piątek, 16 sierpnia 2024

Zapach konwalii - Rozdział 4 Część 1

 

Kochani!

Będę wplatać między kolejne rozdziały inne posty - komentarze, opinie, refleksje i wiersze :) Dzisiejszy rozdział muszę podzielić na dwie części, gdyż jest za długi, by dobrze czytało się go na blogu. Przypominam, że to moje archiwalne opowiadanko z 2012 roku. 

Pozdrawiam

Sil


Zapach konwalii

Rozdział 4 - Część 1


    Simon von Dohna siedział nieruchomo w fotelu, w swoim gabinecie z grobową miną i jeszcze zimniejszym sercem. Czuł, jak szczęki mu drętwieją od zaciskania zębów, a palce mimowolnie ściskają podłokietniki. Nie mógł już wytrzymać. Północny wiatr zawsze przysparzał mu niewyobrażalnego bólu. Miał ochotę krzyczeć i wołać o pomoc, ale wiedział, że nigdy tego nie zrobi i to nie tylko dlatego, że nie pozwalała mu na to jego duma. Nie chciał sobie niczego ułatwiać po tym, jak to on doprowadził do tragedii. Cierpiał zasłużony ból i nie czuł się godny, aby przyspieszać jego ukojenie. Z kieszeni marynarki wydobył papierośnicę i z największym trudem umieścił papierosa w ustach. Tylko na tyle mógł sobie pozwolić.

  • Oszaleję... - wyrwało mu się głośno, przez zaciśnięte zęby.

Odruchowo spojrzał na zegar nad kominkiem. Jeszcze dziesięć minut i przyjdzie jego nowa pielęgniarka. Wiedział, że tamta kobieta już jest, ale chciał ją od początku przyzwyczaić do zasad panujących w tym domu. Jedną z nich była bezwzględna punktualność.

    Właściwie to miał już dość tych wszystkich rozwrzeszczanych panienek, które przysyłano mu jako fizjoterapeutki. Niektóre może i były kompetentne, jednak sposób bycia każdej z nich, przyprawiał go o wściekłość. Były kolorowe, głośne, obrzydliwie młode i na dodatek każda z tych siks próbowała go poderwać, pewnie jako przepustkę do lepszego życia. Ich natarczywych zalotów nie mógł znieść ponad wszystko. To dlatego taki był dla tych kobiet – obcesowy, zimny. Od początku pragnął im pokazać, że nic z tego, co sobie wyobrażają nie zdarzy się i najwidoczniej, gdy wreszcie to do nich docierało – rezygnowały z pracy.

  • Czy żadna kobieta na świecie nie może po prostu wykonywać swoich obowiązków i nie traktować mnie jako windy do nieba? - mruczał do swojego odbicia w wypolerowanym na błysk blacie biurka.

Liczył, że może ta będzie inna. Przesłano mu krótką charakterystykę tej nowej – trzydziestojednoletnia wdowa. Ponoć małomówna i skromna. Studia ukończone z wyróżnieniem, doświadczenie zdobyte w hospicjum w ramach wolontariatu. Brak w dokumencie określeń typu „młoda, energiczna i kreatywna” dawało pewne nadzieje, zwłaszcza, że do tej pory był to raczej standard i główne zalety. Może wreszcie wzięto sobie do serca jego uwagi?

    Pięć minut. Papieros wypalił się, uznał więc, że czas zacząć wstawać z miejsca. Nie zamierzał przyjmować nowej pracownicy na siedząco, chociaż wiedział, że jako wyżej urodzony nie musi wstawać, by ją przywitać. Chodziło tu raczej o coś innego. O coś, do czego nie chciał się przyznać nawet przed sobą. Udowodnienie, że gdyby tylko chciał, dałby sobie radę sam, bez niczyjej pomocy.

    Skrzywił się z bólu, gdy oparł ręce o biurko i rozpoczął podnoszenie ciała z fotela. Na czoło mężczyzny wystąpiły kropelki potu, lecz wreszcie udało się i stanął oparty na rzeźbionych kulach. Powoli wyszedł zza biurka na środek gabinetu. Słuchał jak zegar wybija godzinę ósmą rano.

    Ostatnie uderzenie przebrzmiało. Gdzieś w oddali skrzypnęły drzwi. Simon usłyszał echo kroków wystukiwanych w korytarzu a później skrzypnięcie drzwi swojego gabinetu. Helena, jedna z pokojówek dygnęła lekko

  • Pani Bielik Urszula – zaanonsowała zgodnie ze zwyczajem.

    Jeszcze raz zadzwonił w uszach rytm równych kroków, po czym w drzwiach ukazała się postać, od widoku której Simon bezwiednie wstrzymał na moment oddech. Nawet nie zauważył, że pokojówka dygnęła ponownie i opuściła gabinet, zamykając za sobą drzwi. Natomiast zauważył, że Urszula wciąż stała tuż przy wyjściu i wpatrywała się w niego nieśmiało, jakby nie umiała wydusić słowa i jakby nie mogła oderwać od niego oczu.


***


    Jeżeli ktoś zapytałby ją o pierwsze wrażenie, jakie zrobił na niej nowy pracodawca, chyba nie umiałaby określić swoich odczuć. Zbyt wiele ich było. Za dużo rożnych myśli cisnęło jej się do głowy, powodując lekkie zawroty. Mężczyzna był wysoki i wyglądał na silnego, pomimo ewidentnej niepełnosprawności. Widziała, jak z wysiłkiem opiera się na dwóch dziwnych kulach. Zupełnie innych niż te, które pamiętała ze studiów i praktyk. Na chwilę zatrzymała wzrok na jego włosach, odrobinę dłuższe niż zazwyczaj nosili mężczyźni, których znała, ale nie długość przyciągnęła jej uwagę, lecz kolor. Włosy miał zupełnie białe, nienaturalnie białe. I jeszcze coś. Pomiędzy pasemkami wyraźnie zobaczyła kolczyk w kształcie krzyża. Był wykonany z jakiegoś niebieskiego kamienia, rzucał się w oczy i z jakiegoś powodu właśnie ten drobny szczegół sprawił, że poczuła się jeszcze bardziej onieśmielona. Osobliwe.

    W gabinecie wciąż panowała cisza. Urszula splotła drobne dłonie na piersi i oderwała wzrok od hipnotyzującego widoku szafirowej biżuterii. Dopiero teraz przypomniała sobie, że powinna była się ukłonić i przedstawić. Dygnęła lekko i otworzyła usta, aby wymienić pozdrowienia, lecz w tym momencie zatonęła w intensywnym, karmelowym spojrzeniu Simona von Dohna.

Cdn.

The Dare, czyli o czym Kendall Ryan pisała kilka lat temu…

 

    Kendall Ryan jest wyjątkową autorką. Nie można ocenić jej talentu pisarskiego na podstawie jednej książki i w jej przypadku, jestem skłonna to napisać, nie ma czegoś takiego jak jedna najlepsza powieść. Kendall pisze różnorodnie i, jak już kiedyś wspomniałam, ma się wrażenie, że jej książki są dedykowane do różnego rodzaju odbiorców. Są powieści autorki, które spodobają się raczej czytelnikom poszukujących czegoś ambitniejszego, ale większość z nich jest po prostu dla „zwykłych” czytelników, którzy potrzebują chwili nieskomplikowanego relaksu. Powieść „The Dare”, do której zabierałam się od dłuższego czasu, jest gdzieś pomiędzy.

    „The Dare” wydano na świecie w 2020 roku, ale (jeśli się nie mylę), powieść do dziś nie posiada polskiego wydania. Natomiast we wstępie możemy przeczytać, iż była już wcześniej publikowana pod tytułem „Hard to Love”, co stanowi obecnie tytuł dwutomowej serii. Do drugiej części jeszcze się nie zabrałam i na razie nie zamierzam, ale ponieważ każda powieść z serii jest tak naprawdę osobną historią, nie ma pośpiechu.

    „The Dare” to opowieść o młodości i jej błędach, o poświęceniach, które jesteśmy w stanie znieść dla tych, których kochamy, o ambicji i dumie, ale przede wszystkim o miłości. Historia może nie jest całkowicie „lekka”, ale jednak jest bardzo przyjemna w czytaniu i nie zawiera sztucznej, niepotrzebnej dramy.

    Główna bohaterka, Alexa, to „panienka z dobrego domu”, dziewica (nie jeżyć się, Drodzy Czytelnicy, tu akurat wątek pasuje, bo raz, że dziewczyna jest młoda, a dwa, że wychowano ją na grzeczną dziewczynkę) ;). Właśnie kończy zdobywać swój wymarzony zawód pielęgniarki. Podczas jednego z jej dyżurów na pogotowiu, jest zmuszona zająć się specjalnym pacjentem. Młodym, pięknym mężczyzną, który w wyniku nieodpowiedzialnego przyjęcia pastylek na potencję, cierpi z powodu… kilkugodzinnej erekcji. Cade, który miał nadzieję na szybkie załatwienie sprawy przy pomocy interwencji lekarza-mężczyzny, przeżywa zawstydzające chwile z nie mniej zawstydzoną młodziutką Alexą. Cała pomoc medyczna nieco się przedłuża, ale ostatecznie „młodzi i piękni” rozchodzą się w swoje strony, żałując tylko po cichu, że nie spotkali się w innych okolicznościach. Ale los nie powiedział jeszcze ostatniego słowa w tej kwestii i kilka dni później, gdy Alexa świętuje swoje 21 urodziny z dwójką przyjaciół, niespodziewanie spotyka Cade, który wraz z przyjacielem próbuje znaleźć krótką chwilę dla siebie w pobliskim barze. Za sprawą wyzwania szalonej przyjaciółki, Alexa i Cade spotykają się na krótkiej rozmowie o życiu seksualnym dziewczyny. Jak potoczy się dalej los pary, która nie poznała się w najbardziej romantycznych okolicznościach na świecie? Co ukrywa piękny Cade oraz, czy Alexa, panienka z dobrego domu, będzie w stanie mu zaufać? Przekonajcie się sami, jeśli macie ochotę. :)

    „The Dare” to dobra powieść, napisana bardzo przejrzystym językiem, więc nawet te osoby, które jeszcze nie zaprzyjaźniły się z tłumaczeniem automatycznym, ale znają jako tako angielski, powinny być zadowolone. Jak wspominałam, powieść jest pomiędzy literaturą ambitną a taką bardzo, bardzo prostą. Nie ma tu niczego odkrywczego. Jest przyjemny, dobry romans. Główna bohaterka była dla mnie chwilami irytująca, jednak ogólne wrażenie z kreacji bohaterów jest okay. Fabuła toczyła się w dobrym tempie, nie było dram, a uczucia między bohaterami rodziły się naturalnie.

    Książkę polecam na relaks na leżaczku albo długi jesienny wieczór. Fajerwerków nie będzie, ale myślę, że uśmiech na twarzy niniejsza powieść wywoła :).


Ściskam i pozdrawiam

Silentia



fot. Sil



czwartek, 15 sierpnia 2024

Zapach konwalii - Rozdział 3

 

UWAGA!


Kto czeka na powrót do moich opinii o przeczytanych książkach, spieszę donieść, że dziś (najdalej jutro) pojawi się recenzja jednej z powieści Kendall Ryan :). Powolutku, jednak wracam do czytania! ;) Tymczasem zapraszam na trzeci rozdział "Zapachu konwalii" znanego w 2012 roku jako fan fiction do anime Sailor Moon, a noszącego tytuł "Z mgieł ku słońcu".

Ściskam 

Sil


Zapach konwalii

Rozdział 3


    Urszula mocno ściskała na kolanach niewielką torbę podróżną, przeklinając w myślach silny, północy wiatr. Miała wrażenie, że niewielka łódka, którą miała dostać się na mały półwysep, na którym mieszkał jej prawdopodobny pracodawca, zaraz wywróci się do góry dnem. Co chwila robiło jej się słabo, gdy jakaś fala mocniej uderzyła w dziób bądź burtę. Zamykała wtedy oczy i tłumaczyła sobie, że przecież w końcu muszą dopłynąć na drugi brzeg.

    Nie brała zbyt wiele bagażu, na wypadek, gdyby Pan von Dohna nie zaakceptował jej na swoją opiekunkę. Uznała zresztą, iż nawet jeżeli rzeczywiście zostanie tu na dłużej, to spokojnie wystarczy jej to, co zabrała ze sobą. A jeśli nie wystarczy, to dokupi coś po wypłacie.

    Z papierów, które dostała zaledwie wczoraj wynikało, że mężczyzna jest niepełnosprawny po wypadku samochodowym sprzed przeszło czterech lat. Poruszał się o kulach, cierpiał przy tym bardzo, ale nie chciał za nic zacząć korzystać z wózka inwalidzkiego. Dlatego też potrzebował fizjoterapeutki, która odpowiednim masażem kręgosłupa uspokoi targający nim ból i rozluźni jego spięte mięśnie. W skrajnych przypadkach, np. przy zmianie pogody, o którą nie trudno było w górach, miała umiejętnie zrobić zastrzyk przeciwbólowy. I tego właśnie Urszula obawiała się najbardziej. Nie znosiła zastrzyków nie tylko jako pacjentka, ale również jako pielęgniarka.

  • Czterdziestoletni arystokrata, z którym jak do tej pory żadna opiekunka nie wytrzymała dłużej niż miesiąc... - mruknęła do siebie po polsku, przypominając sobie szczegóły zlecenia – Ciekawe...

  • Słucham, Panienko?

Aż podskoczyła słysząc głos tuż za swoimi plecami. Odwróciła się nerwowo i zachichotała dla niepoznaki na widok starszego mężczyzny, który wcześniej przedstawił jej się jako Robert Braun - ogrodnik i dozorca Pana von Dohna. Miał przyprowadzić ją na miejsce, czyli mówiąc dokładnie przeprawić łódką przez obszerne jezioro, które oddzielało posiadłość jej nowego pracodawcy od reszty świata.

  • Ach, nic, nic – odpowiedziała już płynnym niemieckim - Tak sobie głośno myślałam – machnęła ręką, aby podkreślić błahość sytuacji.

  • Rozumiem... Proszę tego lepiej przy nim nie robić.

  • Czego mam przy nim nie robić? Tzn. przy kim? - nie zrozumiała od razu.

  • Proszę głośno nie myśleć przy Panu von Dohna. To sprawiedliwy człowiek, ale dość ponury. Nie toleruje wokół siebie ludzi.... rozmownych – uśmiechnął się lekko i przysiadł do niej.

  • Ach tak.

  • Proszę nie oceniać go źle – uznał za celowe usprawiedliwić pracodawcę – Kilka lat temu przeżył straszne chwile. To dlatego jest taki. Zresztą sam nie wiem, czy byłbym inny na jego miejscu.

Na potwierdzenie swoich słów mężczyzna posmutniał wyraźnie i pokręcił znacząco głową, po czym kontynuował. Był już dość wiekowy, potrzebował się wygadać, zwłaszcza, że na co dzień nie miał ku temu okazji.

  • Zresztą my wszyscy kochaliśmy Panią Różę i Panienkę Sarę.

  • Co to za Panie?

  • To były żona oraz córka Pana von Dohna. Zginęły w tym wypadku, dawno temu. To dlatego on nie chce poddać się operacji.

  • Nie rozumiem – Urszula poczuła, że robi jej się gorąco. Wypadek... Jej własne bolesne wspomnienia stanęły jej przed oczami jak żywe. Potrząsnęła głową, aby je odgonić.

  • Wie Pani... To on wtedy prowadził auto. Była straszna burza. To nie była jego wina, naprawdę. Tylko cudem przeżył.

  • Rozumiem... - ponowne potrząśnięcie głową, aby odgonić złe obrazy.

  • Wszystko w porządku, Panienko?

  • Pani... tzn. jestem wdową.

  • Taka młoda? Już wdowa?

  • Cóż... Mam już trzydzieści jeden lat.

  • Doprawdy, nie dałbym Pani więcej niż dwadzieścia! - szczerze zdziwił się mężczyzna – Ale tymczasem dopłynęliśmy. Proszę mi pozwolić pomóc z tą torbą.

Urszula ocknęła się i rozejrzała po okolicy. Mechanicznie odpowiedziała, że poradzi sobie, gdyż bagaż nie jest ciężki.

  • Nalegam, Panienko. Tzn. Pani Bielik... - uśmiechnął się i wziął torbę z jej rąk.

Poszła za nim po krótkim pomoście, przez uśpiony dziedziniec. Wciąż jeszcze było bardzo ciemno w ten późnojesienny czas, jednak mogła doskonale zobaczyć zmrożony ogród oraz górujący nad nim sporych rozmiarów pałac. Tak, pałac. Cholerny pałac!

  • Witamy w Rezydencji von Dohna– uśmiechnął się ponownie dozorca.

  • Dziękuję...

  • Przy okazji – odwrócił się jeszcze przed drzwiami.

  • Tak?

  • Proszę nie wspominać Jaśnie Panu o naszej rozmowie z łodzi.

  • Oczywiście.

  • Dziękuje. W takim razie zapraszam na śniadanie.


***


    Szumiało jej w głowie i, o ile wcześniej była tylko lekko zestresowana z powodu swojej pierwszej w życiu prawdziwej pracy, to teraz była przerażona. Śniadanie zjadła w towarzystwie miłych ludzi – dozorcy, którego poznała już wcześniej, dwóch dość wiekowych pokojówek i nie mniej wiekowej kucharki. Wszyscy zdawali się służyć w tym domu od pokoleń i wiedzieć o mieszkańcach tego domostwa wszystko. Urszula czuła się teraz, jakby przyleciała ze świata rzeczywistego do jakieś dziwnej bajki o złym, tajemniczym lordzie i wiernej, starej służbie.

    Śniadanie, które jadła z pracownikami pałacu rozpoczęło się o siódmej rano. Godzinę później, chwilę przed tym, jak miała spotkać się z potencjalnym pracodawcą, wiedziała już niemal wszystko o zwyczajach, tajemnicach, przypuszczeniach… Służba namalowała jej Simona von Dohna jako mężczyznę surowego, bezkompromisowego, niezdolnego do najmniejszej radości. O śmiechu w tym domu, jak jej radzono, miała od razu zapomnieć. Miała się nie odzywać niepytana, cicho wykonywać polecenia oraz nie komentować fanaberii. Tylko w ten sposób mogła sobie zapewnić dobre relacje z chlebodawcą.

  • Nie zrozum nas źle, złociutka – poklepała ją po ramieniu tęga kucharka – To dobry człowiek, ale niestety po dość ciężkich przejściach. Jak znam Roberta to już Ci wszystko opowiedział. Przez to nasz Pan ma swoje dziwactwa, ale my je szanujemy. Doprawdy jest surowy, ale sprawiedliwy. A jeśli on nas traktuje z szacunkiem to i my powinniśmy znać swoje miejsce, prawda?

    Nie umiała wydusić w tym momencie słowa, ale kucharce o wdzięcznym imieniu Petunia, nie było to najwyraźniej potrzebne.

  • Dlatego nie masz się czego bać, zwłaszcza, że na kilometr widać, jaka jesteś skromna i cicha – Petunia wykonała szeroki gest, aby pokazać na strój oraz bagaż Urszuli – Tamte poprzednie pielęgniarki to były wrzaskliwe, kolorowe dziewuchy. Nawet my z trudem je znosiliśmy, a co dopiero Jaśnie Pan. Jestem pewna, że Ty nie przysporzysz żadnych kłopotów.

    Ula nie mogła się nie uśmiechnąć, choć jej uśmiech był bardzo smutny i nie sięgał oczu. Jednak nie miała już czasu na dłuższe rozmyślania czy rozmowy. Na zegarze dochodziła ósma a to oznaczało, że za chwilę pozna swojego wyjątkowego pacjenta.


środa, 14 sierpnia 2024

Zapach konwalii - Rozdział 2


Jednak nie będę dzielić rozdziałów na dwie części, będzie szybciej. Nie chcę, żeby opowiadanie ciągnęło się w nieskończoność ;)

Sil



Zapach konwalii

Rozdział 2


Kilka dni później...


  • Urszulko?

  • Mamo, kąpię się, o co chodzi?

  • Twój telefon dzwoni już któryś raz z kolei. Może coś ważnego?

  • Dziękuję, już wychodzę.


Niechętnie podnosiła się z wanny, z parującej kąpieli. Potrzebowała odprężenia i trochę ciepła po tym zimnym dniu. Znów była na cmentarzu na grobie córki a później jeszcze spotkała Malwinę z dziećmi, swoją dawną przyjaciółkę. Malwina nawet nie chciała słyszeć, aby Ula odmówiła wspólnej wyprawy na lodowisko. I choć nie miała na to wszystko najmniejszej ochoty, Malwinie nie dało się odmówić. Nikt tego nie potrafił, może dlatego, że Malwina nie przestawała mówić, na tyle długo, aby tę odmowę usłyszeć...

    Urszula powycierała ciało i szczelnie owinęła się w szlafrok, po czym wyszła z łazienki wraz z kłębem ciepłej pary. Od razu natrafiła na Irenę z telefonem w ręku.

  • Dziękuję – sięgnęła po urządzenie.

  • Kto dzwonił? - Irena próbowała zajrzeć na wyświetlacz przez ramię córki.

  • Poczekaj, jeszcze nie zdążyłam sprawdzić... To z pośrednictwa, może mają już coś dla mnie.

W tym momencie telefon znów się rozdzwonił, Urszula odebrała więc pospiesznie.

  • Urszula Bielik w czym mogę pomóc?... Tak... Oczywiście... Będę z samego rana.... Oczywiście... Dziękuję... Do widzenia!


    Wzięła głęboki wdech, aby uspokoić szalejące serce, zaś Irena z niedowierzaniem obserwowała radość, która malowała się teraz na twarzy jej córki. Już nie pamiętała, kiedy ostatnim razem widziała, aby tak skrzyły się jej oczy.

  • Mówią, że jest jakieś pilne zlecenie a tylko ja mam napisane w papierach, że podejmę pracę od zaraz. Każą przyjść z samego rana, aby zapoznać się z warunkami.

  • Wspaniale, bardzo się cieszę, córeczko.

Ula podeszła do matki i ścisnęła mocno jej ramiona.

  • Będziesz trzymała kciuki?

  • Oczywiście. Co to za pytanie?

  • Ach, tak chciałabym zacząć już pracę.

  • Wiem, na pewno się uda – uściskała córkę – Jeśli nie tym razem, to następnym.

  • Cóż... zależy mi, aby to było już.


Uśmiech zniknął z jej twarz zastąpiony tym samym melancholijnym wyrazem, co przez ostatnie parę lat. Irena skrzywiła się, ale nie skomentowała już więcej. Przecież rozumiała, dlaczego jej pasierbica chce tak szybko zacząć pracować. Od lat chciała zająć czymś myśli, od lat próbowała zapomnieć.

    Nie minęło wiele czasu, zanim Urszula życzyła matce dobrej nocy i położyła się do łóżka. Chciała szybko zasnąć, lecz jak na złość sen nie przychodził. Początkowo przewracała się z miejsca na miejsce wciąż szukając lepszej pozycji, ale ostatecznie zrezygnowała. Położyła się na wznak i utkwiła spojrzenie w suficie. Po chwili na jej policzkach zalśniły łzy rozdrapywanych ran. Dopiero rzewny płacz wreszcie zmusił ją do snu…



***


    Następnego ranka nie miała czasu na rozdrapywanie ran, dręczące myśli ani płacz. Jak robot na najwyższych obrotach, przyszykowała się do wyjścia i jak maszyna ruszyła na miejsce rozmowy kwalifikacyjnej w sprawie nowej pracy. Jednak choć wezwano ją pilnie i myślała, że wszystko pójdzie łatwo, szybko i przyjemnie, na miejscu spotkał ją niemały zawód. Pomijając ogromną kolejkę, chociaż zjawiła się jeszcze przed godziną otwarcia pośrednictwa, od razu na wstępie poinformowano ją, że będzie musiała wypełnić cały stos papierów. Nie narzekała, gdyż przynajmniej szybciej zlatywał jej czas. Była pewna, że inaczej zwariowałaby stojąc bezczynnie w tym tłumie.

    Przeglądała formularze i zastanawiała się, kto je właściwie wymyślił. Kto i po co? Czy miało to tylko pokazać bezrobotnym kandydatom, że na rynku pracy nie ma lekko? A może ktoś wyszedł z założenia, że to niezły sprawdzian cierpliwości. Urszula była pewna, że coś w tym musi być, bo ledwo wytrzymywała zaznaczanie kolejnych odpowiedzi przy milionie pytań. Wreszcie przebrnęła przez wszystkie i wzięła głęboki, oczyszczający wdech. Podniosła oczy w samą porę, gdyż w tym momencie drzwi jednego z gabinetów otworzyły się i jakaś surowo wyglądająca kobieta w średnim wieku wyczytała jej nazwisko. Ula jak na skrzydłach pognała do wskazanego pokoju.

  • Pani Bielik Urszula?

  • Zgadza się, dzień dobry – uśmiechnęła się lekko.

  • Proszę siadać – tylko tyle? Cała odpowiedź. Bez „dzień dobry!”, bez uśmiechu. Proszę siadać? Jak do psa?

Jednak mimo rosnącego we wnętrzu uczucia dezaprobaty, Urszula pośpiesznie wykonała polecenie i przysiadła na samym końcu krzesła. Starsza, zmęczona pani posłała jej zza biurka krytyczne spojrzenie oglądając ją od stóp po czubek głowy. Blondynka poczuła się dziwnie, gdy zlustrowano ją doszczętnie, wciąż bez jednego słowa czy uśmiechu.

  • Ma Pani trzydzieści jeden lat?

  • Tak, zgadza się.

  • Stan cywilny?

  • Wdowa.

  • Dzieci?

Urszula zawahała się, przygryzła wargi, ale wiedziała, że musi odpowiedzieć.

  • Nie... już nie – odparła cicho. Kobieta ponownie zlustrowała ją znad okularów i na kilka sekund zamilkła. Uli przez chwilę wydawało się, że zobaczyła błysk współczucia na twarzy pośredniczki, jednak może to była tylko chwilowa słabość, bo kobieta zaraz wróciła do wywiadu, przeprowadzonego tym samym obojętnym tonem.

  • Praktyka w zawodzie?

  • Tak.

  • Jak długa?

  • Właściwie pracowałam jako pomoc fizjoterapeutki od początku studiów, a od drugiego roku również jako pielęgniarka w hospicjum.

  • Szanowna Pani, nie pytam o szczegóły. Proszę odpowiadać na pytanie konkretnie! - pouczyła pośredniczka.

  • Cóż... - Urszula poczuła się lekko zbita z tropu – Cztery lata jako pomoc fizjoterapeutki i dwa lata jako pielęgniarka-wolontariuszka.

  • Kiedy zakończyło się zatrudnienie?

  • Wraz z końcem studiów, bo tam można było tylko...

  • Kiedy? Konkretnie proszę.

  • Przepraszam. Piętnastego listopada.

  • Tego roku?

  • Tak.

  • Potwierdza Pani biegłą znajomość języków niemieckiego i angielskiego.

  • Tak. Mam certyfikaty do wglądu, gdyby miała Pani życzenie sprawdzić moje kompetencje.

  • Dobrze. Zlecenie, które mamy jest do podjęcia od zaraz. Od jutra w Pani przypadku. Oczywiście po akceptacji przez Pana von Dohna.

  • Pana von Dohna?

  • Osobę, dla której będzie Pani pracować i jednocześnie, którą się będzie Pani opiekować. To arystokrata niemiecki.

  • Arystokrata?

  • Tak, dokładnie to powiedziałam. Proszę tu jest formularz zgłoszenia do pracy. Ten dokument musi nam Pani przesłać, jeżeli pracodawca Panią zaakceptuje.

  • Przesłać, a nie mogę przynieść przy okazji?

  • Może Pani, ale nie wiem czy warto będzie jechać ponad sześćset kilometrów, aby to zrobić, a pocztą też akceptujemy.

  • Sześćset kilometrów?! - Urszula poczuła, że krew odpływa jej z twarzy. Owszem, wiedziała, że do pracy będzie prawdopodobnie musiała wyjechać do sąsiedniego kraju, miała jednak nadzieję na jakąś bliższą lokalizację. Np. taką, z której w pierwszej fazie będzie mogła wracać do domu na weekend.

  • Tak. Moment stawienia się do pracy: 6 grudnia, czyli już jutro o godzinie 8 rano. Będzie więc Pani musiała pojechać na noc, ale proszę się nie martwić. Niemcy są świetnie skomunikowane, więc nie będzie z tym problemu.

  • Ale dokąd dokładnie będę musiała pojechać? - kręciło jej się w głowie.

  • Hertzburg. Niemcy oczywiście. Jest to miejscowość, której Pan Simon von Dohna jest praktycznie właścicielem. Przy okazji. Mam nadzieję, że nie ma Pani choroby morskiej?


punkt widzenia

 

zależy od punktu widzenia
patrzysz i widzisz tłum
ktoś inny znajdzie pustkę
tuż obok

zależy od rodzaju serca
niczego ci nie brakuje, 
ale ty nie masz nic
tylko stos niespełnionych życzeń

zależy od siły umysłu
nie każdy podniesie się z kolan
cały w bolesnych otarciach
nawet, jeśli nie upadł


Sil

fot. Sil


wtorek, 13 sierpnia 2024

Zapach konwalii - Rozdział 1

 

Kochani!

Poniżej pierwszy rozdział mojej mini powieści z 2012 roku, odświeżonej w 2024 roku. Jak wspominałam, opowiadanie było już publikowane jako fan fiction do anime Sailor Moon, ale pod innym tytułem. Obecnie przywróciłam pierwotny zamysł. Dziś wyjątkowo cały pierwszy rozdział, ale od następnego ze względów technicznych będę większość rozdziałów (albo wszystkie, zobaczymy) dzieliła na dwie części.

Miłej lektury!

Sil


Zapach konwalii

Rozdział 1


    Więc wreszcie koniec. Cztery długie lata, powrót do rodzinnego domu, nauka i jeszcze raz nauka. W weekendy praktyki, a gdy się udało wygospodarować odrobinę czasu, jakieś dorywcze zajęcia, aby tylko mieć swoje pieniądze. Te ze sprzedaży domu wystarczyły na spłatę kredytu i opłacenie pogrzebu... Ale to było dawno. Dawno temu. Lecz dziś nareszcie koniec, można zacząć nowe życie.

  • Dyplom dla Urszuli Amelii Bielik. Gratuluję, otrzymuje Pani dyplom z wyróżnieniem!

    Powoli wstała z miejsca, nie oglądając się na nic. I tak nie było tu nikogo z jej bliskich. Nie słuchała gratulacji ani braw, bo nie czuła, że były dla niej. Tak naprawdę chciała już iść, skoro potrzebny papier miała w ręku. Teraz mogła znów żyć jak kobieta, nie jak jej cień. Tylko czy na pewno?

    Już przeszło cztery lata ubierała się na czarno. Nie, nie przez męża, którego straciła. Po nim nie nosiłaby żałoby w ogóle. Nie wybaczyła, nie zapomniała. Choć nie żył, nie umiała mu wybaczyć. Tej niefrasobliwości, tej pychy i przekonania, że wszystko wie najlepiej a ona „tylko panikuje i na niczym się nie zna”. To nie po nim wkładała każdego dnia ten głęboki, okropny kolor na swoje blade ramiona. Nie dla niego tak często zasłaniała puste błękitne oczy ciemnymi okularami a blond włosy owijała w czarną chustę na te kilka najsmutniejszych dni w roku. Święta, urodziny. JEJ urodziny. Miałaby już dziesięć lat...

    Brawa przebrzmiały. Na środek zaproszono kolejnych absolwentów i jeszcze kolejnych. Były podziękowania, jakieś kwiaty dla profesorów i można było podnosić się z miejsc. Nareszcie po wszystkim.

    Dwie godziny później szła więc wreszcie do domu rodziców, w którym spędziła okres studiów. Spóźnionych, ale niezbędnych, bo jak inaczej miała się utrzymać trzydziestojednoletnia kobieta? Wybrała pielęgniarstwo i jako drugi fakultet fizykoterapię, bo w takiej pracy można było skupić się na rzeczywistych problemach. Pomagać innym, ale również i sobie. Sobie przede wszystkim. Czasem zmęczona mogła o wszystkim zapomnieć, a przecież o to chodziło. To dlatego pięcioletni program wcisnęła w cztery lata. By nie mieć czau na nic.

    Pchnęła furtkę i weszła po schodach. Klucz zgrzytnął w zamku i po chwili w przedpokoju owiał ją słodki zapach naleśników.

  • Ula? I co? Masz dyplom?

    Jej matka, a właściwie macocha, bo Irena Stein była drugą żoną jej taty, stanęła w otwartych drzwiach kuchennych z łopatką do przewracania naleśników w garści, przystrojona w wielki fartuch i najpiękniejszy, ciepły uśmiech. Nie można się było nie uśmiechnąć na jej widok, na ten zapach. Tyle lat a ona niezmiennie pachniała wanilią, jak pierwszego dnia, gdy ojciec przywiózł dla niej nową mamę aż z Berlina. Było to rok po tym, jak jej rodzona matka zniknęła nagle z jej życia, zostawiając krótki list do ojca a dla niej tylko pustkę i łzy. Miała wtedy zaledwie pięć lat. Lecz później zjawiła się Irena – Polka wychowywana w Niemczech od urodzenia. To dzięki niej Urszula władała biegle dwoma, a właściwie trzema językami, bo rodzice zadbali też o naukę angielskiego. To dzięki Irenie zrozumiała, że ma szansę mieć kochającą matkę, nawet jeśli ta biologiczna jej nie chciała.

  • Cześć, Mamo. Mam, położyłam na komodzie w przedpokoju, jeśli chcesz zobaczyć. Pójdę się teraz przebrać i niedługo przyjdę.

    Irena westchnęła cicho, ale nie skomentowała. Przecież jej pasierbica nie zmieniła się dziś, więc zdążyła już oswoić się z tą nową Urszulą, której stan jednak nie przestawał martwić, pomimo upływu lat.

  • Może teraz ruszy dalej... - szepnęła, nim cofnęła się w głąb kuchni.


***

    Był wieczór, gdy Urszula zeszła wreszcie na naleśniki, które z miłością smażyła jej macocha. Teraz trzeba było je odgrzać, ale tak naprawdę było jej wszystko jedno. W zamyśleniu układała pachnące krążki na talerz i wkładała do mikrofalówki pod czujnym okiem Ireny.

  • Smakują Ci?

  • Jasne, jak zwykle, Mamo.

  • Powiedz mi... skończyłaś studia. Co teraz? - Irena przysiadła na krześle naprzeciwko córki, przyglądała jej się bacznie. Czekała.

  • Cóż... Wracając z rozdania dyplomów złożyłam papiery do tego pośrednictwa dla pracowników medycznych, o którym kiedyś rozmawiałyśmy. Pamiętasz? To ta firma szukająca pielęgniarek i opiekunek do pracy za granicą. Głównie do Niemiec i Szwajcarii. Mówili, że to nie powinno potrwać długo, zwłaszcza, że mam już trochę praktyki i znam biegle niemiecki.

  • Rozumiem. Choć nie mogę zrozumieć, dlaczego nie chcesz poszukać czegoś na miejscu, bliżej domu – westchnęła. Irena nie miała własnych dzieci a Urszulę kochała jakby była jej rodzoną córką. Nigdy nie czuła się jej macochą, zawsze mamą i teraz wolałaby, aby ukochana pasierbica została blisko niej.

    Nastało milczenie. Irena miała wielką ochotę zapytać też o plany na życie prywatne Urszuli, ale wiedziała, że jest to bezcelowe. Na wszystkie uwagi odnośnie wznowienia życia towarzyskiego, na wyjście do ludzi, jak mawiał jej mąż a ojciec Uli, reagowała alergicznie. Siedziały więc w milczeniu, w zamyśleniu, błądząc wzrokiem po kuchni, aby tylko uniknąć patrzenia sobie w oczy.

  • Dziękuję. Było naprawdę pyszne – blondynka uśmiechnęła się wreszcie i powoli wstała od stołu. Odstawiła talerz do zmywarki, po czym poszła do siebie. Nie na długo.

    Już po chwili schodziła z powrotem z torebką w dłoni.

  • Wychodzisz?

  • Tak, pójdę na cmentarz.

  • Ula, przecież byłaś wczoraj. Jest wieczór i... zobacz jak pada. Poza tym jest mgła.

  • Nie szkodzi, nic mi nie będzie. Do później. Mamo.

  • Ale...

Ale już jej nie było. Urszula wyszła wraz z wiatrem i szła we mgle i deszczu. Bez parasola, bez nadziei na lepsze jutro, bez marzeń.



poniedziałek, 12 sierpnia 2024

Takie tam zapowiedzi, czyli kilka słów o moim opowiadaniu "Zapach konwalii"

 

    Mało kto wie, więc nie mówcie nikomu (😋), że moje ukochane kwiaty to... konwalie :). Może dlatego przewijały się ona przez różne moje wiersze oraz niektóre z opowiadań a nawet wylądowały w jednym z nich jako tytuł. Poczytajcie chwilę o mini powieści mojego autorstwa - "Zapach konwalii".


    Pierwotny tytuł opowiadania "Zapach konwalii" brzmiał "Z mgieł ku słońcu". Do dziś nie jestem pewna, który z tych dwóch tytułów wolę, ale miałam swój cel zmieniając go. Otóż chciałam oddzielić grubą linią wersję wcześniejszą od ostatecznej. Długo myślałam nad tym, czym zastąpić "Z mgieł" i uznałam, że nadszedł czas, aby wykorzystać do czegoś nazwę ulubionych kwiatów. Zwłaszcza, że motyw konwalii pojawił się w treści tej historii.

   Opowieść "Zapach konwalii" powstała w 2012 roku i, choć na etapie tworzenia projektu nie miała być związana z prowadzonymi wówczas przeze mnie blogami o tematyce Sailor Moon, postanowiłam jednak to zmienić. Zmieniłam imiona bohaterów na Usagi, Diamand i takie tam i już miałam coś, czym zainteresowali się moim ówcześni Czytelnicy. Fabuła zresztą nieźle wpisywała się w realia fan fiction o tematyce Sailor Moon, więc nie musiałam się specjalnie wysilać, aby dostosować jej elementy do uniwersum wspomnianego anime. 

    "Z mgieł ku słońcu" była jedną z niewielu moich historii fan fiction, które szczerze lubiłam i, gdy po latach odnalazłam plik, postanowiłam przerobić opowiadanie tak, aby wyglądało jak w pierwotnym zamyśle. Jest to oczywiście romans i pisany był przeze mnie ku pokrzepieniu serc. "Zapach konwalii" to historia z różnicami klasowymi w tle, z traumą, której bohaterowie nie mogą przezwyciężyć. Opowiada o tym, jak miłość może nas uleczyć. 

      "Zapach konwalii" ma tylko osiemnaście rozdziałów, choć na potrzeby publikacji na blogu będę musiała podzielić opowieść na więcej odcinków. Rozważałam wydanie historii jako e-booka, ale ostatecznie zrezygnowałam z tego pomysłu. W zamian zapraszam do lektury tutaj, na read2sleep.pl. Pierwsza część już jutro.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


    



sobota, 10 sierpnia 2024

Nie znając celu, nie znajdziemy do niego drogi...

 

    Podpowiadają mi się w mediach społecznościowych najróżniejsze "mądrości życiowe", sentencje, piękne i miłe słowa. Oczywiście podpowiadają mi się też takie, które odbierają chęć do robienia czegokolwiek, ale te z rozmysłem ignoruję. Większość mądrości przelatuje przeze mnie jak woda. Czytam, zachwycam się, ale zaraz zapominam. Inne zostają ze mną na dłużej. Ostatnio znalazłam coś, co można sprowadzić do takiego sformułowania "Jeśli jesteś po czterdziestce to nie tak, że nie powinnaś już nic zmieniać w swoim życiu, bo jesteś za stara. Powinno być ci szkoda reszty twojego czasu na marnowanie go robiąc rzeczy, których nie chcesz robić". To nie jest cytat. Starałam się uchwycić sens znalezionej ilustracji. Z jakiegoś powodu mnie ujęła i skłoniła do refleksji. Faktycznie, ile razy w życiu od moich starszych krewnych i znajomych słyszałam "chciałabym CZEGOŚ, ale jestem już na to za stara". Albo "Mam dość mojej pracy, mojego toksycznego męża, ale w moim wieku to już nie da się nic zrobić w tym względzie". Otóż nie, zawsze można zacząć od nowa. Czy nie zasługujemy na spokój i szczęście nawet, jeżeli miałoby trwać tylko przez ostatnią, krótką chwilę? 

    Lecz czasem pojawia się inny problem. Wiemy, że jesteśmy nieszczęśliwi, ale nie wiemy, co by nas uszczęśliwiło. Czasem jesteśmy zakopani tak głęboko w szarej rzeczywistości, że już nie dostrzegamy niczego więcej. Żadnego światła. Nie da się osiągnąć celu, jeśli nawet go nie znamy. Pocieszającym jednak niech będzie, że czasem wystarczy wznieść głowę ponad mętną wodę a tam światło będzie już na nas czekać i wreszcie będziemy mogli odetchnąć pełną piersią. 


Ściskam i pozdrawiam

Sil


P.S.

Jako ilustracja niech posłuży zdjęcie mojej ulubionej filiżanki do kawy, której w dodatku nie kupiłam sobie sama ;). 

    

fot. Sil


środa, 7 sierpnia 2024

Piękna piosenka z mojej młodości, czyli krótko o tym, za co cenię, a czego nie lubię w "Chciałbym umrzeć z miłości"

 

    Album "Korova Milky Bar" grupy Myslovitz, a przy okazji wg mnie najlepsza płyta zespołu, ukazał się w 2002 roku, jednak nie wtedy go nabyłam. Znałam oczywiście "hiciory" wspomnianej grupy, ale wówczas w moim życiu kupowanie albumów muzycznych odbywało się naprawdę rzadko. Miałam moją ukochaną płytę od Pink Floyd oraz niewiele innych. Resztę utworów istniejących na świecie słyszałam tylko wtedy, gdy akurat ktoś puścił je w radiu. Później, gdy znalazłam je przypadkiem w YT. Nie byłam też fanką żadnego muzyka, żadnego zespołu, żadnej grupy. Albo piosenka do mnie przemawiała, albo nie. Otoczka mnie nie interesowała. Jakimś cudem z albumu "Korova" przemawiała do mnie akurat większość piosenek... ;)

    W utworach grupy Myslovitz było coś takiego, co niesamowicie chwytało mnie za serce. Treść? Może. Podkład muzyczny? Też. Nieco melancholijny głos Artura Rojka? Pewnie również. Kiedy po raz pierwszy usłyszałam więc utwór "Chciałbym umrzeć z miłości" całkowicie mnie pochłonął. Przeżywałam go, wzruszałam się, wsłuchiwałam. A następnie dokładnie przeanalizowałam tekst i na chłodno już nie byłam taka wniebowzięta. Utwór jest piękny, jest bardzo liryczny i wzruszający, ale jednak dostrzegłam w nim sprzeczność, która do dziś mnie męczy, gdy zaczynam się nad nią zastanawiać. A co dokładnie mam na myśli? Posłuchajcie TUTAJ, zanim przeczytacie mój dalszy komentarz. Otóż po pięknej zwrotce i wzruszającym refrenie, nadchodzi finał a tam dwa ostatnie wersy utworu, które brzmią 

"Nie szczęśliwie i wśród bliskich

Chciałbym umrzeć z miłości" 

    I nagle przestaję rozumieć. Podmiot chciałby umrzeć z MIŁOŚCI, ale NIE szczęśliwie i wśród BLISKICH. Czy więc jego ukochana nie daje mu szczęścia, nie jest mu bliska? Jeśli nie, to o jakiej mówimy tu miłości? Jak bardzo przewrotny ma być tekst? 
    Ta sprzeczność zepsuła mi nieco odbiór piosenki i nawet zła byłam na siebie, że zaczęłam się tak wgłębiać w treść ;). Nie zmienia to jednak faktu, że wciąż, gdy czasem usłyszę jakiś utwór grupy Myslovitz, podkręcam głośność ;). 

Ściskam i pozdrawiam
Sil

fot. Sil



    
    

wtorek, 6 sierpnia 2024

można by

 

można się zastanawiać
czy rację miał stary mędrzec
czy może jednak dziecko
które nigdy nie kłamie
czy tak jest naprawdę zawsze
nieważne, że zawsze to pustka
że młodość jest lepsza niż starość
choć dłuży się na nią czekanie

można by rozważać
czy piękno to zawsze piękno

i brzydka każda brzydota
pomiędzy lustrem a ścianą
lub można by to zostawić
by myśl ta jak każda głupota
nie zaprzątała życia
choć wątpliwości zostaną

Sil

Ciąg dalszy przeglądu tradycyjnej prasy, czyli sierpniowe "Wysokie obcasy extra"

 

    "Wysokie obcasy extra" kupiłam wczoraj przypadkiem, szukając czegoś zupełnie innego. Zainteresowała mnie okładka, a dokładniej napis JAPONIA i KROPKA. Przyznam, że najnowszy numer "Wysokich obcasów" to pierwszy egzemplarz magazynu, który kupiłam w życiu i jestem nim mile zaskoczona. Ostatni raz, gdy czytałam jakieś wydanie zbliżone tytułem, było ono jeszcze dodatkiem do sobotniej "Gazety Wyborczej", ale wówczas nie miało podtytułu "extra", więc możliwe, że tamta wersja jest sprzedawana nadal. Nie wiem, od lat nie kupuję gazet...

    Japonia była bliska mojemu sercu ze względu na fascynację japońskimi anime, które oglądałam jako dziecko i później w dorosłym życiu z sentymentu i dla przypomnienia. Jak wiecie, pisywałam wiele fan fiction, czyli opowieści fanowskich do anime "Sailor Moon". Trochę informacji o Japonii poznałam więc przy okazji, gdy sprawdzałam w Wikipedii, czy aby tak jest, jak w takim czy innym anime "coś tam" było przedstawione 😅. Siłą rzeczy tematyka Japonii zapadła gdzieś głęboko w moją pamięć oraz myśli. Ostatnimi czasy pisuję ponadto haiku, czyli wiersze typu japońskiego, składające się z 17 sylab, co tylko potęguje to średnio uświadomione, ale jednak zainteresowanie tematyką Kraju Kwitnącej Wiśni.

    Sierpniowe "Wysokie Obcasy extra"  są przesiąknięte kulturą japońską, ale tematyka nie wyczerpuje numeru. Znajdziecie tu wiele ciekawych wywiadów, felietonów, fotorelacji, mody a nawet artykułów o kuchni japońskiej, więc kogo interesuje Japonia na pewno nie będzie zawiedziony. Bardzo podobał mi się wywiad przeprowadzony przez Annę Woźniak na temat praw i sytuacji rodzinnej Japonek pod tytułem "ONA w systemie", ale ciekawostek jest znacznie więcej. Np. interesujący artkuł o turystyce w Japonii oraz o japońskiej modzie. 

    Poza tematyką Japonii w numerze szczególnie spodobała mi się FOTOGALERIA z pracami fotografa Mario Testino. Naprawdę przepiękne zdjęcia, które warto obejrzeć. 

    To, co podobało mi się ponadto w "Wysokich obcasach extra" to fakt, że nie czułam się przytłoczona ilością reklam. Zdjęcia w czasopiśmie to jednak bardziej interesujące ilustracje do artykułów niż bilbordy reklamowe. Treści też jest sporo. To nie są tylko króciutkie, niewiele wnoszące artykuliki, w których mamy niedosyt informacji. Tu ma się wrażenie poważnego zajęcia się danym tematem. Może cena robi różnicę, bo "Wysokie obcasy extra" kosztują 14,99 zł. Jest to jednak, w moim odczuciu, cena adekwatna do jakości, więc nie będę narzekać :).

    Do "Wysokich obcasów extra" będę pewnie wracać. Może nie stanę się stałą czytelniczką, lecz na pewno co jakiś czas zakupię któryś numer. O ile zachęci mnie okładka ;).

Ściskam i pozdrawiam

Sil




fot. Sil


poniedziałek, 5 sierpnia 2024

Szaro, zimno i melancholijnie, ale przypomniała mi się pewna anegdota ;)

 

    Wspominałam nieraz, że poezja towarzyszy mi niemal od urodzenia. Układałam rymowanki, piosenki, wierszyki jeszcze zanim nauczyłam się pisać. Świadomie wiersz jako wiersz zapisałam po raz pierwszy, gdy miałam 11 lat i było to w ramach zadania z języka polskiego. Później pisywałam już regularnie. Mając niecałe 14 lat, zajęłam kilka fajnych miejsc w konkursach poetyckich - w szkolnym, ale i w wojewódzkim. W tym drugim wzięłam udział nawet o tym nie wiedząc, bo moja polonistka, gdy byłam w klasie siódmej szkoły podstawowej, wysłała dwa z moich wierszy na konkurs bez mojej wiedzy. To, że znalazłam się wśród laureatów było dla mnie szokiem. Choć, nie powiem, była to miła niespodzianka. 😍 Później pisywałam już troszkę bardziej po kryjomu, bo moje wiersze stały się młodzieńczą deklaracją poszukiwania miłości i nie bardzo chciałam się nimi dzielić, aż do momentu, gdy mając około 16-17 lat, moja Mama zapytała mnie o moje wiersze. Nie pamiętam kontekstu, ale pokazałam jej najnowszy notatnik. Moja Mama stwierdziła, że fajnie będzie te wiersze przepisać na komputerze, żeby nie przepadły oraz, żeby było łatwiej je w przyszłości czytać, bo piszę jak kura pazurem. 😜 To były inne czasy, więc nie każdy miał komputer i drukarkę w domu. Pozwoliłam mojej Mamie zabrać mój notatnik do pracy, gdzie miała przepisać oraz wydrukować moje wiersze. Po kilku dniach dostałam gotowy wydruk. Zaczęłam je czytać i moją uwagę przykuł jeden wiersz. Sprawdziłam w notatniku i na wydruku zamiast "czym jest więc miłość, czy jeszcze w nią wierzę?" było napisane "czym jest więc miłość, czy dobrze ją mierzę?" Poszłam do Mamy i pytam, czy nie mogła odczytać tego zdania, na co moja Mama "Mogłam, ale tak brzmi lepiej, więc zmieniłam." 😅😂😁 


Na ilustracji droga przez moje marzenia i sny. 😇 A tak naprawdę przez "Podziemny Kraków"...


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil




niedziela, 4 sierpnia 2024

Ekspresowe wakacje, czyli mini fotorelacja z wyprawy do Krakowa :)


    Zaczęło się od takiej ulewy, że ciężko było dotrzeć suchą nogą kilka metrów do auta. Później było jeszcze ciekawiej, gdy auto się zepsuło w połowie drogi do celu... Nerwowe czekanie, nerwowe zabijanie czasu w deszczu i burzy. Ale wreszcie cel osiągnięty. Dwie burze i kilka godzin później - upragniony weekend w Krakowie. Cóż, początkowo również deszczowy, ale popołudnie na starówce całkiem przyjemne. Wawel tonący w kwiatach i... turystach, sukiennice z "Podziemnym Krakowem" pod spodem też na pewno warto obejrzeć. Na koniec spacerek po Plantach. Do Kopca Kościuszki już nie udało się tym razem dotrzeć, ale przecież Kraków nie jest aż tak daleko od Wrocławia. Może kiedyś ;).


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


P.S.

Kolejność zdjęć przypadkowa, ponieważ czasem aplikacja Blogger wie lepiej, czego chcę... 😅













fot. Sil

piątek, 2 sierpnia 2024

Krótka podróż do przeszłości, czyli kupiłam magazyn dla kobiet ;)

 

    Pierwszym, świadomie kupowanym przeze mnie magazynem dla kobiet było czasopismo "Jestem". Wspominałam o nim przy okazji omawiania powieści Katarzyny Grocholi i, jak pisałam wcześniej, to czasopismo już nie istnieje. Zaczęłam czytać je jako nastolatka za radą mojej Mamy, gdy okazało się, że typowe gazety dla młodych dziewczyn zupełnie do mnie nie przemawiały. Gdy zaprzestano wydawania "Jestem" długo szukałam jakiegoś zamiennika wśród czasopism dla kobiet, ale nic nie mogłam znaleźć. Gazety, na które trafiałam, były albo dla typowych pań domu, albo dla kobiet znacznie starszych ode mnie. Pierwszą gazetą, która wreszcie jako tako mnie zainteresowała była "Olivia". Jako młoda dziewczyna a później młoda kobieta, kupowałam miesięcznik "Olivia" regularnie i zmieniło się to dopiero, gdy zakupiłam swojego pierwszego smartfona. Gazety po prostu przestały mi być potrzebne, bo wszystkie artykuły, o jakich mogłam sobie pomyśleć, łatwo było znaleźć w Internecie. Ale ostatnimi czasy trochę zatęskniłam do fizycznego posiadania magazynu w rękach. Zaczęłam od kupienia pojedynczego numeru czasopisma literackiego "Odra" (o czym już Wam wspominałam), później moje zainteresowanie wzbudził miesięcznik "Wróżka", gdzie publikuje felietony moja ulubiona Pani weterynarz Dorota Sumińska, a kilka dni temu w moje ręce wpadł najnowszy numer "Olivii".     

    A co mamy w sierpniowej "Olivii"? Niezbyt wiele... Za 5,99 zł, czyli mniej więcej dwa razy tyle niż, gdy jeszcze kupowałam czasopismo regularnie, objętość magazynu jest uboga. 82 strony, z czego większość to zdjęcia i reklamy. Gdy zaś doszłam do stron z części "Moda", miałam wrażenie, że czas się zatrzymał i, gdy ostatni raz trzymałam "Olivię" w rękach, kolory i propozycje były mocno zbliżone. Cóż, mówią, że dawna moda wraca. Może akurat trafiłam na taki powrót? W końcu już wiele lat minęło od mojego ostatniego zakupu wspomnianego czasopisma. W numerze mamy ponadto wywiad (niezbyt obszerny) z pisarką kryminałów Katarzyną Bondą, który niespecjalnie mnie interesuje, bo niespecjalnie interesuje mnie twórczość pani Bondy. Wiem, że na pewno są to świetne książki, ale po prostu to nie moja bajka. Ważnym tematem w numerze jest ponadto pielęgnacja skóry po czterdziestce, co przeczytałam akurat z ciekawością. I tu zdziwienie, bo wiele porad w artykule kłóci się z tym, co słyszałam do tej pory. Może przeczytam go nawet jeszcze raz, aby dogłębniej przemyśleć treść. I ostatni temat, który wydał mi się bardzo interesujący. W dziale PSYCHOLOGIA mamy artykuł o naszych emocjach w kontekście dążenia do naszych celów. Ten artykuł również przeczytałam z zainteresowaniem. Niestety, z co najmniej połową zawartych tam tez raczej się nie zgadzam. Mimo wszystko polecam jednak tam zajrzeć. Może komuś pomoże zrozumieć siebie. Mnie raczej pomógł utwierdzić się w przekonaniu, że generalizowanie po prostu nie jest dla mnie.

    Jest jeden dział, który zawsze bardzo lubiłam w "Olivii" i przez lata namiętnie z niego korzystałam. I tym razem dział kulinarny w sekcji deserów jest świetny. Uwielbiam przepisy na słodkości proponowane w magazynie i to one są powodem, dla którego co jakiś czas będę pewnie kupować niniejsze czasopismo. 😉


Ściskam i pozdrawiam 

Silentia



fot. Sil


czwartek, 1 sierpnia 2024

Styczeń, luty, sierpień, czyli TO JUŻ?

 

    Sam środek wakacji w dawnych czasach powodował u mnie pewną nostalgię. Jako dziecko myślałam sobie "już zaraz do szkoły, za cztery i pół miesiąca święta" - oczywiście nie wszystkie odczucia były tu negatywne, bo lubiłam przygotowania. Nawet bardzo. Lubiłam kupować nowe zeszyty, planować prezenty dla moich bliskich. Przez wiele lat patrzyłam w przyszłość z nadzieją, więc to, że coś się kończyło, choć powodowało refleksyjny nastrój, nie przerażało mnie. Czekałam na NOWE.

    We wszystkich horoskopach, które namiętnie czytam (okay, z przymrużeniem oka, ale jednak czytam 😊😉) jest napisane, że tegoroczny sierpień będzie wspaniałym, wyjątkowym miesiącem. Ma być pełen radosnych niespodzianek i przynieść szczęcie i powodzenie w każdej dziedzinie życia. O! Takie horoskopy to ja lubię 😉i więcej poproszę. W dodatku niech się spełniają (AMEN).

    A czego, Drodzy Czytelnicy, możecie się spodziewać w sierpniu na read2sleep.pl? Ponieważ mamy wakacje, rozkład postów będzie prawdopodobnie bardzo zbliżony do tego lipcowego. Na pewno pojawią się jakieś fotorelacje z moich różnych przygód (choć nie będzie ich aż tyle, co w lipcu). Będą wiersze - wspominałam, że wiersze pisywałam/układałam jeszcze zanim właściwie nauczyłam się pisać? Może pokuszę się o opublikowanie jakiegoś opowiadania lub fan fiction z dawnych zasobów. Będą pewnie komentarze do artykułów, może do jakichś propozycji z Chapters czy Novel. Czy wrócę do częstszych opinii o książkach, które czytam jeszcze nie wiem, bo na to potrzebuję więcej czasu, zaś ten obecnie jest u mnie w deficycie. Jeśli mi się uda to tak, a jeśli nie, na recenzje będzie trzeba zaczekać do jesieni, gdy życie wróci na swoje regularne tory.

     Na koniec serdecznie dziękuję Czytelnikom, którzy licznie nawiedzili blog read2sleep.pl w minionym miesiącu. Lipiec przyniósł kolejny rekord odwiedzin. Dziękuję!

    Ściskam i pozdrawiam

    Silentia


fot. Sil


P.S.

Skąpany w deszczu, nieco jesienny krzewik róży na powyższym zdjęciu niech mi przypomina, że bliżej już do końca roku niż do jego początku...

Sil

Najpopularniejsze posty :)