wtorek, 12 sierpnia 2025

Kopiec Kościuszki, czyli jakby ktoś zastanawiał się jeszcze, co poza Wawelem warto zobaczyć w Krakowie

 

    Kopiec Kościuszki odwiedziłam po raz pierwszy 15-17 lat temu. Niestety, nie jestem teraz stu procentowo pewna, kiedy dokładnie, ale zapamiętałam z tamtej wycieczki tyle, że w sumie było warto wejść te parę metrów w górę, aby popatrzeć na piękną panoramę Krakowa i okolic. Przy dobrej pogodzie można pozachwycać się również górskim pejzażem, ale nawet przy delikatnej mgle, jest na co popatrzeć. "Krakus", który podwoził mnie na miejsce stwierdził wówczas, że Kopiec Kościuszki jest przereklamowany i w tamtych czasach nie była to odosobniona opinia. Gdy jednak zajrzałam tam ponownie w ubiegłym tygodniu, absolutnie nie można się już z nią zgodzić. 

    Kopiec Kościuszki zrewitalizowano około trzy lata temu. Odkopano i poprawiono fortyfikację pod Kopcem, otworzono Muzeum Kościuszkowskie, zorganizowano trasę spacerową dookoła całego terenu. Są urocze mostki, jest dużo cegły, fajne wystawy, miłe dla oka eksponaty, dobre zaplecze sanitarne, przyzwoity parking przed wejściem i urocza kawiarnia. Ceny nie są wyszukane, za czwórkę dzieci i dwoje dorosłych zapłaciliśmy łącznie 84 zł. Można również nabyć przyzwoite, niedrogie pamiątki. Kupiłam dwa magnesy po 8 zł każdy oraz dwie monety z maszyny za 14 zł każda. Na terenie Kopca Kościuszki mieści się również siedziba radia RMF FM - to tak informacyjnie, gdyby ktoś z moich czytelników przypadkiem był fanem tej rozgłośni :). 

    Poniżej wrzucam kilka luźnych kadrów z mojej wycieczki na Kopiec Kościuszki. Gdyby ktoś z Was zabłądził w rejony Krakowa, gorąco polecam zajrzeć również i tutaj.


Ściskam i pozdrawiam

Sil




























fot. Silentia


poniedziałek, 11 sierpnia 2025

I po wakacjach..., czyli Kraków na kilku fotografiach

 

    W zeszłym roku w deszczu - w tym roku w upale. Kraków przywitał mnie duchotą, ale i przepięknym słońcem. Tłumem turystów i zmęczonych sprzedawców, ale również spokojem parkowych alejek. 

    Pierwszego dnia moich krótkich wakacji w dawnej stolicy Polski, obejrzałam (po raz kolejny) starówkę ze ścisłego centrum - Rynek, Sukiennice, malownicze uliczki, Wawel oraz Kazimierz. Drugiego dnia zwiedziłam zrewitalizowany Kopiec Kościuszki wraz z ciekawym muzeum, Park Zdrojowy oraz Park Bednarskiego. Trzeciego dnia odbyłam spacer po mniej oczywistych miejscach, po nieco mniej obleganych zaułkach. 

    W Krakowie spędziłam jedynie cztery dni, jednak była to odmiana, której potrzebowałam. Spróbowałam wody "Mateczny", zjadłam kilka pysznych posiłków z licznych wegetariańskich restauracyjek, obejrzałam, co się tylko dało. Nie odpoczęłam fizycznie, ale psychicznie jak najbardziej. Bawiłam się dobrze, a dziś wracam, by pokazać kilka kadrów. 

       Moją fotorelację postanowiłam podzielić na dwie części. Dziś wrzucam tylko kilka luźnych kadrów z Krakowa. Następnym razem skupię się na bardzo konkretnym miejscu, które będę polecała odwiedzić - Kopcu Kościuszki.

Ściskam i pozdrawiam

Sil







































fot. Silentia



piątek, 1 sierpnia 2025

A w sierpniu jak to w sierpniu ;)

 

    Podoba mi się tegoroczne lato! Ha! Wiem, że jestem w mniejszości i jednak nic nie mogę poradzić na to, że tegoroczna różnorodność przemawia do mnie bardziej niż kilkanaście dni upałów ciurkiem. W zasadzie upałów nie lubię w ogóle - nie lubię też zimna, jednak to, co mamy teraz, czyli jakieś 20-22 stopnie, deszczyk od czasu do czasu, to jakby skrojenie aury pod mój gust. Na pogodę więc nie narzekam, choć kosztuje mnie czasem ból głowy, gdy ma zerwać się wiatr czy też sprawia, że powieki same układają mi się do snu. A jednak wybieram w ciemno to, co mamy teraz i nie chcę tropiku, na który czeka tak wielu. 

    Chciałam napisać, że pierwsza połowa roku była dla mnie trudna. I zdałam sobie sprawę, że pierwsza połowa to już dawno minęła... Mamy sierpień, czyli jakby nie patrzeć, ósmy z dwunastu miesięcy. 8/12! I ostatecznie wcale nie mam ochoty pisać o tym, co złego spotkało mnie do końca lipca. Przed nami pięć pełnych miesięcy do następnego, do roku 2026. Może on będzie dla mnie łaskawszy? A może te ostatnie pięć z dwunastu części 2025 pokażą mi, że jednak bieżący rok jest dla mnie tak wspaniały, jak czytałam w horoskopach ;)

    A co planuję w sierpniu dla read2sleep.pl? Przerwę. Wiem, że mało u mnie postów ostatnimi czasy, ale i tak przyszły tydzień to będzie mój malutki urlop od wszystkiego. Natomiast liczę, że gdy z niego wrócę, będę miała coś więcej do zaprezentowania. Na pewno fotorelacje, które cieszą się wbrew pozorom zainteresowaniem Czytelników.  Będę miała też jedną recenzję, bo na urlop zabieram książkę i pewnie kilka nowych wierszy, gdyż podróże zawsze działają na mnie inspirująco ;). Dla przykładu wczorajszy utwór napisałam wspinając się na Ślęże ;). Co jeszcze? Zobaczymy!


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


czwartek, 31 lipca 2025

Z mchu

 

Na łożu z mchu się ułożę
Czołem do ziemi przylgnę
Hołd oddam matce naturze
Że zrodziła te boskie istnienia

Silentia


fot. Sil


niedziela, 27 lipca 2025

piątek, 25 lipca 2025

O co chodzi z tytułem? Czyli dwie różne pozycje "Tylko jeden dzień"

 

    Powieść "Tylko jeden dzień" mojego autorstwa powstawała bardzo długo. Od koncepcji, która ma już naprawdę sporo lat (dziesięć co najmniej), przez proces pisania w latach 2022-2023 aż do procesu wydawniczego z 2024 roku i ukazania się na rynku w roku 2025. Jak już kiedyś wspomniałam na read2sleep.pl, pierwszy tytuł mojego dzieła to miało być właściwie "Dwadzieścia lat bez Ciebie", ale wówczas konstrukcja fabuły była nieco inna. Ostatecznie, po zmianie układu książki uznałam, że potrzebuję innego tytułu - takiego spinającego wyodrębnione części powieści. Wówczas postanowiłam, że dla całości lepiej będzie pasował tytuł "Just one day", ponieważ jednak nie chciałam nadawać tytułu anglojęzycznego do polskiej powieści, przetłumaczyłam sobie luźno na "Tylko jeden dzień". Przez wrodzoną przezorność sprawdziłam w wyszukiwarkach internetowych, czy nie istnieje książka pod takim tytułem i nie istniała... Był film "Jeden dzień", ale to jednak nie "Tylko jeden dzień". Zadowolona z siebie nic już nie zmieniałam. Tylko nie wzięłam czegoś pod uwagę. Tego, iż to, że pięć lat temu nie istniała książka pod tytułem "Tylko jeden dzień" nie oznaczało, że już się nie pojawi. Nie  sprawdziłam ponownie i to był mój błąd, bo w międzyczasie, w roku 2022 wydano powieść pani Karoliny Kaszub pod dokładnie takim tytułem, jak dla swojej pozycji wybrałam ja :). Panią Karolinę serdecznie pozdrawiam i może kiedyś sama sięgnę, aby sprawdzić, o czym jest książka z identycznym tytułem jak moja powieść.

Niestety wciąż nie mogę Was zaprosić do zakupu mojej powieści, bo wciąż są problemy z dostępnością, nad czym szczerze ubolewam, ale na co nie mam wpływu. Za sprzedaż odpowiada wydawnictwo. Dam znać, gdy coś się tu zmieni.

Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil



czwartek, 24 lipca 2025

Tylko jeden dzień - niestety...

 

Kochani!

Niestety, znów doszły do mnie informacje, że jest problem z zakupem mojej książki. Jest mi z tego powodu niezmiernie przykro, bo bardzo się cieszyłam, gdy mogłam Wam wreszcie powiedzieć, iż "Tylko jeden dzień" (Silentia) jest już w księgarniach. Już nawet nie wiem, co mam Wam napisać. Jestem zawiedziona, zwłaszcza, że już próbowałam wyjaśniać z wydawnictwem, co się dzieje i właściwie zapewniano mnie, że wszystko jest okej. Problem jednak jest na tyle duży, że nawet wyszukiwarki ograniczyły podpowiadanie mojego dzieła... Gdy znajdę rozwiązanie tego problemu - dam znać.

Poniżej zdjęcie mojej powieści na stronie lubimyczytać.pl (link -> TUTAJ).

Ściskam i pozdrawiam

zawiedziona i smutna

Sil


fot. Sil


piątek, 18 lipca 2025

Goście

 

Zaprosiłam Szczęście, lecz nie przyszło do mnie
choć czekałam z kawą i talerzem ciasteczek
może za cicho pytałam, kiedy mnie odwiedzi?
Lub nie wyglądałam, jakbym mówiła poważnie?

Zaprosiłam Nadzieje i przyszły wszystkie na raz
jednak nie zasiadły po prostu, do ciastek za stołem
przyniosły swoje słodycze, karmiąc mnie aż do mdłości
więc zamknęłam usta, by o nic ich już nie prosić

I jeszcze ten Ból Serca... tak, znamy się od wieków
smutne spojrzenia nasze, schowane za uśmiechami
Przychodzi do mnie zawsze, wpada nieproszony
I wychodząc zawsze zostawia mi coś na pamiątkę...

Silentia

fot. Sil


Najpopularniejsze posty :)