziała, co
się dzieje, gdy odebrał jej oddech głębokim, brutalnym
pocałunkiem. Instynktownie, momentalnie oplotła go ramionami,
trzymając się tego mężczyzny, jakby od tego zależało jej życie.
Z równą siłą jak on, teraz to ona wpijała się w jego uta. Tak
brutalnie, jak robił to on. Usłyszała okrzyk wściekłości a
później trzask dartej odzieży, ale nie była w stanie myśleć, bo
w tym momencie usta mężczyzny natrafiły na jej błyskawicznie
obnażony dekolt i niżej, wciąż niżej. Błądził po jej ciele
jak oszalały a ona dyszała ciężko na pół z pożądania, na pół
z przerażenia. Ale nie tym, co się działo między nimi, lecz tym,
co widziała kilka minut wcześniej. Chciała, żeby sprawił, że te
obrazy znikną. Że o nich zapomni na zawsze. Nagle poczuła go w
sobie. Z okrzykiem bólu, wściekłości, rozpacz, pragnienia i już
niczym niepohamowanej namiętności w jednej chwili połączył ich
ciała w jedno. Urszula krzyknęła przeciągle, tak jak i on i
odpłynęła wraz z nim do innego świata.
***
Gdy
było po wszystkim i mężczyzna zszedł z niej wreszcie, ciężko
siadając obok niej. Nie czekała na jego słowa, nie czekała, czy
przypadkiem nie zapali znów światła i, czy nie będzie musiała
znów zobaczyć tego, czego nawet nie chciała pamiętać. Pozbierała
się szybko, nim zdążył się ruszyć w swojej niepełnosprawnej
formie i zbiegała ze schodów, jakby jej stopy miały skrzydła.
Mimo to nie udało jej się uciec. Potknęła się w ciemności na
wysokości sypialni i upadła płasko tuż pod drzwiami pokoju
Pana tego domu. Dogonił ją tam, od razu podciągając gwałtownie
do wnętrza, prosto do swojego łóżka. Początkowo szarpnęła się
dziko, próbując znów uciec. Wiedziała, że w jego stanie nie
udałoby mu się dogonić jej, gdyby naprawdę tego chciała, lecz
nagle jej wzrok padł na jego oczy. Zobaczyła w nich tak wiele, że
nie umiała już walczyć. Ani ze sobą, ani z nim. Tym razem to ona
pierwsza wpiła się w jego usta i przygniotła do pościeli. Na tę
jedną noc zapomnieli o wszystkim. Kochali się dziko, jakby od
tego zależało ich życie, ich przetrwanie.
Byli ze sobą do pierwszych godzin bladego świtu, tak intensywnie,
jakby świat miał się skończyć z jego nastaniem. A gdy zmęczeni
usnęli w swoich ramionach, wstał nowy dzień.
***
Urszula
obudziła się pierwsza, czując, że coś uniemożliwia jej swobodne
ruchy. Przełknęła ślinę. Pamięć zaczęła wracać wraz z
kilkoma pojedynczymi łzami. Jak najdelikatniej i najciszej
potrafiła, wyswobodziła się z mocnych objęć mężczyzny, Pana
tego domu... Zbierając swoje ubrania po drodze, na palcach wybiegła
z sypialni Simona.
W swoim pokoju wzięła
krótki, gorący prysznic i pobiegła do garderoby. Pospiesznie
ściągnęła swoją podróżną torbę z szafy, jak burza zaczęła
wrzucać do środka swoje rzeczy. Ubrania, kosmetyki. Upewniła się,
że niczego nie zapomniała, po czym opatuliła się szczelnie
płaszczem i wybiegła na zewnątrz.
Do
przystani doszła w kilka minut, wrzuciła torbę do małej łódki,
o której wiedziała, że Robert
używał jej w lecie do połowu ryb. Wiedziała, że czasu nie ma za
wiele zanim Simon obudzi się i zauważy jej nieobecność. Już po
chwili wiosłowała więc
ze wszystkich sił w kierunku majaczącego gdzieś w porannej mgle
miasteczka. Dopłynęła do brzegu, wyskoczyła z łodzi i starannie
przywiązała ją sznurem do jakiegoś szczebelka od pomostu.
Pobiegła do dozorcy, aby powiedzieć, do kogo należy łódź i
wcisnęła mu banknot w zamian za poinformowanie Roberta Brauna,
gdzie znajduje się jego własność.
W
parę minut była już na dworcu. Kilka godzin później - w połowie
drogi. Wieczorem zaś wpadła w ramiona Ireny, zszokowanej
nagłym
powrotem przybranej córki. Płakała do rana z twarzą schowaną na
ciepłych kolanach matki, aż wyczerpana – usnęła.