smutek bardziej smutny
złość bardziej zła niż zazwyczaj
tęsknota jakby głębsza, jakby bardziej tęskna
chaos pełny bezładu
bezsens wciąż nie ma sensu
tylko miłość pusta
jakby nie istniała
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Według źródeł internetowych data wydania powieści „Gdy zapadnie noc” autorki znanej pod pseudonimem Nureyluna to 1 stycznia 2023 roku. Oczywiście mówimy o wydaniu w języku polskim. Można ją przeczytać w aplikacji Galatea, którą wciąż testuję i, jak wspominałam, nie jestem jej gorącą fanką. Na razie postanowiłam pozakańczać wszystkie rozpoczęte książki/serie (4) i „Gdy zapadnie noc” jest pierwszą powieścią na Galatei, przez którą udało mi się przebrnąć.
Kochani ta książka jest... specyficzna. To pierwsze określenie, które przychodzi mi do głowy, gdy o niej myślę. Jeszcze nigdy nie spotkałam powieści, o której mogłaby powiedzieć, że jest ciepła i rodzinna a jednocześnie to erotyk… Tak, mieszanka wybuchowa, ale ponieważ czytam książki dla „dużych dziewczynek” a nie dla dzieci, jestem w stanie tę specyfikę przełknąć, a nawet powiedzieć, że wzbudziła we mnie pewną ciekawość.
Na początku wady techniczne. Wadą jest tłumaczenie. Przeczytałam tę powieść po polsku, gdy jeszcze nie działał mi przełącznik na anglojęzyczną wersję Galatei i muszę powiedzieć, że tłumaczenie odbiera sporo z uroku książki. Jest niedbałe, bardzo słabe. Jestem prawie pewna, że to tłumaczenie automatyczne z naniesionymi tylko co ważniejszymi poprawkami a nie profesjonalne tłumaczenie wykonane przez osobę, która się na tym zna. Drugą wadą jest to, co pisałam już w poprzednich postach. Galatea nie przywiązuje wagi do jakość wizualnej oferowanych e-booków. Teksty bywają posklejane i czasem trudno się zorientować, gdzie zaczyna się i gdzie kończy dany wątek. No i oczywiście czekanie 6 godzin na kolejny rozdział… ale cóż, na tym polega wersja darmowa aplikacji i to jestem w stanie zrozumieć. Gdy powieść załaduje się już cała i tekst czyta się na jeden raz, „zyskuje na jakości”, bo mniej wówczas zwraca się uwagę na błędy a bardziej skupia się na akcji, która jest całkiem wartka jak na tak spokojny z pozoru romans. Dlatego powtórzę się. Dla osób, które chcą dłużej korzystać z Galatei i przeczytać wszystkie zawarte tam książki pewnie bardziej racjonalne będzie zakupienie wersji płatnej. Ja wciąż nie jestem na tyle zainteresowana, żeby to zrobić. Można też przez tydzień ładować rozdziały co 6 godzin i ich nie czytać, a dopiero, gdy całość będzie odblokowana wziąć się za lekturę, ale to z kolei dla cierpliwych. Czyli również nie dla mnie ;)
A teraz o czymś, co pewnie bardziej Was zainteresuje – bohaterowie i fabuła.
Jasmine jest dorosłą, ale młodą kobietą. W trakcie książki obchodzi 25 urodziny, czyli tak w sam raz na amerykański romans ;) Nie za młoda, nie za dojrzała. Do niedawna była świetnie zorganizowaną i doskonale sobie radzącą w życiu szefową kuchni, ale po drobnym nieporozumieniu z szefostwem (tak, znowu to napastowanie seksualne…), rzuca pracę i nie może znaleźć następnej. Jej konto bankowe pustoszeje aż nazbyt szybko i wkrótce odkrywa, że jest bliska tego, aby nie mieć co jeść ani, gdzie mieszkać. Nie może zwrócić się o pomoc do rodziców, którzy wyrzekli się jej po tym, jak nie chciała spełnić swojego „obowiązku” wobec rodziny i wyjść za mąż za człowieka, którego dla niej wybrali. Pozostaje jej więc liczyć tylko na siebie. Pewnego dnia Jasmine dostaje zaproszenie na rozmowę o pracę od jakiejś tajemniczej kobiety i, choć wygląda to dość podejrzanie, bo Jasmine jest absolutnie pewna, że nie wysyłała do niej żadnego zgłoszenia, decyduje się sprawdzić, o co chodzi. W końcu, co ma do stracenia? Na miejscu okazuje się, że chodzi o pracę opiekunki dla dziewczynki, która mieszka wraz ze służbą w sporej posiadłości. Początkowo nasza bohaterka odmawia, ale gdy jej rozmówczyni oferuje milion dolarów za rok zajmowania się Theą? No cóż… Sami wiecie, jak to jest w życiu. Nawet szefowa kuchni chętnie zostanie nianią, gdy okazuje się, że rok jej pracy został wyceniony na milion dolarów ;) Ale Jasmine przeprowadzając się do rezydencji Mile odnajdzie w swoim życiu coś więcej, niż doskonały zarobek. Odnajdzie coś, czego większość z nas pragnie ponad wszystko. Miłość.
Theodore jest skrytym człowiekiem. Małomównym, poważnym, przystojnym i bogatym. Trochę jak książę z bajki, o którym śnią dziewczynki na całym świecie. Theo jest do tego skryty, konkretny i przyzwyczajony do wszelkiego rodzaju kontroli. Gdy jednak w jego domu pojawia się śliczna i wesoła Jasmine, jego samokontrola zostaje wystawiona na ciężką próbę. Kiedyś sądził, że nie ma na świecie kobiety, z którą chciałby się związać. Jasmine jednak sprawia, że zmienia zdanie. Młoda opiekunka jego córki staje się jego obsesją, ale w dobrym tego słowa znaczeniu. Dobro i szczęście pięknej niani Thei, Theodore stawia na równi z dobrem i szczęście swojej latorośli i szybko stają się całkiem szczęśliwą rodziną. Ale oczywiście ktoś musi próbować to zepsuć, bo tak to jest w życiu. Zwłaszcza takim, przedstawionym w romansach, które czytać tak lubię.
Kochani książka była interesująca. Ciekawie napisana. Miała w sobie to coś! Ale czasem były też fragmenty, których nie rozumiałam, które mi nie pasowały. Sytuacja kryzysowa pod koniec jest ciekawa, ale nie banalna i nie ocieka nadmiarem dramy. Nie ma szalonej byłej, nie ma wszechwiedzącej przyjaciółki (co ostatnio mocno irytuje mnie w amerykańskich powieściach) i za to ogromny plus. Jak dla mnie wadą jest, tylko się nie śmiejcie, nadmiar seksu, bo przez dosłowny opis niektórych scen erotycznych, książka jest jakby na dwóch biegunach. Jeden rozdział to ciepło i miłość a inny to niemal porno. Myślę, że można byłoby to nieco lepiej wyważyć, bo miałam wrażenie, że ten nadmiar erotyki zaciera ogólne, fajne przesłanie książki.
Mimo to jestem raczej na tak. Może nie na jakieś wielkie tak, ale przeczytałam z zainteresowaniem i przyjemnością. Nie było jakiegoś strasznego wyciskania łez, brak dramy, sporo radości, fajne podejście bohaterów do kryzysu. Gdyby poprawić tłumaczenie i techniczną stronę e-booka i… wyciąć trochę seksu ;) byłaby to naprawdę świetna powieść. Nie oczekujcie fajerwerków, ale szykujcie kocyk i herbatkę w długi, zimowy wieczór. Będzie fajnie.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
zastygnięta, jak lód nieruchoma
gdy nadejdzie czas istota zmrożona
nim podniesie się mgła zasłoną nad światem
zamrożona ziemia odrodzi się latem
trzeszczy ścieżka, w uszach pisk
nieważne, nieważne!
czego chciał ten list
i słowa niepoważne?
zastygnięte obrazy, jak łzy zawstydzone
że nie ma alibi, gdy klątwy spełnione
Sil
![]() |
| fot. Sil |
niewiele mi wiary zostało w marzenia
zimno na zachodzie, choć wciąż zimy nie ma
po jesieni ślad ukryty pod śniegiem
czego tam szukałam? dziś już sama nie wiem
Parę dni temu pisałam na temat aplikacji do czytania powieści, którą testuję, czyli o Galatei. Pisałam między innymi, iż jej darmowa wersja jest irytująca oraz, że nie mogę znaleźć przełącznika na wersję anglojęzyczną. O ile przy pierwszym wciąż moje zdanie pozostaje niezmienne - tak, darmowa wersja jest irytująca i czyta się mozolnie, to druga sprawa troszkę się zmieniła.
Stała się dziś wieczorem dziwna rzecz i od razu śpieszę o niej donieść. Otóż z jakiegoś powodu nie mogłam zalogować się do Galatei na swoim "stacjonarnym Internecie" i na chwilę odłączyłam się od Wi-Fi. Akurat miałam ochotę dokończyć książkę (recenzja tej powieści na dniach pojawi się na read2sleep) i mając troszkę wolnego czasu, bo mój syn szybciej zasnął, wolałam ją dokończyć korzystając z Internetu w telefonie niż czekać, aż mój światłowód zostanie naprawiony. Po ponownym zalogowaniu się do Galatei zobaczyłam, że kategorie wyglądają trochę inaczej niż wcześniej (były jakby w innej kolejności). Zaczęłam skrolować w dół i mało mi oczy nie wyszły z orbit. Do tej pory moim oczom ukazywało się raptem kilka kategorii. Tym razem przewijanie w dół zdawało się nie mieć końca aż dobrnęłam do momentu, gdzie zaczęły pojawiać się książki w wersji anglojęzycznej! Dlaczego nie było widać tego, gdy używałam łącza Wi-Fi? Nie mam zielonego pojęcia. Jutro sprawdzę, czy dodatkowe książki i kategorie znikną, gdy znów użyję światłowodu, czy może coś się "naprawiło" po całkowitym odłączeniu od sieci i ponownym zalogowaniu do Galatei. Jest to bardzo dziwne, absolutnie tego nie rozumie, ale jednocześnie trochę zmienia moją ocenę całej aplikacji. Przy tak dużej ilości anglojęzycznych ebooków moje podejście do ewentualnego zakupu w przyszłości wersji płatnej nie jest już tak negatywne. Ale niestety, już spotkał mnie też jeden zgrzyt. Niedawno zaczęłam czytać nową książkę w Galatei i pomyślałam, że skoro jestem dopiero na początku to mogę przerzucić się na wersję angielską. Niestety. Za każdym razem, gdy próbuję ją otworzyć po angielsku, pojawia się błąd ładowania książki (po polsku działa bez zarzutu). Szkoda. Dodatkowo, gdy widzę teraz więcej kategorii, naprawdę wiele więcej, aplikacja częściej się zawiesza i wyskakują różne błędy. Np. ładuje się okładka innej książki a streszczenie innej.
Na tę chwilę pozostaję więc sceptyczna, ale nie przestaję czytać i korzystać z Galatei. A dobrą stroną jednego rozdziału na 6 godzin jest to, że zdecydowanie zbyt krótkie rozdziały nie odrywają mnie zanadto od moich obowiązków ;)
Ściskam i pozdrawiam
Sil
P.S. Wybaczcie nieco zakręcony styl niniejszego postu, zmęczenie daje mi się we znaki, jednak koniecznie chciałam podzielić się dzisiejszym odkryciem jak najszybciej było to możliwe... ;)
„Kontrakt na miłość” S.S. Sahoo to jedna z wielu „książek”, którą można przeczytać w aplikacji Galatea, której (już mogę powiedzieć) nie będę długoterminową fanką. Zanim wyjaśnię dlaczego, mały background.
„Kontrakt na miłość” jest podzielony na sześć tomów. Oprócz tego jest dostępna siódma książka z dopiskiem „Finał” i jedno mogę stwierdzić nawet po przeczytaniu dopiero pierwszej części powieści – tłumaczenie jest zrobione niedbale, bez ładnego efektu wizualnego, bez staranności wydawniczej. Kiepsko nawet jak na „e-book”. W dodatku, podział na tomy jest zrobiony sztucznie, podobnie jak podział na rozdziały. Fabuła jest niespójna, chaotyczna, mało wyrazista.
„Kontrakt na miłość” to dość świeża sprawa, widzę, że pierwsze wydanie datowane jest na początek ubiegłego roku, więc jest to kolejna historia współczesnego, amerykańskiego Kopciuszka. Tylko książę z bajki trochę jest tu nieteges…
Nie wiem, czy kiedyś dobrnę do końca serii, a jeśli tak – nie szybko, dlatego postanowiłam zrecenzować najpierw pierwszy tom. Zacznę od kwestii technicznej. Książkę czyta się FA-TAL-NIE! Po pierwsze specyfika aplikacji. Galatea pozwala na „darmowe” czytanie książek, ale po jednym rozdziale na 6 godzin. A ja właśnie tę darmową wersję chciałam wypróbować. Można „kupować” rozdziały za punkty. Punkty można zakupić, ale to już kłóci się z moją ideą wypróbowania wersji darmowej, albo można je zdobyć za oglądanie reklam (max 10 reklam po 2 punkty). Kolejne rozdziały są coraz droższe. Początkowe można nabyć rozdział za 10 punktów, ale już później za 12, 14, 16, 18 i nawet 20. Po kilku rozdziałach mamy więc możliwość zakupienia tylko jednego rozdziału dziennie za cały blok reklam. Słabo, bo w ten sposób jesteśmy w stanie przeczytać maksymalnie 4 rozdziały /dobę i to w kilkugodzinnych odstępach. To po prostu irytuje. Oczywiście jeśli z jakiegoś powodu nie możemy przeczytać rozdziału w momencie, gdy jest dostępny, czas oczekiwania na następny się wydłuży, więc może się zdarzyć, że nie damy rady przeczytać nawet tych 4 rozdziałów. Poza tym, z daleka widać, iż rozdziały są podzielone sztucznie! Powinno być ich o połowę mniej, ale najwidoczniej Galatea próbuje zirytować czytelnika jeszcze bardziej. Widać czasem, że rozdział jest zakończony jakby w połowie i jego kontynuacja dostępna będzie dopiero za 6 godzin. I-RY-TU-JĄ-CE! Więc wersja darmowa jest po prostu słaba. Płatna subskrypcja na rok kosztuje niecałe 180 zł, więc osobom, którym aplikacja się spodoba (ja do tych osób nie należę), bardziej będzie się opłacało zapłacić raz na rok i mieć do wszystkiego nieograniczony dostęp. A dlaczego ja nie należę do osób, którym się Galatea spodobała? Bo uważam za nieuczciwe, iż ostatni tom serii „Kontrakt na miłość” z dopiskiem „FINAŁ” nie jest dostępny do czytania w wersji darmowej. Nawet jakbym przełknęła bloki reklamowe, aby zdobyć punkty i to czekanie 6 godzin na następny rozdział, nie mogę przeczytać zakończenia, jeśli nie wykupię płatnej wersji. Dla mnie jest to wielkie NIE. Na reklamach Galatea też zarabia i uważam, iż powinna umożliwić przeczytanie całości w wersji a’la darmowej. Owszem, można, a nawet trzeba zrobić DODATKOWE książki tylko dla czytelników z płatną subskrypcją, ale nieuczciwe jest, aby wyłączać zakończenie danej historii z wersji niepłatnej.
Co do samej powieści „Kontrakt na miłość”. Żałuję, iż nie mogę się zapoznać z tekstem jednolitym w języku oryginalnym, ponieważ już z daleka widzę, iż historia traci na jakości przez tłumaczenie. Sam sposób prezentacji powieści również wpływa na jej odbiór, podobnie jak drobne błędy.
„Kontrakt na miłość” to historia skromnej dziewczyny - Angeli, która w wyniku molestowania seksualnego w swoim miejscu pracy musiała z niej zrezygnować a nawet przeprowadzić się do innego miasta, by zaznać trochę spokoju. Pracuje dorywczo w sklepie swojej przyjaciółki i z nią gościnnie mieszka. Niestety wciąż nie jest w stanie zdobyć pracy w swoim świetnym zawodzie, jak się okazuje przez mszczącego się na niej byłego szefa. Tymczasem jej ukochany Tata boryka się z poważną chorobą, na której leczenie nie stać ich rodziny. Angela robi co może, ale nie jest w stanie uzbierać odpowiedniej sumy. Któregoś razu wracając do domu, widzi na ławce w parku smutnego, starszego mężczyznę. Oferuje mu wsparcie a mężczyzna jest zafascynowany jej dobrym sercem. W jego głowie rodzi się plan. Sądzi, że ta piękna, bezinteresownie dobra dziewczyna będzie w stanie mu pomóc i uleczyć jego jedynego syna.
Xavier to dupek. Tu właściwie powinnam zakończyć opis głównego, męskiego bohatera pierwszego tomu „Kontraktu na miłość”. W pierwszym tomie jest tak beznadziejny, że nie miałam ochoty czytać dalej. Zadufany w sobie, uważający się za kogoś lepszego od innych tylko dlatego, że jest synem miliardera, wredny, puszczalski, bo to nawet nie playboy, nie szanuje kobiet ani nikogo, nawet ojca, który go kocha nad życie. Owszem, w trakcie fabuły okazuje się, że ktoś mu złamał serce, ale… no ludzie! To nie jest usprawiedliwieniem dla wszystkiego. Można cierpieć, można nienawidzić tej, która to zrobiła (oczywiście można też podejść do tego jak mężczyzna…), ale mścić się na całym świecie, zachowywać się jak rozkapryszony nastolatek, któremu za łatwo w życiu? TO słabe. Gdy ojciec mu składa propozycję nie do odrzucenia i proponuje poślubienie młodej i słodkiej Angeli w zamian za zarządzanie rodzinną firmą, Xavier się nawet nie waha. Ale to, w jaki sposób traktuje później swoją żonę? Tego nawet nie można uznać za cywilizowane potraktowanie wroga. I dlatego, byłam naprawdę bliska, aby wielokrotnie porzucić tę powieść. Zwłaszcza, że to taśmociag...
Ale póki co czytam dalej, bo jestem ciekawa, czy i jak autorka poprowadzi metamorfozę bohaterów. Mam wielką nadzieję, że nie będzie to tak banalne, jak na razie wygląda. Mam nadzieję, że historia zyska na jakości z czasem. Mam nadzieję, że te moje nadzieje nie są płonne…
I jeszcze jedno, jestem prawie pewna, że gdybym mogła czytać tę powieść od razu w całości a nie tygodniami, moja recenzja byłaby znacznie lepsza. Po prostu przydługi wstęp, którym na dobrą sprawę jest pierwszy tom, nie dawałby mi się tak we znaki, gdybym przebrnęła go w kilka godzin a nie w tydzień. Może, gdybym zobaczyła historię na jeden raz, wydałaby mi się mieć więcej sensu. Na razie jest słabo, ale nie przekreślam. Jeśli dotrwam do końca, a właściwie do szóstej części, bo nie mam zamiaru płacić 180 zł tylko po to, by przeczytać ten nieszczęsny „FINAŁ”, dodam kolejną recenzję „Kontraktu na miłość”. Może będę wówczas mogła napisać polecam, bo na tę chwilę jestem na nie.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Uwaga! Post edytowany po 3 tygodniach użytkowania aplikacji!!
Jakiś czas temu pisałam o aplikacji Chapters, która służy do czytania interaktywnych historii. Pisałam wówczas, że nie jest to moja ulubiona aplikacja oraz, że wolę czytać powieści w oryginale, więc Chapters traktuję troszkę jak inspirację. Niedawno postanowiłam wypróbować coś innego. Mając nadzieję, na lepszą jakość i ładniejszy język opowiadań, skuszona reklamą (tak, reklamą…), zainstalowałam aplikację Galatea. Program, który również służy do czytania historii, ale już nie interaktywnych. Tu teoretycznie czytamy „normalne” powieści. Jak działa aplikacja i, która opowieść mnie skusiła?
Galatea jest aplikacją teoretycznie darmową, podobnie jak Chapters. Czyli darmową pozornie. Aby komfortowo korzystać z Galatei trzeba mieć punkty lub roczną, płatną subskrypcję. Punkty można kupić lub zdobyć, ale ich zdobywanie jest powolne a kolejne rozdziały są stosunkowo drogie. Jeśli ktoś lubi czytać i aplikacja przypadnie mu do gustu to już chyba bardziej opłaca się wykupić subskrypcję na rok. Jednak ja się na to nie decyduję, gdyż postanowiłam sprawdzić, jak działa aplikacja w wersji stricte darmowej.
Gdy wybierzemy z biblioteki interesującą nas historię, z reguły pierwsze kilka rozdziałów mamy za darmo. Następne są już płatne – 10, 12 a nawet 14 punktów. Następne rozdziały bywają jeszcze droższe aż do 20 punktów. Możemy zdobywać punkty oglądając reklamy (10 dziennie=20 punktów) i pojedyncze punkty dostaje się za kończenie rozdziałów w kolejnych dniach. Punktowane jest też polubienie grup w mediach społecznościowych oraz polecenie aplikacji znajomym, co akurat mnie nie interesuje. Ciekawą, choć również nie opcją, z której skorzystam, jest możliwość umówienia się z pracownikiem Galatei na krótką rozmowę o aplikacji. To również jest punktowane. Punkty otrzymuje się również za stworzenie swojego konta, ale na to póki co również się nie decyduję.
Okay, więc mamy średnio 20 lub nieco więcej punktów dziennie, co wystarcza nam na odblokowanie jednego, góra dwóch rozdziałów. A co, jeśli nie mamy więcej punktów? Pozostaje nam CZEKANIE. Można poczekać 6 godzin i rozdział się odblokuje. Co jednak jest opcją dla osób bardzo cierpliwych i naprawdę takich, które i tak nie mają więcej czasu na czytanie niż jeden rozdział na jakiś czas… Czyli nie za bardzo dla mnie. Nie należę do osób cierpliwych, a gdy już znajdę chwilę, by zasiąść do książki, czytanie po jednym rozdziale po prostu mnie irytuje.
Co do samych historii. Na razie skusiłam się na „Kontrakt na miłość” – powieść, którą i tak miałam ochotę przeczytać, ale nie znalazłam e-booka (jeśli przeczytam do końca to pomyślę o recenzji ;)). Po przeczytaniu kilku rozdziałów muszę przyznać, że historia jest wciągająca, ale… niedbale napisana. Nie wiem, czy to jest specyfika Galatei, czy taki właśnie ma styl autor, ale niestety jest tam pewien chaos. Tłumaczenie na język polski jest raczej takie sobie, jakby wykonywała je maszyna a ktoś tylko poprawiał największe błędy. Rozdziały są też słabo opracowane wizualnie. Czasem mam wrażenie, że czegoś brakuje lub tekst i elementy graficzne nie są wczytane z odpowiednimi odstępami. I niestety dopiero w trakcie czytania zorientowałam się, że ta powieść jest aż sześcioczęściowa. Gdybym wiedziała, zrezygnowałabym. Nie lubię taśmociągów. Na razie jednak doczytam do końca tom pierwszy i zorientuję się, czy dać szansę kontynuacji. O ile oczywiście przetrwam to czytanie po jednym rozdziale co 6 godzin…
Galatea obfituje w książki o Wilkach i Wilkołakach, więc jeśli ktoś jest miłośnikiem tego typu historii to będzie miał w czym wybierać. Jest też trochę typowych „amerykańskich” romansów z miliarderami, biznesmenami i gangami motocyklowymi. Wiedzę też trochę erotyków, więc również miłośnicy tego gatunku znajdą coś dla siebie. Jest też coś, czego nie lubię, czyli książki ociekające przemocą.
Póki co – testuję. Czy Galatea przekona mnie do siebie? Zobaczymy. Pewnie jeszcze wrócę do jej tematu za jakiś czas. Na razie za spory minus uznaję, że nie mogę przełączyć języka na angielski. Edit! Po zrestartowaniu aplikacji na innym łączu internetowym okazało się, że jest coś, co wcześniej mi z jakiegoś powodu nie działało (nic się nie działo po kliknięciu). W dolnym menu, gdy klikniemy w trzy pionowe kreski z podpisem "Więcej", otworzy nam się zakładka z różnymi ustawieniami, gdzie można wybrać język aplikacji.
Dam znać za jakiś czas, co ostatecznie sądzę o Galatei i jej historiach ;).
Tymczasem ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Usłyszałam kiedyś, że nic dziwnego, iż moja poezja jest dekadencka, skoro żyję na przełomie wieków. Mówi się, że to naturalne, bo każdy urodzony pod koniec uprzedniego stulecia odczuwa jakiś niepokój związany z przechodzeniem jednej epoki w drugą. Zawsze sądziła, że to nazbyt duże uproszczenie, ale nie zmienia to faktu, iż jednym z moich ulubionych wierszy, jednym z pierwszych, który naprawdę mnie zachwycił był „Deszcz jesienny” Leopolda Staffa (1878-1957). Kiedy dokładnie powstał ten utwór raczej już się nie dowiem, jednak zasoby internetowe pokazują, że był to sam początek XX wieku. 1903? 1908? Jedna i ta sama dekada, choć powiedziałabym, że pięć lat w życiu autora może jednak mieć znaczenie…
Większość z nas zna utwór „Deszcz jesienny” z edukacji polonistycznej, ale ja poznałam go nieco wcześniej, buszując po podręcznikach starszego brata. To była poetycka miłość od pierwszego wejrzenia. Nie tylko technicznie utwór wydał mi się niezwykle interesujący, gdyż jego refren wspaniale naśladował pogodę za jesiennym oknem a „szeleszczące” głoski dawały złudzenie tego deszczu, który stanowił tło wiersza, ale i przewrotna, nieco melancholijna treść idealnie wpisywała się w mój gust czytelniczy. Poczułam również, że gdyby Staff żył w tych samych czasach, co ja, byłby niezłym kandydatem na bratnią duszę.
Nie będę recenzować wiersza „Deszcz jesienny”, analizować go (analiz pod dostatkiem w Internecie). Nie będę również pisać, co moim zdaniem, „poeta miał na myśli”… Ale dla osób, które wiersza nie znają lub chciałyby sobie odświeżyć pamięć i zerknąć na niego w wolnej chwili, mam prośbę. Przeczytajcie go na głos, miękkim, przyciszonym głosem. Przeczytajcie go wieczorem, gdy jesień nie pozwala wyjść na spacer wilgocią, mgłą, dymem i deszczem. Przeczytajcie go w samotności.
Poniżej fragment z moim ulubionym wersem, ale… nie mój ulubiony fragment :) I tym przewrotnym akcentem
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
To już kolejna książka, po którą sięgam i nie mogę nawet przebrnąć przez kilka pierwszych rozdziałów. Aż zastanawiam się czasem, czy aby w ogóle nie porzucić na jakiś czas powieści romantycznych. Może jakiś powrót do korzeni? Do tego, co lubiłam 25 lat temu, czyli sięgnąć po fantasy? Może to da mojemu umysłowi odetchnąć. Wyszukuję, płacę za ebooki, zmieniam autorów i... okazuje się, że nic, absolutnie nic mnie nie zaskakuje. Fabuła przewidywalna, powtarzalna. Nawet bohaterowie powoli są do siebie podobni jak dwie krople kawy z mlekiem. Jeśli ktoś może mi polecić coś, co wg niego mnie zaskoczy - dajcie znać :) Piszcie w komentarzach lub w wiadomości prywatnej.
Ale nie, nie poddałam się jeszcze. Będę szukać nadal i może wkrótce pojawi się coś nowego na read2sleep.pl. Zaczynam powieść nowej dla mnie autorki. Może mnie mile zaskoczy? ;)
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Najciekawsze w byciu kimś wyjątkowym, w byciu pisarzem, poetą, muzykiem czy piosenkarzem, w byciu artystą malarzem albo aktorem jest to, że odkrywasz, iż inni pisarze, poeci, muzycy, piosenkarze, malarze i aktorzy to też ludzie. A stąd prosta droga do utraty złudzeń i zrozumienia, że ich sukcesy i błędy to po prostu część życia. Świadomość ta daje pewien spokój ducha, jednak umniejsza wyjątkowość.
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Ostatnimi czasy naprawdę trudno mi trafić na romans, którego przeczytanie nie jest dla mnie wyzwaniem i to nie ze względu na fakt, iż czytam powieści w oryginalnym języku, bo czytanie po angielsku stało się dla mnie czymś naturalnym, ale dlatego, że rzadko natrafiam na coś, co poleciłabym dalej. Jak pewnie pamiętacie, nie piszę recenzji książek, o których nie mogłabym powiedzieć nic pozytywnego, więc w efekcie read2sleep.pl świeci pustkami. I już nie chodzi o to, że po prostu mam wrażenie, że autorki romansów piszą w kółko o tym samym, bo to jest dla mnie zrozumiałe, zaś o to, że brak mi książki z porywającą fabułą, spójną akcją i nieco mniej banalnym poczuciem humoru. Niestety, ostatnio bardzo ciężko mi znaleźć coś, co spełnia te kryteria, ale wydane w 2018 roku „Sleepover” Sereny Bell nie jest złe i dlatego wreszcie mam coś nowego dla moich Czytelników.
W kwestii formalnej, jest to trzecia, ostatnia część serii „Under One Roof” i, jak można wnioskować po tytule posta, właśnie od niej zaczęłam lekturę. A dlaczego tak? Bo jest to jedna z tych serii, gdzie każda książka opowiada de facto o czymś innym, więc dla czytelnika nie ma różnicy, od której części zacznie. Po opisie e-booków uznałam, że ostatni tom będzie najciekawszy i po niego sięgnęłam.
Elle jest nieśmiałą, wątpiącą w siebie samotną mamą, która po kilku latach małżeństwa odkryła, iż żyła w kłamstwie. Jej ukochany mąż nigdy nie odwzajemniał jej uczuć, bo jego serce należało do kobiety, która rzuciła go tuż przed tym, jak poznał Elle. Pobrali się, ponieważ Elle była w ciąży a nie z miłości. Problem jednak w tym, że Elle tego nie wiedziała. Ona sama bardzo kochała męża a dziecko było dla niej nie pretekstem do ślubu, ale po prostu owocem miłości. W momencie, gdy odkrywa więc, że jej małżeństwo to była farsa, jest zdruzgotana a cierpi na tym nie tylko jej serce, ale również kobieca duma. Pragnie, za namową przyjaciółek (tak, znowu te przyjaciółki) odzyskać jakąś część swojej kobiecości i wdaje się w sytuację intymną z poznanym w barze mężczyzną. Szczery zachwyt nieznajomego faktycznie trochę przywraca jej pewność siebie, jednak sprawy się komplikują, gdy okazuje się, że jakiś czas po wydarzeniu w barze, nieznajomy przestaje być tylko gorącym wspomnieniem a staje się jej sąsiadem i w dodatku ojcem nowego najlepszego przyjaciela jej synka.
Swayer nie jest zainteresowany związkiem nie dlatego, że jest playboyem czy złym człowiekiem, ale dlatego, że wciąż cierpi po śmierci swojej ukochanej żony. Jako mężczyzna w sile wieku, odczuwa normalne potrzeby seksualne, więc zdarza mu się czasem umówić z jakąś kobietą tylko w takim celu, ale poza tym nie interesuje go żadna relacja z płcią przeciwną. Aż do momentu, gdy w barze spotyka śliczną, smutną kobietę, która próbuje odzyskać pewność siebie po niezbyt dla niej przyjemnym rozwodzie. Elle zapada mu głęboko w pamięć, jednak choć minęły już dwa lata od śmierci jego ukochanej żony, nie zamierza robić żadnego kroku w kierunku pięknej nieznajomej. Nie czuje się na to gotowy. Gdy jednak okazuje się, że los rzuca go w miejsce, gdzie mieszka również Elle, a jego nieco zamknięty w sobie synek odnajduje w synku sąsiadki bratnią duszę, Swayer wie, że nie uniknie interakcji z tą słodką kobietą. Broni się, broni, ale powoli czuje, że przegrywa. Tylko czy uda mu się zbudować relację z kimś, kto obiecał sobie nigdy więcej nie wiązać się z mężczyzną tęskniącym za inną kobietą?
„Sleepover” wzbudza we mnie odczucia ambiwalentne. Z jednej strony było to dla mnie coś quasi nowego ze względu na przyjaźń synów głównych bohaterów oraz na fakt, że bohaterowie mieli prawo, aby bardzo ostrożnie podchodzić do swojej relacji. Jeśli ktoś cierpi po zmarłym ukochanym, oczywiście że nie przejdzie do porządku dziennego nad tym, że jego serce znów otwiera się na miłość. Jeśli ktoś właśnie skończył trudny rozwód, oczywiście, że wątpi w siebie i jest mu trudno komuś zaufać. Więc powiedzmy, że rozumiem tempo rozwoju akcji i wątpliwości głównych bohaterów. Są one naturalne i do przyjęcia. To, co mi się nie podobało to fakt, że fabuła nie toczyła się płynnie. Miałam wrażenie, że co chwilę czegoś brakuje, jakby autorka wycinała gdzieniegdzie nadmiar tekstu czy coś takiego. Czasem wracałam nawet kilka stron, aby zobaczyć, czy czegoś nie przeoczyłam, czy coś mi się nie posklejało lub czegoś nie zrozumiałam z tekstu. Niestety, za każdym razem okazywało się, że nie. Sam język też był trochę inny niż jestem przyzwyczajona i musiałam bardziej wytężyć uwagę, aby wszystko zrozumieć, jednak to akurat mi nie przeszkadzało. Kolejna wada to mnóstwo oklepanych motywów, jak zaproszenie na ślub byłego męża i „szarmanckie” ratowanie Elle z „opresji” przez Swayera. Książka ponadto była bardzo przewidywalna i miejscami nieco przesłodzona. Dla równowagi, główni bohaterowie wydawali się bardzo autentyczni. Nie byli idealni, raczej naturalni, za co plus. To, czego dla mnie było odrobinę za dużo to sceny intymne. Nie mam nic przeciwko scenom erotycznym, ale wg mnie było ich w „Sleepover” po prostu zbyt wiele w stosunku do innych elementów fabuły, przez co cały wydźwięk książki został spłycony. Szkoda.
I na koniec. Czy polecam „Sleepover”? Ani tak, ani nie. Żebym mogła z czystym sumieniem polecić tę powieść, musiałoby być w niej coś więcej (lub mniej w przypadku scen erotycznych ;)). Ale nie była też zła i to nie była jedna z tych książek, którą miałam ochotę porzucić na którymkolwiek etapie czytania. Jednak w ostatecznym rozrachunku trochę mnie zawiodła. Myślę, że ta pozycja nada się na jakiś długi, jesienny wieczór, ale to tyle.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
pytanie za sto punków
czy kiedy życie dobrze przeżyte
bogato, szczęśliwie i w pełni w kochaniu
czy nie żal wtedy odchodzić w zaświaty?
czy żal jest w tym umieraniu?
a jeśli bieda i wiatr zawsze w oczy
i bóle, i smutki czy ciągłe zwątpienia
to czy już lepiej wtedy umierać
czy żal, bo była nadzieja...
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Kilka ważnych dla mnie spraw ostatnio mocno mnie pochłonęło i pewnie dlatego przegapiłam premierę najnowszej powieści romantycznej, znanej nam już autorki, Penelope Ward. „I could never” miało swoje wielkie wejście na rynek pod koniec sierpnia i póki co jest dostępne tylko w języku angielskim. Na wydanie polskie przyjdzie troszkę poczekać, jednak polecam sięgnąć po oryginał, bo jest napisany przystępnym językiem i dlaczegóż nie upiec dwóch pieczeni na jednym ogniu? Poczytać niezłą książę i poćwiczyć język angielski jednocześnie.
Tak, książka jest niezła, jednak nie będzie tu samych ochów i achów. Jest troszkę inaczej w stosunku do tego, co zwykle prezentuje w swoich książkach Penelope, co uważam za plus, jest jednak również troszkę rzeczy, które może niektórych z Was trochę już znudzą...
Carly to młoda, ale nie nieprzyzwoicie młoda ( ;)) makijażystka, która nie tak dawno temu straciła miłość swojego życia. W wypadku zginął jej narzeczony, Brad. Jako mądra i słodka dziewczyna o wrażliwej duszy, źle zniosła jego śmierć i dałaby wiele, aby cofnąć czas. Często myśli o tym, co by było, gdyby pojechała w tamtą podróż z ukochanym, czy odmieniłoby to jego los? Choć mijają dwa lata, ona wciąż nie potrafi o nim zapomnieć i wciąż nie umie ruszyć dalej ze swoim życiem. Gdy jednak okazuje się, że niespodziewanie umiera również jej niedoszły teść, który miał pod opieką dorosłego już, ale dotkniętego zaawansowanym autyzmem młodszego brata Brada - Scottiego, Carly nie ma wątpliwości, co powinna zrobić. Zawiesza swoją pracę, pakuje samochód i jedzie setki kilometrów do rodzinnego miasteczka zmarłego narzeczonego, aby zapewnić jego bratu możliwie najlepszą opiekę przynajmniej do momentu, gdy znajdzie dla niego miejsce w odpowiednim domu opieki. Jednak to, czego się nie spodziewa to fakt, że najlepszy przyjaciel Brada, Josh, za którym z pewnych względów nie przepada, wpadnie na dokładnie ten sam pomysł. Nie jest więc zadowolona, gdy niedługą chwilę po tym, jak zjawiła się w domu rodzinnym Brada i Scottiego, wprasza się do niego również Josh.
Josh ma wyrzuty sumienia. Miał dawniej swojego ukochanego przyjaciela, którego kochał nie mniej niż swoich rodzonych braci a, w którego domu spędzał tyle czasu, ile tylko się dało, gdyż tylko tam czuł się naprawdę szczęśliwy. Ale ten przyjaciel odszedł, zginął w wypadku podczas podróży, w której również Josh miał brać udział, ale musiał odwołać swoją obecność. Oczywiście, że nie przyczynił się do śmierci przyjaciela, ale czy można to sobie przetłumaczyć, gdy czuje się po jego śmierci tak bardzo pustym w środku? Pewnie nie, ale to nie wyrzuty sumienia sprawiają, że gdy Josh dowiaduje się o śmierci ojca Brada, natychmiast postanawia zaopiekować się jego młodszym bratem ze specjalnymi potrzebami. Powód jest taki, że po prostu Scottie też jest mu bardzo bliski. Jednak, gdy zjawia się w rodzinnym domu swojego zmarłego przyjaciela i spotyka tam niedoszłą żonę Brada, nie jest zachwycony. Carly zawsze traktowała go z dystansem, jeśli nie gorzej, więc nie mógł jej zbyt dobrze poznać, ale tak naprawdę nawet tego nie chciał, co nie zmieniało faktu, że zawsze uważał ją za bardzo piękną kobietę. Tak czy tak, teraz obydwoje znaleźli się w sytuacji, w której chcąc nie chcąc muszą współpracować dla dobra ich świeżo upieczonego podopiecznego i jeszcze na dodatek, szybko dochodzą do wniosku, że żadne z nich nie dałoby sobie rady z nowym zadaniem w pojedynkę. I co teraz?
Carly i Josh są dobrymi ludźmi, którzy stracili w wyniku wypadku bardzo ważną dla siebie osobę. Dla tej osoby znaleźli się w sytuacji dla nich niekomfortowej, ale poradzili sobie świetnie jako opiekunowie. Całkiem dobrze zaczęli sobie również radzić jako przyjaciele, gdy już wyjaśnili oczywiście nieporozumienie z przeszłości, które sprawiło, że wcześniej nie doceniali siebie nawzajem. A teraz stanęli w obliczu problemu, którego spodziewali się najmniej. Wzajemnej atrakcyjności. I nie mówię o atrakcyjności czysto fizycznej, ale o czymś głębszym. W końcu „I could never” to romans. A skąd tytuł? Ano stąd, że ani narzeczona Brada nie sądziła, że kiedykolwiek pokocha kogoś innego po jego śmierci, a tym bardziej Josh nie przypuszczał, że zadurzy się w ukochanej zmarłego najlepszego przyjaciela. Problem w tym, że o ile ona gotowa jest, aby wpuścić mężczyznę do swojego serca i życia, on nosi w sobie traumę, którą pozostawiła po sobie jego matka. Ma więc nie jeden, lecz dwa ciężkie orzechy do zgryzienia, a to czasem okazuje się po prostu zbyt wiele.
To, co podobało mi się w najnowszej powieści Penelope Ward to odstępstwo od jej zwykłego schematu. Nie mamy tutaj motywu „spotkania po latach”, nie mamy też tego, co zawsze wzbudza we mnie w jej powieściach odczucia ambiwalentne. Penelope nie rozbija tu nowego związku dla starego i to wszystko jest na plus. Jest również znacznie mniej niepotrzebnej dramy, raczej zwykłe problemy obyczajowe. Styl jest jak zwykle dobry a akcja spójna. Powieść została zakwalifikowana między innymi do kategorii „od wrogów do kochanków”, ale moim zdaniem błędnie. Carly i Josh nie byli wrogami, co najwyżej nie wywarli na sobie dobrego, pierwszego wrażenia.
To, co zdecydowanie mi się nie podobało, to fabuła, bo choć spójna była nieco rozwleczona. Co ciekawe, przedział czasowy nie był tym razem bardzo rozległy. Były fragmenty, które mi się dłużyły, a to zawsze źle znoszę w książkach. Jak na początku jest trochę przydługie wyprowadzenie akcji, jeszcze okay... o ile później się rozkręci. Ale jeśli zaczynam się nudzić cyklicznie co jakiś czas, to coś musiało pójść nie tak… Druga sprawa, znów, jak w wielu znanych mi powieściach, jednym z podstawowych problemów między bohaterami jest to, że wyznaczają oni sobie nikomu niepotrzebne bariery. Wolę jednak, gdy bariery w romansach stawia bohaterom los a nie oni sami. Więc takie zbędne komplikowanie sobie życia uważam po prostu za minus.
Czy zatem polecam powieść? Raczej tak, bo Penelope Ward warsztat pisarski ma godny pozazdroszczenia. Może akurat książka „I could never” nie ma w sobie nic odkrywczego jako romans, ale pięknie pokazuje na przykład trudy opieki nad osobą ze specjalnymi potrzebami i ta część powieści była naprawdę interesująca. Jako książka obyczajowa powiedziałabym, że wypada świetnie. Jako romans słabiej, ale i tak o niebo lepiej niż znakomita większość tytułów, które w ostatnim czasie wpadły w moje ręce. Ba, niektórych nawet nie udało mi się dokończyć, a to u mnie rzadkość. Tę książkę przeczytałam od deski do deski i miło przy niej spędziłam czas. Świetnie nada się na długi, jesienny wieczór.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Kochani!
Kilka dni przerwy w działalności R2S, ponieważ muszę coś ważnego dla mnie skończyć. Nie wiem, czy jak mnie najdzie jakaś nazbyt silna wena to nie skuszę się na wrzucenie jakiegoś wiersza ;), ale z recenzjami muszę odrobinę się wstrzymać. Zwłaszcza, że i tak mam kłopot, co wybrać. Nic nowego od dość dawna mnie nie porywa i musiałoby to być coś zaległego... Tymczasem cieszę się początkiem długich wieczorów i robię krok ku marzeniom. Do zobaczenia wkrótce...
Ściskam i pozdrawiam
Sil
P.S.
Poniższe zdjęcie to randomowa fotka z wczorajszego spacerku ;)
![]() |
| fot. Sil |
Pewnie nie trudno się zorientować, że poezja to mój konik. I, uwaga! Nie tylko moja własna ;) :P Okay, przyznaję, wolę pisać wiersze niż je czytać. Może dlatego, że zaczęłam je układać jeszcze zanim nauczyłam się czytać i pisać... Ale pomijając fakt, że piszę niemal całe życie, odkąd nauczyłam się czytać i odkryłam, że istnieje coś takiego jak poezja, również z przyjemnością podglądam twórczość innych poetów i to nie tylko tych przez wielkie P. W szkole, głównie średniej, zawsze irytowała mnie interpretacja wierszy, ponieważ poezję wg mnie bardziej się powinno czuć niż rozumieć. Każdy może znaleźć w niej coś dla siebie, każdy może inaczej odczytać intencje autora i to jest w wierszach piękne. Dlatego dla mnie "Co miał poeta na myśli?" było pytaniem idiotycznym i dlatego budziło ono we mnie bunt. Na pytanie "Co poeta miał na myśli?" tak na dobrą sprawę, udzielić odpowiedzi może tylko jedna osoba... sam poeta:) Nikt inny nigdy nie będzie miał pewności, czy dobrze odczytał intencje autora i o to chodzi w poezji. Oczywiście są elementy wierszy, które można analizować, ale nie jest to ich treść, zaś ich skład, gramatyka lub jej totalny brak itp. Reszta to rzecz indywidualnych odczuć i mówię to z pełną świadomością również jako poetka. A czemu ma służyć ten przydługi wstęp? Dwóm sprawom. Po pierwsze chciałam krótko przypomnieć (nie zrecenzować!!!) jeden z ciekawszych i przy okazji jeden z moich ulubionych wierszy Wisławy Szymborskiej, jakim jest "Nic dwa raz" a po drugie chciałabym się odnieść do dyskusji internetowej nad twórczością popularnej obecnie młodej, polskiej piosenkarki - Sanah, która postanowiła "zaśpiewać poezję" znanych, polskich poetów. Sanah znalazła się w ogniu krytyki za swoje wykonania muzycznej wersji wierszy, między innymi wiersza "Nic dwa razy" a ja zastanawiam się, czy słusznie.
Jak pisałam wcześniej, jedyna słuszna interpretacja wiersza w moim odczuciu nie istnieje, a analizować można tylko jego skład, czyli wiecie, policzyć rymy, frazy, sprawdzić jaki to jest rodzaj wiersza, ile ma sylab. Takie tam. Ale gdybym miała pokusić się o napisanie, jak ja odczytuję wiersz "Nic dwa razy" Wisławy Szymborskiej, to w dużym uproszczeniu mogłabym napisać, że to wiersz o przeciwieństwach, które się przyciągają, o normalnej miłości, czyli miłości skomplikowanej oraz o tym, że co byśmy nie powiedzieli, tak naprawdę wszyscy jesteśmy po prostu ludźmi. Reszta różnic w tym kontekście bez znaczenia ;) (fragment wiersza "Nic dwa razy" W. Szymborskiej na zdjęciu poniżej). I w ten sposób przechodzimy do drugiej sprawy, czyli krytyki już nie wiersza, lecz piosenki "Nic dwa razy" z twórczości Sanah.
Zaznaczę na początku, że nie znam dobrze dorobku artystycznego piosenkarki. Sanah istnieje - tyle o niej wiem. Słyszałam kilka piosenek w radiu, ale nie na tyle dużo, by wyrobić sobie opinię o całokształcie pracy piosenkarki. To, co usłyszałam mnie nie porwało i z całym szacunkiem dla młodej artystki, po prostu dlatego nie sięgnęłam po więcej. Nie mniej jednak, gdy usłyszałam w radiu piosenkę "Nic dwa razy", byłam zniesmaczona. Nie dlatego, że uważam, że Sanah źle śpiewa ogólnie, nie dlatego, iż jej interpretacja mi się podoba lub nie, tak naprawdę chodziło o to, że piosenka "Nic dwa razy" nie niosła za sobą żadnych emocji, a jeśli ja cokolwiek łączę z poezją to właśnie emocje. Sanah sobie po prostu śpiewa, jakby tańczyła walczyka na potańcówce a treść nie miała dla niej żadnego znaczenia. I jeszcze jedno, ktoś kto pisał melodię i dopasowywał do niej słowa, nie wiem, czy jest to właśnie Sanah, czy ktoś inny, absolutnie nie uszanował frazy, czyli mamy tu poszatkowany wiersz zaśpiewany tak, jakbyśmy się kołysali za stołem na imieninach do randomowej muzyki. To nie jest poezja śpiewana. To jest piosenka pop, w której wykorzystano w sposób mało przemyślany słowa słynnego wiersza słynnej autorki. Jeśli komuś się to podoba? Super, ja po prostu nie należę do tych osób. :)
Ale jest pewien plus tego, że Sanah wzięła na tapet piękne, popularne polskie wiersze. Prawdopodobnie przerażająca większość młodego pokolenia w Polsce, nigdy nie poznałaby "Nic dwa razy" Szymborskiej czy innych wierszy, których użyła piosenkarka, gdyby Sanah nie wydała swojej płyty z tekstami znanych polskich poetów. A jeśli już znamy tekst z radia, to niech każdy sobie teraz interpretuje go tak, jak czuje :)
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
wieczorami za oknem
świat wydaje się inny
przyciemnione istoty
zawieszone istnienie
mrok powoli nachodzi
czy ktoś czuje się winny
że kolejne lato
to już tylko wspomnienie?
ja sama czekałam
na późniejsze zachody
z nadzieją witałam
pełne blasku świtanie
lecz za oknem już ciemność
niebo zimnej urody
zimne serca i lęki
że już tak tu zostanie
Zastanawialiście się kiedyś, Drodzy Czytelnicy, jaki jest Wasz ideał bohaterki (MC) czy bohatera (Li) w powieści romantycznej? Szczerze mówiąc, ja do tej pory nie, ale ostatnio, po przeczytaniu w minionym roku prawie dwóch setek powieści tego typu, zaczęłam się zastanawiać, nad powodami tego, że niektóre książki przemawiają do mnie nawet pomimo prostej fabuły, a inne nie, nawet jeśli mają ciekawą treść. Otóż po zastanowieniu, muszę przyznać, że jednym z głównych powodów, dla którego podobała mi się lub nie dana powieść, jest po prostu główna bohaterka i/lub główny bohater. Jeżeli autor nie trafi w mój gust w tym względzie, powieść może mieć nawet najbardziej interesującą fabułę a i tak będę ją czytała z trudem.
A teraz po kolei…
Jaka wg mnie powinna być główna bohaterka powieści romantycznej? Przede wszystkim nie musi być idealnie piękna. Pomijając fakt, że oczywiście każda kobieta chce być piękna, ja wolę, gdy zamiast tego ma w sobie „to coś”. Czasami mam już dość faktu, że wszystkie bohaterki romansów są tak piękne, że aż nierzeczywiste i dlatego, gdy postać MC odbiega od normy, uważam taki stan rzeczy za plus. Oczywiście ma być piękna w oczach tego jedynego, ale niekoniecznie wg obowiązujących kanonów. ;) Po drugie lubię, gdy bohaterki są interesujące. Np. gdy mają jakieś ciekawe hobby lub interesujący zawód. Zdecydowanie nie przepadam, gdy czytam o celebrytach, ale nie mam nic przeciwko damom z wyższych sfer, o ile reprezentują sobą coś więcej niż pieniądze. Po trzecie zdecydowanie wolę marzycielki niż bohaterki twardo stąpające po ziemi. Lubię, gdy główna bohaterka ma mocny charakter, ale gdybym miała wybrać, to zamiast „twardzielki” wybrałabym kobietę o pięknej duszy. Po czwarte, pomimo że pochodzę z rodziny o bardzo tradycyjnym modelu, w którym uczono mnie, że mężczyzna nosi spodnie a kobieta sukienki (alegoria ról społecznych ;) ), to jednak lubię do pewnego stopnia równouprawnienie. Fajnie, gdy to mężczyzna walczy o swoją ukochaną, ale cenię również, gdy jest na odwrót. Lub gdy po prostu walczą razem o swoją miłość. Po piąte, oczywiście lubię, gdy bohaterka jest inteligentna, ale nie musi być też geniuszem. Wolę, gdy jest rzeczywista, popełnia błędy, ale np. potrafi je naprawić lub się do nich przyznać i przeprosić. Czasem chętnie poczytam o kobietach sukcesu, ale nie jest to konieczne, by postać wydawała się interesująca. Po szóste lubię określony wygląd bohaterek i niestety, muszę się przyznać, im bardziej z opisu przypomina mnie samą, tym dla mnie lepiej, ponieważ uwielbiam wczuwać się w postać, o której czytam. Gdy więc bohaterka jest moim całkowitym przeciwieństwem, czytam z ogromnym dystansem. Nie mówię, że musi się zgadzać wszystko, co do joty, bo oczywiście tak nie będzie nigdy, ale wolę, gdy choć częściowo przypomina mnie samą. A i tu ciekawa obserwacja, jeżeli powieść mi się nie podoba lub kłóci się z moimi zasadami moralnymi (np. historie mafijne), wolę gdy bohaterka wygląda jak moje przeciwieństwo ;). Po siódme, lubię gdy powieści są o dojrzałych kobietach. To się zmieniało w moim życiu, bo oczywiście będąc dzieckiem lubiłam również czytać o młodych dziewczynach, ale zawsze czerpałam większą przyjemność z lektury, gdy bohaterki były dojrzałe emocjonalnie. Kobieca bohaterka może mieć osiemnaście, może mieć czterdzieści lat, ale nie znoszę, wręcz nie mogę ścierpieć, gdy MC jest rozchwiana, sama nie wie, czego chce i jest po prostu rozkapryszoną pannicą. Taka bohaterka odbiera mi całą przyjemność z lektury.
A jaki powinien być główny bohater w moim ideale powieści? Męski. To przede wszystkim. Nie lubię ciepłych kluch ani słodziaków. Cenię, gdy bohater ma mocny charakter a w głębi dobre serce. Nie lubię facetów niezdecydowanych, którzy sami nie wiedzą, czego chcą ani takich, którzy dla odmiany myślą, że wiedzą lepiej, co jest dobre dla ich ukochanych. Ideału urody męskiego głównego bohatera nie mam, bo nie mam go też w życiu. Wolę wysokich i postawnych mężczyzn, ale jeśli chodzi o kolor oczu, włosów itp. nie mam preferencji. Może tylko tyle, że nie znoszę wąsów :P Nie przepadam też za przesadnym, kulturystycznym umięśnieniem. Oczywiście czytać o mężczyźnie zaniedbanym też mi się nie chce, ale nie jest tak, że każdy ma mieć zaraz sześciopak na brzuchu i bicepsy jak z okładki magazynu dla kulturystów. Niech te mięśnie raczej pracują niż wyglądają. Co do charakteru, lubię gdy główny bohater jest inteligentny, ale nie musi być geniuszem czy biznesmenem-miliraderem. Fajnie, jeśli ma jakąś pasję. Generalnie cenię w życiu, gdy ludzie mają pasje i tak samo doceniam to w książkach. Poczucie humoru jest dla mnie ważne, ale jeśli jest subtelne i „mądre”. „Pajacowania” nie znoszę i pewnie dlatego nie przekonała mnie do siebie seria „Night Rebel”, której głównego bohatera poznaliśmy w czwartej, ostatniej części „Nocnego Księcia” Jeaniene Frost. A szkoda, bo postać żeńska bardzo mi się tu spodobała, niestety wampir Ian skutecznie zniechęcił mnie do lektury.
To, czego nie toleruję w powieściach romantycznych to motyw zdrady. Jeśli któreś z bohaterów jest niewierne i nieważne, czy jest to kobieta, czy mężczyzna, książka automatycznie wylatuje z moich ulubionych. Jeśli najpierw się rozstaną, będą z kimś innym a później do siebie wrócą to w porządku, ale jeśli się zdradzają będąc w związku? To za bardzo kłóci się z moim światopoglądem. Ale uściślijmy, mówię o głównych bohaterach, bo jeśli nastąpi zdrada innej postaci z książki to już zależy od kontekstu i sytuacji. Dobrym przykładem jest tu np. seria „Jake” Penelope Ward. Również nie lubię przemocy między bohaterami, dlatego z dużą rezerwą podchodziłam do książek BDSM, ale jednak są też takie, które do mnie przemawiają ze względu na fabułę.
A czego Wy, Drodzy Czytelnicy, oczekujecie od głównych bohaterów powieści? Chętnie poczytam w komentarzach lub wiadomości prywatnej ;)
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Zapytała młoda influencerka znajomą wiedźmę....
- Babciu, dlaczego niektórym wszystko się udaje, choć w ogóle się nie starają? Dlaczego jeden wrzuci do Internetu jakiś gniot i zaraz staje się słynnym influencerem lub wrzuci beznadziejne zdjęcie na Insta i zaraz ma tysiąc lajków, a ja staram się, walczę o wszystko, poświęcam mnóstwo czasu i energii, aby moje posty były interesujące i nic. Dlaczego tak jest?
Wiedźma uśmiechnęła się, po czym wzruszyła ramionami.
- Cóż mogę Ci powiedzieć, dziecko, na pytanie, dlaczego tak jest? Odpowiedź może być tylko jedna. Bo tak.
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Choć wiele powieści od Penelope Ward doczekało się polskiego wydania, z jakiegoś powodu nie należą do nich pozycje z serii „Jake”. Są to trzy książki, które są dla mnie zagadką, bo jest to prawdziwa trylogia, ale jednak każdy tom opowiada trochę inną historię.
Serię otwiera wydane w 2013 roku książka „Jake Undone”, następna w kolejności jest powieść „My Skylar” z 2014 roku i trylogię zamyka „Jake Understood” z roku 2015. Co je łączy? Czwórka bohaterów, która w zależności od części jest na różnych pozycjach – raz ktoś jest głównym bohaterem, raz pobocznym. Łączy je też ładna przyjaźń między wspomnianą czwórką i miłość z nieoczywistymi, trudnymi problemami u obu par. Co je dzieli? Każda z trzech powieści to tak naprawdę osobna opowieść, ale gdybym miała się pokusić o wskazanie połączeń, to są głównie między pierwszą a trzecią pozycją trylogii. Oczywiście łatwo się tego domyślić po tytułach ;)
Nina, główna bohaterka pierwszego tomu, to młodziutka studentka, która właśnie wprowadziła się do mieszkania znajomego, w którym będzie współlokatorką. Mieszkanie z trzema innymi osobami jej oczywiście nie przeszkadza i tego się nie boi, ale można śmiało powiedzieć, że boi się wszystkiego innego. Nosi w sobie różne stany lękowe, które mocno uprzykrzają jej życie i nie pozwalają na normalne funkcjonowanie w dzisiejszych czasach. Nina nauczyła się akceptować swoje lęki, ale oczywiście wolałaby ich nie mieć. Tylko absolutnie nie ma pomysłu, co z nimi zrobić, jak się ich pozbyć i zacząć żyć?
Jake jest nieco starszy od swojej nowej, młodziutkiej współlokatorki. Jest normalnym, dojrzałym pracującym mężczyzną. Jest też twardzielem o genialnym, ścisłym umyśle i mocno skrywanym przed światem, łagodnym wnętrzu. Gdy jego nowa koleżanka z mieszkania ma problemy z nauką, rusza jej z pomocą. Zaś, gdy dowiaduje się, że śliczna dziewczyna ma również innego rodzaju problemy, opracowuje plan, by pomóc jej i w tym. Terapia na stany lękowe, którą jej funduje jest szokująca i ryzykowna, ale powoli zaczyna przynosić efekty. Problem w tym, że efektem ubocznym sytuacji staje się uczucie, na które Jake absolutnie nie może sobie pozwolić. Dlaczego? Powód jest ważny. Sytuacja trudna. Nie oceniajcie, postarajcie się zrozumieć.
Drugi tom trylogii „My Skyler” jest ciekawy, ale do mnie nie przemówił. Był, w moim odczuciu, typowym przykładem, jak ludzie marnują sobie życie popełniając niepotrzebne błędy. Może w każdym innym przypadku powieść bardziej przypadłaby mi do gustu, ale nie po przeczytaniu trudnej historii bohaterów z części pierwszej. Uważam, że powieść „My Skyler” niepotrzebnie została wmieszania w serię o Jaku i Ninie. Jako osobną historię czytałoby się ją po prostu lepiej.
Zamykająca trylogię powieść „Jake Understood” to opowieść o tym, co słychać u głównych bohaterów z części pierwszej po kilku latach. Jest napisana ciekawie i jest fajnym uzupełnieniem historii bohaterów z tomu pierwszego. Przede wszystkim można tu przeczytać o tym, że nawet wielka miłość nie zagwarantuje parze słodkiego, miłego i bezproblemowego życia. Uczucie oczywiście jest głębokie, ale problemy w związku również poważne i niezależne od niego. Powieść opowiada również o tym, że czasem trzeba wczuć się w rolę drugiej strony, aby zrozumieć naturę ciężaru, który partner dźwiga na swoich barkach. Penelope pięknie to opisała i pięknie pokazała na przykładzie Jake’a i Niny.
Zastanawiałam się, dlaczego akurat te powieści nie znalazły polskiego wydawcy (lub ja nie znalazłam polskiego wydania…) i myślę, że ktoś, kto przeczyta trylogię będzie wiedzieć, że to są piękne, ale trudne książki z wieloma kontrowersyjnymi wątkami. Możliwe, że w Polsce by się po prostu nie sprzedały. Potrzeba wiele empatii, by zrozumieć głównych bohaterów – zwłaszcza męskich. To nie jest seria z tych lekkich, łatwych i przyjemnych, ale nie ma tu też nieprzyjemnych wyciskaczy łez. Myślę, że mądremu czytelnikowi te powieści, zwłaszcza pierwsza i trzecia część trylogii, dadzą sporo do myślenia. Może pozwolą też zrozumieć, że świat nie jest czarny ani biały? Że nie wszystko, co na pierwszy rzut oka jest złe, jest powodem do potępienia drugiej osoby?
Książki polecam, ale z zastrzeżeniem, że nie jest to łatwa lektura na beztroski relaks. Raczej coś, co trzeba na spokojnie przemyśleć.
Język raczej prosty, więc myślę, że seria nada się również dla osób, które mogą się poszczycić znajomością angielskiego na poziomie B1.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |
Kochani Czytelnicy!
Następna recenzja już niebawem, ale dziś chciałam podzielić się z Wami postem z trochę innej beczki. Na początek pytanie, choć pewnie znów okaże się pytaniem bez odpowiedzi ;) Czy macie takie książki, do których zawsze i wszędzie chętnie wrócicie i w żadnym wypadku nie da się ich przeczytać tylko raz? Ja mam. Kilka, a może więcej. Oczywiście nie oznacza to, że czytam je w kółko i nieustannie, ale są to lektury, które są bezpieczne, gdy czegoś mi brakuje i chcę zapewnić sobie prawdziwą przyjemność. Postanowiłam więc podzielić się z Wami moją listą bezpiecznych powieści, które na moją duszę zawsze działają niczym balsam ;)
A oto moja szczęśliwa dwunastka:
1) Fragmenty "Sagi o Wiedźminie" Andrzeja Sapkowskiego (Głównie ostatnie rozdziały książki "Krew elfów", czyli historia poznania się dwóch głównych bohaterek, a także kilka fragmentów z tomu "Czas pogardy". Oprócz tego dwa opowiadania z początkowego zbioru Sapkowskiego, w tym opowiadania "Wiedźmin" i bardzo romantyczne "Ziarno prawdy").
2) "Hobbit" Tolkiena a w szczególności rozdziały dotyczące wizyty w domu Beorna, nie ma tu wątków romantycznych!
3) Pierwsze dwa tomy serii "Nocny Książę" Jeaniene Frost, głównie w języku oryginalnym, choć tłumaczenie na polski też mam i nie jest złe. Uwielbiam wątek dojrzewania do związku głównych bohaterów.
4) "Once Perfect" Cecy Robson - piękny, pierwszy tom trudnej trylogii. Wspaniale napisana opowieść o tym, że nawet naprawdę trudna przeszłość nie musi przekreślić przyszłości.
5) "Zaproszenie" i kilka innych powieści Vi Keeland oraz tych w duecie z Penelope Ward. Wymieniłam "Zaproszenie", gdyż jest to jedna z tych lżejszych powieści, do tych cięższych, choć je uwielbiam, nie wracam z rozmysłem.
6) "All the Wrong Places" Jerilee Kaye - mój ukochany, anglojęzyczny pewnik. Nic mi tak nie podnosi poziomu endorfin we krwi jak czytanie o tak wspaniałym mężczyźnie, jakim jest główny bohater! ;)
7) Seria o "Ani z Zielonego Wzgórza", choć akurat nie pierwszy tom. Mój ulubiony to chyba "Wymarzony Dom Ani"...
8) "Zatoka śpiewających traw" Stanisławy Fleszarowej-Muskat - książka o realiach naszych dziadków, ale to naprawdę cudowna, polska powieść obyczajowa.
9) "Master in Shining Armor" - Sparrow Beckett (nie śmiejcie się, ta powieść, choć BDSM ma w sobie "to coś", prawdziwa miłość może przecież czaić się wszędzie, prawda? ;)).
10) "69 Million Things I Hate About You" Kiry Archer - prawdziwa, zachwycająca komedia romantyczna!
11) "Crave" Tracy Wolff - tylko pierwszy tom! Wspaniała historia, świetna książka fantasy, która jednak w moim odczuciu powinna była zakończyć się na pierwszym tomie...
12) "Księżniczka i koboldy" George MacDonald - książka mojego dzieciństwa, ale żałuję, iż powstał również okropny tom drugi. Czasem, gdy nic innego nie poprawia mi humoru, sięgam po nią i czytam te same fragmenty od trzydziestu lat... ;)
Większość z książek z mojej dwunastki pewniaków były już przeze mnie prezentowane na niniejszym blogu. "Hobbit", co prawda, tylko jako fragment recenzji "Władcy Pierścieni" a o serii o Ani tylko pisałam przy okazji recenzji "Rilli ze Złotego Brzegu", ale jednak coś tam wspomniałam. Jedyna książka z tego zestawu, której (jeszcze?) nie znajdziecie na Read 2 Sleep to książka "Królewna i koboldy", znana również w Polsce pod tytułem "Królewna i goblin". A jest tak dlatego, że choć jest tu wątek prawie romantyczny, to jednak to jest powieść fantasy dla dzieci! Chociaż ja chętnie do niej wracam od czasu do czasu, to zdaję sobie sprawę, że mało który dorosły będzie miał ochotę po nią sięgnąć. Jeśli jednak macie dzieci lubiące mądre bajki, jest to całkiem fajny wybór ;)
Mam nadzieję, że taki przerywnik jest ok? Dajcie znać w komentarzach lub w wiadomości prywatnej, jakie książki są na Waszej liście pewniaków.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
![]() |
| fot. Sil |