niedziela, 24 września 2023

Przerwa, ponieważ muszę coś skończyć...

Kochani!

Kilka dni przerwy w działalności R2S, ponieważ muszę coś ważnego dla mnie skończyć. Nie wiem, czy jak mnie najdzie jakaś nazbyt silna wena to nie skuszę się na wrzucenie jakiegoś wiersza ;), ale z recenzjami muszę odrobinę się wstrzymać. Zwłaszcza, że i tak mam kłopot, co wybrać. Nic nowego od dość dawna mnie nie porywa i musiałoby to być coś zaległego... Tymczasem cieszę się początkiem długich wieczorów i robię krok ku marzeniom. Do zobaczenia wkrótce...


Ściskam i pozdrawiam

Sil


P.S.

Poniższe zdjęcie to randomowa fotka z wczorajszego spacerku ;)


fot. Sil


sobota, 23 września 2023

Jesienią

jesienią są trawy niezwykłej urody
w nich zaplątały się kwiaty



jak człowiek, który jeszcze młody
lecz już czuje nad sobą powiewy chłodu życia
jesienią jest piękno ciągle do odkrycia





i tylko, gdy czas gęstych wspomnień zatrzyma się w lesie
nagle pamiętamy, że to jednak jesień





Sil



fot. Sil




czwartek, 21 września 2023

"Nic dwa razy" Wisławy Szymborskiej, czyli czy interpretacja wiersza ma jakieś granice...

     Pewnie nie trudno się zorientować, że poezja to mój konik. I, uwaga! Nie tylko moja własna ;) :P Okay, przyznaję, wolę pisać wiersze niż je czytać. Może dlatego, że zaczęłam je układać jeszcze zanim nauczyłam się czytać i pisać... Ale pomijając fakt, że piszę niemal całe życie, odkąd nauczyłam się czytać i odkryłam, że istnieje coś takiego jak poezja, również z przyjemnością podglądam twórczość innych poetów i to nie tylko tych przez wielkie P. W szkole, głównie średniej, zawsze irytowała mnie interpretacja wierszy, ponieważ poezję wg mnie bardziej się powinno czuć niż rozumieć. Każdy może znaleźć w niej coś dla siebie, każdy może inaczej odczytać intencje autora i to jest w wierszach piękne. Dlatego dla mnie "Co miał poeta na myśli?" było pytaniem idiotycznym i dlatego budziło ono we mnie bunt. Na pytanie "Co poeta miał na myśli?" tak na dobrą sprawę, udzielić odpowiedzi może tylko jedna osoba... sam poeta:) Nikt inny nigdy nie będzie miał pewności, czy dobrze odczytał intencje autora i o to chodzi w poezji. Oczywiście są elementy wierszy, które można analizować, ale nie jest to ich treść, zaś ich skład, gramatyka lub jej totalny brak itp. Reszta to rzecz indywidualnych odczuć i mówię to z pełną świadomością również jako poetka. A czemu ma służyć ten przydługi wstęp? Dwóm sprawom. Po pierwsze chciałam krótko przypomnieć (nie zrecenzować!!!) jeden z ciekawszych i przy okazji jeden z moich ulubionych wierszy Wisławy Szymborskiej, jakim jest "Nic dwa raz" a po drugie chciałabym się odnieść do dyskusji internetowej nad twórczością popularnej obecnie młodej, polskiej piosenkarki  - Sanah, która postanowiła "zaśpiewać poezję" znanych, polskich poetów. Sanah znalazła się w ogniu krytyki za swoje wykonania muzycznej wersji wierszy, między innymi wiersza "Nic dwa razy" a ja zastanawiam się, czy słusznie.

    Jak pisałam wcześniej, jedyna słuszna interpretacja wiersza w moim odczuciu nie istnieje, a analizować można tylko jego skład, czyli wiecie, policzyć rymy, frazy, sprawdzić jaki to jest rodzaj wiersza, ile ma sylab. Takie tam. Ale gdybym miała pokusić się o napisanie, jak ja odczytuję wiersz "Nic dwa razy" Wisławy Szymborskiej, to w dużym uproszczeniu mogłabym napisać, że to wiersz o przeciwieństwach, które się przyciągają, o normalnej miłości, czyli miłości skomplikowanej oraz o tym, że co byśmy nie powiedzieli, tak naprawdę wszyscy jesteśmy po prostu ludźmi. Reszta różnic w tym kontekście bez znaczenia ;) (fragment wiersza "Nic dwa razy" W. Szymborskiej na zdjęciu poniżej). I w ten sposób przechodzimy do drugiej sprawy, czyli krytyki już nie wiersza, lecz piosenki "Nic dwa razy" z twórczości Sanah.

    Zaznaczę na początku, że nie znam dobrze dorobku artystycznego piosenkarki. Sanah istnieje - tyle o niej wiem. Słyszałam kilka piosenek w radiu, ale nie na tyle dużo, by wyrobić sobie opinię o całokształcie pracy piosenkarki. To, co usłyszałam mnie nie porwało i z całym szacunkiem dla młodej artystki, po prostu dlatego nie sięgnęłam po więcej. Nie mniej jednak, gdy usłyszałam w radiu piosenkę "Nic dwa razy", byłam zniesmaczona. Nie dlatego, że uważam, że Sanah źle śpiewa ogólnie, nie dlatego, iż jej interpretacja mi się podoba lub nie, tak naprawdę chodziło o to, że piosenka "Nic dwa razy" nie niosła za sobą żadnych emocji, a jeśli ja cokolwiek łączę z poezją to właśnie emocje. Sanah sobie po prostu śpiewa, jakby tańczyła walczyka na potańcówce a treść nie miała dla niej żadnego znaczenia. I jeszcze jedno, ktoś kto pisał melodię i dopasowywał do niej słowa, nie wiem, czy jest to właśnie Sanah, czy ktoś inny,  absolutnie nie uszanował frazy, czyli mamy tu poszatkowany wiersz zaśpiewany tak, jakbyśmy się kołysali za stołem na imieninach do randomowej muzyki. To nie jest poezja śpiewana. To jest piosenka pop, w której wykorzystano w sposób mało przemyślany słowa słynnego wiersza słynnej autorki. Jeśli komuś się to podoba? Super, ja po prostu nie należę do tych osób. :)

    Ale jest pewien plus tego, że Sanah wzięła na tapet piękne, popularne polskie wiersze. Prawdopodobnie przerażająca większość młodego pokolenia w Polsce, nigdy nie poznałaby "Nic dwa razy" Szymborskiej czy innych wierszy, których użyła piosenkarka, gdyby Sanah nie wydała swojej płyty z tekstami znanych polskich poetów. A jeśli już znamy tekst z radia, to niech każdy sobie teraz interpretuje go tak, jak czuje :)


Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil


środa, 20 września 2023

Za oknem

wieczorami za oknem
świat wydaje się inny
przyciemnione istoty
zawieszone istnienie
mrok powoli nachodzi
czy ktoś czuje się winny
że kolejne lato
to już tylko wspomnienie?
ja sama czekałam
na późniejsze zachody
z nadzieją witałam
pełne blasku świtanie
lecz za oknem już ciemność
niebo zimnej urody
zimne serca i lęki
że już tak tu zostanie


Sil

fot. Sil


wtorek, 19 września 2023

Ideał bohaterów w powieści romantycznej wg Sil

     Zastanawialiście się kiedyś, Drodzy Czytelnicy, jaki jest Wasz ideał bohaterki (MC) czy bohatera (Li) w powieści romantycznej? Szczerze mówiąc, ja do tej pory nie, ale ostatnio, po przeczytaniu w minionym roku prawie dwóch setek powieści tego typu, zaczęłam się zastanawiać, nad powodami tego, że niektóre książki przemawiają do mnie nawet pomimo prostej fabuły, a inne nie, nawet jeśli mają ciekawą treść. Otóż po zastanowieniu, muszę przyznać, że jednym z głównych powodów, dla którego podobała mi się lub nie dana powieść, jest po prostu główna bohaterka i/lub główny bohater. Jeżeli autor nie trafi w mój gust w tym względzie, powieść może mieć nawet najbardziej interesującą fabułę a i tak będę ją czytała z trudem.


A teraz po kolei…


Jaka wg mnie powinna być główna bohaterka powieści romantycznej? Przede wszystkim nie musi być idealnie piękna. Pomijając fakt, że oczywiście każda kobieta chce być piękna, ja wolę, gdy zamiast tego ma w sobie „to coś”. Czasami mam już dość faktu, że wszystkie bohaterki romansów są tak piękne, że aż nierzeczywiste i dlatego, gdy postać MC odbiega od normy, uważam taki stan rzeczy za plus. Oczywiście ma być piękna w oczach tego jedynego, ale niekoniecznie wg obowiązujących kanonów. ;) Po drugie lubię, gdy bohaterki są interesujące. Np. gdy mają jakieś ciekawe hobby lub interesujący zawód. Zdecydowanie nie przepadam, gdy czytam o celebrytach, ale nie mam nic przeciwko damom z wyższych sfer, o ile reprezentują sobą coś więcej niż pieniądze. Po trzecie zdecydowanie wolę marzycielki niż bohaterki twardo stąpające po ziemi. Lubię, gdy główna bohaterka ma mocny charakter, ale gdybym miała wybrać, to zamiast „twardzielki” wybrałabym kobietę o pięknej duszy. Po czwarte, pomimo że pochodzę z rodziny o bardzo tradycyjnym modelu, w którym uczono mnie, że mężczyzna nosi spodnie a kobieta sukienki (alegoria ról społecznych ;) ), to jednak lubię do pewnego stopnia równouprawnienie. Fajnie, gdy to mężczyzna walczy o swoją ukochaną, ale cenię również, gdy jest na odwrót. Lub gdy po prostu walczą razem o swoją miłość. Po piąte, oczywiście lubię, gdy bohaterka jest inteligentna, ale nie musi być też geniuszem. Wolę, gdy jest rzeczywista, popełnia błędy, ale np. potrafi je naprawić lub się do nich przyznać i przeprosić. Czasem chętnie poczytam o kobietach sukcesu, ale nie jest to konieczne, by postać wydawała się interesująca. Po szóste lubię określony wygląd bohaterek i niestety, muszę się przyznać, im bardziej z opisu przypomina mnie samą, tym dla mnie lepiej, ponieważ uwielbiam wczuwać się w postać, o której czytam. Gdy więc bohaterka jest moim całkowitym przeciwieństwem, czytam z ogromnym dystansem. Nie mówię, że musi się zgadzać wszystko, co do joty, bo oczywiście tak nie będzie nigdy, ale wolę, gdy choć częściowo przypomina mnie samą. A i tu ciekawa obserwacja, jeżeli powieść mi się nie podoba lub kłóci się z moimi zasadami moralnymi (np. historie mafijne), wolę gdy bohaterka wygląda jak moje przeciwieństwo ;). Po siódme, lubię gdy powieści są o dojrzałych kobietach. To się zmieniało w moim życiu, bo oczywiście będąc dzieckiem lubiłam również czytać o młodych dziewczynach, ale zawsze czerpałam większą przyjemność z lektury, gdy bohaterki były dojrzałe emocjonalnie. Kobieca bohaterka może mieć osiemnaście, może mieć czterdzieści lat, ale nie znoszę, wręcz nie mogę ścierpieć, gdy MC jest rozchwiana, sama nie wie, czego chce i jest po prostu rozkapryszoną pannicą. Taka bohaterka odbiera mi całą przyjemność z lektury.


A jaki powinien być główny bohater w moim ideale powieści? Męski. To przede wszystkim. Nie lubię ciepłych kluch ani słodziaków. Cenię, gdy bohater ma mocny charakter a w głębi dobre serce. Nie lubię facetów niezdecydowanych, którzy sami nie wiedzą, czego chcą ani takich, którzy dla odmiany myślą, że wiedzą lepiej, co jest dobre dla ich ukochanych. Ideału urody męskiego głównego bohatera nie mam, bo nie mam go też w życiu. Wolę wysokich i postawnych mężczyzn, ale jeśli chodzi o kolor oczu, włosów itp. nie mam preferencji. Może tylko tyle, że nie znoszę wąsów :P Nie przepadam też za przesadnym, kulturystycznym umięśnieniem. Oczywiście czytać o mężczyźnie zaniedbanym też mi się nie chce, ale nie jest tak, że każdy ma mieć zaraz sześciopak na brzuchu i bicepsy jak z okładki magazynu dla kulturystów. Niech te mięśnie raczej pracują niż wyglądają. Co do charakteru, lubię gdy główny bohater jest inteligentny, ale nie musi być geniuszem czy biznesmenem-miliraderem. Fajnie, jeśli ma jakąś pasję. Generalnie cenię w życiu, gdy ludzie mają pasje i tak samo doceniam to w książkach. Poczucie humoru jest dla mnie ważne, ale jeśli jest subtelne i „mądre”. „Pajacowania” nie znoszę i pewnie dlatego nie przekonała mnie do siebie seria „Night Rebel”, której głównego bohatera poznaliśmy w czwartej, ostatniej części „Nocnego Księcia” Jeaniene Frost. A szkoda, bo postać żeńska bardzo mi się tu spodobała, niestety wampir Ian skutecznie zniechęcił mnie do lektury.


To, czego nie toleruję w powieściach romantycznych to motyw zdrady. Jeśli któreś z bohaterów jest niewierne i nieważne, czy jest to kobieta, czy mężczyzna, książka automatycznie wylatuje z moich ulubionych. Jeśli najpierw się rozstaną, będą z kimś innym a później do siebie wrócą to w porządku, ale jeśli się zdradzają będąc w związku? To za bardzo kłóci się z moim światopoglądem. Ale uściślijmy, mówię o głównych bohaterach, bo jeśli nastąpi zdrada innej postaci z książki to już zależy od kontekstu i sytuacji. Dobrym przykładem jest tu np. seria „Jake” Penelope Ward. Również nie lubię przemocy między bohaterami, dlatego z dużą rezerwą podchodziłam do książek BDSM, ale jednak są też takie, które do mnie przemawiają ze względu na fabułę.


A czego Wy, Drodzy Czytelnicy, oczekujecie od głównych bohaterów powieści? Chętnie poczytam w komentarzach lub wiadomości prywatnej ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil



wtorek, 12 września 2023

Prawie jak przypowieść...

 Zapytała młoda influencerka znajomą wiedźmę....

- Babciu, dlaczego niektórym wszystko się udaje, choć w ogóle się nie starają? Dlaczego jeden wrzuci do Internetu jakiś gniot i zaraz staje się słynnym influencerem lub wrzuci beznadziejne zdjęcie na Insta i zaraz ma tysiąc lajków, a ja staram się, walczę o wszystko, poświęcam mnóstwo czasu i energii, aby moje posty były interesujące i nic. Dlaczego tak jest?

Wiedźma uśmiechnęła się, po czym wzruszyła ramionami.

- Cóż mogę Ci powiedzieć, dziecko, na pytanie, dlaczego tak jest? Odpowiedź może być tylko jedna. Bo tak.

Sil


fot. Sil



sobota, 9 września 2023

Późne lato

Jeszcze lato trwa, lecz jesień
jakby czuć w oddechu
jeszcze upał wieczorami, ale nocą
już potrzebne płaszcze
Jeszcze jestem, lecz czasami
o tym zapominam
Jeszcze śmieję się wśród ludzi
lecz w ukryciu płaczę


Sil

fot. Sil



środa, 6 września 2023

Coś, co jest serią i coś, co serią nie jest, czyli najdziwniejsza trylogia, jaką czytałam...


    Choć wiele powieści od Penelope Ward doczekało się polskiego wydania, z jakiegoś powodu nie należą do nich pozycje z serii „Jake”. Są to trzy książki, które są dla mnie zagadką, bo jest to prawdziwa trylogia, ale jednak każdy tom opowiada trochę inną historię.

    Serię otwiera wydane w 2013 roku książka „Jake Undone”, następna w kolejności jest powieść „My Skylar” z 2014 roku i trylogię zamyka „Jake Understood” z roku 2015. Co je łączy? Czwórka bohaterów, która w zależności od części jest na różnych pozycjach – raz ktoś jest głównym bohaterem, raz pobocznym. Łączy je też ładna przyjaźń między wspomnianą czwórką i miłość z nieoczywistymi, trudnymi problemami u obu par. Co je dzieli? Każda z trzech powieści to tak naprawdę osobna opowieść, ale gdybym miała się pokusić o wskazanie połączeń, to są głównie między pierwszą a trzecią pozycją trylogii. Oczywiście łatwo się tego domyślić po tytułach ;)

    Nina, główna bohaterka pierwszego tomu, to młodziutka studentka, która właśnie wprowadziła się do mieszkania znajomego, w którym będzie współlokatorką. Mieszkanie z trzema innymi osobami jej oczywiście nie przeszkadza i tego się nie boi, ale można śmiało powiedzieć, że boi się wszystkiego innego. Nosi w sobie różne stany lękowe, które mocno uprzykrzają jej życie i nie pozwalają na normalne funkcjonowanie w dzisiejszych czasach. Nina nauczyła się akceptować swoje lęki, ale oczywiście wolałaby ich nie mieć. Tylko absolutnie nie ma pomysłu, co z nimi zrobić, jak się ich pozbyć i zacząć żyć?

    Jake jest nieco starszy od swojej nowej, młodziutkiej współlokatorki. Jest normalnym, dojrzałym pracującym mężczyzną. Jest też twardzielem o genialnym, ścisłym umyśle i mocno skrywanym przed światem, łagodnym wnętrzu. Gdy jego nowa koleżanka z mieszkania ma problemy z nauką, rusza jej z pomocą. Zaś, gdy dowiaduje się, że śliczna dziewczyna ma również innego rodzaju problemy, opracowuje plan, by pomóc jej i w tym. Terapia na stany lękowe, którą jej funduje jest szokująca i ryzykowna, ale powoli zaczyna przynosić efekty. Problem w tym, że efektem ubocznym sytuacji staje się uczucie, na które Jake absolutnie nie może sobie pozwolić. Dlaczego? Powód jest ważny. Sytuacja trudna. Nie oceniajcie, postarajcie się zrozumieć.

    Drugi tom trylogii „My Skyler” jest ciekawy, ale do mnie nie przemówił. Był, w moim odczuciu, typowym przykładem, jak ludzie marnują sobie życie popełniając niepotrzebne błędy. Może w każdym innym przypadku powieść bardziej przypadłaby mi do gustu, ale nie po przeczytaniu trudnej historii bohaterów z części pierwszej. Uważam, że powieść „My Skyler” niepotrzebnie została wmieszania w serię o Jaku i Ninie. Jako osobną historię czytałoby się ją po prostu lepiej.

    Zamykająca trylogię powieść „Jake Understood” to opowieść o tym, co słychać u głównych bohaterów z części pierwszej po kilku latach. Jest napisana ciekawie i jest fajnym uzupełnieniem historii bohaterów z tomu pierwszego. Przede wszystkim można tu przeczytać o tym, że nawet wielka miłość nie zagwarantuje parze słodkiego, miłego i bezproblemowego życia. Uczucie oczywiście jest głębokie, ale problemy w związku również poważne i niezależne od niego. Powieść opowiada również o tym, że czasem trzeba wczuć się w rolę drugiej strony, aby zrozumieć naturę ciężaru, który partner dźwiga na swoich barkach. Penelope pięknie to opisała i pięknie pokazała na przykładzie Jake’a i Niny.

    Zastanawiałam się, dlaczego akurat te powieści nie znalazły polskiego wydawcy (lub ja nie znalazłam polskiego wydania…) i myślę, że ktoś, kto przeczyta trylogię będzie wiedzieć, że to są piękne, ale trudne książki z wieloma kontrowersyjnymi wątkami. Możliwe, że w Polsce by się po prostu nie sprzedały. Potrzeba wiele empatii, by zrozumieć głównych bohaterów – zwłaszcza męskich. To nie jest seria z tych lekkich, łatwych i przyjemnych, ale nie ma tu też nieprzyjemnych wyciskaczy łez. Myślę, że mądremu czytelnikowi te powieści, zwłaszcza pierwsza i trzecia część trylogii, dadzą sporo do myślenia. Może pozwolą też zrozumieć, że świat nie jest czarny ani biały? Że nie wszystko, co na pierwszy rzut oka jest złe, jest powodem do potępienia drugiej osoby?

    Książki polecam, ale z zastrzeżeniem, że nie jest to łatwa lektura na beztroski relaks. Raczej coś, co trzeba na spokojnie przemyśleć.

    Język raczej prosty, więc myślę, że seria nada się również dla osób, które mogą się poszczycić znajomością angielskiego na poziomie B1.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



niedziela, 3 września 2023

Są takie książki, których nie da się przeczytać raz i o nich zapomnieć... Czyli moja szczęśliwa dwunastka!


Kochani Czytelnicy!     


    Następna recenzja już niebawem, ale dziś chciałam podzielić się z Wami postem z trochę innej beczki. Na początek pytanie, choć pewnie znów okaże się pytaniem bez odpowiedzi ;) Czy macie takie książki, do których zawsze i wszędzie chętnie wrócicie i w żadnym wypadku nie da się ich przeczytać tylko raz? Ja mam. Kilka, a może więcej. Oczywiście nie oznacza to, że czytam je w kółko i nieustannie, ale są to lektury, które są bezpieczne, gdy czegoś mi brakuje i chcę zapewnić sobie prawdziwą przyjemność. Postanowiłam więc podzielić się z Wami moją listą bezpiecznych powieści, które na moją duszę zawsze działają niczym balsam ;) 


A oto moja szczęśliwa dwunastka:

1) Fragmenty "Sagi o Wiedźminie" Andrzeja Sapkowskiego (Głównie ostatnie rozdziały książki "Krew elfów", czyli historia poznania się dwóch głównych bohaterek, a także kilka fragmentów z tomu "Czas pogardy". Oprócz tego dwa opowiadania z początkowego zbioru Sapkowskiego, w tym opowiadania "Wiedźmin" i bardzo romantyczne "Ziarno prawdy").

2) "Hobbit" Tolkiena a w szczególności rozdziały dotyczące wizyty w domu Beorna, nie ma tu wątków romantycznych!

3) Pierwsze dwa tomy serii "Nocny Książę" Jeaniene Frost, głównie w języku oryginalnym, choć tłumaczenie na polski też mam i nie jest złe. Uwielbiam wątek dojrzewania do związku głównych bohaterów.

4) "Once Perfect" Cecy Robson - piękny, pierwszy tom trudnej trylogii. Wspaniale napisana opowieść o tym, że nawet naprawdę trudna przeszłość nie musi przekreślić przyszłości.

5) "Zaproszenie" i kilka innych powieści Vi Keeland oraz tych w duecie z Penelope Ward. Wymieniłam "Zaproszenie", gdyż jest to jedna z tych lżejszych powieści, do tych cięższych, choć je uwielbiam, nie wracam z rozmysłem.

6) "All the Wrong Places" Jerilee Kaye - mój ukochany, anglojęzyczny pewnik. Nic mi tak nie podnosi poziomu endorfin we krwi jak czytanie o tak wspaniałym mężczyźnie, jakim jest główny bohater! ;)

7) Seria o "Ani z Zielonego Wzgórza", choć akurat nie pierwszy tom. Mój ulubiony to chyba "Wymarzony Dom Ani"...

8) "Zatoka śpiewających traw" Stanisławy Fleszarowej-Muskat - książka o realiach naszych dziadków, ale to naprawdę cudowna, polska powieść obyczajowa.

9) "Master in Shining Armor" - Sparrow Beckett (nie śmiejcie się, ta powieść, choć BDSM ma w sobie "to coś", prawdziwa miłość może przecież czaić się wszędzie, prawda? ;)).

10) "69 Million Things I Hate About You" Kiry Archer - prawdziwa, zachwycająca komedia romantyczna!

11) "Crave" Tracy Wolff - tylko pierwszy tom! Wspaniała historia, świetna książka fantasy, która jednak w moim odczuciu powinna była zakończyć się na pierwszym tomie...

12) "Księżniczka i koboldy" George MacDonald - książka mojego dzieciństwa, ale żałuję, iż powstał również okropny tom drugi. Czasem, gdy nic innego nie poprawia mi humoru, sięgam po nią i czytam te same fragmenty od trzydziestu lat... ;)


Większość z książek z mojej dwunastki pewniaków były już przeze mnie prezentowane na niniejszym blogu. "Hobbit", co prawda, tylko jako fragment recenzji "Władcy Pierścieni" a o serii o Ani tylko pisałam przy okazji recenzji "Rilli ze Złotego Brzegu", ale jednak coś tam wspomniałam. Jedyna książka z tego zestawu, której (jeszcze?) nie znajdziecie na Read 2 Sleep to książka "Królewna i koboldy", znana również w Polsce pod tytułem "Królewna i goblin". A jest tak dlatego, że choć jest tu wątek prawie romantyczny, to jednak to jest powieść fantasy dla dzieci! Chociaż ja chętnie do niej wracam od czasu do czasu, to zdaję sobie sprawę, że mało który dorosły będzie miał ochotę po nią sięgnąć. Jeśli jednak macie dzieci lubiące mądre bajki, jest to całkiem fajny wybór ;)


Mam nadzieję, że taki przerywnik jest ok? Dajcie znać w komentarzach lub w wiadomości prywatnej, jakie książki są na Waszej liście pewniaków.


Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil



poniedziałek, 28 sierpnia 2023

„Tylko Twój” i „Tylko dla Ciebie”, czyli krótko o nie tak znowu świeżej, dwutomowej powieści od Vi Keeland

 

    Książki od Vi Keelnad od dwóch lat znajdują się w moim osobistym TOP10 powieści romantycznych, ale dwutomowa seria „Cole” wydana na świecie w 2013 a w Polsce w 2018 roku, do tej czołówki nie należy. Nie tylko dlatego, że po prostu tym razem książki mnie słabo wciągnęły (przepraszam za kolokwializm), ale również dlatego, że ja osobiście zaliczyłabym je raczej do powieści erotycznych. I choć, owszem, powieści erotyczne również zdarza mi się czytać od czasu do czasu, tutaj spodziewałam się po prostu czegoś innego.

    Czytając różne książki od różnych autorów wielokrotnie zastanawiałam się nad tym, jak wiele czynników ma wpływ na odbiór danej pozycji przez czytelnika. Jednym z nich, o którym już niejednokrotnie wspominała przy recenzjach innych tytułów, jest oczywiście dobranie odpowiedniej kategorii. Ale jest coś jeszcze, czego może autorzy nie doceniają. Jest fakt, że czytelnicy, którzy sięgają po pozycję od konkretnego autora, bardzo często sądzą, iż wiedzą mniej więcej czego się spodziewać. Np. gdy ja sięgałam po „Tylko Twój” od Vi, byłam już po lekturze „Bossmana” od tej autorki, czy „Zaproszenia” albo „Nagiej prawdy” (oraz wielu innych). Spodziewałam się więc czegoś w podobnym klimacie. Tymczasem seria „Cole” odbiega od innych pozycji Vi Keeland do tego stopnia, że gdyby nie to specyficzne poczucie humoru Vi, zaczęłabym się zastanawiać, czy to aby na pewno ta sama autorka.

    Sydney jest młodą, utalentowaną muzycznie kobietą, która wraz ze swoją przyjaciółką – również piosenkarką, wyrusza na wakacje. Ale nie na takie zwykłe wakacje, bo wyjazd, na którym są miał być miesiącem miodowym głównej bohaterki (wiem, wiem… początek jak milion innych historii od miliona innych autorów). Z pewnych przyczyn ślub się nie odbył, ale Sydney postanawia wyjechać na Hawaje i tak. Tam obie panie chcą zaszaleć i w ten sposób niedoszła panna młoda przeżywa wakacyjny romans z intrygującym, tajemniczym mężczyzną - Jackiem. Gdy nadchodzi termin powrotu Sydney do jej dawnego życia, kobieta nie umie zapomnieć o swoim wakacyjnym kochanku. Pytanie, czy niemal idealny Jack również nie będzie potrafił zapomnieć o niej? I czy mają szansę na romans w ich „prawdziwym” życiu?

    „Tylko Twój” i „Tylko dla ciebie” to jedna z tych serii, w której części powinny być czytane w kolejności i tylko przeczytanie obu tomów da kompletną historię. Można oczywiście poprzestać na części pierwszej, jednak ja polecam przeczytać obie. Natomiast przeczytanie tylko drugiej części może wpłynąć na postrzeganie bohaterów.

    Seria „Cole” jest w moim odczuciu typową wakacyjną historią. Nie dlatego, że cała fabuła odbywa się w realiach wakacyjnych, bo tylko początek powieści to plaża, morze itp., ale raczej dlatego, że to jest książka do relaksu na leżaczku i z drinkiem z palemką w dłoni a nie do kontemplacji czegokolwiek. W przeciwieństwie do większości powieści od Vi, „Tylko Twój” i „Tylko dla Ciebie” nie mają w sobie żadnych poważniejszych dramatów. Nie ma tu wiele wątków, które dają do myślenia ani takich, które grają na naszych emocjach.

    Pytanie, czy polecam serię? Tak, bo jest jak zwykle napisana w świetnym stylu. Akcja jest spójna, bohaterowie interesujący. Jest też to specyficzne poczucie humoru autorki, które tak lubię w powieściach Vi Keeland. Seria „Cole” może nie wniosła zbyt wiele do mojego czytelniczego życia i może wciągnęła mnie mniej niż każda inna pozycja od Vi, ale i tak warto po nie sięgnąć, tylko tym razem z innych przyczyn :). I oczywiście pewnie wielu z Was ucieszy fakt, że jest niezłe, polskie wydanie. :)


Ściskam i pozdrawiam

Sil




fot, Sil


sobota, 26 sierpnia 2023

Zwykłość


niezwykle wszystko zwykłe

niebo pochmurne nad słońcem

blask w mroku się rodzi

światłość z cienia


zwykłość myśli męczy

niezwykłość przytłacza


do czego zmierza człowiek

znając tylko jeden pewnik?


Sil



fot. Sil


piątek, 25 sierpnia 2023

Miła powieść romantyczna w sam raz na wieczorny relaks, czyli nieco schematyczne, ale fajne „Emergency Engagement”

 

    Pewnie nietrudno zorientować się po tytule, że wydana w 2016 roku powieść „Emergency Engagement” (w bardzo luźnym tłumaczeniu „Ratunkowe zaręczyny”) Samanthy Beck to książka anglojęzyczna. Dla niektórych to oczywiście spora wada, jednak dla mnie obecnie zaleta. Wciągnęłam się już tak w czytanie po angielsku, że nawet, gdy mogę zakupić e-booka w języku polskim, wybieram ten w oryginale. Ale tym razem nie miałam wyboru, gdyż wg mojej obecnej wiedzy, żadna z pozycji serii „Love Emergency Series” nie doczekała się, póki co, wydania w języku polskim. „Emergency Engagement” otwiera serię, ale na tę chwilę nie skusiłam się na przeczytanie dwóch pozostałych części. A dlaczego? Napiszę później.

    Savannah to młoda artystka, piękna i pewna siebie kobieta, która jest przekonana, iż jej chłopak zamierza się jej oświadczyć. Jednak coś najwyraźniej przeoczyła, gdyż nie tylko nic takiego się nie wydarzyło, ale również raczej się nie wydarzy. Problem w tym, że Savannah już zdążyła o swoich przypuszczeniach poinformować swoich bliskich i nie za bardzo wie, jak teraz z tego wybrnąć. Zwłaszcza, że spodziewa się ich wizyty na święta i miała nadzieję, że będzie mogła przedstawić im swojego chłopaka już jako swojego narzeczonego. Zła i sfrustrowana, przez przypadek atakuje swojego przystojnego, choć nieco ponurego sąsiada Beau, który nie tylko zostaje z nią przyłapany przez krewnych i jej, i jego, gdy kobieta próbuje mu udzielić pomocy, ale jeszcze od razu jest mylnie rozpoznany, jako jej narzeczony. Na domiar złego okazuje się, że rodzice Beau i Savannah się znają… i postanawiają świętować ich zaręczyny wspólnie. Oczywiście zaraz po tym, jak Beau wróci z izby przyjęć, bo mały wypadek, który przeżył, gdy niespodziewanie wszedł do mieszkania Savannah ostatecznie jest nieco mniej mały, niż początkowo sądzili.

    Savannah to pełna życia i pełna nadziei artystka, która marzy o pięknej miłości. Beau to ponury ratownik medyczny, który stracił w swoim życiu miłość w okropnych okolicznościach. Ona szuka tego jedynego, on za nic w świecie nie chce się już z nikim wiązać, by ewentualnie znów nie przeżyć podobnego bólu. Jednak w momencie, w którym zaczyna się ich historia, nie chcą po prostu popsuć świąt swoim rodzinom. Po długiej dyskusji postanawiają, że na jakiś krótki czas wcielą się w rolę narzeczonych a później po prostu ze sobą zerwą. Choć jednak pierwsze zadanie wyszło im całkiem nieźle, z drugim mają już pewien problem…

    „Emergency Engagement” to jest dobry, poprawny, czasem zabawny, czasem nieco głębszy romans, ale… No właśnie, ale. Ale jednak dość schematyczny. Są tu tak oklepane motywy jak atrakcyjni sąsiedzi, fałszywi narzeczeni, czy nawet jakbym się postarała, mogłabym się doszukać motywu „od wrogów do kochanków” (nie będę się starać na wszelki wypadek ;)). Jest też trauma i strach przed związkiem, związany z osobistą tragedią u głównego bohatera, co również czytałam już dziesiątki razy w najróżniejszych powieściach. Powiedzmy, że mylne odczytanie intencji i pewność, że otrzyma się pierścionek zaręczynowy, również nie jest dla mnie nowością w powieści romantycznej. Innymi słowy to całkiem smaczny, ale odgrzewany kotlet. Plus za to, że pomimo tak oklepanej treści, autorce udało się całkiem zgrabnie przeprowadzić fabułę, minus za nadmiar nieświeżych motywów.

    Język jest dość prosty, ale nie prostacki. Akcja rozwija się w dobrym, naturalnym tempie. Dobrze się czytało i na jakiś tam wieczór, np. na późne wakacje nad jeziorem można sobie tę książkę zabrać. Po prostu nie spodziewajcie się niczego odkrywczego i będzie okay ;)

    A dlaczego nie przeczytałam kolejnych części serii? A to dlatego, że zmieszczę naraz tylko jeden odgrzewany kotlet a bałam się, że kolejne tomy nie będą niczym innym. Może kiedyś jeszcze się skuszę.


Tymczasem ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil



poniedziałek, 21 sierpnia 2023

Sorry, przerwa! Zbyt pochłonęło mnie czytanie moich starych FF ;) :P

     Początkowo tylko przeglądałam z ciekawości, ale nagle zaczęłam czytać iiii... OMG, ale się wciągnęłam. Wstyd się przyznać, ale piszę tu o swoich własnych pracach sprzed kilkunastu lat. Styl? Tragiczny przez wielkie T. Jednak fabuła i bohaterowie?! Aż trudno mi uwierzyć, że sama napisałam coś tak interesującego. Najciekawsze jest to, że czytając przypominam sobie dokładnie, co wtedy myślałam i jak się czułam. Niesamowite doświadczenie, więc pewnie szybko nie skończę. Nawet nie wiedziałam, że aż tyle tego mam. Może uda mi się w międzyczasie zrecenzować jakąś powieść, więc zaglądajcie nadal, Drodzy Czytelnicy :*


Ściskam i pozdrawiam

Sil



niedziela, 20 sierpnia 2023

„Make Me”, czyli krótko o tym, jak zmusiłam się do przeczytania trzeciej części serii od Tessy Bailey

 

    „Make Me” to trzecia i ostatnia część serii „A Broke and Beautiful Novel” znanej nam już całkiem dobrze z innych recenzji autorki - Tessy Bailey i choć faktycznie, jak napisałam w tytule, musiałam niejako zmusić się do przeczytania ostatniej powieści ze zbioru, to wbrew pozorom podobała mi się najbardziej. „Make Me” zostało wydane w 2015 roku w języku angielskim i jak reszta serii nie ma oficjalnego tłumaczenia na język polski. Oryginał jest napisany jednak prosto, więc nie widzę przeszkód, aby sięgnąć po tę pozycję po angielsku.

    Zaznaczę dla porządku, że podobnie jak reszta serii, powieść „Make Me” (w wolnym tłumaczeniu „Zmuś mnie”) to nie jest nic odkrywczego. Jest to dobry, poprawny romans, ale to by było na tyle.

    Abby to ostatnia z trójki współlokatorek-przyjaciółek. Poznałyśmy ją już w poprzednich tomach serii, ale dla tych, którzy nie planują czytać historii Roxy z „Chase Me” czy Honey z „Need Me” wyjaśnię, że jest to nieco oderwana od rzeczywistości właścicielka apartamentu, w którym toczy się życie głównych bohaterek. Abby nie jest zepsutą dziedziczką. Jest mądrą, dość surowo wychowaną przez macochę i ojca, samotną kobietą, która z przyczyn niezależnych od niej, nie widzi obecnie niczego poza pracą. Ma swoje przyjaciółki, ale tak naprawdę zmęczenie i stres skutecznie zabijają w niej młodą kobietę, która powinna korzystać z życia. Nie widzi dla siebie szansy na miłość i związek, a tak bardzo tego pragnie. W jej życiu pojawił się, co prawda, wspaniały mężczyzna – Russel, ale Russel, choć ona widzi go w samych superlatywach i uważa, że jest najcudowniejszą istotą, którą spotkała na swojej drodze, nie chce zaoferować jej niczego poza bliską przyjaźnią. Problem w tym, że Abby czuje, iż mężczyzna robi to tylko dlatego, iż z jakiegoś powodu postanowił ją chronić ponad wszystko przed wszystkim. Nawet przed sobą. I choć początkowo nie miała problemu z tym, jak ukształtowała się relacja między nią a Russelem, nagle odkrywa, że nie chce takiej ochrony. Nie chce, żeby ktoś decydował wciąż za nią, co jest dla niej najlepsze. Wcześniej rodzice, później przyjaciele. Teraz postanawia działać i walczyć o własne wybory. O własne szczęście.

    Russel to mężczyzna z klasy robotniczej. Jest utalentowanym konstruktorem i nie boi się ani pracy, ani rozwoju, ale i tak sądzi, że nie jest godzien kogoś takiego jak jego przepiękna przyjaciółka Abby. Nie mogąc jednak żyć bez niej odkąd tylko ją ujrzał, postanawia być w pobliżu, by się nią opiekować. Po pewnym czasie taki stan rzeczy zaczyna być dla niego torturą. Coraz trudniej mu oprzeć się tak cudownej, mądrej kobiecie, jak Abby. Cóż jednak ma zrobić, jeśli wie, że pochodzą z dwóch różnych światów i nie ma jej do zaoferowania niczego, co byłoby odpowiednie dla panny z wyższych sfer? Zna tylko jedno rozwiązanie i dlatego stara się odsunąć od niej, zdystansować. Ma silne przekonanie, że tak będzie najlepiej nie tylko dla niego, ale również dla niej a to ona jest przecież jego priorytetem.

    Tak sobie czytam to, co napisałam i myślę, że choć jest to zgodne z treścią powieści, mnie osobiście takie streszczenie nie zachęciłoby do czytania. Ale książka naprawdę nie jest zła. Jest prosta i ma w sobie wiele oklepanych motywów, jednak Tessa Bailey jest mistrzynią przedstawiania tak banalnej fabuły w taki sposób, aby jednak powieść czytało się dobrze. Książka nie jest trudna, jest raczej prosta. Ma w sobie trochę emocji i może nawet odrobinę dramy, ale logicznej, wyważonej i do zniesienia. Jak pisałam wyżej, nie ma w fabule niczego odkrywczego, a jednak wydaje się interesująca. Bohaterowie są fajni, choć trochę zbyt dużo tu tych słynnych nieporozumień. I MC, i LI mają tendencję do domyślania się, co druga strona sądzi i przez to jak to często bywa, są trudności w komunikacji. I jakoś chyba ten aspekt uważam za największą wadę. Ja rozumiem, że nieporozumienia dodają fabule rozpędu, ale też chciałabym poczytać raz historię, w której bohaterowie nie mieliby problemów z rozmową.

    I na koniec, czy polecam tę książkę? Gdybym oceniała w skali 1 do 10 - dałabym 7. Niech to posłuży za odpowiedź.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil


sobota, 19 sierpnia 2023

Luźna refleksja, ale na temat... czyli co będzie z tymi książkami ;)

     Miała być recenzja, ale zostawię ją na jutro/pojutrze, gdyż przeczytałam dziś bardzo ciekawy artykuł na temat czytelnictwa w Polsce. Nie przytoczę źródła, gdyż był to artykuł podpowiedziany mi przez aplikację z wiadomościami w telefonie i nie zawsze wówczas sprawdzam, skąd pochodzi dany tytuł. Przeglądam tylko na szybko nagłówki i jak coś mnie zainteresuje to kliknę, żeby sprawdzić, czy jest to coś sensownego do przeczytania. Niestety artykuły się tam tak często zmieniają, że nie mogłam go już odnaleźć. Tak naprawdę jednak źródło w tym momencie nie jest istotne, gdyż ani go nie oceniam, ani nie próbuję recenzować. Po prostu artykuł dał mi trochę do myślenia i chciałam się odnieść do kilku zawartych w nim tez.

    Problem czytelnictwa to nie jest dla mnie nic abstrakcyjnego. Już w mojej młodości byłam w mniejszości czytających osób z mojego otoczenia, a wtedy sama nie czytałam nawet w połowie tyle, co teraz. Pamiętam, że koleżanka, która przychodziła do szkoły z książką, była uważana za dziwoląga. Zaś inna, która też od czasu do czasu coś przyniosła do szkoły - za kujona. Ja sama przyniosłam do szkoły książkę spoza kanonu lektur tylko raz (w klasie maturalnej) i niestety nie skończyło się to dla mnie dobrze, bo tak mnie wciągnęła lektura, że nie umiałam się oprzeć pokusie i czytałam na lekcji. Oczywiście mój nauczyciel to zauważył, więc na sam koniec swojej edukacji średnioszkolnej zostałam wyrzucona z klasy. Cóż, przynajmniej jest co wspominać... Pamiętam, że była to jakaś powieść od Paulo Coelho i była dla mnie nie tyle objawieniem, bo w ostatecznym rozrachunku nie lubię książek tego autora, co pewną ciekawostką. Byłam niezmiernie ciekawa, jak autor poprowadzi fabułę, bo robił to w sposób wcześniej mi nieznany. Jednak po sięgnięciu po następną i jeszcze następną książkę Coelho uznałam, że jest to człowiek o przerośniętym ego i zbyt zachwycony własnym sposobem postrzegania świata, bym mogła zaufać lekturom jego pióra. Innymi słowy zawiodłam się i to był jeden z pierwszych momentów, gdy przestałam ufać recenzjom i poleceniom od innych osób. Przepraszam, to była dygresja ;)

    Wracając do meritum. W artykule, który dziś czytałam, było napisane, że obserwuje się obecnie spadek czytelnictwa w Polsce i wynika to w pewnym sensie z przebodźcowania ludzi, którzy zamiast książki, która wymaga wysiłku intelektualnego, wybierają seriale. OMG! Książki wymagają wysiłku intelektualnego? Równie dobrze można powiedzieć, że niektóre filmy i seriale go wymagają. Są książki, które faktycznie wymagają wysiłku, ale ja ostatnio niestety rzadko na takie trafiam i dla mnie to jest problem... Druga sprawa, jak można uznać, że ludzie sięgają po pilota a nie książkę, gdyż są przebodźcowani? Czy to właśnie nie serial jest kolejnym, hałaśliwym bodźcem? Ale jest też argument, który do mnie trafił. W artykule przytoczono wypowiedź młodego mężczyzny, który napisał, że na książce musiałby się skupić, zaś serial może sobie lecieć w tle, gdy coś tam innego robi w domu. Owszem, to jestem w stanie zrozumieć. Sama znam mnóstwo osób, które mają włączone w tle coś do zerkania i, choć ja osobiście w tle mogę mieć tylko muzykę i to też nie zawsze, to jednak rozumiem, że ktoś potrzebuje takiego właśnie tła. I znów argument, który do mnie nie trafia. Brak czasu na czytanie? Owszem, jeśli mówimy o sytuacji, którą przed chwilą przytoczyłam, czyli ktoś ogląda serial w tle, bo musi w tym samym czasie zrobić kilka innych rzeczy - jasne. To jest może brak czasu na czytanie. Znam jednak mnóstwo osób, które czasem dysponują, ale zamiast czytać wolą siedzieć na kanapie i bezmyślnie wpatrywać się w ekran telewizora. Którzy ten sam czas, który mogliby poświęcić na czytanie wolą poświęcić na gry na konsoli czy telefonie lub przesuwanie palcem po ekranie tabletu/telefonu z FB czy Instagramem albo jakąś platformą z memami. Bliska mi osoba spędza tak kilka godzin co wieczór. Szczerze mówiąc ja w tym czasie jestem w stanie przeczytać książkę od deski do deski, więc to raczej nie jest kwestia braku czasu na czytanie, ale zwyczajnie braku chęci czy też potrzeby.

    Jako autorka, choć akurat nie taka, która zarabia na życie poprzez sprzedaż własnych dzieł  (przynajmniej na razie), mogłaby narzekać, że ktoś woli bezmyślnie patrzeć na niezbyt rozwojowe, nieraz pseudo zabawne obrazki. Mogłabym, ale nie chcę, gdyż wiem, że świat się zmienia. Ja sama, choć jeszcze 5 lat temu nie wyobrażałabym sobie, że mogę kupić książkę inaczej niż w księgarni a czytać ją inaczej niż trzymając w dłoni, przewracając strony, czując zapach papieru i tuszu,  dziś czytam wyłącznie e-booki w telefonie. Poza tym dziś mimo wszystko czytelnictwo jest wciąż na zadowalającym mnie poziomie. Cały czas książki są raczej łatwo dostępne - wystarczy edukacja i chęć, bo można je otrzymać nawet za darmo. Jest też mnóstwo opcji dla chcących czytać - książki tradycyjne, e-booki, audiobooki a nawet te lepsze lub gorsze adaptacje powieści w różnych grach interaktywnych. Są wreszcie indywidualne blogi lub platformy, gdzie można spróbować własnych sił jako autor i czytelnik w jednym. Naprawdę opcji jest mnóstwo, ale to nie oznacza, że ktoś z nich skorzysta.

    Jeszcze 12 lat temu na moje dawne, nieistniejące już blogi bez żadnej reklamy ani pozycjonowania wchodziło nawet kilkaset osób dziennie.  Dziś na read2sleep.pl wchodzi kilka-kilkadziesiąt osób. Te dwanaście lat temu bloga było można założyć niemal wszędzie - dziś jest tylko kilka wyspecjalizowanych platform. Ale wówczas nie było aplikacji typu Chapters, na których dziś można nie tylko czytać adaptacje sławnych powieści, ale również tworzyć własne historie (ja osobiście jeszcze nie próbowałam). Kto wie, może to jest czytelnictwo przyszłości? Może za parę lat rozmyje się różnica między czytelnikiem a graczem oraz pisarzem a twórcą?

    A może tak, jak czytałam niedawno w innym artykule, za kilka lat książki będzie pisała wyłącznie sztuczna inteligencja i dzisiejsi pisarze/twórcy, będą musieli się przebranżowić... Zobaczymy :)

Ściskam i pozdrawiam

Sil



piątek, 18 sierpnia 2023

Pytanie

 

Tak dziś trochę egzystencjonalnie ;)


Pytanie


Codziennie świat stawia przede mną wyzwanie

chciałabym się dowiedzieć, co się ze mną stanie

gdy zegar swój czas tylko dla mnie wstrzyma

a w drodze ku nicości nikt mnie nie zatrzyma


Codziennie, gdy do snu układam się wreszcie

chciałabym się dowiedzieć o mym życiu jeszcze

czy zaczęło się wtedy, kiedy się zaczęło

i czy śmierć ukończy, czy rozpocznie dzieło


Gdy patrzę w mglistą przyszłość trapi mnie pytanie

gdy mnie już nie będzie, co się ze mną stanie?


Sil


fot. Sil


środa, 16 sierpnia 2023

Antychłopak – cóż mogę Wam powiedzieć? Ładny romans, ale mnie nie porwał

     Na świecie w 2020 roku a w Polsce już rok później – książka „The Anti-boyfriend”/ „Antychłopak” Penelope Ward czymś musiała ująć polskich wydawców, ale ja niestety nie podzielam ich entuzjazmu. Nie czytałam tłumaczenia na polski, jednak wiem, że podobnie jak książki Vi Keeland, tłumaczenia powieści Penelope są zwykle poprawne.

    Historia jest całkiem urocza. Samotna mama słodkiej Sunny – Carys, nie ma czasu dla siebie. Sunny jest cudowną dziewczynką, ale wymaga specjalnej opieki, więc Carys nie jest łatwo ruszyć dalej ze swoim życiem, zwłaszcza z karierą zawodową. Po spektakularnej porażce jej romansu z ojcem Sunny, traci też ochotę na życie romantyczne, jednak gdy w nieco krępujących okolicznościach poznaje jednego ze swoich sąsiadów – Deacona, cieszy się, że chociaż zdobyła przyjaciela.

    Deacon to taki typowy playboy, który zdaje sobie sprawę, że działa na kobiety jak magnes, ale za nic w świecie nie zamierza się ustatkować. Związki? NIE! Pod żadnym pozorem! Oczywiście nie ma nic przeciwko uroczej sąsiadce i jej ślicznej córeczce, z którymi nawiązuje bliższą, acz przyjazną relację. Jednak po jakimś czasie okazuje się, że ani on, ani Carys nie są się w stanie sobie oprzeć i powoli zaczynają przypominać miłą, szczęśliwą rodzinę. Aż do momentu, gdy mało przyjemne wydarzenie przypomina Deaconowi, dlaczego dawno temu postanowił, że będzie singlem.

    Powieść „Antychłopak” to taka typowa książka o miłym romansie z traumą w tle. To powieść o tym, że faceci to tchórze a kobiety ciągle muszą im wybaczać błędy. Może to dlatego ta pozycja nie przypadła mi do gustu? Ani główny bohater, ani bohater drugoplanowy nie zrobili na mnie dobrego wrażenia, zaś Carys też niespecjalnie wiedziała czego chce od życia. Plus za małą Sunny, która była ujmująca. Minus za słabe postaci pierwszoplanowe.

    Czy polecam tę książkę? Nie była zła, ale jednak chyba nie. Nie odradzam również, bo pióro Penelope jak zwykle jest tu lekkie i wszystko ma jakiś tam sens. Jednak sama fabuła mi osobiście się nie spodobała. Była nudnawa, z niepotrzebną dramą pod koniec. Bohaterowie tym razem bez większego wyrazu, tacy troszkę mdli. Można przeczytać, jak się ma dużo czasu i lubi się autorkę. Można też poszukać czegoś lepszego od Penelope Ward, bo ma wiele ciekawszych powieści.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil


czwartek, 10 sierpnia 2023

Dalsze losy Read To Sleep...

Drodzy Czytelnicy!

W związku ze znacznym spadkiem liczby osób odwiedzających mój blog, postanowiłam trochę go przeorganizować. Na tę chwilę blog Read To Sleep będzie dotyczył tylko trzech obszarów tematycznych - recenzji przeczytanych przeze mnie książek, moich wierszy i (okazjonalnie) szerokorozumianych refleksji. Wszystkie moje opowiadania zostają usunięte. Jestem w trakcie tworzenia osobnego bloga do publikacji fan fiction i możliwe, że powstanie też nowy do opowiadań autorskich, ale to w dalszej perspektywie, gdyż nie mam aż tyle czasu. Poinformuję, gdy tylko nowe blogi będą dostępne. 

Najnowsza recenzja już wkrótce.

Ściskam i pozdrawiam

Sil




fot. Sil

sobota, 5 sierpnia 2023

Krótko o „Chase me”. To naprawdę nic takiego, ale nie mówię, że nie warto czytać

 

    Pamiętacie serię „A Broke and Beautiful Novel” Tessy Bailey? Nie tak dawno przedstawiałam Wam na Read To Sleep drugą, środkową część, czyli „Need Me”. Dziś zabierzemy się za sam początek - „Chase Me”, które również zostało wydane w 2015 roku i również w języku angielskim. Skoro jednak nie od niej zaczęłam swoje opinie na temat powieści ze zbioru, to pewnie nie trudno się domyślić, iż książka podobała mi się mniej niż „Need Me”. Ale szczerze mówiąc, tylko trochę mniej i tylko z powodów, dla których generalnie nie lubię tego typu książek. Po prostu nie przepadam za powieściami o aktorach.

    Roxy Cumberland to młoda dziewczyna z wielkimi aspiracjami. Chce zostać aktorką przez duże A. Jest oczywiście piękna, mądra, zabawna i pełna pasji, ale okazuje się, że to niekoniecznie wystarcza, by zrobić karierę w branży, która tak ją interesuje. Póki co ledwo wiąże koniec z końcem i aby przetrwać bierze pracę, w której robi rzeczy wykraczające poza jej strefę komfortu… Ale cóż, zaciska zęby i przebrana w króliczka biegnie o poranku, by zaśpiewać piosenkę jakiemuś bogatemu facetowi. Piosenka ta jest prezentem od kobiety, co nie poprawia samopoczucia Roxy, ale gdy w drzwiach staje wspaniały Louis McNally, który w dodatku wydaje się być nie tylko lekko zaskoczony sytuacją, ale jeszcze delikatnie złośliwy, irytacja Roxy sięga niebezpiecznie wysoko. I nagle wszystko wybucha, gdy na pożegnanie zostawia na ustach zszokowanego mężczyzny gorący pocałunek. Ziarno zostaje zasiane i teraz żadne z nich - ani Roxy, ani Louis nie są w stanie zatrzymać tego, co powoli kiełkuje.

    Powieść „Chase Me” naprawdę nie ma nic nadzwyczajnego w sobie. Jest humor i tak, książka ta bardzo bliska jest komedii romantycznej. Jest pogoń za marzeniami, o czym wielu lubi czytać mając nadzieję, iż nie ma rzeczy niemożliwych. Jest też jakaś niekomfortowa sytuacja, która przestawiona zostaje w bardzo interesujący sposób i wreszcie jest syndrom księcia z bajki, który potajemnie próbuje uratować księżniczkę. Problem w tym, że Roxy nie chce być żadną księżniczką, ale aktorką ;).

    „Chase Me” to fajna, życiowa powieść bez nadmiaru dramy. Można doszukiwać się jakiejś głębi, choć ja jednak wolę zaliczyć ją do tych lekkich, łatwych i przyjemnych. Język jest prosty, ale nie prostacki. Problemy są prawdziwe, nawet jeśli specyficzne i bardziej wpisują się w nasze wyobrażenie o życiu w USA niż o życiu w kraju nad Wisłą. Są tym razem fajni przyjaciele a nie irytujący, jak to czasem bywa i generalnie nie ma się czego czepić, jeśli założymy, że książkę czytamy dla przyjemności a nie dla wzbogacenia głębi naszych dusz :D.

    Czy polecam tę pozycję? Owszem, ale przy założeniu, że nie oczekuje się od niej niczego zmieniającego życie. Polecam dla tych, którzy chcą oderwać na chwilę myśli od rzeczywistości i przeczytać lekki romans.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


piątek, 4 sierpnia 2023

Źdźbło na wietrze

kruszę lód, burzę mosty
niczego nie buduję
jak źdźbło na wietrze
chwieję się, czasem wstaję
czego nie rozumiem
omijam, wciąż idąc przed siebie
ukradkiem, slalomem
do błędów się przyznaję

to nie jest ten czas
a jednak wciąż czekam
to nie jest ta myśl
lecz nadal nie uciekam
i nie widząc niczego
na wyciągnięcie dłoni
modlę się do nicości
niech od piekła uwolni

falowały trawy,
gdy patrzyłam na nie
gdy wzrok odwracałam
już nie było tak wietrznie
czy w sercu drugiej osoby
bywa czasem bezpiecznie
czy tylko złudna pewność
odbiera rozum z głowy

nie ma odpowiedzi
bo pytań jest zbyt wiele
to codzienność sprawia
że życie toczy się w kręgu
to nie są słowa mądre
ale również nie puste
bez światła nie ma ciemności
bez odwagi lęku


Sil


fot. Sil



czwartek, 3 sierpnia 2023

To jeszcze nie recenzja, ale słowo o „Hate to love you” Tijan


    "Crave" Tracy Wolf, "To, co za nami" Vi Keeland i Dylana Scott, "Lux. Obsydian" Jennifer L. Armentrout... Wiecie, co łączy te książki oprócz moich recenzji na read2sleep.pl? To są romanse, w których bohaterami jest młodzież. Tak, młodzież a nie młodzi dorośli! Uczniowie liceum, którzy przeżywają swoje pierwsze, poważne miłości. Czytałam je z przyjemnością i nigdy bym o nich nie powiedziała, że są infantylne, czy też, że jestem na nie za stara. Czytuję równie książki o studentach czy też o młodych dorosłych w wieku studenckim i również do tej pory nie natrafiłam na nic, na co poczułabym się zbyt zaawansowana wiekiem. Gdy więc natrafiłam na książkę "Hate to love you" Tijan i przeczytałam, że bohaterami są studenci, nawet nie przeszło mi przez myśl, że może to nie jest książka dla mnie. Nie było tym razem. darmowego fragmentu, ale znałam już autorkę, czytywałam jej powieści i nigdy się nie zawiodłam. Dlatego kupiłam e-book na ślepo... Nie wiem, może to przez pogodę, może jestem ogólnie zmęczona, ale po przeczytaniu pierwszego rozdziału jedyne, co przyszło mi na myśl to "O matko, ja chyba jestem na to za stara!". Zamknęłam aplikację i poszłam spać, ale gdy dziś tam zajrzałam, niestety wciąż pierwszy rozdział nie zrobił na mnie lepszego wrażenia. Jestem zawiedziona, bo ta pozycja ma świetne recenzje. Jestem zawiedziona, bo nikt nie lubi się poczuć za stary na coś. I jestem zawiedziona, że nie udało mi się kupić e-booka w oryginale a jedynie po polsku. Nie zrozumcie mnie źle, kocham język polski i uważam, że jest piękny, ale niestety często nieodpowiednie tłumaczenia potrafią mi zepsuć lekturę. Może to właśnie ta kwestia? Może powieść nie jest wcale infantylna a jedynie tłumacz używa języka nadającego nieco dziecinnego wyrazu? A może to tylko złe pierwsze wrażenie? Jeszcze nie wiem i obiecuję, że postaram się dowiedzieć. Gdy tylko uda mi się przemóc i doczytam powieść do końca, dam znać, co o niej ostatecznie sądzę. Ale to nie będzie dziś. Ani jutro.



Tymczasem ściskam i pozdrawiam

Staruszka Sil...


fot. Sil/ fragment "Hate to love you" Tijan



Najpopularniejsze posty :)