sobota, 5 sierpnia 2023

Krótko o „Chase me”. To naprawdę nic takiego, ale nie mówię, że nie warto czytać

 

    Pamiętacie serię „A Broke and Beautiful Novel” Tessy Bailey? Nie tak dawno przedstawiałam Wam na Read To Sleep drugą, środkową część, czyli „Need Me”. Dziś zabierzemy się za sam początek - „Chase Me”, które również zostało wydane w 2015 roku i również w języku angielskim. Skoro jednak nie od niej zaczęłam swoje opinie na temat powieści ze zbioru, to pewnie nie trudno się domyślić, iż książka podobała mi się mniej niż „Need Me”. Ale szczerze mówiąc, tylko trochę mniej i tylko z powodów, dla których generalnie nie lubię tego typu książek. Po prostu nie przepadam za powieściami o aktorach.

    Roxy Cumberland to młoda dziewczyna z wielkimi aspiracjami. Chce zostać aktorką przez duże A. Jest oczywiście piękna, mądra, zabawna i pełna pasji, ale okazuje się, że to niekoniecznie wystarcza, by zrobić karierę w branży, która tak ją interesuje. Póki co ledwo wiąże koniec z końcem i aby przetrwać bierze pracę, w której robi rzeczy wykraczające poza jej strefę komfortu… Ale cóż, zaciska zęby i przebrana w króliczka biegnie o poranku, by zaśpiewać piosenkę jakiemuś bogatemu facetowi. Piosenka ta jest prezentem od kobiety, co nie poprawia samopoczucia Roxy, ale gdy w drzwiach staje wspaniały Louis McNally, który w dodatku wydaje się być nie tylko lekko zaskoczony sytuacją, ale jeszcze delikatnie złośliwy, irytacja Roxy sięga niebezpiecznie wysoko. I nagle wszystko wybucha, gdy na pożegnanie zostawia na ustach zszokowanego mężczyzny gorący pocałunek. Ziarno zostaje zasiane i teraz żadne z nich - ani Roxy, ani Louis nie są w stanie zatrzymać tego, co powoli kiełkuje.

    Powieść „Chase Me” naprawdę nie ma nic nadzwyczajnego w sobie. Jest humor i tak, książka ta bardzo bliska jest komedii romantycznej. Jest pogoń za marzeniami, o czym wielu lubi czytać mając nadzieję, iż nie ma rzeczy niemożliwych. Jest też jakaś niekomfortowa sytuacja, która przestawiona zostaje w bardzo interesujący sposób i wreszcie jest syndrom księcia z bajki, który potajemnie próbuje uratować księżniczkę. Problem w tym, że Roxy nie chce być żadną księżniczką, ale aktorką ;).

    „Chase Me” to fajna, życiowa powieść bez nadmiaru dramy. Można doszukiwać się jakiejś głębi, choć ja jednak wolę zaliczyć ją do tych lekkich, łatwych i przyjemnych. Język jest prosty, ale nie prostacki. Problemy są prawdziwe, nawet jeśli specyficzne i bardziej wpisują się w nasze wyobrażenie o życiu w USA niż o życiu w kraju nad Wisłą. Są tym razem fajni przyjaciele a nie irytujący, jak to czasem bywa i generalnie nie ma się czego czepić, jeśli założymy, że książkę czytamy dla przyjemności a nie dla wzbogacenia głębi naszych dusz :D.

    Czy polecam tę pozycję? Owszem, ale przy założeniu, że nie oczekuje się od niej niczego zmieniającego życie. Polecam dla tych, którzy chcą oderwać na chwilę myśli od rzeczywistości i przeczytać lekki romans.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


piątek, 4 sierpnia 2023

Źdźbło na wietrze

kruszę lód, burzę mosty
niczego nie buduję
jak źdźbło na wietrze
chwieję się, czasem wstaję
czego nie rozumiem
omijam, wciąż idąc przed siebie
ukradkiem, slalomem
do błędów się przyznaję

to nie jest ten czas
a jednak wciąż czekam
to nie jest ta myśl
lecz nadal nie uciekam
i nie widząc niczego
na wyciągnięcie dłoni
modlę się do nicości
niech od piekła uwolni

falowały trawy,
gdy patrzyłam na nie
gdy wzrok odwracałam
już nie było tak wietrznie
czy w sercu drugiej osoby
bywa czasem bezpiecznie
czy tylko złudna pewność
odbiera rozum z głowy

nie ma odpowiedzi
bo pytań jest zbyt wiele
to codzienność sprawia
że życie toczy się w kręgu
to nie są słowa mądre
ale również nie puste
bez światła nie ma ciemności
bez odwagi lęku


Sil


fot. Sil



czwartek, 3 sierpnia 2023

To jeszcze nie recenzja, ale słowo o „Hate to love you” Tijan


    "Crave" Tracy Wolf, "To, co za nami" Vi Keeland i Dylana Scott, "Lux. Obsydian" Jennifer L. Armentrout... Wiecie, co łączy te książki oprócz moich recenzji na read2sleep.pl? To są romanse, w których bohaterami jest młodzież. Tak, młodzież a nie młodzi dorośli! Uczniowie liceum, którzy przeżywają swoje pierwsze, poważne miłości. Czytałam je z przyjemnością i nigdy bym o nich nie powiedziała, że są infantylne, czy też, że jestem na nie za stara. Czytuję równie książki o studentach czy też o młodych dorosłych w wieku studenckim i również do tej pory nie natrafiłam na nic, na co poczułabym się zbyt zaawansowana wiekiem. Gdy więc natrafiłam na książkę "Hate to love you" Tijan i przeczytałam, że bohaterami są studenci, nawet nie przeszło mi przez myśl, że może to nie jest książka dla mnie. Nie było tym razem. darmowego fragmentu, ale znałam już autorkę, czytywałam jej powieści i nigdy się nie zawiodłam. Dlatego kupiłam e-book na ślepo... Nie wiem, może to przez pogodę, może jestem ogólnie zmęczona, ale po przeczytaniu pierwszego rozdziału jedyne, co przyszło mi na myśl to "O matko, ja chyba jestem na to za stara!". Zamknęłam aplikację i poszłam spać, ale gdy dziś tam zajrzałam, niestety wciąż pierwszy rozdział nie zrobił na mnie lepszego wrażenia. Jestem zawiedziona, bo ta pozycja ma świetne recenzje. Jestem zawiedziona, bo nikt nie lubi się poczuć za stary na coś. I jestem zawiedziona, że nie udało mi się kupić e-booka w oryginale a jedynie po polsku. Nie zrozumcie mnie źle, kocham język polski i uważam, że jest piękny, ale niestety często nieodpowiednie tłumaczenia potrafią mi zepsuć lekturę. Może to właśnie ta kwestia? Może powieść nie jest wcale infantylna a jedynie tłumacz używa języka nadającego nieco dziecinnego wyrazu? A może to tylko złe pierwsze wrażenie? Jeszcze nie wiem i obiecuję, że postaram się dowiedzieć. Gdy tylko uda mi się przemóc i doczytam powieść do końca, dam znać, co o niej ostatecznie sądzę. Ale to nie będzie dziś. Ani jutro.



Tymczasem ściskam i pozdrawiam

Staruszka Sil...


fot. Sil/ fragment "Hate to love you" Tijan



środa, 2 sierpnia 2023

Jedna myśl...

jeszcze wczoraj inna
dziś też nie ta sama
jedna myśl, nadzieja
nie, ta już przegrana
to nie to co zawsze
a jednak niezmienna
krzycząca głuchą ciszą
pustka przecodzienna


Sil


fot. Sil


Uzupełnijmy połamany francuski o skradziony angielski, czyli część druga powieści Tashy Boyd

     Jak wspominałam niedawno, staram się nie dodawać bezpośrednio po sobie recenzji książek jednego autorka, ale są od tego pewne wyjątki. Np. gdy chcę coś wyjaśnić, gdy mamy do czynienia z serią mocniej ze sobą powiązaną lub, tak jak w tym przypadku, gdy uważam, że następna powieść autora jest uzupełnieniem poprzedniej.

    Wydana w 2022 roku książka „Stolen English” to w zasadzie druga część „Broken French”, o której pisałam w poprzedniej recenzji. Cała dwutomowa seria nazywa się Mediterraean i teoretycznie każda z książek dotyczy innej historii, więc nie ma bezwzględnej potrzeby, aby czytać obie. Jednak jeśli już ktoś się na to zdecyduje to zachęcam do zachowania kolejności. „Stolen English” to powieść, w której bohaterowie drugoplanowi z „Broken French” stają się głównymi bohaterami, zaś główni bohaterowie z części pierwszej to teraz nasze postaci w tle i na tym kończą się powiązania.

    Andrea jest kobietą lekko po trzydziestce, czyli wg mnie jest jeszcze bardzo młoda. Mimo to jej przeszłość jest bogata w przeżycia, których żadna kobieta nie powinna doświadczać. Jako młoda mężatka doświadczyła przemocy w najgorszym tego słowa znaczeniu i ledwo uchodząc z życiem, z pomocą dobrych ludzi, udało jej się wyemigrować z rodzinnej Anglii do Francji. Tam podejmuje pracę u miliardera Xaviera, jako obsługa jego luksusowego yachtu. Daje z siebie wszystko i robi, co tylko może, aby zapomnieć o koszmarze, który przeżyła jako jeszcze na dobrą sprawę młoda dziewczyna. W swoim nowym środowisku stara się trzymać na uboczu, nie nawiązuje bliskich przyjaźni, nie próbuje się już z nikim związać i to nie tylko dlatego, że uciekając nawet nie przyszło jej do głowy, aby próbować przeprowadzić formalny rozwód ze swoim oprawcą, ale również dlatego, że ma traumę, po której niekoniecznie chce się z kimkolwiek poznać bliżej. Jednak nie oznacza to, że nie ma oczu i serca skierowanego na konkretną osobę. Na swojego przyjaciela z pracy, przy którym czuje się bezpiecznie i spokojnie. Który jest jej latarnią morską, chroniącym ją od katastrofy w oceanie życia. Gdy po latach jej nowa przyjaciółka Josie uświadamia ją, że być może to, co jest między nią a Evanem to coś znacznie głębszego niż przyjaźń, Andrea postanawia, że może czas wyjść ze swojej skorupy, przestać się ukrywać i spróbować znów być szczęśliwą.

    Evan to silny mężczyzna w każdym tego słowa znaczeniu, choć oczywiście nie zawsze tak było. Szef ochrony i najlepszy przyjaciel francuskiego miliardera Xaviera. Swoim priorytetem i głównym celem w życiu uczynił zapewnienie bezpieczeństwa tak przyjacielowi, który jest dla niego jak brat, jak i wszystkim jego bliskim. Z pracownikami włącznie. Pracuje ciężko, podporządkowując całe swoje życie pod ten cel, pod pracę. Z zimną głową i pomocą nowoczesnych narzędzi, prowadzi całą załogę Xaviera po bezpiecznych wodach i robi wszystko, aby nic nie zaburzyło jego koncentracji. Nie randkuje, nie ma rodziny, ale to nie oznacza, że nie ma też serca czy uczuć. To serce jednak od lat jest już zajęte przez kobietę, której nie może mieć z tak wielu powodów. A najważniejszym z nich jest to, że dawno temu poprzysiągł, że zrobi wszystko, aby już zawsze była bezpieczna i nie może tego celu stracić z oczu, nawet jeśli oznacza to utratę jej.

    Powieść „Stolen English” nie ma rewelacyjnych recenzji, ale szczerze mówiąc, po przeczytaniu kilku negatywnych byłam zdziwiona. Podstawowy zarzut do drugiej części serii to była nuda, a o ile w części pierwszej fragmentami powieść mi się dłużyła, to nie miałam tego odczucia w części drugiej. Co więcej, „Stolen” jest o jakieś 100 stron krótsza niż „Broken” i w moim odczuciu było to dobre posunięcie Tashy.

    Pokrótce, co mi się w powieści podobało, a co nie? Podobała mi się urocza sceneria, nieco sielankowe tło, a jednocześnie jakieś takie napięcie wiszące w powietrzu, iż ciągle miałam wrażenie, że coś się zaraz wydarzy. I już samo to sprawia, że nie rozumiem, jak komuś książka mogła wydawać się nudna. Owszem to nie kino akcji i nawet romans jest wyważony, ale na tle innych powieści, które czytałam, dzieje się tu sporo. Fabuła była spójna a bohaterowie naturalni. Owszem, było trochę tego, czego nie lubię, czyli nieporozumień między bohaterami wynikających z niedopowiedzeń, ale czy to nie jest właśnie tak jak w życiu? Czy ludzie ogólnie nie mają tendencji do domyślania się, co druga strona ma na myśli, zamiast szczerego wyznania, co im leży na sercu? Kolejnym zarzutem wobec książki w licznych recenzjach, które przeczytałam, był taki, że nagle po prawie 10 latach bohaterowie stwierdzili, że kochają się od zawsze. Cóż, moim zdaniem było to w powieści dokładnie i logicznie wyjaśnione. Miłość nie przyszła nagle, raczej jej świadomość i chęć walki o nią. I jeszcze zarzut, który najbardziej mnie w sumie zirytował. Liczne pytania, dlaczego to MC musiała robić pierwsze kroki, a nie Li. Nosz qrcze! Ludzie! Czy nie mamy XXI wieku? Dlaczego tylko facet ma prawo walczyć o kobietę? Czy my, kobiety, nie mamy prawa zawalczyć o swoją miłość?

    A teraz coś, co mnie osobiście lekko w powieści zdenerwowało, ale po głębszej analizie uznałam, że jest ok. Pamiętacie film „Młodzi gniewni”? Główna bohaterka w tym filmie, nauczycielka, wspomina w rozmowie z jedną z uczennic, że była w przemocowym związku i opowiada o pewnej bardzo trudnej sytuacji, w której się wówczas znalazła. Gdy przeczytałam, że Andrea była w dokładnie tej samej sytuacji, co główna bohaterka „Młodych gniewnych” przez chwilę pomyślałam, że to niemal plagiat, ale później ochłonęłam i zrozumiałam, że w żadnym wypadku. To po prostu niestety jest sytuacja, w której wciąż na świecie znajduje się wiele kobiet. Ten wątek z książki Tashy nie jest plagiatem, ale przypomnieniem, że to nie jest jednorazowa sprawa. Takie tragedie po prostu wciąż i wciąż mają miejsce.

    Kochani, powieść „Stolen English” nie zaczyna się w momencie, w którym „Broken French” się kończy, lecz zazębia się tak, że obaj przyjaciele i Xavier, i Evan walczą o swoją miłość w tym samym czasie. Dlatego nie jestem pewna, czy można tu mówić o serii, jak to się oficjalnie nazywa. Dla mnie „Stolen” i „Broken” to jedna całość, ale oczywiście, jak wspomniałam wcześniej, tego ciastka nie trzeba w całości zjeść, autorka o to zadbała.

    I najważniejsze, czy polecam „Stolen English”? Tak, polecam. Nawet jeśli nie ma polskiego wydania, warto po tę pozycję sięgnąć, jeśli jest się miłośnikiem romansów. Książka trzymała w napięciu i, choć w ostatecznym rozrachunku przewidziałam zakończenie, to był w pewnym momencie element zaskoczenia, który sprawił, że nie byłam już niczego pewna. Delikatny wątek kryminalny czy szpiegowski dodawał fabule wartkości, a miłość bohaterów, nawet jeśli chwilami bujała się niczym mewa na szczycie fal, była równie piękna jak Ocean :)


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


wtorek, 1 sierpnia 2023

Łamanym francuskim o złamanym Francuzie, czyli „Broken French” Tashy Boyd


    Wczoraj, gdy ukończyłam wydaną w 2021 roku amerykańską powieść „Broken French” autorstwa Tashy Boyd i zastanawiałam się, jak zacząć moją recenzję, przyszła mi do głowy pewna sytuacja sprzed miliona lat, gdy podczas swoich niezwykle interesujących studiów na kierunku „Rachunkowość i auditing” (nie, nie żartuję…) jedna z wykładowczyń sprawdzała moją pracę egzaminacyjną. Cóż, ukończyłam wcześniej niż inni, więc sprawdzała ją na moich oczach, gdy reszta studentów nadal pisała. Po sprawdzeniu stwierdziła, że zapomniała, iż nawet tak dobra praca wymaga tyle czasu i uwagi. Otóż okazało się, że w połowie księgowań (tak, to był egzamin z rachunkowości…) zrobiłam literówkę, czy może bardziej cyfrówkę w tamtym wypadku i niestety za tym podążył szereg błędów obliczeniowych. A dlaczego o tym piszę, bo „Broken French” to taka właśnie dobra praca, nad którą pisząc opinię trzeba się pochylić przez dłuższą chwilę.

    Zaledwie kilka dni temu pisałam post o aplikacji Chapters i wspomniałam w nim, że szukam tam inspiracji. Tak, w Chapter PL właśnie rozpoczęto publikację adaptacji powieści Tashy, pod wdzięcznym tytułem „Łamany francuski”, co już samo w sobie wg mnie jest zbyt dużym uproszczeniem. Tytuł powieści „Broken French” w moim osobistym odczuciu jest bardziej przewrotny i oznacza nie tylko słabą znajomość języka francuskiego po stronie głównej bohaterki, ale również nawiązuje do głównego bohatera, który jest Francuzem o złamanym sercu. Tym, którzy nie będą chcieli czytać angielskiego oryginału śpieszę donieść, że wersja z Chapters już od pierwszego rozdziału mocno odbiega od powieści Tashy Boyd.

    Josie jest architektem. Piękną, młodą Amerykanką, pasjonującą się zabudową, zwłaszcza historyczną. Pracując w męskim środowisku z trudem przedziera się przez szowinistyczną konkurencję, ale nie narzeka, bo kocha swoją pracę. Gdy jednak jeden z właścicieli firmy, w której pracuje, daje jej do zrozumienia, że nie zrobi tam kariery ze względu nie tylko na kryminalną przeszłość jej ojczyma, ale również dlatego, że jest kobietą – Josie ma dość. Gdy zamiast niemal obiecanego awansu, który jest wręczony na tacy krewnemu współwłaściciela, za swoją ciężką pracę dostaje seksistowskie słowa i nie mniej seksistowskie gesty od swojego szefa, załamana, upokorzona i zbuntowana natychmiast, bez zastanowienia rezygnuje z pracy i wraca wściekła do domu. Wraz ze swoimi współlokatorkami miała tego dnia świętować swój awans, tymczasem wieczór zmienia się w interwencję i próbę podniesienia jej na duchu. Nagle jej przyjaciółki wpadają na doskonały pomysł. Jedna z nich ma akurat problem w swojej agencji niań, gdyż nagle zrezygnowała jej pracownica, która miała właśnie lecieć do Francji na kilkutygodniowe zlecenie opieki nad dziesięcioletnią dziewczynką. Dlaczegóż Josie nie miałaby przyjąć tej propozycji skoro chwilowo została bez pracy, a przy okazji będzie mogła zwiedzić Francję, którą zawsze chciała odwiedzić i oczywiście zarobić trochę pieniędzy na przeczekanie? Czyż pomysł nie jest rewelacyjny? Kilka tygodni jej nie zbawi a nowej pracy dla architekta może przecież szukać z każdego miejsca na ziemi… Ale zaraz, czy ktoś nie zapomniał wspomnieć, że jej przyszły pracodawca to francuski samotny ojciec, który wygląda jak milion dolarów? Nie szkodzi, że jest poza zasięgiem, bo przecież zachowujemy się profesjonalnie. Można zatem tylko popatrzyć i nic więcej. Zresztą nie będzie to takie trudne, skoro od pierwszego spotkania Josie jest niemal pewna, że Xavier jej nienawidzi chyba równie mocno, jak ona nienawidzi łodzi…

    Xavier to francuski miliarder o wyglądzie modela. Ma uroczą aparycję i znacznie mniej uroczą osobowość. Nie bez przyczyny. Ma wspaniałą córkę na wychowaniu i wie, że są kobiety, które zrobią wszystko, aby dostać się do niego i jego pieniędzy. Nawet przez nią. Zwykle nie robi to na nim wrażenia, bo od śmierci żony kobiety generalnie przestały go interesować i jakimś cudem udaje mu się trzymać od nich z daleka, ale nagle pojawia się ona – Josephine. Piękna, mądra, inteligentna, zabawna Amerykanka, która niemal od pierwszej sekundy wsadza go na emocjonalną huśtawkę. Nie może na to pozwolić, więc odpycha, obraża, robi co może, by zniechęcić ją do siebie, ale jakimś cudem ona wciąż jest blisko. Co ma zrobić, żeby przestała burzyć jego spokój i wyciągać z niego wszystkie te emocje, o których był pewien, że już dawno pogrzebał je na zawsze? Może po prostu powinien im na chwilę ulec i wyrzucić to ze swojego systemu? Albo od razu, nie czekając na katastrofę, wsadzić ją do samolotu i odesłać do USA? Tylko czy on i jego córka będą w stanie wrócić do dawnego życia, gdy Josie zniknie z niego na dobre?

    Kochani, „Broken French” to dobra książka, dobry romans i dlatego ja również zacznę od tego, co w niej było dobre. Fabuła rozwijała się logicznie, bohaterowie logicznie dojrzewali do swoich uczuć. Sceneria była piękna a opisy ciekawe. Lubiłam wszystkie postaci drugoplanowe. Działo się sporo, ale głównie niemal w takim zwykłym, życiowym znaczeniu. Atmosfera była wakacyjna, letnia i przyjemna. Poważne problemy, które pojawiły się w trakcie, były pięknie opisane i zinterpretowane z dużym wyczuciem. Była jakaś tajemnica, kilka rzeczy mnie zaskoczyło, choć nie te najważniejsze. I tu przechodzimy do tego, co już takie super nie było. Fabuła w wielu momentach była po prostu zbyt przewidywalna. Opisy były piękne? Owszem, ale czasem miałam wrażenie, że jest ich za dużo. Książka była obszerna i więcej było wyprowadzania akcji niż faktycznej akcji. MC była też dla mnie zbyt płaczliwa i niezdecydowana. Główny bohater również przez większość książki sam nie wiedział, czego chciał. Znów czytałam o stawianiu sobie niepotrzebnych granic typu „mam dla ciebie tylko dwa dni i koniec naszego romansu”. To już mnie trochę zaczyna męczyć w amerykańskich powieściach, wiecie? Ja rozumiem strach, traumy itd. ale takie bezsensowne „mogę dać ci dwie noce a później koniec” to już nieco zbyt oklepany motyw, zwłaszcza, że tutaj nawet nie było ku temu logicznego powodu.

    To, co jeszcze niezmiernie mnie w książce irytowało to pewna powtarzalność sytuacji. Emocje bohaterów były niczym morskie fale na plaży – raz w przód, raz w tył, w przód i w tył. Rozwlekało to niepotrzebnie fabułę, niczego nowego tak naprawdę w nią nie wnosząc. Dlatego uważam, że powieść mogłaby być spokojnie skrócona o jakieś 100 stron.

    Jeszcze z wad lub zalet, zależnie od gustu, książka nie jest komedią romantyczną, nie ma tu wiele humoru. Co nie oznacza, że język nie jest przyjemny i lekki w odbiorze, nawet w cięższych sprawach. Fajne jest też to, że nie ma tu takiego typowego złego charakteru, wkurzającej rywalki itp., bo zawsze tego typu niepotrzebna drama mnie męczy. I chwała za wspaniałe, niezależne kobiety, które nie potrzebują ratunku od księcia z bajki a zamiast tego może same są w stanie takiego księcia uratować?


    Czy polecam książkę? W zasadzie tak. Nie ma polskiego wydania, ale język jest przejrzysty, choć nie tak łatwy, jak czasem to bywa. Myślę jednak, że osoby na poziomie B1 spokojnie będą w stanie wszystko lub prawie wszystko zrozumieć. Angielski e-book nie jest drogi a ponieważ powieść pisana jest w klimacie wakacyjnym, to świetna książka na teraz. Jest to długa pozycja, więc nie jest to propozycja dla osób, które chcą pochłonąć powieść w 3 godziny na leżaczku, raczej trzeba się uzbroić w cierpliwość. Mimo to sądzę, że dla wszystkich miłośniczek i miłośników romansów, czas poświęcony na przeczytanie „Broken French” nie będzie stracony.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



poniedziałek, 31 lipca 2023

„Władca Pierścieni” – coś z totalnie innej beczki, choć mało kto o tym wie ;)


    Gdzieś między wierszami można było już o tym przeczytać, a teraz oficjalnie - oprócz romansów, moim drugim, ulubionym gatunkiem literackim było od zawsze fantasy. Może kiedyś nawet bardziej niż dziś… Kochałam baśnie, bajki i to, co nierzeczywiste, więc książki o elfach? Czarodziejach? To było coś w sam raz dla młodszej wersji mnie. Dziś bardziej tęsknię za idealną rzeczywistością niż nierzeczywistym pięknem, stąd w moich rękach więcej powieści romantycznych, ale mam też sentyment do kilu pozycji, o których czasem coś wspomnę.

    „Władcę Pierścieni” (org. The Lord of the Rings) J.R.R.Tolkiena znają chyba wszyscy. NIE! Nie twierdzę, że wszyscy czytali książki z tej serii, jednak w dzisiejszych czasach większość ludzi wie, że coś takiego istnieje. Może sprawił to film Petera Jacksona z 20011 roku, a może fakt że swoisty wstęp do „Władcy Pierścieni” – „Hobbit” był lekturą w szkole podstawowej. Dlaczego „swoisty” wstęp a nie po prostu wstęp? Już wyjaśniam, gdy Tolkien pisał „Hobbita” była to zakończona całość a nie wstęp do czegokolwiek. Autor dopiero później postanowił, głównie za namową wydawcy, na bazie świata z tej książki zbudować coś większego. „Hobbit” nie miał być wstępem do niczego i później, w serii „Władca Pierścieni” pojawia się kilka niezgodności między „wstępem” a „właściwą trylogią”. W tym miejscu warto jeszcze zaznaczyć, że nie przypadkowo „Hobbit” był lekturą w szkole podstawowej. Tolkien pisał tę powieść jako książkę dla dzieci. Gdy zaś zaczął pracę nad „Władcą pierścieni”, postanowił zmienić grupę odbiorców i wycelował w dorosłych miłośników fantasy.

    Przypuszczam, że osoby, które nie czytały „Władcy Pierścieni”, ale oglądały film sądzą, że trylogia Tolkiena jest w jakimś stopniu romansem. Otóż nie. Nie jest. O miłości głównego bohatera Aragorna (tzn. jednego z głównych bohaterów) i pięknej elfki Arweny możemy się dowiedzieć mimochodem. Ten wątek w powieściach jest zupełnie nieistotny, choć inaczej to wyglądało w filmie. Arwena i Aragorn byli w filmie jakby postaciami wyciętymi z romansu. W książkach? Wątku miłosnego można było nawet nie zauważyć.

    Choć dziwnie się czuję pisząc takie rzeczy przy tak znanym dziele, dla porządku pokrótce przedstawię realia i fabułę.

    Trudno umiejscowić akcję w czasie i przestrzeni, ponieważ Tolkien stworzył wszystko na potrzeby powieści, jednak pokusiłabym się o porównanie do rozwoju technologicznego sprzed jakichś 150 lat. Mamy pochodnie, kamienne zamki, drewniane chałupy, wozy drabiniaste, podróżuje się konno, rządzą królowie. Do tego wątek fantasy, czyli oprócz ludzi mamy jeszcze elfów, krasnoludów, niziołków, entów i czarodziejów, którzy są dla mnie trochę jak skrzyżowanie elfa z człowiekiem. Przyroda jest niesamowita. To, co dobre jest piękne, to co złe brzydkie.

    „Władca Pierścieni” składa się z trzech tomów i jest typowym przykładem serii, w której kolejność czytania nie tylko ma znaczenie, ale jeszcze jedynie przeczytanie całości sprawi, że historia będzie miała sens. Idąc po kolei mamy „Drużynę Pierścienia”, „Dwie wieże” i „Powrót Króla”. Choć jako główny bohater często wymieniany jest niziołek Frodo Baggins, jak dla mnie nie można mówić o jednym głównym bohaterze we „Władcy”. Mamy tu ich więcej. Pokusiłabym się o stwierdzenie, że głównymi bohaterami, oprócz Frodo rzecz jasna, są ponadto wspomniany wyżej Aragorn oraz Czarodziej Gandalf. Pozostałych bohaterów można uznać za drugoplanowych, jednak dla mnie ta trójka powinna być uznana za postaci równie ważne. Niestety, Tolkien nie wyznaczył żadnego głównego bohatera-kobiety, ale to nie przeszkadza, bo jak już wspomniałam, trylogia nie jest romansem i nawet nie jest do niego zbliżona.

    Ponieważ nie będę pisała osobno recenzji książki „Hobbit”, chciałabym dla porządku przytoczyć, o czym tutaj mowa. Choć „Hobbit” świetnie by sobie poradził bez żadnej kontynuacji, „Władca Pierścieni” opiera się na nim. Od razu wyjaśnię, jeśli oglądaliście film „Hobbit”, a dokładniej jego trzy części… to śpieszę donieść, że jest on tylko adaptacją powieści. W żadnym razie nie jest to ekranizacja. Książka „Hobbit” jest prostsza, spójna, ciekawa, zabawna, wciągająca i niesie za sobą wiele wspaniałych wartości. Dlatego słusznie, według mnie, znalazła się przed laty w kanonie lektur szkolnych (nie mam pojęcia, czy jest tam nadal). Tytułowy niziołek, to oczywiście Billbo Baggins, wuj Froda z „Władcy”. Jest prostym, majętnym hobbitem, który nieoczekiwanie nawet dla siebie, za sprawą Czarodzieja Gandalfa, który ma w tym własny, nikomu nieznany cel, staje się częścią wyprawy i dołącza do trzynastu krasnoludów z Thorinem Dębową Tarczą na czele. Ruszają w podróż ku Samotnej Górze, gdzie niegdyś miał siedzibę krasnoludzki Król spod góry a teraz jego wnuk, Thorin, stara się odzyskać dawne królestwo, wyrywając je ze szponów groźnego smoka Smauga. To jest fabuła powieści i nie ma wiele wspólnego z fabułą „Władcy Pierścieni”. Oczywiście realia są takie same, świat ten sam, istoty, które go zamieszkują również. W „Hobbicie” pojawia się jeden mały epizod, gdy Billbo w trakcie niefortunnej przygody w górach zostaje sam, bez swoich towarzyszy podróży i odnajduje pierścień. Ów pierścień jest oczywiście czarodziejski i daje panu Bagginsowi moc niewidzialności. W tej historii nie ma on żadnego innego znaczenia…

    A później Tolkien pisze „Władcę Pierścieni” i okazuje się, że pierścień o tak prostym przeznaczeniu w „Hobbicie”, we „Władcy” jest czymś znacznie więcej. Jest pierścieniem władzy i nośnikiem czystego zła. Ów prosty, niewinny pierścień, jeśli wróci na palec swojego stwórcy – Saurona, może zawładnąć całym światem, wyniszczyć „dobre” rasy i okryć świat mrokiem. Aby tak się nie stało jest tylko jeden ratunek. Trzeba pierścień zniszczyć….


    Kochani, więcej nie będę pisać, bo mój post to nie jest streszczenie książki/książek, ale w pewnym sensie oddanie hołdu wyjątkowemu dziełu J.R.R. Tolkiena. To nie jest typowa recenzja, bo nie jestem pewna, czy tak wyjątkowe książki podlegają pod takie same prawa, jak np. romanse, o których zwykle piszę. ;) Ale nie oznacza to, że nie mogę mieć kilku uwag krytycznych. Od razu powiem, nie mam żadnych uwag do „Hobbita”, absolutnie żadnych. Natomiast „Władca Pierścieni”, który jest naprawdę wspaniałym utworem literackim, nie uchronił się od kilku wad. Po pierwsze zbyt długie, nawet jak na trylogię, wyprowadzenie akcji. „Drużyna Pierścienia”, czyli pierwszy tom, jest po prostu przegadana. Dłuży się i czytelnik tylko czeka, kiedy się w końcu coś zacznie dziać. Absolutnie nie spodziewałam się tego po przeczytaniu „Hobbita” i byłam nieco zawiedziona, że „Władca Pierścieni” nie utrzymuje jakości prowadzenia akcji. Ponadto we „Władcy” są sceny zupełnie zbędne, niewnoszące nic do treści. Dialogi bywają ciężkawe. Niby taki był zamysł, aby oddać powagę czasów, ale np. „Hobbit” miał te same realia, a nic takiego nie miało w nim miejsca. Trochę nielogiczne jest też przejście od „pierścienia”, który dawał tylko niewidzialność, do takiego, który może „zniszczyć świat”. Ponadto „Władca Pierścieni” nie ma już w sobie lekkości „Hobbita” i brak mi tego delikatnego humoru, który również dostrzegałam w powieści o Billbo. Frodo, jak dla mnie nie jest już tak pasjonującą postacią, choć nie jest również tak… hmm… mało rozgarniętym mrukiem jak ten z filmu ;).

    I ciekawostka… filmy - adaptacje „Władcy Pierścieni” są bardziej wyważone niż powieść. Ucięto tu sporo tego, co męczyło mnie w książkach, czyli np. pompatyczną atmosferę i ciężkie dialogi. Natomiast w „Hobbicie”, jako że powstawał po „Władcy” a nie przed, mamy sporo zmian w drugą stronę. Dodano sceny, których w książce nie było, zmieniono fabułę, dodano ideologię, dodano postaci. I tu już nie jestem pewna, czy mi taka zmiana odpowiada. Innymi słowy? Z ciężkim sercem od trylogii Tolkiena wolę trylogię Petera Jacksona. Ale z całą pewnością, od trzech części filmowego „Hobbita” wolę „Hobbita” Tolkiena.


    Mam nadzieję, że nie zszokowałam Was i nie zanudziłam tą zmianą scenerii. Następna recenzja będzie już dotyczyć romansu i już zacieram ręce, aby ją napisać.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



1W 2001 roku do kin trafiła pierwsza część, kolejne w latach 2002 i 2003.



fot. Sil


piątek, 28 lipca 2023

Recenzja inaczej, czyli dlaczego wciąż mam jeszcze aplikację Chapters, choć już prawie z niej nie korzystam…


    672 dni. Dokładnie tyle minęło, od momentu, gdy zainstalowałam sobie w drodze swoistej desperacji aplikację Chapters na telefonie. Mam ją do dziś, choć w międzyczasie zdążyłam już zmienić sam telefon. Obecnie, po przerwie, znów mam chwilę, aby tam co jakiś czas zajrzeć i pomyślałam, że warto byłoby wspomnieć na moim blogu o czymś, co jest wielce niedoskonałe, ale co zrobiło mi w pewnym momencie życia ogromną przysługę.

    W pierwszej zrecenzowanej na read2sleep.pl książce („Bossman” od Vi Keeland) wspomniałam, jak to się stało, że wróciłam do czytania. Ponieważ jednak jest to ściśle związane z aplikacją, o której w drodze wyjątku, chciałabym tu opowiedzieć, odrobinę się powtórzę. Byłam wówczas bardzo wyczerpaną mamą przedszkolaka i niemowlaka, i desperacko pragnęłam czegoś innego, jakiejś odskoczni od codzienności. Któregoś dnia, gdy przez ponad godzinę usypiałam przy piersi mojego malucha a jednocześnie próbowałam czymś zająć myśli, wyświetliła mi się na telefonie reklama aplikacji Chapters. Nie był to pierwszy raz, gdy widziałam tę reklamę i choć zwykle szybko ją pomijałam, zdążyłam się zorientować, że to jakaś aplikacja do czytania jakichś tam romantycznych opowiadań dla dorosłych i to z obrazkami :D Tak wtedy o tym myślałam. Tamtego wieczoru pomyślałam sobie a co mi tam, spróbuję popatrzyć na te historie przed zaśnięciem. Zaczęłam od „Szefa” i tak mnie ta historia wciągnęła, że nawet zakupiłam jakiś pakiet diamentów czy coś. Od razu wspomnę, że nie miałam czasu wgłębiać się w aplikację, nie wiedziałam, skąd się bierze pieniądze na premiowane wybory i nie wiedziałam również, że większość historii tam to po prostu adaptacje znanych, głównie amerykańskich powieści. Polska wersja Chapters nie była wówczas bardzo rozwinięta, więc zakończonych opowiadań było nie za dużo. W kilka dni miałam już ukończone wszystkie. Któregoś dnia ktoś napisał w komentarzu, że czytał oryginał i był lepszy i zaczęłam się zastanawiać, o co chodzi? Jaki oryginał? Czy mowa o oryginale w języku angielskim czy co? W końcu zauważyłam, że jedna z użytkowniczek napisała, że poleca sięgnąć po powieść „Bossman” Vi Keeland, bo na tej podstawie powstał „Szef”. Tak się zaczęło. Wyszukałam jeden, później drugi e-book w oryginale. Przerzuciłam się też na trochę na angielskojęzyczną wersję aplikacji, bo po przeprowadzonym śledztwie udało mi się ustalić, skąd niektórzy użytkownicy wiedzą, ile jest rozdziałów i o czym są historie, które przecież dopiero na wersji polskiej się zaczęły. Wtedy też odkryłam, że czytanie po angielsku idzie mi nadspodziewanie dobrze i po chwili, nawet nie szukałam już e-booków z tłumaczeniem. Teraz, jak mam do wyboru przetłumaczoną książkę lub angielski oryginał, wybieram to drugie. Jeszcze dla porządku wspomnę, że nie stałam się molem książkowym dzięki aplikacji Chapters. Co to to nie, ale to właśnie Chapters mi o tym przypomniało. I to właśnie dzięki tej aplikacji zrozumiałam, że warto poświęcić trochę snu, aby zrobić coś dla siebie, a skoro nowoczesna technologia pozwala na czytanie książek w telefonie to nawet ja powinnam dać radę.


    Nie będę tu reklamować ani odradzać aplikacji. Nie będę również tłumaczyć, jak dokładnie działa. Napiszę jednak w punktach, co wg mnie jest zaletą, a co wadą tej „gry”.


Zalety:

- sporo historii do czytania, utworzonych na podstawie powieści, które w języku polskim są niedostępne;

- efekt wizualny, fakt, że można sobie wybrać wygląd bohaterów, którzy normalnie w książkach są dokładnie opisani;

- łatwa dostępność aplikacji, która generalnie może być nawet całkowicie darmowa;

- można od razu pod daną historią wdać się w dyskusję o niej w komentarzach;

- częściowy wpływ na fabułę po stronie użytkownika.


Wady:

- adaptacje powieści są niestety najczęściej mocno spłycone w stosunku do oryginału, część problemów z fabuły jest odrzucana, przez co czasem historia wydaje się infantylna czy nawet groteskowa lub bywa niezrozumiała dla czytelnika;

- jeśli ktoś chce mieć „prawdziwy” wpływ na fabułę musi albo się uzbroić w cierpliwość i nazbierać odpowiednią ilość „diamentów” do płacenia za wybory premium, albo zakupić dość drogie pakiety, inaczej musi stawiać na wybory „darmowe”, które najczęściej są irytujące, infantylne, nielogiczne lub niesmaczne;

- często wybory premium (za diamenty) nie są tak naprawdę żadnym bonusem do fabuły, a jej normalnym tokiem, zaś wybory podstawowe to po prostu psucie fabuły z oryginalnej powieści;

- nie można stworzyć póki co swojego awatara jako postaci w grze, tylko trzeba wybrać jakąś postać z kilku zaproponowanych na początku danej historii;

- wiele historii zawiera błędy, zgłaszanie do supportu czasem pomaga, a czasem dostaje się tylko automatyczną odpowiedź, że sprawdzą, ale błędów nikt nie poprawia. Zależy od jakości błędu, oczywiście…

- forum pod opowiadaniami jest bardzo zaspamowane i Chapters nic nie robi w kierunku tego, aby ukrócić takie działania;

- obserwowanie się wzajemne przez użytkowników niewiele daje, niestety nie można nawet wysłać prywatnej wiadomości;

- bieżące historie są bardzo rozwlekane w czasie, więc jak się któraś z opowieści nam spodoba, musimy czekać wiele tygodni, aby ją ukończyć;

- są różni tłumacze i jakość niektórych tłumaczeń na polski jest tak niska, że czasem nie da się tego czytać, inne tłumaczenia są dobre, więc to nie jest kwestia, że Chapters ma taką politykę, aby dialogi były infantylne.


    Wad, szczerze mówiąc jest jeszcze trochę, a przynajmniej w moim odczuciu, ale jak pisałam – nie chcę tej aplikacji ani reklamować, ani jej odradzać. Dla mnie w chwili obecnej Chapters to przede wszystkim inspiracja do poszukiwania nowych powieści w oryginale. Widzę jakąś nową adaptację? Sprawdzam pierwszy lub kilka pierwszych rozdziałów, jeśli uznam, że są interesujące to sprawdzam autora, który najczęściej jest podany we wstępie do danej adaptacji i szukam, czy mogę kupić oryginalny e-book. Jeśli tak, kupuję, czytam i nie zawracam już sobie głowy grą. Jeśli nie można kupić powieści w Polsce, a historia mnie zainteresowała, wtedy kończę czytać adaptację w Chapters.


    Dla porządku jeszcze zaznaczę coś, o czym również gdzieś już tam pisałam na read2leep.pl. Większość adaptacji nie umywa się do oryginalnych powieści a jeśli twórcy gry zmieniają fabułę to zwykle na gorszą, nie na ciekawszą, ale bywały wyjątki potwierdzające tę regułę. Czasem też, ale bardzo rzadko, na Chapters mamy jakiś bonus w postaci „dodatkowej” historii bohaterów, np. ślub, choć w książce ślubu jeszcze (?) nie było czy też jak w przypadku książki „All the wrong places” na Chapters PL znane jako „Póki los nas nie połączy” poznajemy historię bohaterów z przeszłości.


    Ja zawsze będę wdzięczna twórcom gry, że pokazali mi, iż nawet ja mogę znów czytać, choć nie mam czasu ani możliwości, aby usiąść gdzieś z książką i dlatego jest wysoce prawdopodobne, że Chapters interactive story mimo wszystko zostanie ze mną na dłużej.


Ściskam i pozdrawiam

Sil




fot. Sil



czwartek, 27 lipca 2023

Lubicie romanse z delikatnym wątkiem kryminalnym? Mam tu coś, co się nada na lato, czyli „Dirty Rich One Night Stand”

 

    Pamiętam moment, gdy zobaczyłam okładkę nowej historii na Chapters (aplikacji z adaptacjami powieści, z której czasem korzystam, choć obecnie w niewielkim stopniu), na której wyglądająca na naprawdę pewną siebie kobieta siedziała za plecami wyglądającego na nie mniej pewnego siebie mężczyzny. Było to już jakiś czas temu. Może rok? Zobaczyłam okładkę, przeczytałam opis i pomyślałam sobie. O! To może być coś ciekawego. Szybko okazało się, że historia „Obrzydliwie bogata przygoda na jedną noc” nie jest dostępna do czytania w języku polskim poza Chapters, ale był to już ten moment, gdy zaczynałam czytać po angielsku, więc gdy faktycznie chaptersowa wersja historii Cat i Reesa sprostała moim oczekiwaniom, sięgnęłam po oryginał. I tu… TOTALNE zaskoczenie. Nie, nie mam na myśli tego, że był to ten rzadki moment, gdy adaptacja z gry Chapters okazała się lepsza niż oryginał. To nie to. Po prostu okazała się całkowicie inna. Wspomniałam, że książka jest z pogranicza kryminału? To pokażę Wam skalę różnic. Otóż mordercą w oryginalnej książce i w adaptacji aplikacji Chapters jest inna osoba! Ponieważ jednak ja piszę opinie na temat oryginałów powieści a nie ich adaptacji, skupmy się na książce.

    Wydana w 2017 roku „Dirty Rich One Night Stand” autorstwa Lisy Renee Jones otwiera serię „Dirty Rich”, która zawiera 9 powieści luźno ze sobą powiązanych. A może tak, jest tu szereg różnych połączeń i niektóre książki z serii są powiązane mocniej, inne słabiej. Generalnie wszystkich nie trzeba czytać, żeby fabuła miała sens, ale mamy tutaj również po prostu powieści o dalszych losach bohaterów z wcześniejszych książek. Jednak można np. zacząć i skończyć na pierwszej powieści i później przeskoczyć do części o dalszych losach i nie musimy czytać wszystkich innych części po drodze, aby wszystko zrozumieć. Ja poprzestałam na dwóch pierwszych tomach z serii, a dlaczego tak się stało powiem później.


    Cat zna światek prawniczy jak mało kto. Była kiedyś jego częścią, zaś jej rodzina jest w nim nadal. Ona jednak bez żalu przerzuciła się z kariery prawniczki na karierę dziennikarki kryminalnej. Choć „bez żalu” to może nie jest najlepsze sformułowanie, bo „żalu” to ma w sobie sporo i to głównie do prawników… Mimo tego jej życie codzienne to śledzenie głośnych spraw kryminalnych, przesiadywanie w sądach i pisanie artykułów ze swoimi poglądami na temat sprawy. Swoją pracę kocha, bo kocha pisanie, stawianie hipotez i odkrywanie prawdy. Oprócz artykułów pisze też książki, które jak do tej pory cieszą się nie mniejszą popularnością niż jej kolumna w gazecie, co daje jej oczywiście niezwykłą satysfakcję, radość itp.

    Cat, choć jest piękną, pewną siebie kobietą, ma lukę w swoim życiu. Po nieudanym związku zamyka się na miłość i postanawia, że zostanie singielką, dla której miłością będzie kariera zawodowa. Ale nagle jej spokój i silna wola zostają wystawione na ciężką próbę, gdy na drodze Cat staje ktoś wyjątkowo kuszący i odrobinę zakazany. A czyż nie od zawsze wiadomo, że zakazany owoc kusi najbardziej?


    Reese Summer to topowy prawnik, który szczyci się tym, że nigdy nie broni człowieka, co do którego ma choć cień wątpliwości, że jest winny zarzucanej mu zbrodni. Swoje życie podporządkowuje karierze i właściwie nic innego go poza nią nie interesuje. Potrzeby ciała? Nie ma problemu. Pewność siebie i fakt, że Reese to mężczyzna przystojny i arogancki sprawia, że nie brakuje mu cielesnych uniesień. Kobiety lgną do niego jak muchy do lepu. Mimo to w Reesie jest pewna samotność, może nawet wewnętrzna, głęboko skrywana potrzeba miłości. Gdy więc spotyka na swojej drodze piękną, pewną siebie Cat, która rzuca mu wyzwanie niemal od pierwszego zgorszonego spojrzenia, jego serce drga mocniej. Ale jest jeden problem. Cat to dziennikarka. A jeśli jest coś, czego Reese naprawdę nienawidzi, to dziennikarze.


    Ok, mamy rys bohaterów. A teraz fabuła. Otóż fabuła jest... dobra. Tempo rozwoju, tak akcji, jak i bohaterów? W porządku. Tempo rozwoju uczuć między Cat i Reesem? Właściwie nie ma się czego czepić. Jest chwilowa wrogość na początku, jest nieporozumienie, ale bez niepotrzebnej dramy, więc tu również ok. Jest pasja i namiętność, jest konflikt interesów, co dodaje pikanterii. Dlaczego więc nie daję tu samych ochów i achów? Bo w pewnym momencie zaczęło się robić nudnawo. Wątek kryminalny, na który liczyłam, bo dałoby mi to coś nowego, został potraktowany bardzo po macoszemu. On tam był, owszem, ale spłycony, okrojony i nieskończenie przewidywalny. Gdyby nie to, że wcześniej czytałam wersję Chaptersową, która skończyła się inaczej, dosłownie nic by mnie tu nie zaskoczyło. Zaskoczona powieścią byłam w pewnym momencie, ale tylko dlatego, że nie spodziewałam się tak dużej rozbieżności między oryginałem a adaptacją.


    I teraz najważniejsze pytanie, czy polecam powieść? Tak, polecam. Język jest prosty, więc można spokojnie czytać po angielsku już na poziomie B1. W internecie można też znaleźć jakieś nieoficjalne tłumaczenia na polski, ale ja z nich nie korzystałam, więc nie znam jakości. Powieść, pomimo że wątek kryminalny był mocno okrojony, jest przede wszystkim romansem, a ta część została napisana z należytym szacunkiem dla gatunku ;) Romans jest płomienny, interesujący i prawdopodobny. Książka będzie idealna tak na letnie czytanie na leżaczku, jak i na długie jesienne wieczory a w kontekście innych książek, które ostatnimi czasy trafiały w moje ręce mogę stwierdzić, że powieść „Dirty Rich One Night Stand” to naprawdę dobry wybór.


    Jak obiecałam, na zakończenie chciałam wspomnieć o tym, dlaczego zaprzestałam czytania serii po drugim tomie. Prosta sprawa – drugi tom mnie zawiódł i zniechęcił do czytania. Fabuła była nudnawa a bohaterowie wg mnie podejmowali nielogiczne działania. Ale o tym innym razem. Np. wtedy, gdy najdzie mnie ochota na recenzowanie „Dirty Rich Cinderella Story”


Ściskam i pozdrawiam

Sil






fot. Sil



środa, 26 lipca 2023

Tak niewiele...

    Czasem to naprawdę jest prostsze niż nam się wydaje. Czasem wystarczyłaby dosłownie jedna czynność i nasze życie wyglądałoby inaczej. Ba! Często wiemy to doskonale i mimo wszystko świadomie rezygnujemy z wykonania kroku nad przepaścią naszych problemów. Jest on w zasięgu naszych możliwości, jest na wyciagnięcie dłoni. Tuż, tuż! Jednak nasze decyzje mają konsekwencje nie tylko dla nas i co wtedy? Jeden mędrzec powie Ci, że tym razem trzeba zadbać o siebie, bo kto inny o Ciebie zadba, jeśli nie Ty? Inny odpowie, ale czy można zbudować szczęście na nieszczęściu innych? I tkwimy dalej patrząc na tę wąską, acz głęboką szczelinę, której nie przekraczamy z wyboru, bo wiemy, że coś, co dla nas oznaczałoby początek nowego, pewnie lepszego życia, niekoniecznie jest osiągalne dla innych. Przejdziemy, zostawimy ich w tyle, zostawimy problemy w dole? Jak to zrobić zachowując spokój ducha? Wstrzymujemy się więc, by nie spadli w otchłań ci, co za nami. Zaś ludzi, którzy zdobyli się na ten krok, którzy nie patrząc za siebie, poszli dalej, tak często oceniamy surowo...

    Świat nie jest prosty. Nieważne, co mówią inni. Każdy ma własną prawdę, każdy własną ścieżkę... Ale na tych ścieżkach niekoniecznie jesteśmy sami. Trzeba więc wybrać a decyzja nie będzie łatwa, nawet jeśli tak wydaje się w tej chwili, konsekwencje Twych czynów nie znikną.

    Więc myślisz, że może lepiej, gdy nie dokonasz wyboru? Mylisz się, bo wyboru dokonujesz zawsze.

    Nawet jeśli Twoim wyborem jest to, żeby los zdecydował za Ciebie. 

    Sil


fot. Sil



wtorek, 25 lipca 2023

"Need Me" Tessy Bailey - może być, ale tylko tyle…

 

    Wydane w 2015 roku „Need Me” jest drugą, środkową częścią serii „A Broke and Beautiful Novel” popularnej autorki amerykańskich romansów Tessy Bailey. Przeczytałam ją już jakiś czas temu i ostatnim razem, gdy sprawdzałam nie było polskiego wydania. I szczerze mówiąc trochę się nie dziwię, bo jakość tej powieści, jak zresztą i całej serii, pozostawia trochę do życzenia, ale nie aż tyle, żebym nie mogła o niej tu wspomnieć.

    Tessa Bailey była mi wcześniej znana z innych powieści, nawet recenzowałam już na read2sleep.pl coś od tej autorki (sprawdźcie w spisie postów ;)) i, choć książki autorki nigdy nie stanowiły dla mnie jakiegoś przełomowego dzieła, to jednak seria „A Broke and Beautiful Novel” nieco mnie zawiodła. Po prostu z opisu wydawała mi się trochę ciekawsza. Dla porządku zaznaczę, że każda z książek to właściwie osobna historia i nie trzeba czytać ich w kolejności. Dlatego do recenzji wybrałam nie tę, która otwierała cykl, zaś tę, od której lekturę zaczęłam.

    Honey jest ambitną studentką, mądrą, z aspiracjami. Jest też ładną i dzielną dziewczyną. Żeby pójść na studia i w przyszłości zostać lekarką, musiała nieco poczekać, ale w końcu udało jej się wyjechać z rodzinnej farmy i zacząć życie, o jakim marzyła. Wszystko idzie po jej myśli, znajduje świetne mieszkanie za rozsądną cenę, cudowne współlokatorki. Jest też zachwycona studiami aż do momentu, gdy odkrywa, że mężczyzna który na dłużej właśnie przykuł jej uwagę jest jej profesorem. Oczywiście, choć nie brzmi to zbyt rozsądnie, Honey nie jest z tych, którzy chowają głowę w piasek i wcale nie zamierza od razu rezygnować z dobrze zapowiadającej się znajomości. Niestety pomimo wyraźnej chemii, jej profesor jest innego zdania.

    Ben to mężczyzna z aspiracjami. Profesor literatury, którym został z miłości do książek i, który cieszy się, że do wszystkiego udało mu się dojść samemu. Póki co ma niewielkie mieszkanko, ale nie dba o to, pomimo wyraźnej dezaprobaty jego majętnej matki. Jest szczęśliwy i uważa, że póki ma swoją wymarzoną posadę na uczelni a do tego stały dostęp do książek, niczego więcej mu nie potrzeba. Aż do momentu, gdy któregoś dnia zaczyna czytać prace jednej ze swych studentek. Jest zakochany w ich autorce jeszcze zanim ją poznaje, a gdy odkrywa, że ów studentką jest kobieta, która przyciągnęła jego uwagę na dłużej? Czyż nie brzmi to jak wygrana na romantycznej loterii? Niestety, jest jeden problem. Ben nosi w sobie pewną traumę związaną z ojcem i tym, jak rozpadła się ich rodzina. Szybko dostrzega analogię. Musi więc zrobić wszystko, by nie złamać swojego życia tak, jak zrobił to jego ojciec. Czy jednak uda mu się tego dokonać nie łamiąc przy tym czegoś innego? Np. serca ;)

    Brzmi fajnie? Tak też stwierdziłam, gdy zaczynałam czytać tę powieść. Recenzje były niezłe, opis powieści mnie zachęcał. Ale ostatecznie zawiodłam się, bo książka była napisana nieco mniej interesująco niż sobie to wyobrażałam. W dodatku „sielankowa” część na rodzinnej farmie Honey również mnie trochę zawiodła. Po prostu mi nie pasowała i już. Pojawiło się też trochę niepotrzebnej dramy tu i ówdzie, co dla mnie najczęściej jest sporym minusem. Owszem problemy tak, ale muszą być bardziej logiczne.

    Z zalet. To poprawny romans fajny do jednorazowego przeczytania. Nieskomplikowany język zachęca do czytania w oryginale. Jest to też pierwsza powieść o tematyce romansu nauczyciel-studentka, która do tej pory trafiła w moje ręce. Były inne o relacjach z konfliktem moralno-etycznym w tle, ale akurat nie takim, więc dla mnie jest to coś nowego. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że powieści z podobną relacją jest więcej, ale póki co na inną tego typu nie trafiłam.

    I najważniejsze pytanie: czy polecam? Ani tak, ani nie. Nie jest tak dobra, żebym z czystym sumieniem mogła tę książkę polecić, ale nie jest również tak zła, żebym stanowczo odradziła. Jeśli ktoś lubi romanse i określenie „poprawny” wystarczy, aby po jakiś sięgnąć, to nie widzę przeszkód ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



niedziela, 23 lipca 2023

Wybrałam kolejną książkę do recenzji, ale... Wiersz

 Wybrałam wczoraj w nocy kolejną książkę do recenzji. Miałam tę recenzję napisać dziś, gdy moje własne dzieci plus moi goście pójdą spać. Teraz otworzyłam komputer, usiadłam i... nie mam siły :) Jedyne, na co siłę mam zawsze to wiersze, które kipią ze mnie odkąd pamiętam. Wystarczy zebrać, zapisać. One istnieją niezależnie od wszystkiego. Więc na recenzję zapraszam jutro lub pojutrze, w zależności od tego, jak się wszystko ułoży a tymczasem Wiersz. Dosłownie. Sic!


Wiersz


Nie posiada definicji, a jednak je piszą
Z wnętrza kipi, nie z głowy
Jest uderzeniem serca lub drganiem duszy
Dla niektórych nie ma sensu
Dla innych jest wszystkim


Wiersz, który kiedyś przeczytałam w szkole
I ten, który piszę niekoniecznie ciałem
Zawsze ze mną
Zawsze tutaj, pod podszewką
Tuż pod skórą
I w źrenicy
Nigdy dalej


Jest ratunkiem, gdy rany rozdrapane
Jest wierną kopią szczęścia i miłości
Wiersz zawsze we mnie
Jest poezją niepodzielną

Czasem jest wstydem
Częściej bólem i łzą

Zawsze mną


Sil


fot. Sil


czwartek, 20 lipca 2023

Czego (oprócz niektórych kategorii... ;)) nie lubię w książkach cudzych i własnych, czyli moja największa wada jako "pisarki" ;)

Drodzy Czytelnicy! 

Macie czasem tak, że sięgacie po książkę, zaczynacie ją czytać z entuzjazmem, kilka pierwszych rozdziałów jest super, nie możecie się doczekać, co dalej a później... Boom! Koniec i zastanawiacie się, co się nagle stało z fabułą? Jak do tego wszystkiego doszło? Dlaczego już nastał koniec, tak nagły, tak niespodziewany i tak... słaby? Mnie się to zdarzyło kilka razy. Bywało już tak, że im dalej w las nie znajdowałam coraz "więcej drzew", ale nagle okazywało się, że trafiałam na poletko z uciętymi pniakami. Ktoś wyciął ten nieszczęsny las a ja usilnie zastanawiałam się, dlaczego? 

Pamiętacie recenzję „Bad Romance” Jen McLaughlin? To jest dobry przykład książki, która mogłaby być znacznie lepsza, gdyby pod koniec autorce wyraźnie nie znudziło się pisanie. Podaję akurat ten przykład, bo w treści recenzji już pisałam o nieciekawym zakończeniu, ale tak naprawdę z podobną sytuacją spotykam się częściej. Zawsze zastanawiam się w takich chwilach, dlaczego tak się stało? Co sprawiło, że w nieźle zapowiadającej się powieści, po osiągnięciu punktu kulminacyjnego nastąpiło nagłe zatrzymanie, czy też po prostu zamiast pięknego wyprowadzenia z akcji, mamy jakby historię w nieco rozwiniętych punktach. I wiecie co? Przyszło mi do głowy, że sama pisząc opowiadania (tak, te moje amatorskie opowiadanka, którymi dzieliłam się przed laty na blogach i od czasu do czasu dzielę się też tutaj), nieraz opuszczam moje historie zbyt pospiesznie. Może po prostu profesjonalni autorzy mają podobny problem do mnie i to nie jest brak pomysłu na drugą połowę książki, ale... znudzenie się starą historią?  Bo "już bym tak bardzo chciała/chciał przejść do realizacji nowego pomysłu a tu jeszcze stary nieukończony!"  

U mnie to wygląda tak, że jeden mały zapalnik w postaci jakiegoś wydarzenia, słowa, sytuacji z autobusu itp. i nagle w mojej głowie tworzy się cała nowa historia, którą chciałabym napisać. Najczęściej nie mam możliwości, żeby zabrać się za to od razu, więc na ile mogę,  zapisuję tylko w punktach pomysł, czasem plan opowiadania, czasem tylko opisuję bohaterów... i tak zostawiam na lepsze czasy. 

Znacznie rzadziej bywa, że z wielkim zapałem zabieram się za pisanie niemal w momencie powstania pomysłu. Piszę jeden, dwa rozdziały i... muszę przerwać, bo dogania mnie szara rzeczywistość i to całe tak zwane Życie. Nie oznacza to jednak, że przestaję o danej historii myśleć. O nie! Przez dłuższą chwilę żyje ona w mojej głowie jakby swoim własnym życiem. Bohaterowie się rozwijają, przeżywają przygody, wzloty, upadki a na końcu dochodzą do miejsca, w którym zwykle w powieściach pojawia się napis "The end". W takim momencie jestem pełna nadziei, że skoro w głowie mam już ukończoną opowieść, to zaraz zasiądę do komputera, napiszę raz dwa i będzie "O WOW". I wiecie co? Znów to Życie. Okazuje się, że na pisanie mogę poświęcić dziennie nie więcej niż określone x minut. Robię to, ale z coraz mniejszym entuzjazmem, bo nie mam czasu, ale również, bo w głowie najczęściej mam już nowy pomysł, a przecież TAMTA historia i tak już jest stara i ukończona, więc po co sobie zawracać nią głowę? Zgroza, nie? :P 

Na prośbę jednej z moich dawnych, Kochanych Czytelniczek, przeglądałam ostatnio swoje stare opowiadanka, by czymś się z Nią podzielić, aby mogła powspominać sobie stare, dobre czasy. Tak, te moje nieszczęsne starocie sprzed 11-13 lat. Odkryłam, że te opowiadania, które miałam ukończone w krótkim czasie są ciekawsze. Te, które pisałam dłużej, w końcu traciły rozpęd i widać było, że piszę z coraz większym trudem. Ale był tu pewien wyjątek - opowiadanie dość długie, bo składające się aż z trzech części. Ono, choć najdłuższe jakie napisałam, było doprowadzane mniej więcej do końca w podobnej jakości. Analizowałam to i zauważyłam, że tę historię pisałam z przerwami przez prawie dwa lata. Wracałam do niej co parę miesięcy i zaczynałam z nowym entuzjazmem. W efekcie miałam kilka świeżych startów, co pozwoliło utrzymać jakość na podobnym poziomie. No, może jakość stylistyczna nie była utrzymana na podobnym poziomie, bo z każdym "nowym startem", mój styl był nieco lepszy (całe szczęście, że to poszło w tę stronę :P). Więc może to jest ratunek i autorzy, którzy zaczynają się nudzić swoją historią lub, po prostu mają chwilowy przesyt, powinni sobie zrobić dłuższą przerwę? Pojechać na urlop lub wziąć się za coś innego? Choć przypuszczam, że nie u każdego to zadziała. Szczerze mówiąc, oprócz tej jednej trzyczęściowej historii, nie sprawdzałam, jakby to wyglądało u mnie, gdybym pisała opowiadania z dłuższymi przerwami. Gdy przestałam publikować na blogach, przestałam też pisać sensu stricto. Zapisywałam tylko pomysł, aby mieć go ewentualnie na lepsze czasy. Poza tym nie zawracałam sobie głowy fizycznym zapisaniem opowiadania. Po co? W głowie opowieść też można ukończyć, jeśli jest i tak tylko dla mnie, prawda?

A teraz trochę odwrócimy sytuację, bo jest jeszcze jedna sprawa, która w książkach bardzo mnie denerwuje. Tym razem już nie w moich ;). Czasem czytam, czytam i czytam i nie mogę się wciągnąć, bo autor dla odmiany podaje zbyt dużo informacji a co za tym idzie, niepotrzebnie rozwleka fabułę. Jak to mówią promotorzy, gdy pisze się swoją prace magisterską, wstęp musi być zwarty, ciekawy i musi dawać czytającemu ogląd, czego się może spodziewać dalej. Ta zasada najwyraźniej sprawdza się również w powieściach. Jeżeli autorka/autor zbyt długo chcą mnie wprowadzać w fabułę, zdarza się, że znudzę się na tyle, że już nie dotrwam do kulminacji. W ten sposób można przegapić wiele naprawdę fajnych powieści. Taki właśnie miałam problem z Penelope Ward, której romansów już kilka tutaj recenzowałam. Penelope, choć ma niezły styl i ciekawe historie, często zbyt rozwlekała początek. W efekcie rezygnowałam z czytania jej dzieł. Gdy jednak się przełamałam i zaczęłam zaciskać zęby przez pierwsze parę rozdziałów, później było już znacznie lepiej. 

Ostatnia rzecz, o której chciałabym wspomnieć, a której nie lubię w (cudzych) książkach to fakt, że czasami u autorów/autorek, którzy już osiągnęli sukces i piszą kolejne dzieła z danej serii, mam nieodparte wrażenie, że pomysłu brak, ale kasę trzeba zarobić, więc coś tam trzeba wyskrobać. Dostajemy więc do wyboru - książkę, która zawiera mniej więcej to samo, co poprzednie z serii ze zmianami wyłącznie kosmetycznymi/niezbędnymi, albo książkę, którą autor sztucznie urozmaica wątkami pobocznymi bez żadnego sensu. W tym drugim przypadku zaczęłam się nawet zastanawiać, czy niektórym pisarzom wydawnictwa nie płacą od ilości znaków... Nie podam tu przykładów, bo nie chciałabym nikogo obrazić ;) Choć zawsze ciśnie mi się na usta jedno, konkretne polskie nazwisko.

A Wy czego nie lubicie w książkach? Macie ochotę się ze mną podzielić swoimi doświadczeniami? Zapraszam do komentowania lub do przesłania mi wiadomości prywatnej. 

Ściskam i pozdrawiam

Sil



wtorek, 18 lipca 2023

Krótka informacja techniczna

Drodzy Czytelnicy, 

aby uporządkować nieco treść na  blogu, starałam się do niedawna przenieść swoją twórczość poetycką na Instagram. Jako bonus do Read To Sleep starałam się prowadzić równocześnie profil publiczny na Insta, gdzie wrzucałam wiersz w opisie do zdjęcia, z którym mi się ów wiersz kojarzył. Niestety, po rozmowie z kilkoma osobami okazało się, że nawet nie miały pojęcia, iż w opisie do fotografii jest wiersz, bo oglądały tylko zdjęcie. Cóż, fajnie, skoro jak można przeczytać na blogu Kim jest Sil? fotografika/fotografia (jak zwał tak zwał 😜) to też moja pasja, ale jednak nie o to mi chodziło. Dlatego póki co zakończyłam "działalność poetycką" na Instagramie i moja twórczość wróciła tutaj. Instagram sobie oczywiście zostawiam, ale wracam do tego, co było wcześniej, czyli jak mnie nachodzi ochota to wrzucam jakieś tam zdjęcie z jakimś tam opisem. Na Instagramie można mnie obserwować, jak wiadomo nie od dziś, pod pseudonimem p.silentia. ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


Coś, co w sumie nie było złe i do poczytania po angielsku, czyli historia bogatego, genialnego naukowca i pracującej dziewczyny…

 

    Wydana w 2018 roku powieść „The Billionaire’s Wake-up-call Girl” Anniki Martin to druga odsłona serii Miliarderów z Manhattanu (org. Billionaires of Manhattan). Jednak choć dla odmiany zaczęłam swoje recenzje po kolei i zdążyłam Wam już opowiedzieć o pierwszej części tej serii („Most Eligible Billionaire”) to muszę przyznać, że pierwszą książką, którą przeczytałam od Anniki była włanie ta o dziewczynie-budziku ;)

    Seria „Billionaires of Manhattan” to kilka książek powiązanych ze sobą dość luźno. Najczęściej książki łączy po prostu to, że bohaterki/bohaterowie się znają i/lub przyjaźnią. Poza tym nic nie stoi na przeszkodzie, aby po opisie wybrać tę część, która nam się najbardziej podoba. W żadnym wypadku nie trzeba ich czytać w określonej kolejności. Nie trzeba też przeczytać wszystkich.

    Opowieść o Lizzie i Theo podpowiedziała mi moja aplikacja do zakupu e-booków. Na podstawie moich wcześniejszych wyborów uznano, że mi się spodoba, ale ja nie byłam przekonana. Okładka słabo do mnie przemówiła, bo jak na mój gust okładki całej serii są troszkę groteskowe, jednak, gdy przeczytałam opis uznałam, okay. Zaryzykuję. Kochani, nie powiem, że żałuję, iż kupiłam tę książkę – lekka, łatwa, zabawna, język poprawny i na tyle prosty, żebym nie musiała się męczyć czytając po angielsku, ale od razu uczciwie też powiem, że była jedna postać, która mnie wybitnie irytowała przez całą powieść a w pewnym momencie nawet zaczęłam się zastanawiać, czy czytać dalej. Tak, przez tę drugoplanową postać o mało co nie porzuciłam lektury. Myślę, że kreując charakter postaci warto też zachować jakiś umiar, bo ryzykuje się utratą czytelnika. Ok, wiem, że to był negatywny charakter, ale LUDZIE! Dajcie żyć ;). Ostatecznie jakoś zacisnęłam zęby i ruszyłam dalej z fabułą, jednak pozostał mi taki niesmak do końca książki, że nawet fajne zakończenie nie było w stanie go zetrzeć całkowicie.

    A teraz troszkę o bohaterach. Lizzie to fajna, młoda, pracowita, inteligentna dziewczyna, której życie wywinęło numer i z dobrze prosperującej bizneswomen zepchnęło na skraj bankructwa. Oczywiście Lizzie nie z tych, które usiądą i będą płakać nad swoim losem lub będą czekać na księcia z bajki, który je uratuje. Wręcz przeciwnie, bo akurat w tym a nie innym położeniu dziewczyna znalazła się właśnie dlatego, że myślała, iż spotkała swojego księcia… Nie wdając się w szczegóły o tym, co jej dało kopa w cztery litery, Lizzie opracowuje plan, jak wrócić do gry. Jest taka możliwość, gdyż w pewnej ogromnej, świetnie prosperującej firmie poszukują człowieka, który powali na kolana tak zarząd, jak i klientów, nową genialną strategią marketingową. Lizzie nie wątpi, że da radę. Podpisuje kontrakt i pracuje w pocie czoła czekając na swój bonus, który pozwoli jej stanąć na nogi i odzyskać własne życie. Niestety okazuje się, że jak to w życiu, to wszystko nie jest takie proste, jak sądziła. Po pierwsze jest ta irytująca szefowa, o której wspominałam powyżej, a po drugie szef wszystkich szefów nie jest wiele lepszy… Tylko, że Lizzie to nie jest kobieta, która chowa głowę w piasek, gdy jest ciężko. Wręcz przeciwnie, potrafi tupnąć nóżką, gdy zachodzi taka potrzeba, czym nieoczekiwanie przyciąga uwagę naszego Li.

    Theo, główny bohater, to też ciekawa postać. Oprócz tego, że zbudował niesamowite przedsiębiorstwo, które ma piękną misję, jest to naukowiec, pracoholik, ale też całkiem przystojny mężczyzna. Mało kobiet jest się w stanie przekonać, jaki jest naprawdę, gdyż traktują go raczej jako groźne bożyszcze niż obiekt pożądania, ale to nie oznacza, że nikt nie dostrzega wyjątkowości bohatera. O nie, Theo ma swoje specjalne miejsce w sercach wszystkich pracownic. Zwykle, co prawda traktuje je bardzo oschle i wymaga pracy na najwyższych obrotach. Aż nadchodzi taki czas, gdy na jego drodze staje bardzo, ale to bardzo krnąbrna Lizzie. Co jest w tej kobiecie, że burzy jego spokój? Nie umie powiedzieć. Fakt jest taki, że wystawia jego pracoholiczne życie na poważną próbę.

    Moi drodzy, Annika Martin nie robi tajemnicy z faktu, że jej romanse są pisane z humorem i przymrużeniem oka i, jeżeli tak do nich podejdziemy, nie będzie się czego przyczepić. To nie są dzieła na literackiego Nobla, ale z całą pewnością nadają się na letni wypoczynek. Lubię książki Anniki, bo nie wsadzają mnie na emocjonalną huśtawkę i nie ronię nad nimi rzewnych łez (jak do tej pory przynajmniej…). Nie mają w sobie niczego odkrywczego, ale tu nie o to chodzi. Dlatego polecam opowieść o naukowcu i jego żeńskim budziku, nawet jeśli Wasze i moje życie mogłoby się bez tej angielskojęzycznej powieści obejść.



Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil




poniedziałek, 17 lipca 2023

Zbyt wiele

czasem jesień życia
zaczyna się w środku lata
i czasem zbyt gorąco
by to zauważyć
gdy nagle chłód ogarnie zgarbione ramiona
zaskoczenie
kiedy to wszystko się mogło wydarzyć?
gdzie się podziali piękni kochankowie?
albo gdzie zniknęli moi przyjaciele?
chciałabym po prostu móc żyć pełnią życia
lecz wiesz, mój świecie, czasem to zbyt wiele
 
Sil


fot. Sil


niedziela, 16 lipca 2023

Co sprawia, że sięgam po daną książkę...

Kochani,

dziś jeszcze nie kolejna recenzja, bo muszę w tym temacie coś przemyśleć, ale chciałabym napisać refleksję na temat, który podsunęła mi pisarka Małgorzata Czapczyńska. Autorka niedawno wydała swój pierwszy romans "Kochankowie z deszczu" i, gdy tylko go przeczytam, oczywiście podzielę się wrażeniami, ale tym razem nie o tym ja... Zaraz po premierze tej książki, na swoim oficjalnym profilu facebookowym pisarka zapytała, co sprawia, że wybieramy akurat tę książkę a nie inną. Wtedy nie odpisałam, bo wówczas byłabym w stanie napisać tylko "przede wszystkim musi być e-book..." Wolałam więc zastanowić się głębiej nad odpowiedzią, zanim jej udzielę. Niestety post szybko mi zniknął i ostatecznie nie odpowiedziałam wcale. Robię to więc dopiero teraz i nie w takiej formie, jak pierwotnie zamierzałam ;)

Kochani, jak wielokrotnie pisałam, żebym mogła coś przeczytać to obecnie musi mieć to coś formę elektroniczną. Nie mam innej możliwości niż czytać na telefonie, więc jeśli nie ma ebooka to książka odpada.

Druga sprawa, z pewnych przyczyn czytam tylko romanse. Coś już na ten temat pisałam, ale wyjaśnię, że nie chodzi o to, iż uważam ten gatunek za jedyny słuszny. Z jednej strony w dzisiejszych czasach naprawdę trudno o dobry romans, więc poniekąd jest tu jakieś wyzwanie dla pisarza... Ale nie dlatego sięgam akurat po tego typu literaturę piękną. Po prostu ma ona w moim życiu zaspokoić konkretną potrzebę - ciepła, miłości i nadziei na lepsze jutro. Czy jest to romans pisany w okolicznościach realistycznych, historycznych czy fantasy to już ma dla mnie mniejsze znaczenie. Także wiek bohaterów nie jest już dla mnie taki ważny, bo czy będą oni mieć po 18 czy 50 lat, romans może być dojrzały lub infantylny. 

Co dalej? Okładka. Owszem OKŁADKA, bo z jakiegoś powodu muszę spojrzeć na daną pozycję. Jeśli nie zatrzymam na niej dłużej wzroku to nie będę miała szansy przeczytać nawet tytułu. Czytam te książki, które sama wybiorę a nie, które ktoś mi podaruje, więc siłą rzeczy coś musi przyciągnąć mój wzrok.

Autor - jeżeli coś danego autora przypadło mi do gustu to z dużym prawdopodobieństwem sięgnę również po inne pozycje od tego pisarza. 

Polecenie innych? Też, ale rzadziej, bo zdarzało mi się na tym przejechać. Wolę sama budować swoją opinię na temat danej książki. Nie oznacza to, że nie czytam recenzji, bo je czytam, ale nawet najgorsze opinie nie powstrzymają mnie przed sięgnięciem po powieść, jeśli coś zainteresuje mnie w opisie. 

Tak, opis też jest ważny. To, co autor/wydawca sam chce powiedzieć o powieści ma dla mnie duże znaczenie. W recenzjach czasem wspominam, że opis nie zgadzał się z treścią książki i jest to dla mnie zawsze spory zawód. Generalnie chcę czytać o tym, co przedstawiono mi na okładce, bo jest to jeden z powodów, dla którego sięgnęłam po książkę.

Często czytam też książki, które na podstawie moich wcześniejszych wyborów proponuje mi moja aplikacja do zakupu i czytania ebooków. Tu jest bardzo różnie. Czasem trafią, czasem nie. A może inaczej. W temat zwykle trafiają, z jakością wykonania jest już znacznie gorzej.

Ostatnim, co jest dla mnie ważne przy wyborze powieści to... czy ma szczęśliwe zakończenie ;) Tak, do dziś zdarza mi się najpierw przeczytać epilog, aby to sprawdzić... Teraz oczywiście mam już autorów, którym ufam na tyle, że nie muszę tego robić, ale czasem i tu można się rozczarować. Cóż, nie każdy happy end jest happy endem w moim osobistym rozumieniu tego wyrażenia. Poza tym zdarza mi się, że podczas czytania napotkam na tyle złych emocji, że już nawet to szczęśliwe zakończenie nie poprawia mi humoru.

Wiem, że w dzisiejszych czasach czytelnicy rzadko mają czas i ochotę na pisanie komentarzy, ale chętnie poczytałabym również Wasze sposoby na wybór książki. Dajcie znać, jak to u Was wygląda - czy to pod postem, czy w wiadomości prywatnej.

Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



środa, 12 lipca 2023

Tak chciałabym

Chciałabym wiedzieć, co przyniesie życie
lub chociaż, co przyniosą nadchodzące dni
I jeszcze to, czy będę szczęśliwa?
Czy spełni się to piękne, co czasem się śni...


Tak chciałabym bardzo poznać kroplę jutra
niewielką, tylko w tym, co naprawdę się liczy
Chciałabym tak bardzo tego, co jest niemożliwe
Lub tego, do czego w ciszy dusza krzyczy...

Sil


fot. Sil


Najpopularniejsze posty :)