włożone do wody, by postały dłużej
marzenie, przedłużenie agonii istnienia
tak często w naszym domu herbaciane róże
alegorią są życia wiecznego złudzenia
gdy zasuszą się pięknie na wietrze i słońcu
lub gdy ręka z nadzieją powiesi przy ścianie
i tak będąc martwe nie ożyją w końcu
kiedy je wyrzucić? zrodzi się pytanie
jest jakaś pustka w cmentarnej alejce
gdy wpatrzeni w litery na kamiennej płycie
już łzy nie popłyną, choć zaboli serce
nie wróci już więcej raz stracone życie
Sil
 |
| fot. Silentia |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz