niedziela, 14 stycznia 2024

„A place to belong”, czyli coś w sam raz na kilka wolnych chwil

 

    Anglojęzyczna powieść obyczajowa „A place to belong” z 2021 roku ujęła mnie z kilku powodów. Nie jest to może ideał powieść romantycznej wg mnie a nawet daleko mu do mojego osobistego TOP10 powieści romantycznych, w dodatku nie ma polskiego wydania i nie obyło się bez kilku wad i nieścisłości, jednak Alexa Rivers dostaje ode mnie kciuk w górę za co najmniej jedną rzecz. Jej powieści nie są przeładowane tekstem! Możecie się śmiać, Drodzy Czytelnicy, ale ostatnio miałam wrażenie, że autorzy naprawdę przeładowują swoje powieści treścią, jakby ich główny zarobek to była po prostu wierszówka. Byłam troszkę już zmęczona, gdy każda kolejna powieść, po którą sięgałam, musiała zawierać w sobie wszystkie obecnie poprawne politycznie tematy, postacie, narodowości, orientacje seksualne itp. Naprawdę nie musi być tak, że w każdej powieści są homoseksualiści, osoby wszelkiej rasy itp. Tolerancja nie na tym polega. To, że normalne jest, iż miłość nie zna granic a szanować należy każdego człowieka bez względu na jego wyznanie, kolor skóry czy orientację seksualną, nie oznacza, że wszystkie problemy z całego świata muszą się znaleźć w każdym jednym romansie. I dlatego doceniam, iż autorka taka jak Alexa skupiła się na danej historii a nie na milionie wątków pobocznych.

    „A place to belong” to jedna z części luźno powiązanej ze sobą serii książek „Blue Collar Romance”, która jest o tyle ciekawa, że powieści z serii mają podobną tematykę, ale różnych autorów. Wszystkich części jest osiem, ale póki co, przeczytałam tylko tę napisaną przez Rivers. Czy przeczytam również tomy od innych autorek jeszcze nie zdecydowałam, bo i czasu znów mam trochę mniej…

Ale do rzeczy.

    Felicity jest całkiem obiecującą pisarką, autorką horrorów, którą kochają czytelnicy, ale znajomi uważają za nazbyt pokręconą. Choć Feilicity jest otwartą, radosną i pełną życia młodą kobietą (tuż przed trzydziestką), jej dotychczasowi znajomi nie umieją patrzeć na nią inaczej, niż jak na autorkę bardzo mrocznych książek. Felicity, która nie miała łatwego dzieciństwa i bardzo pragnie akceptacji i prawdziwej bezinteresownej przyjaźni oraz miłości, wciąż nie umie więc znaleźć swojego miejsca na ziemi. Jakiegoś kawałka świata, w którym nie byłaby oceniana przez pryzmat swoich książek, lecz swojej słodkiej osobowości. Szuka, zmienia miejsca zamieszkania, ale nie uświadamia sobie, że po prostu ucieka, zamiast spróbować zawalczyć o siebie. Tak jest łatwiej, a skoro może pisać wszędzie to po co utrudniać sobie życie i przebywać tam, gdzie jej nie chcą?

    Wyatt ma złamane serce. Nie to, że jakoś bardzo, ale jego poprzednia partnerka, którą uważał za chodzący ideał, nieźle namieszała mu w głowie zdradzając go w ich wspólnym łóżku i jeszcze zrzucając winę na niego. Mężczyzna zaczyna wierzyć, że może faktycznie coś jest z nim nie tak i postanawia darować sobie wchodzenie w związki. Jednak jego mama widzi, iż nie jest on szczęśliwy z wyborem, którego dokonał. Gdy więc do małego miasteczka, w którym żyją przyjeżdża młoda, energiczna piękna kobieta, mama Wyatta nie waha się trochę namieszać, aby para nie mogła uniknąć poznania się. Jednak plan nie do końca wypala, bo po pierwsze Felicity nie trafia na Wyatta w najszczęśliwszym momencie, po drugie on sam robi wszystko, bo uświadomić pięknej sąsiadce, że nie zamierza się z nią nie tylko poznawać bliżej, jako mężczyzna, ale nawet jako sąsiad. Felicity nie jest jednak osobą, którą łatwo odstraszyć a jej determinacja do zdobycia nowych przyjaciół i miejsca, gdzie w końcu poczuje się, jak w domu, jest zbyt duża, aby kilka warknięć przekreśliło jej starania. Tylko czy Wayatt okaże się warty jej wysiłków?

    „A place to belong” to 19 niezbyt długich, jasnych i prostych rozdziałów, które są napisane z sensem, ale niestety nie obyło się też bez wad. Postaci są jak dla mnie średnio wiarygodne. Urok małego miasteczka jest okay, ludzie w tle są sympatyczni, jednak główna bohaterka została opisana dość schematycznie. Główny bohater nieco lepiej, choć jego rozchwiany charakter trochę odbierał mi urok tej postaci. Wątek romantyczny całkiem przyjemny, bez jakichś dram, ale sam związek nie rozwijał się jak dla mnie w naturalnym tempie. Mieliśmy skok od „nie” do „tak”, a takie rzeczy w romansach po protu są w moim odczuciu niedopuszczalne. Ex dziewczyna głównego bohatera nie była na szczęście jakimś wielce dramatycznym wątkiem, ale też można było sobie go w ogóle darować. Niczego nie wniósł do fabuły...

    Innymi słowy książka poprawna, „nie długa, nie krótka lecz w sam raz” i w jakiś jeden niezbyt długi wieczór nada się dla poprawy humoru. Brak przeładowania wątkami i mocnymi charakterami w drugim planie sprawi, że na pewno nie znajdziemy się na emocjonalnej huśtawce. Jest to książka na tyle obszerna, by przy niej odpocząć, ale nie na tyle, by musieć czytać ją po kawałku.

    Czy polecam książkę? Tak, bo to przyjemna historia, chociaż nie dla tych, którzy szukają większych wrażeń lub jakiejś wartości dodanej. „A place to belong” to zwykły, bardzo prosty romans.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


sobota, 13 stycznia 2024

Novel – Passion: Reading App, czyli testuję kolejną aplikację do czytania romansów!


    Podobnie, jak w przypadku Galatei, o której opowiadałam niedawno, Novel skusiło mnie reklamą. Może wstyd się przyznać, ale skąd mogłabym inaczej o tym wiedzieć? Wśród moich znajomych nie ma wielu moli książkowych a już na pewno nie takich, które nieustannie poszukują nowych możliwości w tym względzie. Ponieważ Chapters mnie zawiodło a Galatea w pewnym senie jeszcze bardziej, szukam dalej i tym razem trafiłam na Passion: Reading App. Co o niej sądzę? Podobnie, jak w przypadku Galatei postaram się opowiedzieć o tym w trzech częściach. Dziś będzie post wstępny, za jakiś czas napiszę wrażenia po dłuższym użytkowaniu a na koniec jakiś post podsumowujący.

    Gdy zainstalowałam aplikację kilka godzin temu, byłam przede wszystkim zdziwiona, gdyż po kliknięciu „Otwórz” (jeszcze z poziomu sklepu Google zaraz po instalacji), od razu wczytał mi się jakiś rozdział i nie bardzo wiedziałam, co z tym zrobić. Stukając kilka razy w ekran telefonu, wreszcie udało mi się przejść do ekranu startowego. Od razu wspomnę, że aplikacja domyślnie jest w języku angielskim i niestety nie ma wersji polskiej. Jednak z tego, co widzę, wszystko, w co klikam jest napisane prostym językiem. Aplikacja po otwarciu z poziomu telefonu ładuje się na drugą zakładkę w menu, gdzie pierwsza to jakby osobista biblioteka, druga to różne, proponowane historie, trzecia to miejsce, gdzie odbiera się zdobyte nagrody, zaś czwarta to ustawienia aplikacji (nie ma ich zbyt wiele). Drugim językiem, który można wybrać jest… filipiński (chyba ;)) i żadnego innego na tę chwilę nie ma.

    Aplikacja służy do czytania szeroko rozumianych romansów oraz opowiadań fanowskich, ale tych drugich jeszcze nie zidentyfikowałam. Pierwsze proponowane historie dotyczą wilków i wilkołaków, więc od tych zaczęłam. Na tapet poszła „True Luna”, którą powoli zaczęłam czytać, ale już żałuję, bo ma ponad 300 rozdziałów. Nawet jeśli początek wydaje się okay, to jednak jest to trochę za długa powieść jak na mój gust. Kliknęłam więc w jeszcze dwa inne opowiadania o bardziej obiecującej długości około 30 rozdziałów.

    Z tego, co widzę, historie mogą być czytane za darmo, ale po kilku darmowych rozdziałach na następny trzeba czekać 8 godzin. Nie wiem, czy to stały czas oczekiwania, czy jak w przypadku Galatei może być on również dłuższy. O tym napiszę za jakiś czas. Można pominąć czekanie i wygląda na to, że za następny rozdział trzeba wówczas zapłacić 33 monety. A skąd się bierze monety? Na start, po zainstalowaniu aplikacji otrzymałam ich 40. Mogę obejrzeć też reklamy - 6 reklam po 6 monet, czyli razem 36 co 12 godzin. Za 15 minut ciągłego czytania w aplikacji, można dostać kolejne 15 monet (na razie, choć czytałam 40 minut udało mi się odebrać je tylko raz), otrzymuje się też jedną nagrodę za codzienne logowanie do aplikacji, utworzenie konta to 33 monety zaś za obserwowanie stron aplikacji w mediach społecznościowych (Facebook, Instagram i TikTok) można otrzymać po 11 monet za każdą obserwację. Na tę chwilę nie widzę, aby była możliwość otrzymywania nagród za polecanie aplikacji. Jest natomiast możliwość zakupu pakietów punktowych. Za najtańszy pakiet, w którym jest 200 monet trzeba zapłacić 10,99 zł. Najdroższy pakiet to 10 000 monet plus bonus w promocji 5000 monet za 559,99 zł.

    Jest oczywiście wersja premium, ale ja jak zwykle skupię się na testowaniu wersji darmowej tej aplikacji. Z tego, co widzę, wersja premium jest dość droga, bo za każdy tydzień trzeba by zapłacić 59,99 zł, co dla mnie jest ceną nie do zaakceptowania. Dlatego, jeśli darmowa wersja aplikacji nie spełni moich oczekiwań to po prostu z niej zrezygnuję.

    Pewnie dla części z Was już sam fakt, że Passion nie posiada polskiej wersji językowej będzie powodem, aby nawet na nią nie patrzeć, ale spieszę donieść, że wszystkie 3 książki, które rozpoczęłam, mają wyjątkowo prosty język. Jakby dedykowany do nauki angielskiego.

    Strona wizualna prezentowanych historii nie jest może tak starannie opracowana jak w przypadku książek wydanych jako e-booki przez wydawnictwa, ale jest póki co akceptowalna. Czyta się łatwo, gdyż domyślne litery są duże i wyraźne. Idealnie nada się do nocnego czytania – dla mnie jest to zaleta.

    Na początku jak zawsze jestem pełna nadziei, czy jednak aplikacja znów mnie nie zawiedzie, jak to miało miejsce przy dwóch poprzednich? Zobaczymy.

Tymczasem ściskam i pozdrawiam

Silentia





fot. Sil


piątek, 12 stycznia 2024

Niknące

 

Nie pytaj mnie, dlaczego dziś pustka na świecie

i smutek okryty poszarzałą chmurą

Co mam do ukrycia, nie zostanie odtajnione

Spowiedź zachowam dla aniołów


Nie pytaj, dlaczego zniknęło światło

choć wciąż roztaczam je w sobie

podążając za nicią, zawsze własną ścieżką

kilka kropli z oczu dziś stało się lodem


Sil


fot. Sil


czwartek, 11 stycznia 2024

„Sprzedana alfie”, czyli jeszcze jedna historia z Galatei

 

    Kelsie Tade, podobnie jak autorzy innych powieści z aplikacji Galatea, nie była mi wcześniej znana. Nie wiem, czy dlatego, iż jej historia dotyczy opowieści o wilkołakach, których nie jestem jakąś gorącą fanką, czy po prostu to nazwisko nie jest popularne w Polce. Jej powieść pod tytułem „Sprzedana alfie” przeczytałam zaledwie wczoraj, ale od razu napomknę, iż czytałam ją w wersji angielskiej (angielski tytuł to „Sold to the Alpha”), więc nie wypowiem się na temat tłumaczenia.

    Niniejsza recenzja nie będzie długa, bo i niespecjalnie jest o czym pisać. Choć fabuła dotyczy gatunku, którego raczej unikam, czyli wilków i wilkołaków, to jednak ta książka przy niewielkich zmianach mogłaby być również zwykłym, współczesnym romansem, romansem historycznym czy czymkolwiek innym. Jest prosta, bez fajerwerków, bez dram, bez czegokolwiek, ale wiecie co? Czytało się fajnie i było dobrym, nieskomplikowanym oderwaniem myśli.

    Autumn była świetnie radzącą sobie w szkole pielęgniarskiej młodą kobietą, jednak po śmierci jej rodziców okazało się, że będzie musiała wrócić do swojego stada, aby spłacić pozostawione przez nich długi. Jej stado – Stado Wysokiej Góry - nie jest dobrze traktowane przez Alfę i Lunę, a ona sama zostaje służącą. Jednak Autumn nie poddaje się, jest silna i wie, że poradzi sobie w każdej sytuacji. Z godnością znosi nową rolę i czeka na moment, w którym będzie mogła opuścić to niezbyt przyjazne miejsce. Nagle ten moment nadchodzi, lecz nie zupełnie odbywa się to tak, jak młoda Autumn sobie wyobrażała. Nie zyskuje wolności, lecz trafia na służbę do samego króla wszystkich stad – Elijaha.

    Elijah – król alfa, silną ręką rządzi podległymi sobie stadami. Toteż, gdy dowiaduje się, iż wódz jednego ze stad naruszył postanowienia traktatu z sąsiadami, wymierza mu karę. Alfa Stada Wysokiej Góry ma zapłacić królowi grzywnę. Jednak zamiast gotówki, zastępca króla (beta) przywozi do pałacu nową służącą – śliczną i nieokiełznaną omegę Autumn. Czego jednak król się nie spodziewał to fakt, iż ta prosta dziewczyna będzie jego przeznaczoną partnerką. Król Elijah wie to od pierwszej sekundy, gdy tylko Autumn pojawi się w zasięgu jego wzroku, co nie oznacza, że młody władca zechce zaakceptować jako swoją Lunę zwykłą służącą, sprzedaną mu w dodatku przez jej własne stado.

    Historia Autumn i Elijaha nie jest bardzo porywająca. Jest prosta, logiczna, ale trochę nudnawa. To, co powinno było się wydarzyć – wydarzyło się. Fabuła niczym mnie nie zaskoczyła. Język powieści był ładny, ale bardzo prosty. Styl autorki niewymuszony, raczej codzienny. Widać ziarnko talentu, jednak chyba jeszcze nie do końca wykiełkowało...
Powieść ma jednak sporo zalet. Np. od dawna zastanawiałam się, czy istnieje jakiś romans bez najlepszej przyjaciółki, przyjaciela geja, szalonej byłej głównego bohatera itp. W tym wypadku na wszystkie pytania odpowiedź brzmi "tak". Nie zrozumcie mnie źle, nie mam nic przeciwko przyjaciółce głównej bohaterki, przyjacielowi gejowi, szalonej byłej… chociaż właściwie przeciwko szalonej byłej jednak coś mam ;). Po prostu czasem męczy mnie, że każda powieść romantyczna idzie wg tego schematu. W momencie, gdy spotykam więc odstępstwo od normy, uważam to po prostu za miłą odmianę. Powieść „Sprzedana alfie” nie ma w sobie nic wyjątkowego, ale nad wieloma innymi z gatunku przeważa prostotą i nieskomplikowaniem. To prawdziwy odpoczynek. I dlatego, choć oczywiście jest mnóstwo lepszych i bardziej godnych rekomendacji książek, to i tak tę polecam.

    Jeszcze uwaga techniczna! Powieść ta niestety jest jedną z tych, które Galatea nie tylko wysoko punktuje (ostatnie rozdziały można nabyć aż za 25 punktów), ale mniej więcej od połowy historii na następne, darmowe rozdziały trzeba było czekać… 22 godziny. Trochę dramat ;).

    I tym dramatycznym akcentem


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil


środa, 10 stycznia 2024

Galatea, aplikacja do czytania powieści, która w ostatecznym rozrachunku mnie do siebie nie przekonała

 

    Galatea towarzyszyła mi przez ostatnie kilka tygodni. Pisałam o aplikacji już dwukrotnie a teraz zdecydowałam się na podsumowanie. Zaczynając od końca – jestem na nie i zamierzam wkrótce z Galateą się rozstać. Chcę tylko doczytać kilka rozpoczętych powieści a to przy specyfice aplikacji może jeszcze potrwać parę tygodni…

    Nie będę Was zamęczać, Drodzy Czytelnicy, szerszą wypowiedzią, ale postaram się podsumować moją przygodę z Galateą w kilku punktach. Poniżej wady i zalety tej aplikacji wg mnie.


Zalety:


- podstawową zaletą Galatei jest możliwość czytania sporej ilości powieści autorów nieznanych w Polsce lub takich, których twórczość w naszym kraju jest niedostępna;

- fajne jest również to, że wiele powieści takich autorów jak Vi Keeland, jest do przeczytania w niniejszej aplikacji w wersji quasi darmowej (za punkty i/lub za czekanie kilka godzin);

- jest spora ilość powieści z najróżniejszej tematyki – zwykłych romansów, quasi kryminałów, powieści paranormalnych, książek o wilkołakach itp.,

- aplikacja i przeczytane książki nie zajmują wiele miejsca w telefonie i mogą stanowić możliwość oderwania myśli od spraw codziennych, gdy potrzebujemy odpocząć parę minut i mamy akurat zaległy rozdział do przeczytania ;).


Wady:


- niektóre z powieści można ukończyć tylko w wersji płatnej – np. „Kontrakt na miłość” w wersji darmowej czytamy od pierwszej do szóstej części, żeby poznać finał, musielibyśmy wykupić płatną, roczną subskrypcję, nie pomaga nawet zakup pakietu punktów…,

- strona wizualna proponowanych e-booków pozostawia wiele do życzenia;

- tłumaczenie na polski jest raczej automatyczne, zawiera błędy np. niewłaściwie dopasowane płcie;

- aplikacja często się zawiesza, czasami znikają niektóre opcje, czasami nie odświeża się książka itp.,

- reklamy za punkty to albo celowe oszustwo, albo poważny błąd aplikacji – teoretycznie powinniśmy móc obejrzeć 10 reklam i otrzymać za to 20 punktów, jednak niemal codziennie jest tak, że za reklamy nie dostajemy punktów i musimy nieraz obejrzeć ich kilka, aby otrzymać te dwa punkty, które powinny być zapłatą za jedną obejrzaną reklamę. Dziś np. żeby dostać 20 punktów musiałam obejrzeć nie 10, ale 15 reklam (Uwaga! W maju 2024 roku ten problem został naprawiony, ale nie wiem, czy na stałe :));

- aplikacja kiepsko dobiera książki, które proponuje czytelnikom. Często jako podpowiedzi dostaję takie, których sama za nic bym nie wybrała;

- przy niektórych powieściach czas oczekiwania na następny rozdział to nawet 36 godzin! Rozumiem, darmowa wersja, ale to już jednak przesada…

- przy niektórych powieściach można następny rozdział odblokować za 10 punktów, ale przy innych jest to nawet 25 punktów;

- opowiadania typu shorts (krótkie), które w tej aplikacji to przede wszystkim erotyki i to niezbyt wysokich lotów, są jednym wielkim naciąganiem. Pierwsza część jest bezpłatna, drugą można przeczytać tylko płacąc 20, 30 a nawet 50 punktów (nie ma tu opcji czytanie za czekanie). Nie byłoby może w tym nic strasznego, gdyby nie to, że jak się raz skusiłam z ciekawości, aby zapłacić te 50 punktów, to okazało się, że tyle mnie kosztowało pięć zdań na krzyż. Innymi słowy, 90% opowiadania było za darmo, a te 10 pozostałych procent kosztowało mnie punkty z prawie trzech dni… jeszcze, gdyby to chociaż było tego warte, ale niestety jakość pozostawiała wiele do życzenia. Przy dwóch kolejnych próbach, nawet nie rozważałam zapłaty punktami, po prostu zrezygnowałam z czytania.

    Kochani, kiedyś stworzyłam podobne podsumowanie dla aplikacji Chapters. Chapters również trochę w ostatecznym rozrachunku mnie zawiodło, ale mam do niego sentyment, więc na razie nie rozważam zakończenia korzystania z aplikacji. Galatea nie przekonała mnie na tyle, aby chcieć do niej wracać. Może nie będę usuwać aplikacji, bo jak pisałam nie zajmuje wiele miejsca, ale już coraz mniej z niej korzystam, choć to dopiero kilka tygodni (Chapters mam ponad dwa lata). Jak skończę czytać, co mam porozpoczynane, wrócę do starych, dobrych tradycyjnych e-booków. Dodam tylko, że wkrótce zamierzam sprawdzić kolejną aplikację z opowieściami. Co z tego wyniknie i czy znajdę dobrego następcę Chapters i Galatei? Dam znać.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil




wtorek, 9 stycznia 2024

chłód

pod lodem piękno natury ukryte
w lodowe piętno to piękno spowite
uroda serca maskowana chłodem
tak wiele życia się skrywa pod lodem...


Sil


fot. Sil



poniedziałek, 8 stycznia 2024

Refleksja o złych książkach...

 

O złych książkach słów kilka…


    W nauczaniu początkowym, w szkole podstawowej, jest lektura, którą siłą rzeczy poznają (czy też poznawali za moich czasów...) wszyscy uczniowie w naszym kraju. Jest to piękna historia cudownej przyjaźni między człowiekiem a psem. Nie jest jednak tajemnicą, iż zakończenie lektury jest niezwykle smutne. Wspominałam już prawdopodobnie w innym poście, że książka „O psie, który jeździł koleją” Romana Pisarskiego była dla mnie, jako dziecka na tyle wstrząsająca, że w efekcie, gdy później miałam przeczytać powieść, najpierw czytałam ostatni rozdział, aby upewnić się, że zakończenie nie będzie dla mnie szokujące. Nie chciałam wgłębiać się w losy bohaterów, jeśli podejrzewałam, iż fabuła nie będzie zakończona dla nich szczęśliwie. Ale nie oznacza to, iż opowieść „O psie, który jeździł koleją” jest dla mnie bezwartościowa. Nie oznacza to również, że żałuję, iż ją przeczytałam. Wręcz przeciwnie, wciąż po latach pamiętam ją i widzę w niej głęboki sens. Nieważne, że to książka dla dzieci.

    „Wiedźmin” – odkąd pierwszy tom trafił w moje ręce(wg dawnego numerowania sagi była to powieść „Krew elfów”), stałam się jego wierną fanką i dziś, po blisko trzydziestu latach, nadal jestem. Saga nie skończyła się tak, jakbym sobie tego życzyła. Było tam wiele okrucieństwa, romansów, zdrad, krwi, złości… A mimo to uważam, iż jest to jedna z lepszych publikacji z gatunku fantasy, jaka istnieje na świecie. Choć nie takiego losu, jak zgotował swoim postaciom Andrzej Sapkowski życzyłabym bohaterom, to jednak z pokorą przyjmuję, iż taka a nie inna jest koncepcja autora. Szanuję i podziwiam talent.

    A dlaczego o tym piszę? Kochani, wiecie dobrze, że z wyboru nie czytam książek ze smutnym zakończeniem. Nie to, że ich nie doceniam, tylko po prostu w książkach, jak już pisałam wielokrotnie, szukam pokrzepienia serca. Szukam w nich nadziei, relaksu oraz miłości. Jest to również powód, dla którego unikam np. książek o psychopatach. Nawet, jeżeli są to dobre romanse. Nie twierdzę, że powieść nie może wywoływać u mnie całego spektrum emocji, ale mam swoje granice, których dla spokoju ducha nie przekraczam. Jak do tej pory nawet, jeżeli zdarzyło mi się, że sięgnęłam po powieść, która mnie zawiodła czy nie spełniła moich oczekiwań, po prostu przechodziłam nad tym do porządku dziennego. Czasem powieść mnie nudziła i nie chciało mi się jej ukończyć, a czasem kończyłam trochę na siłę i albo mnie mile zaskoczyła, albo nie. Ale nigdy, aż do wczoraj, nie żałowałam, iż przeczytałam jakąś książkę. Natomiast wczoraj wieczorem, po raz pierwszy w moim życiu gorąco żałuję, iż nie zaufałam swojej intuicji, która ostrzegała mnie, że coś z tą historią jest nie tak. Niestety, nie da się już książki „odprzeczytać”…

    Jak pisałam we wczorajszym, krótkim poście, nie będę na moim blogu pisać o autorze ani tytule książki, którą zaproponowała mi jakiś czas temu Galatea (i za to chyba się na nią obrażę ;)), nie chcę nawet przypadkiem przyczynić się do promowania autorki powieści. Ale napiszę ogólnie, dlaczego uważam, że niektóre książki są złe i nie powinny być czytane. Ujmę to w punktach:


- są złe jeśli promują nienawiść i przemoc (nie mówię o zawieraniu przemocy w treści, ale o jej PROMOWANIU);

- są złe, jeśli fabuła jest prowadzona w ten sposób, by w głowie czytelnika powstawał chaos i nie był on już pewien, co właściwie się dzieje i dlaczego ma wrażenie, że to z nim coś jest nie tak, że nic nie rozumie;

- są złe jeśli zakończenie jest czystym triumfem zła, choć tu mogłabym czasem uznać, że po prostu książka jest do przeczytania ku przestrodze, ale to zależy od umiejętności pisarskich autora (w książce, którą mam teraz na myśli umiejętności autora zabrakło...),

- są złe, jeśli treść nie ma NAJMNIEJSZEGO sensu.



    Wszystkie te rzeczy znalazły się w książce, którą zakończyłam wczoraj w aplikacji Galatea. Ostateczne przesłanie z kilku ostatnich zdań powieści, które w pewnym uproszczeniu można by zapisać jako „Jeden mały błąd może zniszczyć ci życie”, choć generalnie w oderwaniu od fabuły jest godne rozważenia, w tym konkretnym przypadku stało się raczej groteskowe. Morał nie przystawał do treści. Był przerostem formy nad treścią. Był akcentem, który powiedział mi, że może autorka cierpi na przekonanie o swojej ogólnej wspaniałości.


    Mam nadzieję, iż „powieść, o której nie mówimy” (Parafraza częstego cytatu ze świetnego filmu „Osada”), będzie ostatnią powieścią w moim życiu, którą wolałabym „odprzeczytać”. Jeśli ktoś jest naprawdę ciekawy, co to takiego było, jak pisałam wczoraj, mogę odpowiedzieć na pytanie w wiadomości prywatnej. Ale niechętnie ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


niedziela, 7 stycznia 2024

Najgorsza książka, jaką w życiu czytałam

Kochani!

Jestem tak wściekła, że nawet nie chce mi się wysilać na przyzwoitą recenzję/opinię. Wybaczcie mi ten post! Przed chwilą skończyłam czytać książkę w Galatei (na szczęście niedostępną, póki co, w wersji polskiej). Czytałam ją już jakiś czas i muszę przyznać, że od początku mi się nie podobała. Miałam złe przeczucia, ale ponieważ autorka była mi nieznana, a kilka pozycji z serii jeszcze czekało na swoją kolej, pomyślałam, że dam szansę temu gniotowi. Miałam nadzieję, że może końcówka mnie zaskoczy. Iiii... Uwaga! Uwaga! Zaskoczyła! Po raz pierwszy przeczytałam coś tak beznadziejnego, z tak idiotycznym zakończeniem. Pisałam kiedyś o milionerze-psychopacie, której to książki też nie jestem gorącą fanką, ale Kashmira Kamat miała przynajmniej talent. Ta pani, której nazwiska nie wspomnę, aby przypadkiem jej nie promować, jedyne co może mieć to jakieś zaburzenia... Po niezrozumiałych, pourywanych śmieciowych rozdziałach, przyszło paskudne, uwłaczające zakończenie. A i jeszcze autorka uznała, że będzie to takie mądre, jeśli w ostatnie kilka linijek wstawi głębokie przesłanie. Otóż nie, sprawiło to tylko, że jeszcze bardziej żałuję, iż przeczytałam to coś. Zmarnowany czas, wściekłość i kiepski humor - to otrzymałam jako karę za to, że postanowiłam przeczytać książkę do końca. 

Nie wspomnę ani tytułu, ani autora. Nie chcę mieć śladu po tym koszmarze na moim blogu. Jeśli ktoś z Was, Kochani, będzie bardzo ciekawy, lektura czego aż tak mnie zdenerwowała, to można do mnie wysłać wiadomość prywatną. Np. przez Instagram.

Tymczasem spróbuję o tym zapomnieć.

Ściskam i pozdrawiam

Sil



sobota, 6 stycznia 2024

Odrobinę starsza powieść, czyli „Zgryźliwe wiadomości”, o których sobie przypomniałam wraz z Nowym Rokiem :)

 

    Romans wydany na świecie w 2018 roku a w Polsce niecały rok później, to jedna z fajniejszych pozycji zgranego duetu pisarek – Vi Keeland i Penelope Ward. Pisałam o nich i ich dziełach już nie raz na read2sleep.pl, ale nie chciałam Was zamęczać całokształtem twórczości tych dwóch pań, żeby nie było, iż jestem jakąś psychofanką, czy coś takiego… ;) Część opowieści zostawiłam sobie więc na później i jedną z nich jest właśnie pozycja „Zgryźliwe wiadomości”.

    Gdy zaczęłam czytać ten konkretny romans, miałam odczucia ambiwalentne. Od razu zaatakował mnie specyficzny humor, znany mi z twórczości Vi, ale jednak sam początek wydał mi się nazbyt oklepany, abym mogła uznać książkę za interesującą. Jednak to poczucie humoru, które tak uwielbiam u autorki, zrobiło swoje i przebrnęłam przez oklepany wątek niedoszłej panny młodej. „Zgryźliwe wiadomości” było już którąś z kolei powieścią z repertuaru Keeland i Ward, którą czytałam, więc wiedziałam czego się spodziewać. Wiedziałam również, że pozycja będzie więcej niż w porządku. Ale mimo wszystko troszkę zawiodło mnie, iż przewidziałam niemal wszystko, co wydarzyło się w późniejszych rozdziałach. Pierwszy i ostatni minus! Jeśli ktoś czytywał wcześniej romanse Vi i Penelope to nawet nie musi się wysilać, aby przewidzieć, jak książka się potoczy, gdzie będzie zwrot akcji i jak się zakończy.

    Charlotte to kobieta, którą wciąż jeszcze można nazwać młodą (w momencie, gdy zaczyna się powieść ma 27 lat), ale nie nieprzyzwoicie młodą, jak to bywa w niektórych romansach. Jest już doświadczoną kobietą, która wie a raczej wiedziała, czego chce od życia. Było to małżeństwo z supermanem, który jednak w ostatecznym rozrachunku okazał się absolutnie nie-super… oraz kariera w jego firmie. Gdy nagle los jej to odebrał i uznała, że jej godność i szczęście warte są więcej niż pozycja u boku zdrajcy, honorowo odchodzi tak od niego, jak i z pracy, ale zostaje przy tym z małym problemem… Takim, jak na przykład brak środków do życia. Aby jakoś związać koniec z końcem, Charolotte postanawia sprzedać swoją wyjątkową suknię ślubną. Gdy jednak okazuje się, że nie może otrzymać za nią gotówki, wbrew zdrowemu rozsądkowi wybiera w zamian inną sukienkę. Jest to cudowna ślubna kreacja, która pod spodem skrywa sekret. Słodki liścik od niejakiego Reeda Eastwooda…

    Reed jest zgorzkniały i nie wierzy w związki z więcej niż jednego powodu. Początkowo wydaje się, iż za jego zgryźliwym usposobieniem stoi po prostu złamane serce, lecz to tylko wierzchołek góry lodowej, którą będziemy odkrywać wraz z postępem w czytaniu książki. Owszem jest arogancki i, gdy jakaś pozorantka marnuje jego cenny, biznesowy czas, nie pozostawia na niej suchej nitki. Nie spodziewa się jednak, że to nie koniec znajomości z tą piękną, acz jednak oszustką. Wkrótce pewna jego krewna będzie miała dla niego małą niespodziankę. W ten sposób Charlotte, która tak podniosła mu ciśnienie swoim nieakceptowalnym zachowaniem, nagle zostaje asystentką w jego biurze… Reed nie kryje dezaprobaty, nie zamierza też odpuścić pracownicy za jej wcześniejsze występki. Jednak z czasem odkrywa, że kobieta ma w sobie coś więcej niż zamiłowanie do marnowania jego czasu i inspirowania go do pisania zgryźliwych wiadomości. Tylko co z tego, skoro jego serce dawno już musiało zamienić się w głaz?

    Kochani, to naprawdę fajna powieść romantyczna i miłośnicy romansów na pewno będą nią zachwyceni. Macie do wyboru możliwość zakupu książki po polsku, nawet w wersji drukowanej, ale również anglojęzycznego e-booka. Książka ma już kilka lat, lecz wciąż jej fabuła jest świeża i przystaje do czasów obecnych. Powieść ma trochę oklepanych motywów, ale są one pisane w tak fajnej formie, że można tę rzecz wybaczyć. Fabuła jak zawsze spójna, romans rozwija się w naturalnym tempie a bohaterowie są naprawdę interesującymi osobami. Polecam „Zgryźliwe wiadomości”, bo jest to romans niebanalny, pisany dobrym językiem, z dobrym, profesjonalnym tłumaczeniem i wieloma pięknymi wątkami.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


piątek, 5 stycznia 2024

The Fellowship of The King - gdy rozsądek przegrywa z arogancją…

 

    Wydana w 2022 roku książka z gatunku fantasy „The Fellowship of The King” Demetriousa Polychrona to książka, której nie czytałam… i już nie przeczytam. Pewnie teraz zastanawiacie się, to po co w ogóle piszę niniejszy post? Ale wbrew pozorom temat jest dla mnie niezwykle ważny, ponieważ „The Fellowship of The King” jest niczym innym jak utworem typu fan fiction do „Władcy Pierścieni” Tolkiena, jednej z serii książek ze specjalnym miejscem w moim sercu.

    O Tolkienie słyszeli pewnie wszyscy (no… większość) i ja pisałam coś na kształt recenzji jego arcydzieła już tutaj, na www.read2sleep.pl, ale to nie jest jedyny powód, dla którego tak zainteresowała mnie zeszłoroczna rozprawa sądowa Demetriousa przeciwko spadkobiercom Tolkiena oraz firmie Amazon. Powodem nie jest moje ślepe uwielbienie dla „Władcy Pierścieni” ( 😉), ale to, że sama przed laty pisywałam oraz czytywałam ogromną ilość twórczości typu fan fiction. Wspomniałam na samym początku istnienia niniejszego bloga o tym, czym jest fan fiction, jak to wygląda od strony prawnej itp. Pisałam Wam, że są autorzy, którzy nie godzą się na tworzenie fan fiction do ich dzieł i wygrywają w sądach z autorami tego typu utworów, ale nigdy, przenigdy nie przyszłoby mi do głowy (cóż, moja wyobraźnia najwyraźniej ma swoje granice), że to twórca fan fiction pozwie autora! Czy też jego spadkobierców. Nie mogę uwierzyć, że ktoś, kto literalnie pożyczył sobie książkowy świat od innego autora, będzie w stanie zarzucić jego spadkobiercom plagiat! A chodziło o serial, który powstał na motywach książki Tolkiena. Demetrious uznał, że twórcy serialu wykorzystali pomysły z jego książki i domagał się horrendalnego odszkodowania. O kwocie nawet nie wspomnę, bo już samo to sprawia, że zaczynam wątpić w umysł fanfikciarza... Na szczęście sąd chyba również nie mógł w to uwierzyć i pan Polychron został dosłownie uznany za nierozsądnego. Nie tylko przegrał rozprawę, ale również musi zapłacić koszty procesu oraz zniszczyć wszystkie niesprzedane kopie swojej książki. Ma też zakaz kontynuowania tej twórczości.

    Kochani, normalnie byłoby mi smutno, gdyby padł taki wyrok wobec autora fan fiction. Tylko że normalnie to nie autor byłby powodem, ale raczej pozwanym. W tym przypadku wyrok jest więcej niż sprawiedliwy. Arogancja Demetriousa Polychrona jest wręcz nie do ogarnięcia a jego ego i przekonanie o własnej wspaniałości niestety wygrało ze zdrowym rozsądkiem. I przykro mi to stwierdzić, jednak w moim odczuciu działanie autora zaszkodziło przyszłym i obecnym twórcom literatury typu fan fiction. Za to jestem na niego po prostu zła.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


czwartek, 4 stycznia 2024

Bariery

     Kimkolwiek jesteś wiedz, że świat będzie stawiał na Twojej drodze przeszkody, będzie Ci rzucał kłody pod nogi, sprawdzał Cię na każdym kroku. Ale wiedz również, że nikt, absolutnie nikt, nie postawi przed Tobą większej bariery niż Ty sam.


Sil


fot. Sil


środa, 3 stycznia 2024

„Feelin’ the burn?” - dobry romans o niepasującym, polskim tytule…


    Kolejna opowieść, przez którą przebrnęłam w Galatei to „Feelin’ the burn” El Koslo i dla odmiany mam do powiedzenia więcej dobrego niż złego ;). Pozycja ta to właściwie dwie z trzech książek trzytomowej serii, ale ostatniej części nie zamierzam póki co czytać. Nie dotyczy ona już zresztą głównych bohaterów pierwszego tomu, więc na tę chwilę nie mam potrzeby, aby kontynuować serię. Przeczytałam „Feelin’ the burn” po angielsku i byłam pewna, że nie ma jej w polskiej wersji językowej aplikacji, ale jak się okazało - jest. Tylko pod dziwacznym tytułem. Jeśli chcecie przeczytać tę pozycję w języku polskim to szukajcie książki „Iskry namiętności”. A dlaczego uważam, że tytuł jest chybiony? Ponieważ zupełnie nie oddaje sensu książki. Tytuł „Feelin’ the burn” był dwuznaczny i wspaniale pokazywał, czego możemy się spodziewać. Dopasowanie wręcz magiczne. Natomiast tytuł „Iskry namiętności” odnosi się tylko do erotycznej części powieści i już na wstępie mocno ją spłyca.

    Pamiętacie poprzedni post na read2sleep.pl, w którym pisałam o kształtach i rozmiarach kobiecego ciała? Otóż miało to Was przygotować właśnie na dzisiejszy post, ponieważ historia bohaterów „Feelin’ the burn” zaczyna się w momencie, w którym Hannah, młoda i fajna kobieta, dostaje ostrzeżenie od swojego lekarza. Jeśli nie zadba o siebie i nie zrzuci z mięśni tkanki tłuszczowej, za parę lat narazi swoje zdrowie na szwank. Początkowo Hannah nie zamierza poddać się presji lekarza, ale ostatecznie niepokój o jej zdrowie przewyższa niechęć do ćwiczeń i diety. Za namową pielęgniarki oraz swojego najlepszego przyjaciela (tak, znów przyjaciel gej, ale przynajmniej fajny facet), udaje się na poleconą siłownię i zapisuje się na trening. W międzyczasie poznaje tam przystojniaka, który działa na jej wyobraźnię i nie miałaby nic przeciwko, gdyby umówił się z nią na randkę. Tylko że pojawia się jeden malutki problem. Tajemniczy przystojniak okazuje się być jej przyszłym trenerem personalnym, a to sprawia, że chwilowo jest poza jej zasięgiem.

    Jordan nie jest playboyem i już za to go lubię. Jest miłym, empatycznym facetem, który robi wszystko, aby klienci jego siłowni byli zdrowi, szczęśliwi i zadowoleni. Nie pozwala sobie na nic poza czystym profesjonalizmem wobec kobiet, które odwiedzają jego sale treningowe aż do momentu, gdy na progu siłowni staje śliczna Hannah. Choć Jordan robi wszystko, co w jego mocy, aby zachować wobec niej czysty profesjonalizm, Hannah sprawia, iż staje się to bardzo trudne…

    Kochani „Feelin’ the burn” to naprawdę fajna pozycja bez dram, choć nie obyło się bez kilku nieporozumień... i bez stereotypowego myślenia. Powieść, przynajmniej w języku angielskim, bo polskiej wersji nie czytałam, jest napisana w dobrym stylu. Akcja spójna, bohaterowie interesujący i naturalnie przedstawieni, wątek romantyczny rozwija się w naturalnym tempie. Nie ma się tu szczególnie czego przyczepić. Oczywiście kwestie techniczne pomijam, bo ileż można pisać, że Galatea nie dba o stronę wizualną. Tym razem nie oceniam tłumaczenia, bo czytałam po angielsku.

    I na koniec, czy polecam powieść. Tak, polecam. Jest prosta, ale relaksująca. Nadaje się na poprawę humoru, na zimowy wieczór, ale również na krótką przerwę w pracy, zwłaszcza, że wiecie. Rozdział co 6 godzin...


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil

fot Sil

wtorek, 2 stycznia 2024

Wszystkie kobiece kształty i rozmiary, czyli słowem wstępu do Feelin' the burn(Iskry namiętności) - El Koslo

 

    Kochani! Pewnie, gdy zaczniecie czytać niniejszy post, ogarnie Was pewnego rodzaju konsternacja. Możliwe, że przekrzywicie głowy, podrapiecie się po karkach i zaczniecie się zastanawiać, czy aby Sil coś się nie pomyliło. Jednak ten krótki post ma swój cel, nawet jeśli na to w tej chwili nie wygląda. Aby zrozumieć zaczekajcie, proszę, do następnego wpisu.

    Na przestrzeni wieków zmieniały się kanony piękna – tak kobiecego, jak i męskiego. Co innego było ideałem urody sto, dwieście czy trzysta lat temu. Co innego mamy teraz. Końcówka ubiegłego stulecia to było idealizowanie chudości i specjalnie nie piszę szczupłej sylwetki, ale używam potocznego określenia. Był czas, gdy i sama walczyłam z chęcią bycia niemal szkieletem obciągniętym skórą. Na początku obecnego wieku nastąpił pewien odwrót. Chciałoby się powiedzieć „na szczęście”, ale nie powiem tego, bo jak to w życiu bywa, gdy zrodził się bunt, nagle okazało się, że są ludzie, którzy pragną wypromować otyłość, jako coś, co jest w porządku. Znalazły się celebrytki, które z dumą opowiadały światu, jak to trzeba się objadać cukrem i tłuszczem itp. Jednak w tej pogoni i wyścigu zapomniano o jednym. O zdrowiu.

    Bliska mi osoba, która niedawno przekroczyła osiemdziesiąty rok życia, nigdy nie była szczupłą kobietą, ale zawsze była niezwykle urodziwa. Jeszcze parę lat temu zdarzało się, że mężczyźni obracali się za nią na ulicy a sąsiedzi z ogromnego bloku, w którym mieszka, zostawiali jej na wycieraczce kwiaty i czekoladki. Czasem liściki… Dla niektórych „kreatorów piękna” byłoby to może nie do pojęcia, zwłaszcza, że osoba, o której piszę nosi rozmiar 2-3XL. A jednak jej proporcjonalna, mimo wszystko, figura i śliczna buzia, zadbana fryzura czy delikatny makijaż sprawiały, że wyglądała naprawdę dobrze. Jednak była jeszcze jedna kwestia. Pomimo sporych kształtów, dama ta, nie miała najmniejszego problemu, żeby pójść na wędrówkę w góry, wejść po schodach czy spędzić długich godzin na spacerach poza domem. W jej przypadku spory rozmiar to nie była kwestia choroby, ale typu urody. To nie była otyłość.

    A teraz konkluzja. Kochani, są kobiety szczupłe, puszyste, większe, drobniejsze, wysokie, potężne, malutkie… wszystkie mogą być piękne i zdrowe. Ale nie wszystkie są. Rozumiem, że ktoś nie chce być chodzącym szkieletem obciągniętym skórą. Rozumiem też, że ktoś nie chce, aby jego brzuch wchodził do pokoju, godzinę przed nim samym. Ale nie rozumiem, jak można wmawiać innym, że chorobliwa otyłość czy chudość jest okay. W moim odczuciu nie kształt ciała decyduje o urodzie. Nie jestem pewna, czy można w ogóle mówić o czymś takim, jak PIĘKNO OBIEKTYWNE. Chyba że w sensie statystycznym. Piękno to kwestia gustu i od tego zacznijmy. Ktoś woli szczuplejszych, ktoś woli bardziej okrągłe kształty i to jest okay. Zawsze znajdzie się ktoś, komu się nie spodobamy, ale także, jak mówi stare przysłowie „każda potwora znajdzie swego amatora”. Więc nie pogoń za pięknem powinna kształtować nasze kształty i rozmiary, o tym jestem przekonana. Więc? Co w takim razie według mnie powinno wpłynąć na naszą decyzję, jak chcemy wyglądać? Tylko dwie rzeczy – nasze szczęście i nasze zdrowie. Jeśli czujemy się dobrze mając krągłości to tak powinnyśmy wyglądać, drogie panie. Ale pod jednym warunkiem. Że nie wpływa to na nasze zdrowie! Jeśli nie możesz schylić się, aby zawiązać buty nie dostając zadyszki to jest tu coś nie tak. Jeśli po wejściu jednego piętra po schodach czujesz, że zaraz serce wyskoczy ci z piersi, to coś jest nie tak. I trzeba się tym zająć.

    Kochane Czytelniczki! Bądźmy piękne według własnego gustu, ale bądźmy też zdrowe.


Ściskam i pozdrawiam

Sil

poniedziałek, 1 stycznia 2024

Być, czyli trochę postanowień noworocznych



Być 

być miłością
szczęściem o poranku
być wspomnieniem, które wzbudza uśmiech
być obecną
we wczoraj i w jutrze
w dzisiaj być najlepszą wersją siebie

być z Wami i dla Was
być w sobie i sobą
być kimś nowym, ale dobrze znanym
kimś potrzebnym, niezbędnym jak powietrze

być i nie zapominać tajemnicy życia
być, by istnieć naprawdę
być

Sil

                          (fot. Sil)

niedziela, 31 grudnia 2023

Kontrakt na miłość – prawie całość, czyli ukończyłam ten taśmociąg ;) (Uwaga! Ten post zawiera spoiler!)

 


    „Kontrakt na miłość” (ang. The Arrangement) S.S. Sahoo? Tak, już coś pisałam na ten temat kilka tygodni temu i obiecywałam, że gdy dotrwam do końca lub w tym przypadku do końca dostępnych do przeczytania książek, napiszę recenzję całości. I? Jeżu kolczasty, jak ja się cieszę, że mam to już za sobą! Ale spokojnie, nie było aż tak źle w ostatecznym rozrachunku.

    Póki co Galatea, w której to aplikacji seria książek jest do przeczytania, nadal robi swoim czytelnikom brzydką niespodziankę i nie udostępnia w podstawowej wersji finałowego tomu. Jak kiedyś pisałam, możemy przeczytać książki 1-6, ale gdy chcielibyśmy poznać ostateczne rozwiązanie akcji, musielibyśmy zapłacić za roczną subskrypcję. Na tę chwilę tylko płacąc te 178,99 zł (czy coś koło tego) możemy przeczytać „Kontrakt na miłość – Finał”, czyli siódmy tom serii. Darmowe są tylko trzy pierwsze rozdziały ostatniego tomu (chyba po to, aby bardziej wkurzyć użytkowników aplikacji) i to nie tylko w wersji polskiej, ale to samo mamy w wersji anglojęzycznej.

    Bohaterami powieści są Angela i Xavier, znani nam już z poprzedniego posta o „Kontrakcie na miłość” oraz mnóstwo ich krewnych i znajomych. Angela to miła, prosta dziewczyna, która w wyniku zawarcia kontraktu małżeńskiego z synem miliardera, stawia swoje pierwsze kroki wśród elity, zaś Xavier to mężczyzna, który nie zna innego życia niż to, do którego przyzwyczaił go majętny ojciec – władzy i luksusu. Xavier nie jest typowym amerykańskim powieściowym bad boyem. Jest znacznie gorszy. Nie wiem, co będziecie sądzić, gdy sami sięgniecie po tę powieść, jednak dla mnie to był zepsuty, zadufany w sobie narcyz. Nawet, gdy autorka starała się ukazać jego przemianę na lepszego człowieka, w moim odczuciu nie za bardzo jej to wyszło. Po prostu do ostatnich stron dostępnej do przeczytania serii, nie byłam do niego przekonana. Natomiast przemiana Angeli była dla mnie okay. Nie, nie uważałam jej za idealną bohaterkę powieści romantycznej, bo była zbyt naiwna (tak naiwna, że aż bolało) i nie wszystkie zachowania postaci do mnie przemawiały, ale jednak z główną postacią żeńską autorka (lub autor) poradziła sobie lepiej. Natomiast banda tak zwanych przyjaciół, krewnych i znajomych wzbudzała we mnie niechęć. Od Dustina, bo oczywiście musiał się na siłę pojawić gej w roli najlepszego przyjaciela, który był okropną postacią i właściwie nawet nie ukrywał przed Angelą, że wykorzystuje ją do własnych celów, przez Em, przyjaciółkę z dzieciństwa, która nie traktowała Angeli zbyt dobrze, gdy ta zaczęła życie z bogatym mężem, przez ojca Angeli, który w moim odczuciu również nie miał nic przeciwko wykorzystaniu córki aż do Zoe, którą Angela zatrudniła niemal z ulicy do swojego biznesu, a której Zoe nie traktowała jak szefowej, ale jak jak koleżankę od kawki. Nie podobali mi się również bohaterowie ze strony Xaviera. Penny, postać, która kojarzyła mi się z najgorszym sortem telenoweli jak np. „Moda na sukces”, kuzyn Henry, inni znajomi? Coś okropnego. Była też oczywiście szalona ex dziewczyna. Jednym słowem spectrum wszystkiego, czego nie lubię. Jedyną postacią z otoczenia, którą polubiłam był Brad, ojciec głównego bohatera, ale również z jego niektórymi działaniami nie mogłam się pogodzić. Czytałam więc powieść z jedynie dwiema postaciami, które jakoś do mnie przemawiały – główną bohaterką oraz jej teściem.

    Nie będę przedstawiać całej fabuły, bo to nie jest streszczenie, ale napiszę krótko o jednym wątku, który niezwykle mnie irytował. Uwaga! Spoiler! To był wątek wspomnianej już wcześniej Penny, który tak bardzo kojarzył mi się z „Modą na sukces”. Penny była kochanką Xaviera, gdy jeszcze nienawidził swojej żony. Była jego kochanką świadomie, wiedziała, że jest żonaty. Mówiła czasem, że żal jej Angeli, ale nie powstrzymywało jej to przed sypianiem z mężem niewinnej kobiety. Mimo wszystko autorka próbowała wmówić czytelnikowi, że Penny jest taka słodka i dobra a to niezwykle mnie irytowało. Później Penny przewijała się z jakiegoś powodu przez kolejne części „Kontraktu” i skończyła jako macocha Xaviera. Przykro mi, że zdradzam Wam jakąś część fabuły, ale naprawdę ten wątek był dla mnie żałosny. Nie, to nie dlatego, że Penny związała się z ojcem głównego bohatera, ale dlatego, że zrobiła to świadomie i nie widziała w tym nic złego. Gdyby nie znała Brada wcześniej pewnie bym tego tak nie odczuła, ale ona dokładnie wiedziała, z kim ma do czynienia (w przeciwieństwie do Brada...) i w chwilę po tym, jak była kochanką syna, stała się kochanką ojca. Cóż, dobrze, że Xavier nie miał jeszcze brata…

    Na koniec kilka kwestii technicznych. Już pisałam, więc nie będę się powtarzać o zbyt schematycznym tłumaczeniu i słabej stronie wizualnej. Tym razem napiszę coś na plus. W kolejnych częściach serii już nie miałam wrażenia, że rozdziały są sztucznie ucinane, akcja toczyła się bardziej logicznie i spójnie. Może autorka (autor) rozwinęła swoje umiejętności w trakcie pisania? Za to plus. Nie nudziłam się też podczas czytania a to wyczyn przy tak długiej serii! Owszem, wiele wątków i postaci mnie denerwowało, ale na pewno nie było tu nudno. Nie było nadmiaru dram, tylko trochę i tylko pasujących do fabuły. No… może poza tą szaloną byłą Xaviera. To już można było sobie podarować w natłoku innych problemów a treść byłaby dzięki temu mniej oklepana.

    „Kontrakt na miłość” tak w polskiej, jak i w angielskiej wersji utrzymuje się nieustannie w TOP 10 Galatei. Czy słusznie? Chyba tak, ale nie dlatego, że jest taki rewelacyjny, ale raczej dlatego, że w aplikacji jest ogromna ilość naprawdę mało ambitnych książek. Ma swoje wady (niektóre wątki były naprawdę mocno naciągane...) i zalety (wartka akcja), ale dla miłośniczek (miłośników) romansów jest warty polecenia. To PRAWIE klasyka gatunku, ze wszystkimi obowiązkowymi elementami romansu. Jeśli nie odstrasza Was, że na tę chwilę nie przeczytacie w wersji podstawowej finałowego tomu siódmego, sprawdźcie sami, czy jest to historia warta Waszego czasu.

    Ostatnie kilka słów. Obiecuję ;). Ostatni dostępny tom przeczytałam na jeden raz. Był to eksperyment. Nie czytałam na bieżąco, co 6 godzin. Zamiast tego przewijałam rozdział, klikałam następy rozdział i czekałam aż zegar odliczy czas. Gdy już miałam załadowane wszystkie odcinki ostatniego dostępnego tomu, wróciłam do początku szóstej części i przeczytałam całość. I tak, jak się spodziewałam, znacznie poprawiło to mój odbiór lektury.

    I tym optymistycznym akcentem...


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



sobota, 30 grudnia 2023

Spóźniony

lata smutku
żałoba po szczęściu
czekam aż minie, ale trwa uparcie
pocieszało mnie kiedyś, że wszystko ma swój koniec
lecz jakiś spóźniony
tym razem zanadto

Sil

fot. Sil


wtorek, 26 grudnia 2023

„Mason” od Zainab Sambo - nieproporcjonalna seria, która się dłużyła, ale nie mówię, że nie można dać jej szansy

 

    „Mason”, jak większość powieści, które czytam w Galatei, to e-book, który można przeczytać zarówno w języku polskim jak i angielskim. Tajemniczy dla mnie autor Zainab Sambo nie był mi wcześniej znany, ale mimo wszystko podejrzewam, że jest to jednak bardziej pisarka niż pisarz. Książka, a dokładniej seria trzech książek, która obecnie przez Galateę jest traktowana jako jeden twór, zaskoczyła mnie w wielu kwestiach a pierwszą z nich była ogromna dysproporcja między objętością każdego tomu. I tak pierwsza część liczy aż siedemdziesiąt rozdziałów, druga część posiada rozdziałów trzydzieści trzy plus Prolog i Epilog, zaś część ostatnia to tylko dziewiętnaście rozdziałów oraz Epilog.

    Zacznę trochę od końca i już na wstępie powiem, że czytanie powieści „Mason” było ciekawym doświadczenie, acz bardzo rozwleczonym w czasie. Słynne czekanie 6 godzin na następny rozdział było irytujące, ale ponieważ czytanie „Masona” nie było w ostatnich tygodniach moim priorytetem to jakoś dałam radę. Tym razem kolejne rozdziały były przynajmniej na tyle długie, że i tak trudno byłoby ich przeczytać więcej niż kilka naraz.

    Jeśli chodzi o sprawy techniczne, Galatea naprawdę powinna zadbać o lepszą jakość tłumaczeń. Dobrze byłoby również uszanować czytelnika dbałością o stronę wizualną. Jednak ani słabe tłumaczenia, ani mała estetyka prezentowanego tekstu, nie wpływały bardzo na jego odbiór, więc jestem w stanie puścić te niedociągnięcia płazem.

    Akcja powieści ma miejsce w Wielkiej Brytanii, głównie w Londynie. Bohaterami są oczywiście tytułowy Mason, pochodzący z bogatej rodziny gburowaty miliarder (Uwaga! Wreszcie nie jest to playboy!), który jednak do tego, co ma obecnie doszedł raczej sam oraz Lauren, która na początku powieści wydaje się być kolejnym współczesnym Kopciuszkiem, idąc jednak głębiej w treść okazuje się, że to nie jest kreacja, którą zafundował nam autor. W powieści miesza się kilka oklepanych wątków, jak miliarder i biedaczka, problemy zdrowotne rodzica, zaaranżowane małżeństwo, różnice charakterów, różnice klasowe, od wrogów do kochanków itp., ale po zagłębieniu się w fabułę okazuje się, że te wątki ostatecznie są mniej oklepane i nie takie, za jakie je mieliśmy. Za to plus. Skoro jednak napisałam wyraźnie o plusie, prawdopodobnie będzie jakiś minus i niestety jest ich sporo...

    Powieść napisana jest w sposób niezwykle chaotyczny. Po przeczytaniu całości mogę to już śmiało napisać, niektóre wątki wyglądały tak, jakby autor czy autorka napisał/napisała dany wątek w jeden sposób, ale później zmienił/zmieniła zdanie, więc zamiast wracać i poprawiać, próbował/próbowała wmówić czytelnikowi, że to było zamierzone. Niestety, nie takie miałam wrażenie. Moim zdaniem wyglądało to bardziej jak próba uratowania wątku po fakcie niż zamierzony efekt. Po drugie cała powieść była przydługa i wiele wątków pobocznych wyglądało na wciśnięte na siłę, może dla zwiększenia wierszówki? Po trzecie… Bohaterowie byli ciekawi, ale słabo została pokazana przemiana tytułowego Masona. Właściwie szło to ku dobremu, ale nagle jakby ewolucja się urwała i Mason ni stąd, ni zowąd był już innym człowiekiem. Na szczęście nie miało się tego wrażenia w przypadku głównej bohaterki. Postać Lauren była bardziej spójna i była wykreowana całkiem dobrze. Irytowali mnie natomiast bohaterowie poboczni. Nie wszyscy, ale strona przyjaciół głównej bohaterki była mało przemyślana. Nie zrozumiałam tych relacji i wydawały mi się nielogiczne w wielu miejscach. I ostatni minus. Bardzo, bardzo przewidywalna treść finałowego tomu. Sprawiał on wrażenie napisanego od niechcenia. Może stąd też ta dysproporcja w ilości rozdziałów? Autor zabrał się z zapałem za część pierwszą i wyszło mu 70 rozdziałów, a trzeci tom już mu się znudził, więc upchnął pomysł w 19?

    Na koniec poszukajmy jeszcze plusów. „Mason” to taki dziwny twór, w którym człowiek z jednej strony może spokojnie podejść do czytania, bo nie dzieje się nic takiego, a z drugiej nie jest też nudno. Mam na myśli – fabuła to chaos, jednak sama forma jest niezła. Nie obfituje w płytkie dramy, nie przypomina kiepskiej telenoweli. Jest napisana z wyczuciem, choć nad warsztatem pisarskim zaleciłabym autorowi, czy autorce odrobinę popracować.

    Nie żałuję, że przeczytałam „Masona”, ale jest to też jedna z tych książek, która niewiele wniosła do mojego czytelniczego życia. Dała mi pewną odskocznię od codzienności, ale nic poza tym. Dlatego powstrzymam się od gorącej zachęty do niezwłocznego sięgnięcia po tę pozycję i napiszę tylko: jeśli macie czas i ochotę to przeczytajcie ;).


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



niedziela, 24 grudnia 2023

Na święta

zapach mandarynek, słodkie desery
po domu roznosi się ciepło między śniegiem
czekające na coś niezwykłego dzieci
dzwonki wyobraźni, cisza wspomnień

wesołe sweterki w kolorze czerwonym
lampki tylko białe na corocznym drzewku
przed domem jasność, gdy nastaje zmrok
na stole wróżba z dań na rok dla nadziei

jeszcze chwilę, kot się snuje z kąta w kąt
na szybach zastygły rozmoczone gwiazdki
przeglądam się w lustrze, jest spokojna twarz
dziś będą emocje, na święta inaczej nie umiem

Sil

                      (fot. Sil)

wtorek, 19 grudnia 2023

"Colt" autorstwa Simone Elise - coś trudnego, coś wciągającego, coś kontrowersyjnego

 

    Trudno znaleźć datę wydania tej powieści, ale jest to na pewno coś, co pojawiło się niedawno. Książkę „Colt” można przeczytać w aplikacji „Galatea” (i podobno wyłącznie tam) w języku polskim lub angielskim a także możliwe, że w kilku innych. ;)

    Jeśli chodzi o kwestię techniczną to, podobnie ja w innych powieściach do przeczytania w aplikacji, brak dbałości o stronę wizualną, zaś tłumaczenie na język polski jest wykonane w stopniu co najwyżej zadowalającym. Mogło być znacznie lepiej, ale widocznie Galatei żal środków na profesjonalnego tłumacza.

    Książka „Colt” to właściwie seria czterech książek. Pierwsze trzy są traktowane w aplikacji jako całość, natomiast ostatnia część zatytułowana jest „Colt Finał” i trzeba wyszukać jej osobno. Całe szczęście, tym razem Galatea nie zrobiła swoim czytelnikom świństwa i wszystkie cztery części dostępne są w wersji darmowej. Można więc czytać jeden rozdział co 6 godzin lub kupować kolejne rozdziały za 10 punktów. Punkty można zdobyć między innymi za oglądanie reklam, ale można też zakupić sobie pakiet. Na szczęście w tym wypadku powieść nie drożeje z każdym rozdziałem i na tę chwilę każdy rozdział, od początku do końca serii, można kupić właśnie za 10 punktów. Wbrew pozorom powieść nie jest taśmociągiem. Nie ma tutaj sztucznego rozwlekania akcji. Wszystko dzieje się sprawnie, fabuła jest prowadzona w dobrym tempie, bohaterowie są wiarygodni i bardzo naturalnie przedstawieni. Autor/autorka z całą pewnością ma talent pisarski, dużą dbałość o szczegóły i język odpowiedni dla treści książki. I… to koniec dobrych wieści. Ale o tym za chwilę. Najpierw bohaterowie.

    Głównymi bohaterami „Colta” są Summer Breeze i oczywiście Colt Hudson aka Diabeł. Ale oprócz tego w powieści jest mnóstwo bohaterów pobocznych, którzy również przy odrobinie wysiłku mogą zostać uznani za główne postacie. Brat Summer - Scorp, jego miłość Violet, para Kody i Scarlett… to wszystko to bohaterowie niemal tak ważni jak Colt i Summer.

    Gdy zaczyna się powieść, Summer trwa w przemocowym związku z amerykańskim milionerem. W dzieciństwie, po śmierci rodziców została wywieziona na Karaiby przez starszego brata i tam wychowywana wg najlepszych intencji Scorpa, zaś po powrocie do ojczyzny, młodziutka kobieta szybko zakochuje się z wzajemnością w amerykańskim milionerze Elliotcie. Biorą ślub, mają dom jak z bajki, ale to tylko pozory szczęścia. Elliot szybko pokazuje bowiem swoje prawdziwe, złe oblicze. Summer długo próbuje zostać przy mężu, ukrywa jego haniebne występki wierząc, że miłość potrafi go uleczyć, że należy dać im kolejną i kolejną szansę. Gdy jednak okazuje się, że mąż nie tylko stosuje wobec niej przemoc, ale pomimo zapewnień o miłości do niej zdradza ją z jej przyjaciółką, Summer ma dość. Nie widzi już sensu walki o to patologiczne małżeństwo. Pakuje się i jedzie do mieszkania swojego brata, z którym od jakiegoś czasu była w konflikcie. Scorp po powrocie z Karaibów wrócił do przestępczego klubu motocyklowego, którego był członkiem a takiego życia jego siostra nie chce. Tym razem jednak Summer czuje, że nie ma innego wyjścia tylko zwrócić się do jedynej rodziny, jaka jej pozostała. Ale gdy przybywa do mieszkania Scorpa, nie zastaje w nim brata, lecz kogoś zupełnie innego. Czyżby sam Diabeł powrócił i teraz pragnie wodzić ją na pokuszenie?

    Tytułowy Colt Hudson aka Diabeł, gdy zaczyna się powieść, właśnie powrócił po 13 latach więzienia. Jeszcze nie zorganizował sobie życia, ale jedno wie. Nie może żyć z dala od swojego rodzinnego klubu motocyklowego. Gdy jednak okazuje się, że klub którym rządził jego ojciec zszedł na bardzo złą drogę, znacznie gorszą niż Colt jest w stanie zaakceptować, odchodzi, zakłada nowy klub i wierzy, że uda mu się stanąć na nogi i nadal robić to, co kocha. Jest tylko kilka drobnych problemów a pierwszy milion z nich ma na imię Summer i w dodatku jest siostrą jego przyjaciela i klubowego brata - Scorpa, w którego mieszkaniu akurat się zatrzymał…

    Nie będę przedstawiać pozostałych postaci, bo za długo by to trwało, ale teraz wrócę do refleksji ogólnej na temat powieści „Colt”. „Colt” to zła książka. Nie, nie technicznie. Technicznie jest świetna. Ale cała fabuła opiera się na złych ludziach i to nie tylko stricte negatywnych postaciach. Tutaj i postacie pozytywne, i negatywne to są przestępcy. To nie jest książka o klubie motocyklowy, którego członkowie lubią jeździć na motorach, ale o takim, gdzie narkotyki, alkohol, morderstwa i nienawiść są na porządku dziennym. To nie jest książka, z którą można się identyfikować. To nie jest powieść, którą czyta się lekko, łatwo i przyjemnie. Rozdźwięk między dobrą a złą stroną „Colta” jest niewielki. Po prostu jedni przestępcy mają jakąś szczątkową moralność a inni nie. Są tortury, nieważne, że w „słusznej” sprawie. Jest przemoc wobec kobiet. Jest niewolnictwo. To naprawdę złe i ciężkie tematy.

    Oczywiście jest też miłość, jakby autorka (czy też autor) chciała udowodnić, że na miłość zawsze znajdzie się miejsce, nawet w świecie przestępczym. Zdecydowanie miłość jest prawdziwa, nawet jeśli nie do końca taka, jaką bym sobie życzyła zobaczyć. Jest to więc prawdziwy romans z całą masą interesujących perypetii. Ale to nie jest książka do przeczytania dla relaksu. Może tylko dla tych, którzy lubią cięższą literaturę. Mnie osobiście czytało się tę powieść dobrze, jednak już na początku uznałam, że potraktuję ją jako powieść a’la fantasy, Inaczej nie dałabym rady…


    Czy polecam powieść? Ani tak, ani nie. Napisałam, czego możecie się spodziewać i jakie, według mnie, są wady i zalety. Nie jestem jednak w stanie z czystym sumieniem rekomendować czegoś tak ciężkiego, czegoś ociekającego złem. Nawet, jeśli technicznie książka jest dobra.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil




poniedziałek, 18 grudnia 2023

ukryta

patrzyłam w niebo próbując się odnaleźć
szukałam szczęścia lecz zawsze zgubione
nieporządna była moja skromna szafa
bałagan w głowie jak chaos na świecie
za zasłoną światła skutecznie ukryta
ta, która jeszcze nie zdołała mnie znaleźć
błądząc pośród cieni rzucanych przez chmury
czekam a życie ucieka przez palce


Sil


fot. Sil


sobota, 9 grudnia 2023

tylko nie miłość

smutek bardziej smutny
złość bardziej zła niż zazwyczaj
tęsknota jakby głębsza, jakby bardziej tęskna
chaos pełny bezładu
bezsens wciąż nie ma sensu
tylko miłość pusta
jakby nie istniała


Sil


fot. Sil


Najpopularniejsze posty :)