poniedziałek, 10 lipca 2023

Ponieważ „Something unexpected” to mam „Letnią propozycję” ;)

 

    Kochani, choć nie da się ukryć, które autorki lubię bardziej, a które mniej, bo, cóż, wystarczy przeczytać kilka z moich recenzji, aby się tego dowiedzieć… to jednak miałam do tej pory zasadę, aby unikać recenzji książek tych samych autorów następujących zaraz po sobie. Ale tak się złożyło, że pisząc kilka dni temu recenzję najnowszej powieści Vi Keeland, odwołałam się do jej dzieła z zeszłego roku i dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że nie wspomniałam na read2sleep.pl słowem o książce „Letnia propozycja”. Cóż, naprawimy tę małą wpadkę :)


    Książka „The Summer proposal” ujrzała światło dzienne jesienią zeszłego roku, ale w naszym pięknym kraju, a co za tym idzie w języku polskim, ukazała się dopiero całkiem niedawno, bo na sam koniec maja 2023 roku. Od razu zaznaczę, że jak to ostatnio bywa, książkę przeczytałam tylko w języku oryginalnym, więc nie wypowiem się na temat tłumaczenia. Mogę jedynie domniemywać, że jak wcześniejsze pozycje od Vi Keeland, tłumaczenie będzie w porządku.

    Powieść "Letnia propozycja", jak to u Vi, z pozoru wydaje się lekka, łatwa i przyjemna, ale w ostatecznym rozrachunku mamy więcej emocji, niż byśmy sobie życzyli. Co jest tu dobrego? Ciekawa fabuła, wspaniały styl, fajni bohaterowie, dobre poczucie humoru. Co jest gorszego? Upór bohaterów, błędne założenia, trochę niepotrzebnej dramy… i odrobinę zbyt dużo przewidywalności.

    Georgia to młoda kobieta sukcesu, która nie potrzebuje księcia z bajki i sama potrafi o siebie zadbać. Obecnie nie chce poważnego związku (nie zdradzę, dlaczego, bo to ważny wątek), chodzi więc tylko lub raczej stara się chodzić... na okazjonalne randki, dla zachowania jako takiej kondycji w pewnych sferach życia. Podczas oczekiwania na przyjście mężczyzny, z którym umówiła się przez znajomą, spotyka kogoś wyjątkowego. Przez chwilę myśli, że tym razem trafiła w dziesiątkę, aż nie pojawia się inny mężczyzna i... niestety, to właśnie z tym się umówiła. Nieco rozczarowana, że wieczór potoczył się tak a nie inaczej, postanawia iść za głosem swojej intuicji i jednak spotkać się z tamtym, który jej randką nie był. Na szczęście nie musi go szukać, bo zostawił dla niej bilet na mecz hokeja, na którym będzie. Problem w tym, że gdy Georgia dociera na miejsce okazuje się, że jej fałszywa randka to nie kibic i nie czeka na nią na trybunach. Max to gwiazda meczu…

    Z pozoru Max jest idealnym mężczyzną i nawet Georgii serce zaczyna bić trochę mocniej. Jednak szybko się okazuje, że i Max nie jest zainteresowany niczym poważnym. W efekcie składa jej propozycję nie do odrzucenia. Ponieważ on niedługo przeprowadza się dość daleko stąd, a jej sytuacja nie pozwala na zaangażowanie się w poważny związek, dlaczego nie wykorzystają czasu, który mu pozostał i nie zbudują relacji z określoną datą końcową? Żadnego przywiązania, żadnego żalu. Po prostu czysta przyjemność aż do końca lata. Brzmi idealne dla takiej dwójki, prawda? Problem w tym, że łatwiej powiedzieć niż zrobić i im więcej czasu spędzają ze sobą, tym bardziej ta data końcowa brzmi jak okrutny żart losu. Tylko o ile Georgia jest już gotowa, aby wyłożyć karty na stół i w pełni zaangażować się w związek z Maxem… on nie chce zmienić reguł w trakcie gry. Pytanie brzmi, dlaczego, skoro Georgia jest pewna, że odwzajemnia jej afekt.

    Kochani to jest romans. Fajny, dobrze napisany romans, ale nic więcej. Nie ma tutaj nic odkrywczego, a wręcz jest troszkę odgrzewanych kotletów. Jest to raczej książka typu „czytam, bo milion innych podobnych mi się podobało” a nie z takich „wow, jakie to odkrywcze”. Jak wspominałam już wcześniej, jest odrobinę przewidywalna i posiada odrobinę za dużo dramy pod koniec, ale nie na tyle dużo, żebym nie mogła jej polecić. Po prostu ja mam trochę przesyt książek o podobnej tematyce. Niemniej jednak, wciąż uważam, że praktycznie każda pozycja od Vi Keeland jest dobrym wyborem dla miłośniczek/miłośników romansów. Styl autorki jest lekki, łatwy i przyjemny, nawet wtedy, gdy pisze o cięższych sprawach. Dlatego sądzę, że książka ta to będzie fajna „Letnia propozycja” ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil



niedziela, 9 lipca 2023

Sukces? Jak to się robi?

Moi Kochani!

    To już nie te czasy, że prowadzę blogów więcej niż mam na nie czasu. Teraz też mam kilka, nie powiem, ale nie jest tak, że są poukładane tematycznie i, szczerze mówiąc, nie każdemu z nich poświęcam odpowiednio dużo uwagi. Nie mam, jak to bywało kiedyś, osobnego bloga do opowiadań zwykłych, do opowiadań typu fan fiction jakiegoś tam rodzaju i osobnego na jakieś inne fan fiction. Ba, nie mam nawet osobnego bloga do poezji czy refleksji. Ale wiecie co? Nie szkodzi, bo na tym blogu, moim ukochanym read2sleep.pl, zawsze znajdzie się miejsce na coś nowego. Przecież chodzi tu o czytanie - nie tylko książek, które sama przeczytałam i polecam lub nie, ale też o czytanie tego, co wyjdzie spod moich palców w szerszym znaczeniu. Dlatego macie tutaj, oprócz recenzji oczywiście, moje wiersze czy krótsze lub dłuższe opowiadania. Ale są też refleksje. Bywały na temat autorów (Pamiętacie post o Penelope Ward? Jeśli nie to zajrzyjcie do spisu postów po prawej...), pisałam o tym, czego szukam w książkach. Pisałam również na temat reputacji i związanego z nią ryzyka w dobie Internetu. A teraz chciałabym napisać o czymś, o czym pewnie na jakimś etapie życia marzył każdy z nas. SUKCES. Dlaczego niektórzy go odnoszą bez wysiłku lub z wysiłkiem, zaś inni nie (nieważne, jak ciężko pracują, po prostu nic z tego i już).

Nie mam na tak postawione pytanie złotej odpowiedzi, bo gdybym ją miała to, sami wiecie... 😉 Ale czasem o tym myślę, gdy nie mogę zasnąć lub coś w moim życiu wyjątkowo mnie wkurzy. I wtedy przypomina mi się, jak moja mama zaprowadziła mnie jako młodą dziewczynę na konsultacje do pewnej pani psycholog (nie to, że któraś z nas miała na to szczególną ochotę ;)). Miałam wtedy jakieś 17-18 lat, czy coś koło tego, ale choć było to dawno temu, zapamiętałam z wizyty kilka rzeczy. Przede wszystkim w ten sposób się dowiedziałam, że nie da się rozwiązać swoich problemów cudzymi rękami oraz, że jest coś naprawdę ważnego w drodze do osiągnięcia sukcesu. Wiara w siebie. Nie, nie chodzi mi o wyuczone próby przed lustrem i sztuczne wmawianie sobie "Dasz radę!", "Jesteś najlepszy/najlepsza!". Nie wiem, może to też komuś pomoże, jednak tu chodzi o coś innego. O głębokie, wewnętrzne, ba! może nawet wrodzone przekonanie, że jest się super. Jakkolwiek to nie brzmi... 😅 I może Was zdziwi lub rozśmieszy, skąd te **pare lat temu doszłam do takiego wniosku, ale i tak o tym napiszę. Przeczytajcie króciutki fragment mojej rozmowy z panią psycholog

Psycholożka: To jak tam ci idzie w szkole i poza szkołą? Masz chłopaka?
Ja: W szkole ok, ale chłopaka nie mam i raczej nie będę mieć?
Psycholożka: Dlaczego?
Ja: Bo nie jestem zbyt ładna. HaHa!
Psycholożka: Kochana, nie te dziewczyny mają chłopaków, które są ładne, ale te, które myślą, że są.

To brzmiało mniej więcej tak i był to krótki fragment bardzo długiej rozmowy, ale myślę, że już wiecie, o co mi chodzi, prawda? Zaczęłam się nad tym zastanawiać już wtedy, ale wtedy jeszcze chyba nie byłam w stanie wyciągnąć odpowiednich wniosków. Owszem, próbowałam pracować nad sobą za pomocą autosugestii, gdzie przekonywałam samą siebie, że jestem taka super i w ogóle, a jednak nie do końca to działało. No może w przypadku posiadania chłopaka podziałało, ale akurat to najmniej mnie interesowało wbrew pozorom 😜 Jednak inne sfery życia były jakby nie do naprawienia. Nie uwierzyłam, że gdzieś mogę osiągnąć sukces. Nie było tego po prostu we mnie. Zaś później, o zgrozo!, przestało mi zależeć... (Cóż, może i w tym tkwi haczyk?) 

Kończąc. Więc to tyle? Wrodzona wiara w siebie i sukces gotowy? Ktoś myśli, że jest super piękny - boom! Zostaje modelką/modelem! Ktoś myśli "ależ jestem mądry!" - boom! doktorat gotowy. Ktoś inny myśli "ależ mam super talent pisarski!" i... no tu w większości przypadków tylko biedne BOOM! 😂 Co sądzicie? Ja osobiście dziś zastanawiam się jeszcze, co jest miarą sukcesu i jak określić, czy ktoś go osiągnął czy nie? Czy miarą jest sława? Pieniądze? Zazdrość sąsiadów? 😜 A może po prostu samozadowolenie/szczęście? 

A czy Wy, macie swoją receptę na sukces? Dajcie znać w komentarzach :)

Ściskam i pozdrawiam

Sil




sobota, 8 lipca 2023

AntyNadzieja

niepostrzeżenie przychodzi i dusi
czasem, gdy tylko zamykasz oczy
tym, co niemożliwe wabi i kusi
gdy szybko zaśniesz o świcie zaskoczy


czasami jest mocnym uściskiem i bólem
czasami tylko uroczym westchnieniem
niepostrzeżenie staje się myśli twych królem
i nowym, podstępnym się staje pragnieniem


nadzieja, która na końcu umiera
a co jeśli jest tylko drzazgą w twoim oku?
to przez nią tak często życie doskwiera
to ona cię więzi przytrzymując w dołku


bez niej nie ma niczego - złego i dobrego
tylko samo życie bez szarpania serca
nadzieja jak trucizna nie jest dla każdego
lecz jak trucizna każdego powoli uśmierca

Sil


fot. Sil


środa, 5 lipca 2023

Rozpęd

wrzaski
spod kół iskry, kamienie
po szynach
po szybach
rozchodzi się drżenie
rozpędzona nadzieją
na wielkie spełnienie
przeważnie
poważnie
spoglądam przed siebie
nieistotna ta chwila
pęd rozpędzony
spod kół piachy i pyły
metal rozżarzony
kurz rzuca swój czar
na mgłę i na deszcze
czekałam nie raz
i wciąż czekam jeszcze
lecz już to zmęczenie
wyścigi, rydwany
powoli nie dla mnie
rozpęd zatrzymany


Sil


fot. Sil


wtorek, 4 lipca 2023

Z ciężkim sercem (nomen omen), ale już sama nie wiem, co myśleć, czyli w dzień po premierze najnowszej powieści Vi Keeland


    2 lipca moja ulubiona aplikacja do zakupu oraz czytania e-booków poinformowała mnie, że mogę kupić w przedsprzedaży najnowszą powieść Vi Keeland. Chyba już wszyscy wiedzą zatem, że jest to jedna z moich ulubionych autorek... 3 lipca (tak, wczoraj) otrzymałam informację, że moje zamówienia jest gotowe. Cóż, to pewnie wyjaśnia dlaczego nie spałam do 2 w nocy 4 lipca... ;) W ten właśnie sposób w moje ręce trafiło „Something Unexpected”, które oczywiście jeszcze nie jest dostępne w języku polskim, ale pewnie za kilka miesięcy ta drobna niedogodność zostanie naprawiona i pojawi się oficjalne polskie wydanie. Jednak to mnie już nie będzie interesować i to nie dlatego, że ostatnio wolę czytać powieści w języku oryginalnym, ale niestety z ciężkim sercem muszę przyznać, że z pewnych przyczyn historia Nory i Becka nie będzie raczej czytana przeze mnie po raz drugi.

    Tak, jak już się Wam skarżyłam kilka postów temu, ostatnio nie mogłam natrafić na żadną dobrą powieść. Każda, po którą sięgnęłam w ostatnich miesiącach, w jakiś sposób mnie zawiodła. Czasem był to nadmiar dramy, a ja nie znoszę dramy w nadmiarze. Czasem źle zakwalifikowany gatunek literacki, jak ten nieszczęsny milioner psychopata. Bywali też zbyt płascy bohaterowie czy, dla odmiany, akcja bez żadnych emocji. Czasem język był tak prosty, że odpowiedni bardziej do podwórkowych romansów nastolatków niż dla literatury pięknej… Były też inne powody, ale przyczyna, dla której dwa razy się zastanowię, zanim polecę "Coś nieoczekiwanego" (w wolnym tłumaczeniu) jest zupełnie inna. Ta książka jest po prostu za ciężka, przeładowana emocjonalnie i do tego... niestety jest odgrzewanym kotletem.

    Powiem szczerze, że gdy przeczytałam opis na okładce, byłam mocno zaciekawiona i, gdyby powieść została utrzymana w tym klimacie, właśnie czytalibyście tu same ochy i achy! Brzmiało super, jak lekki i wesoły romans, idealny na lato i leżaczek. Pisząc w naprawdę dużym uproszczeniu, z opisu na okładce wynikało, że świetny, ale nieco zbyt poważny Beck jest wściekły na swoją babcię, która wraz z okropnie szaloną przyjaciółką wyrusza w podróż pełną przygód. Przypadkowo okazuje się, że tą przyjaciółką jest seksbomba, z którą o mało co Beck nie przeżył gorącej przygody na jedną noc. Oczywiście, gdy odkrywa, kim jest Nora okazuje się, że jednak się nie znoszą, ale i nie przestają się pragnąć. Przeżywają mnóstwo fajnych przygód, jest namiętnie, zabawnie, ciekawie itp. Niestety, ten opis jest zachęcający (oczywiście przy założeniu, że ktoś chce przeczytać fajny, zabawny romans), ale jednocześnie zupełnie nie oddaje treści książki...

    Powieść jest głęboka, ale nie jestem pewna, czy w dobrym tego słowa znaczeniu, bo czasem miałam wrażenie, że zaraz utonę. Jest typowym wyciskaczem łez i to niezależnie od rodzaju zakończenie. Jest w niej wiele pięknych przesłań, ale tak ciężkich, że aż głowa boli od tego ciężaru. I niestety jest znów, podkreślam, znów o strasznych, okropnych problemach zdrowotnych. Czy pisząc "Letnią propozycję", czyli swoją zeszłoroczną powieść, Vi Keeland pobiła jakiś rekord sprzedaży, że znów pisze coś w tym stylu? Może jakaś mała przerwa emocjonalna dla nas, wiernych Czytelników? Może bardziej coś jak w opisie na okładce? To przecież nie zawsze musi być coś, co jest głębsze od emocjonalnej studni!

    Podsumowując. Oczywiście, książka technicznie bez zarzutu. Nawet jednego. Akcja spójna, ciekawa, wciągająca. Bohaterowie cud miód i orzeszki – Nora piękna, ale nie przeidealizowana, odważna, z charakterem, ciekawą pasją itp. a Beck to prawdziwy, fajny, opiekuńczy facet. Tajemnice intrygujące, choć muszę się przyznać, że niestety wszystko przewidziałam, praktycznie w 100 % (może w 99... ;)), więc tu minus. Wciąż wolę jak mnie powieść czymś zaskakuje. Nie ma tego autoplagiatu, którego spodziewałabym się przy odgrzewaniu kotletów. Raczej dobra powieść na dany temat niż autoplagiat, więc za to plus. A jednak nie jestem pewna, czy polecać tę pozycję. Jeśli czytaliście "The summer proposal" (Letnią propozycję) i chcecie więcej tego typu książek to tak, polecam. Jeśli chcecie czegoś, co wyciśnie z Was tyle emocji, że ło-mój-Boże, też polecam. Jeśli jednak liczycie na czysty letni relaks przy dobrej książce, ale nie takiej, która Was emocjonalnie przygniecie, z ciężkim sercem nie mogę polecić. Wgniotłoby Was w leżak ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil 


wtorek, 27 czerwca 2023

Cienie

pusto
ciche westchnienie
pomruki letniej burzy
w sens i cel drogi
zwątpienie
cienie
powoli się dłuży
wszystkie odcienie wiatru
pomiędzy rzadkimi drzewami
pustka
nie ma nikogo
przed
obok
za
i pod nami


Sil


fot. Sil


poniedziałek, 26 czerwca 2023

„Grzechy Sevina” lub grzechy Penelope Ward, jak kto woli, bo książka, o której dziś wspomnę jest świetna, a jednak jej nie polecę

    Na początku chciałam wspomnieć, że przeczytałam już niemal wszystkie dostępne pozycje od Penelope Ward – starsze i nowsze. Została mi dosłownie jedna – „Gemini”, której nie mogę przeczytać tylko z powodów technicznych. Z takich samych, dla których powieść o Sevinie przeczytałam w języku polskim, a nie tak jak ostatnio preferuję w angielskim (język oryginalny powieści). Otóż e-book w przypadku tych dwóch powieści jest fatalnej jakości i po prostu bardzo męczy moje oczy. Ponieważ polska wersja „Sins of Sevin” została wydana parę lat po oryginale, jakość e-publikacji była już dobra. Wyjątkowo więc i ja przeczytałam ją w rodzimym języku.

    „Grzechy Sevina” ujrzały światło dzienne w 2015 roku na świecie i 4 lat później w Polsce. Jest to oczywiście powieść z gatunku romanse i w pewnym sensie mieści się w moich kryteriach, czyli jest to ciekawa historia ze szczęśliwym zakończeniem. Dlaczego więc napisałam w tytule, że nie polecę tej książki? Kochani, naprawdę „szczęśliwe zakończenie” to bardzo szerokie pojęcie, jak się okazało… Poza tym, niezależnie od tego, czy ostatecznie uznamy je za tzw. happy end czy nie, dawno żadna powieść tak mnie nie przygnębiała i nie wkurzała, jak historia nieszczęsnego Sevina. Ale od początku.


    Tym razem książka pisana jest raczej z naciskiem na głównego bohatera a nie główną bohaterkę. I tu taka mała dygresja. Jako… hmmm… w pewnym sensie pisarka, zawsze zastanawiałam się, na ile my kobiety potrafimy oddać to, co faktycznie mogłoby się zadziać w męskiej głowie. Czy nasze osobiste doświadczenia naprawdę sprawiają, że coś wiemy na ten temat? Nie jestem feministką w rozumieniu potocznym, bo jednak uważam, że kobiety i mężczyźni różnią się od siebie. Ale mimo wszystko, choć sama piszę nieraz jakieś opowiadania z teoretycznie męskiej perspektywy, zawsze zastanawiam się, czy aby na pewno ma to coś wspólnego z faktycznym postrzeganiem świata przez płeć przeciwną. Jeśli będę tu kiedyś miała (lub może mam i nie wiem ;)) męskiego czytelnika, proszę podzielcie się ze mną swoją opinią na ten temat.

    Wracając do tematu. Tak jak wskazuje tytuł - „Grzechy Sevina” to książka o losach Sevina, młodego mężczyzny o ciekawej osobowości. Oczywiście jest pewnie przystojny, młody, atrakcyjny itp., jak to bywa w romansach, ale w Sevinie jest też coś więcej. Głębokie, niefałszywe przeświadczenie, że jest on złym człowiekiem i niezwykła chęć do poprawy. Powieść zaczyna się co prawda prologiem pisanym z perspektywy głównej bohaterki, ale już pierwszy rozdział wprowadza nas w świat widziany oczami głównego bohatera. Czujemy niemal jego rozterki, czujemy swoisty ból istnienia. Widzimy, jak bardzo Sevin czuje się źle ze sobą. To jest namacalne. Poznajemy tło, wiemy dlaczego jest taki, a nie inny. Próbujemy zrozumieć, usprawiedliwić jego postępki. Tak, „Grzechy Sevina” to powieść, w której autorka po mistrzowsku wciąga czytelnika w emocje bohaterów. Jest źle, ale nagle pojawia się światełko w tunelu. Jakby koło ratunkowe, które los rzuca młodemu mężczyźnie. Tylko czy naprawdę chwycenie się go było tym, co go uratuje? W trakcie powieści czytelnik często myśli, że dla Sevina chyba jednak byłoby lepiej, gdyby zamiast chwytać to nieszczęsne koło ratunkowe, sam nauczył się pływać.

    A teraz słów kilka o głównej bohaterce. Nie rozumiałam jej. Było mi jej szkoda, nie potępiałam jej za nic, ale młoda i piękna Evangeline była po prostu dla mnie nie do ogarnięcia. Była pod każdym względem tak daleka od wszystkiego, w co ja sama wierzę, że naprawdę wydawała mi się postacią mało rzeczywistą. Każdy z jej postępków wydawał mi się nielogiczny. Evangeline była pełna sprzeczności. Wzbudzała jednocześnie i współczucie, i wściekłość ze strony czytelnika. A przynajmniej z mojej strony. Wkurzała mnie tak bardzo, że niejednokrotnie miałam ochotę przestać czytać tę książkę. Tak, to chyba jedna z najmniej przeze mnie lubianych bohaterek powieści od Penelope Ward.

    Ponadto książka zawierała jak dla mnie kolejną, ogromną wadę. Opowiadała w pewnym sensie o fanatyzmie, tym razem religijnym, więc mówiła o tym, czego nie tylko się boję, ale też o tym, czego nie mogę znieść.
    A dlaczego powieść mnie przygnębiała? Bo naprawdę miałam wrażenie, że Penelope starała się w niej umieścić niemal każdą tragedię, która przyjdzie jej do głowy. Już tak bywało, że powieść była popsuta klęską urodzaju i tym razem było podobnie. No bo o jakiej ilości złych rzeczy, które mogą się przytrafić jednej parze można czytać? To prawie jak telenowela! Ciągnęło się i ciągnęło i znów coś nie tak, źle, niefajnie. Zgroza!

    To dlaczego upieram się jednak, że książka mimo wszystko była dobra? Bo była. Warsztat pisarski Penelope Ward jest niepodważalny. Autorka ma talent, ma umiejętności, ma wspaniałe pomysły. Ale ma też niestety skłonności do permanentnego rozwlekania fabuły i do nadmiaru dramy. Myślę, że „Grzechy Sevina” to byłaby o wiele lepsza powieść, gdyby Penelope zdecydowała się na umiar. Jedna czy dwie złe sytuacje mniej i prawdopodobnie „fikcja byłaby bardziej prawdopodobna”. Tym czasem mieliśmy powieść, przy której człowiek zamiast pokrzepić serce często miał ochotę po prostu siąść i płakać nad losem bohaterów.


    Kończąc. Jak pisałam, ja tej pozycji nie polecę, gdyż za dużo kosztowała mnie złych emocji. Jednak była na tyle dobra, że chciałam uczciwie o niej opowiedzieć i pozwolić Wam zdecydować, czy jest to książka dla Was. Jeśli ktoś woli nieco cięższą, acz niekoniecznie głębszą, fabułę i powieść dobrej, utalentowanej pisarki, to można sięgnąć po „Grzechy Sevina”. Ale nie czytajcie jej, jeśli macie akurat zamiar wyjść z dołka, zamiast zapaść się w niego głębiej ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil


piątek, 23 czerwca 2023

Gdzie te recenzje, Sil?

Kochani! 


Ostatnio zrobił się na moim blogu spory ruch, aż jestem w szoku. I powiem szczerze, że jestem tym faktem zachwycona. Dziękuję, że jesteście, Drodzy Czytelnicy! I pewnie niektórzy z Was zastanawiają się, dlaczego nie ma nowych recenzji oraz, co dalej z read2sleep.pl... Wszystko w porządku, Kochani, blog będzie istniał i będzie dalej się rozwijał. Dlaczego nie ma recenzji? Oprócz tego, że czas mam obecnie naprawdę ograniczony jest ważniejszy powód. Gdyby chodziło tylko o czas na pisanie postów, coś bym zawsze wyskrobała. Chodzi jednak o coś zupełnie innego... Po prostu ostatnio rzadko trafiam na przyzwoitą powieść. Co zakupię ebook, jestem zawiedziona lub gorzej... a ponieważ obiecałam sobie, gdy zakładałam read2sleep.pl, że nie będę tu dawać "miażdżących" recenzji to nie mam na razie o czym pisać. Jasne, w tym tłumie zdarzy mi się trafić na coś lepszego, ale ostatnio dość rzadko, stąd i posty są rzadko. Ale chciałam zaproponować, abyście może zaczęli do mnie zaglądać jeszcze z innego powodu. Założyłam jakiś czas temu blog silentiastories.blogspot.coml, jednak tylko po to, aby sprawdzić pewien projekt. Jak wiecie, oprócz czytania uwielbiam również pisać opowiadania. Na silentiastories.blogspot.com dodałam więc próbnie rozdział jednego z moich najnowszych opowiadań, ale w języku angielskim. Chciałam zobaczyć, co wtedy ;) Na razie niewiele, szczerze mówiąc ;) Mam też trzeci blog kimjestsil.blogspot.com, na którym trochę przedstawiam swoją skromną osobę. Prowadzę też aktywną działalność na Instagramie, gdzie wrzucam randomowe zdjęcia i swoje krótkie wiersze dopasowane tematycznie. Takie z półki średniej, że tak powiem (linki w menu z prawej strony read2sleep.pl). Na marginesie chciałam dodać, iż na kimjestsil.blogspot.com w ten weekend pojawi się nowa odsłona mojej starej nowej pasji, jeśli ktoś ma ochotę to zapraszam. Jeżu kolczasty zrobiłam chyba najdłuższą dygresję w życiu! Wracając do tematu. Chciałam Wam zaproponować, Drodzy Czytelnicy, abyście zaczęli zaglądać na read2sleep.pl w celu przeczytania jednego z moich opowiadań. Będę wrzucać nowy rozdział co najmniej raz w tygodniu. Jeśli w międzyczasie napiszę jakąś recenzję oczywiście również się tu pojawi. Opowiadanie nosi tytuł "W tłumie" i jego akcja rozgrywa się we Wrocławiu oraz w Warszawie. Główną bohaterką jest  zagubiona czterdziestolatka, która właśnie stanęła na zakręcie w swoim życiu i nie wie, co dalej planuje dla niej los. Oczywiście jest to opowiadanko autorskie z gatunku powieści romantycznych. Zapraszam! Pierwszy rozdział już jutro :)

Ściskam i pozdrawiam

Sil



piątek, 16 czerwca 2023

Gdybyś był tuż obok...

 

Czy gdybyś wiedział, że znaczysz coś dla mnie
Nieistotne jak wiele
Mamy czas
To czy coś by zmieniło dla Ciebie
Może nic
Może świat?
Gdybyś mógł teraz spojrzeć w moje oczy
Nie mówię, że byś chciał
Czy coś by znaczyło dla Ciebie
Że jest w nich jakiś blask

Daleki, tak daleki
poza zasięgiem burz
moje wszystkie ucieczki
nie mają sensu już
Daleki, tak daleki
poza zasięgiem dłoni
czy gdybyś był tuż obok
bylibyśmy przytomni?
 
W płytkiej wodzie brodzę, by nie czuć siły fal
czy gdybyś był tuż obok wiedziałbyś co i jak?
Zamknęłam oczy i serce, ale znalazłeś wejście
Czy gdybyś był tuż obok naprawdę dałbyś mi szczęście?
 
Daleki, tak daleki
poza zasięgiem burz
moje wszystkie ucieczki
nie mają sensu już
Daleki, tak daleki
poza zasięgiem dłoni
czy gdybyś był tuż obok
bylibyśmy przytomni?
 
A może cisza znaczy wszystko i jest odpowiedzią
czy gdybyś był tuż obok, to byś coś o mnie wiedział?
 
Sil


fot. Sil


czwartek, 8 czerwca 2023

Słów kilka o mojej innej pasji – muzyce – oraz o tym, jak łatwo w dzisiejszych czasach zniszczyć człowieka i jego reputację…

     Temat reputacji znam nie tylko w rozumieniu potocznym, ale jeszcze naukowym. W swojej przerwanej ze względów zdrowotnych karierze naukowej zajmowałam się właśnie reputacją. Co prawda reputacją instytucji bankowych, ale jednak zgłębiłam również temat pojęcia „reputacji”, gdyż bez tego moje badania naukowe nie byłyby wiarygodne. Wiem, jak łatwo ją utracić i jak trudno odzyskać. Czasem jest to po prostu niemożliwe…


    Na początek opowiem krótki dowcip, nieco przeze mnie zmodyfikowany na potrzeby niniejszego posta. Będzie to brzmieć mniej więcej tak:


Do pani X dzwoni telefon.


- Halo?

- Cześć, tu Y.

- Cześć Y, w czym mogę ci pomóc?

- Przykra sprawa. Po ostatniej twojej wizycie nie mogliśmy znaleźć sporej sumy pieniędzy i podejrzenie padło na ciebie, X.

- Ojej, ja niczego od was nie zabierałam.

- Tak, wiem, bo pieniądze się ostatecznie znalazły. Ale wiesz, niesmak pozostał…



A dlaczego piszę to wszystko w tak zatytułowanym poście? Oprócz pisania i czytanie, jedną z moich największych pasji od zawsze była muzyka. Nie tylko moje nieszczęsne śpiewanie (bardziej szczęsne, gdy śpiewałam aktywnie w chórze, ale o tym można przeczytać na blogu Kim jest Sil? ;)), ale również słuchanie muzyki. Od zawsze słuchałam niemal wszystkiego. Muzyki poważnej, chóralnej, ale też muzyki z gatunku metal, rap, rock, pop (no może nie wszystkiego z tego gatunku ;)) i co tam mi jeszcze wpadło w ręce. Któregoś razu ktoś mnie zapytał, jakiego zespołu jestem fanką i odpowiedziałam szczerze, że żadnego. Bo ja nie jestem fanką muzyków tylko muzyki. Losy zespołów nigdy mnie specjalnie nie interesowały, bez obrazy dla artystów. Po prostu wystarczyło mi, że dzielą się ze mną swoją pasją. Nie musiałam zaglądać im do życia prywatnego. Ale nie oznacza to, że nigdy się nie zetknęłam z psychofankami i sytuacjami, które były dla mnie po prostu niezrozumiałe. Np. kiedyś zostałam zrugana przez koleżankę, że nie mogę jednocześnie słuchać metalu i punk rocka, bo to obraza dla artystów z obu gatunków… Cóż, przepraszam?

    Opowiem Wam teraz jedną historię.

    Około 20 lat temu na topie był zespół HIM. Ktoś kojarzy? Znam kilka utworów, ale niewiele wiem o historii samej grupy. Wiem jednak, że wokalistą był, czy też jest nijaki Ville Valo. A skąd to wiem? Bo chodziła wówczas ze mną do tej samej klasy w liceum dziewczyna, która była jego fanką a przez krótki czas również była moją dobrą koleżanką. Któregoś razu poszłam ją odwiedzić, ponieważ od dawna nie pojawiała się w szkole. Myślałam, że jest chora. Otóż nie. Okazało się, że zapisała się do fanklubu zespołu HIM a zespół HIM miał wkrótce mieć koncert w Polsce. Moja koleżanka powiedziała mi, że wraz z innymi dziewczynami z fanklubu zbierają teraz seksowną bieliznę i ją noszą, żeby wysłać dla Ville Valo paczkę z majtkami i stanikami, które miały na sobie. Zapytałam ją, po co do cho***y to robią? A ona mi na to, że przecież tak się robi, że wiadomo, że taki facet chciałby dostać bieliznę od swoich fanek a nawet się z nimi przespać i, że ona np. chciałaby z nim być i, że szukają z fanklubem dojść, jak się z nim spotkać po koncercie i może którejś się uda z nim „bzyknąć”. Cóż, nie oceniam tych chęci ze strony w sumie już wówczas dorosłej, bo świeżo upieczonej osiemnastolatki. Nie oceniałabym również, gdyby druga strona też była zainteresowana. Problem w tym, czy naprawdę taki Ville Valo chciałby otrzymać pudło noszonej bielizny od fanek? A może jest to jednak z ich strony rodzaj molestowania seksualnego? Gdzie jest granica przyzwoitości i poszanowania artystów i fanów? Czy muzycy nie mają prawa, aby traktować ich jak ludzi, a nie obiekty seksualne?

    Nie ukrywam, że zaczęłam się nad tym zastanawiać wobec zarzutów, które jedna z fanek wysunęła w stronę zespołu Rammstein. Otóż wspomniana fanka (mówiąc w dużym uproszczeniu) napisała na swoim profilu na portalu społecznościowym, że została zwabiona na imprezę po koncercie, odurzona i wykorzystana. Później wpis zmieniła, ale media – które w dzisiejszych czasach szukają sensacji tylko dla pieniędzy i nie oszukujmy się, że chodzi im o prawdę – podchwyciły temat. Jest więc afera na skalę światową. Afera, której odkręcić się już nie da. Teraz nie będzie ważne, gdzie leży prawda i zawsze pozostanie cień wątpliwości wobec członków zespołu Rammstein. Czy była to chwilowa chęć kariery internetowej ze strony fanki, czy wyrzuty sumienia, że poszła na jakąś imprezę, czy może faktycznie została tam skrzywdzona? Nie jestem pewna, czy da się tego dowiedzieć. Ale tej straconej reputacji zespół, a zwłaszcza jego wokalista już całkowicie nie odzyska.

    Kończąc. Kiedyś ktoś w podobnej sprawie zapytał mnie, czy jako kobieta nie powinnam stanąć po stronie kobiet. Nie, moi drodzy. Powinnam, a nawet sądzę, że każdy z nas powinien, stanąć po stronie prawdy. Jeśli fanka skłamała z jakichkolwiek pobudek lub po prostu naszły ją wyrzuty sumienia, że znalazła się w miejscu wg siebie niemoralnym to powinnam ponieść surowe konsekwencje za pomówienie. Jeśli członek zespołu lub ktokolwiek inny niezależnie czy jest biskupem, nauczycielem, politykiem, prezydentem czy muzykiem dopuścił się przestępstwa i nie tylko na tle seksualnym, ale również każdym innym, także powinien ponieść surowe konsekwencje. Ale tymi konsekwencjami nie powinien być publiczny lincz. Pamiętajmy, że żyjemy w czasach z tak potężnym narzędziem jak Internet. Niekontrolowane wypowiedzi przypadkowych osób sto lat temu były w stanie spowodować krach gospodarczy. A co dopiero dziś? Bądźmy ostrożni w osądzaniu innych. Nikt z nas nie ma monopolu ani na mądrość, ani na PRAWDĘ.


Ściskam i pozdrawiam

Sil




fot. Sil



poniedziałek, 5 czerwca 2023

Coś po angielsku, coś co może być, ale pewnie średnio sprawdziłoby się w Polsce, czyli romans z kategorii od wrogów do kochanków „Most Eligible Billionaire” Anniki Martin

     Powieść „Most Eligible Billionaire” ma już kilka lat, bo została wydana w 2017 roku, ale jakoś dopiero teraz trafiła w moje ręce. Nie powiem, że żałuję, ale już na początku zaznaczę, iż moja biblioteczka mogłaby się bez niej obyć. Jest to dobra, zabawna, anglojęzyczna lektura. Oczywiście romans, bo cóż innego mogłabym czytać? ;) Ale też nie porwała mnie na tyle, by chcieć do niej często wracać. Przede wszystkim to pierwszy tom serii dotyczącej romansów bilionerów, co już w samo w sobie brzmi trochę jak abstrakcja, a gdy jeszcze dodam, że jednym z głównych bohaterów jest mały piesek, który odziedziczył fortunę? Kosmos ;)


Ale spokojnie, nie jest tak źle.


    Vicky to niezbyt majętna młoda kobieta o dobrym sercu. Dziewczyna, która opiekuje się swoją młodszą siostrą, aby zapewnić jej lepszy byt niż kiedyś miały w domu. To też miłośniczka zwierząt i zawsze chętna do pomocy innym kobieta, która w dodatku jest silną i odważną artystką. Pasją Vicky jest tworzenie biżuterii, co w pewnym sensie jest też dla niej źródłem zarobku, ale w dość niekonwencjonalnym sensie. Vicky tworzy cudowności dla psów, czy też raczej ich właścicieli ;) A to nie wszystko. Vicky ma przeszłość, ma tajemnicę i ma traumę, która sprawia, że trudno jej zaufać mężczyznom, zwłaszcza tym, którzy mają nieco za dużo pieniędzy i władzy. Ale los jest przewrotny i pewnego dnia, gdy umiera starsza sąsiadka Vicky i zostawia jej pod opieką swojego malutkiego, czworonożnego przyjaciela, Vicky jest rzucona bogatym wilkom na pożarcie. Gdy zjawia się na odczytaniu ostatniej woli swojej zmarłej sąsiadki, szybko się okazuje, że zamiast kilku dolarów na utrzymanie, mały psiak dostaje korporację wartą biliony. A Vicky ma go reprezentować…

    Henry nie ufa kobietom. Żyje na tym świecie dostatecznie długo i wie, iż w jego otoczeniu jest mnóstwo pań szukających po prostu sponsora dla swojego wystawnego życia a nie miłości. Do tego, co ma sądzić o kobiecie, którą przyłapuje w szpitalnym pokoju swojej ciężko chorej matki, a która właśnie wmawia jej, że pies ma dla niej ważne przesłanie? Proste – oszustka. Gdy więc okazuje się, że ta oszustka bez kierunkowego wykształcenia z woli jego zmarłej matki staje się częścią zarządu firmy, która powinna być JEGO i jego krewnych a nie jakiegoś psa? To oczywiste. Musi zrobić wszystko, by pozbyć się tej złodziejki ze swojego życia. Problem w tym, że Vicky ostatecznie nie wydaje się mieć ochoty ukraść jego firmy, lecz serce ;)

    Kochani, powieść jest interesująca, ale w polskich warunkach czyta się ją trochę jak fantasy. Język, którym posługuje się autorka nie jest skomplikowany i łatwo się czyta nawet w oryginale (nie wiem, czy można znaleźć tłumaczenie, bo nie byłam nim zainteresowana). Ale myślę, że mimo wszystko trudno byłoby się większości miłośniczek romansów z naszego kraju wczuć w losy bohaterów. Można przeczytać, można się też całkiem dobrze bawić, więc nie odradzam pozycji. Fajnie też poczytać o kobiecie inteligentnej i silnej, która potrafi o siebie zadbać, która ma swój honor i najwyżej ceni sobie prawdę a nie pieniądze. W dodatku o kobiecie pełnej miłości dla świata, która potrafi dostrzec coś więcej niż czubek własnego nosa.


I tym optymistycznym akcentem


ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil





czwartek, 25 maja 2023

„Rytm” od Vi Keeland, czyli „Życie na scenie” część 2

     Początkowo miałam dodać recenzję pierwszej i drugiej części serii „Życie na scenie” zaraz po sobie, ale potrzebowałam jednak przerwy. Musiałam zadać sobie pytanie, co ostatecznie sądzę o powieści „Beat” znanej w Polsce jako „Rytm”.

    Polska wersja książki Vi Keeland pojawiła się w 2019 roku, czyli ładnych parę lat po premierze oryginału („Beat” powstał w 2015 roku). Jest ciekawa, gorąca i dotyczy lubianego przeze mnie bohatera drugoplanowego z „Throb” w Polsce znanego jako „Show”. Flynn, wschodząca gwiazda rocka to postać naprawdę ujmująca, nie gwiazdorząca, opisana jako uczciwy, wrażliwy przystojniak, ale nie pozbawiony oczywiście rockowego pazura. I z tej strony nie miałam wątpliwości. Główny bohater męski był w porządku, nie było czego się czepić. I teraz mój osobisty zgryz, w który to wcieliła się główna bohaterka – ruda o wdzięcznym mieniu Lucky. Również swego rodzaju gwiazda rocka, ale z problemami. Właścicielka, a później współwłaścicielka baru z karaoke, któremu założyciel a jednocześnie jej ojciec nadał jej imię. A jeśli Was zastanawia, dlaczego jestem tak skonfundowana to śpieszę wyjaśnić. Nic mnie tak nie wkurza jak słowa „ja nie zdradzam” w momencie, w którym właśnie… zdradza swojego chłopaka ;) Ale od początku…

    Flynn ma złamane serce, bo dziewczyna, w której się zakochał w pierwszej części serii „Życie na scenie” wybrała kogoś innego. Podchodzi do tego jednak jak na mężczyznę przystało i zostawia swoją niedoszłą dziewczynę w spokoju. Zamiast tego skupia się na rozwoju kariery muzycznej. Pech jednak chce, że w najmniej odpowiednim momencie jego serce znów bije mocniej i to znów dla kobiety, która jest dla niego zupełnie nieodpowiednia. Kobiety zajętej i to nie przez byle kogo, ale przez słynnego lidera grupy rockowej, z którą ma właśnie wyjechać w trasę koncertową. Do bani! :D

    Lucky jest córką słynnych rodziców. Odziedziczyła talent i pasję i po tacie, i po mamie. Była wręcz skazana na sukces. Jednak po nagłej śmierci taty zamknęła etap kariery muzycznej na rzecz prowadzenia pubu karaoke a jednocześnie na rzecz pracy jako trener wokalny. Jednak tęskni za śpiewaniem i wie, że jej rodzice chcieliby, aby wróciła do kariery muzycznej, która zgasła nim na dobre zdążyła zapłonąć. Lucky ma dużo szczęścia, bo rzadko się przecież zdarza, że idol muzyczny z dzieciństwa wiąże się z fanką. Gdy więc spotyka Dylana, lidera zespołu, w którym była zakochana od wieków, sądzi, że wygrała los na miłosnej loterii. Nie przeszkadza jej ani spora różnica wieku, ani nawet fakt, że po bliższym poznaniu jej chłopak nie jest tak bardzo idealny, jak sądziła. Trwa przy nim, bo to przecież miłość jej życia. Prawda? Dlaczego więc jej serce zaczyna wariować, gdy poznaje kogoś innego?

    Ok. Mamy do czynienia z romansem. Książki o tej tematyce zwykle zawierają różne komplikacje, bohaterowie rzadko mogą być ze sobą i żyć długo i szczęśliwie bez kłopotu, bo gdyby było inaczej książka pewnie byłaby nudna. Podziwiam „Beat” za to, co zawsze podziwiam u Vi Keeland. Dobre napięcie, spójna fabuła, fajni bohaterowie, delikatne poczucie humoru, dobry styl pisarski. Naprawdę nie ma się czego przyczepić. A jednak się czepiam. Bo? Nie, nie osądzam bohaterów za to, że on podrywał zajętą kobietę, zaś ona ulegała uczuciom do kogoś innego. Drażnią mnie jednak teksty „ja nie zdradzam” czy „zwykle się tak nie zachowuję” itp. To jest takie. No nie wiem, odrobinę żałosne. Na siłę pokazywanie, że ktoś kto zdradza nie robi nic takiego, bo druga strona też zdradza itp.? No cóż, oklepane. Ok, Flynn był słodki i męski, Dylan był tym bohaterem irytującym czytelnika. Pewnie tak miało być. Ale Lucky? Nie jestem pewna, czy po prostu czytając rozumiałam główną bohaterkę, jej czyny. Stąd moje zawahanie, czy chcę polecić tę pozycję, czy nie.

    Mimo wszystko, po przeczytaniu setek powieści romantycznych, zwłaszcza amerykańskich, muszę przyznać, że nawet najgorsza i najbardziej oklepana książka od Vi Keeland zdaje mi się naprawdę dobrym wyborem. Nie każda z jej pozycji jest równie wartościowa, ale każda jest warta poświęcenia chwili na lekturę. „Rytm” nie zawiera w sobie niczego odkrywczego, ma może trochę niepotrzebnej dramy, co jest nawiasem mówiąc rzadkie u Vi, ale mimo wszystko czyta się go dobrze. Można się zrelaksować, nie ma tu problemów wydumanych. Książkę tę czyta się trochę jak ciekawy artykuł z gazety plotkarskiej dotyczącej związków znanych ludzi. Nie mówię, że to dobrze,  nie mówię, że to źle. Po prostu z tym kojarzy mi się fabuła. Jeśli szukacie czegoś ambitnego to raczej nie będzie ta książka. Ale jeśli interesuje Was relaks przy lekturze niezłego, acz prostego romansu? To będzie dobry wybór.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil






wtorek, 23 maja 2023

W moim ogrodzie


A w moim ogrodzie wieczne kwiaty rosną
Nie boją się przeznaczenia dotknięte beztroską
Nie boją się zimna, wiatru ani suszy
Wieczne kwiaty rosną w ogrodzie mej duszy
A w moim ogrodzie już tyle przetrwało
Tego co wszystkim jest i wciąż jest tego za mało
Powiedziałabym "dosyć!" Ale któż posłucha?
Jeśli sama na wołanie swoje jestem głucha
A w moim ogrodzie nie ma zapomnienia
Nie ma nic więcej oprócz przebaczenia
Przebaczenia za to, że w moim ogrodzie
Wieczne kwiaty rosną i w skwarze, i na mrozie

Sil


fot. Sil


środa, 17 maja 2023

Nic się nie zmienia...

 Pamięci niemym, czworonożnym przyjaciołom...


Nic się nie zmienia

Choć boli a ból rozrywa wnętrzności
Pomiędzy nocą wczorajszą i dzisiaj
Jak to możliwe, że nic się nie zmienia
Jeśli już więcej ciebie nie usłyszę?
Jak to możliwe, że słońce wstało
I świeci mocniej i jaśniej na niebie
Jeśli już nigdy ciebie nie zobaczę
Jak to możliwe, chcę wiedzieć?
Dlaczego poranek i wieczór nastały
Jak to możliwe, że nic się nie zmienia
I wokół obojętni ludzie mnie mijają
A ciebie zabrała bezlitosna ziemia
Czas leczy rany, czas każe nie myśleć
O tym co zle i często też o tym co dobre
Chciałabym wiedzieć, czy jeszcze się spotkamy
Czy mam o wszystkim zapomnieć...

Sil



wtorek, 16 maja 2023

Kilka słów o „Życiu na scenie”, czyli dwie nie tak świeże pozycje od Vi Keeland – część 1. Throb/Show

     Seria „Życie na scenie” od Vi Keeland (oryg. „Life on Stage”) powstała w 2015 roku, zaś w Polsce pojawiła się aż 4 lata później. Składa się tylko z dwóch części. Część pierwsza – „Throb” została wydana w naszym kraju pod innym angielskim tytułem – „Show”, ale tym razem przynajmniej rozumiem, jaki jest tego sens. Bo o ile trudno mi powiedzieć, po co polski wydawca zmienił tytuł „Mack Daddy” na „Daddy Cool” (poprzednia recenzja dotyczyła książki Penelope Ward o tym tytule), to tu mogę śmiało powiedzieć, że Throb większości Polaków (w tym mi;)) nic nie powie, zaś Show już zrozumieją ;). Druga część serii to w oryginale „Beat” a w Polsce „Rytm” i tu tłumaczenie jest odpowiednie. ( O „Rytmie” innym razem).

    Choć wiedziałam o istnieniu tej serii już wcześniej, jako że jestem zagorzałą fanką VI Keeland, to do tych dwóch pozycji długo nie mogłam się zabrać. Przede wszystkim do „Throb”. Odrzucała mnie tematyka i nie wierzyłam, że coś o reality show będzie w stanie mi się spodobać. Druga część o młodych rockmenach już bardziej do mnie przemawiała, ale nie chciałam zaczynać od końca, jeśli książki, luźno bo luźno, ale jednak są powiązane. Przeczytałam więc wszystko inne od Vi, co udało mi się zdobyć w postaci ebooków, a "Throb" odsuwałam nosem na później. W końcu jednak zatęskniłam za stylem mojej ulubionej autorki na tyle, że musiałam się zabrać wreszcie za to "Show". Od razu zaznaczę, że tę część czytałam tylko po angielsku i nie wypowiem się na temat tłumaczenia. Zwykle jednak tłumaczenia powieści Vi Keeland są dobrej jakości.

    Niestety, tak jak się spodziewałam, tematyka książki była daleka od moich zainteresowań. Nie mogę powiedzieć, że seria o życiu na scenie to najgorsze pozycje autorki, ale jednak też nie uplasowała się wysoko na mojej osobistej liście ulubionych powieści. Raczej gdzieś w połowie. Oczywiście jest o niebo lepsza niż wiele innych romansów, które ostatnio czytałam, ale jak na Vi to tak dałabym 7/10 gwiazdek. Dlaczego? Przede wszystkim przewidywalność, zbyt duża tym razem jak na mój gust. Trochę niepotrzebnej dramy, co nie jest podobne do autorki. Oraz nieco przerysowane postaci. Teraz trochę o tym, co mamy w środku, a na koniec pozwolę sobie na więcej pozytywów ;)

    Kate jest młodą kobietą, która musiała dojrzeć zbyt szybko. Jest córką świętej pamięci mistrza w pokera a do tego niepoprawnego hazardzisty oraz schorowanej, sympatycznej kobiety. Jest też siostrą młodego chłopaka, który uległ okropnemu wypadkowi, gdy to Kate była za kierownicą. Wina nie leżała po jej stronie, jednak to, co się stało na zawsze zmieniło jej życie w niekończące się poczucie winy za stan młodszego braciszka. Długi po ojcu, choroba matki, zły stan psychofizyczny brata? Cóż miała robić, zawieszenie studiów nie pomogło w zdobyciu dobrej pracy, dlatego zgodziła się na coś, co w tamtym czasie wydawało się idealnym rozwiązaniem. Podpisała kontrakt na udział w reality show, w którym wraz w 20 innymi kobietami miała ubiegać się o serce młodego gwiazdora, piosenkarza Flynna. Flynn okazał się wspaniałym mężczyzną i w dodatku nią bardzo zainteresowanym i wszystko wydawało się iść ku dobremu, gdy nagle podczas wieczorku pokera z pracownikami firmy produkującej show, Kate spotkała tajemniczego Coopera. Nieco arogancki, pewny siebie, młody, ale bardzo dojrzały i bardzo przystojny mężczyzna szybko jej udowodnił, że serce nie sługa… Problem w tym, że przez kolejne dwa miesiące Kate nie mogła swoim sercem rozporządzać jak miała ochotę :)

    Ciekawa jestem, czy mój króciutki opis choć trochę Was zainteresował? Szczerze mówiąc, gdy ja przeczytałam wprowadzenie na okładce książki nie byłam ani trochę zachęcona (odbiegał on od tego, co ja napisałam, ale sens był podobny). Dlatego muszę przyznać uczciwie, że mimo wszystko „Throb” czy też „Show” zaskoczyło mnie pozytywnie. Akcja była utrzymana w dobrym tempie, nieco tajemnicza i chwilami gorąca. Kate wydała się świetną kobietą. Cooper był może odrobinę zbyt arogancki jak na mój gust, ale też nie był jakimś strasznym dup****, jak np. w książce, której recenzję powinnam była już dawno zamieścić, ale nie mogę się na to zdobyć ;). Flynn, który był tu bohaterem drugoplanowym też był uroczy. Generalnie wszystko ok. Zły charakter również był przekonujący. A jednak chyba moje nastawienie do tej pozycji przyćmiło jej urok. Książka była dobra, ale trudno było mi się w nią wczuć. Przeszkadzało mi to, że wszystko przewidziałam co do joty, bo wolę jednak, jak cokolwiek mnie zaskoczy. Tu zaskoczyło mnie to, że nic mnie nie zaskoczyło. Liczy się? ;) Cóż mam więc powiedzieć? Polecam? Nie polecam? Polecam, bo jest to dobry romans, ciekawy, miły i miejscami zabawny. Nie polecam osobom, które czytają zbyt wiele romansów, jak np. ja, bo ta książka jest wówczas po prostu za prosta. Jeśli jednak potrzebujecie chwili relaksu i lektury naprawdę dobrej, ale niezbyt skomplikowanej, to jest ta książka.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil





sobota, 13 maja 2023

Penelope Ward i jej „Mack Daddy”, czyli nieco ciekawsza pozycja o samotnym tatusiu

     Wydana na świecie w 2017 roku a w Polsce (pod dziwnym tytułem „Daddy Cool”) już dwa lata później pozycja „Mack Daddy” zaskoczyła mnie i to pozytywnie. Na początku, gdy sięgnęłam po książki od Penelope solo (wcześniej czytałam tylko w duecie z Vi Keelnad), byłam zawiedziona, że nie są one już tak interesujące, jak te, których była współautorką. Szukałam czegoś, co mnie porwie i oprócz „Gdy skończy się sierpień”, była to pierwsza pozycja tej autorki, którą udało mi się przeczytać bez długich przerw na przewracanie oczami. Chciałabym jeszcze tylko wspomnieć w tym miejscu, że nie rozumiem, dlaczego polski wydawca zmienił tytuł angielski na inny tytuł po angielsku… Mack było uzasadnione, bo to skrót od imienia bohatera. Natomiast „Daddy Cool”? Śpieszę donieść, że mało kto w dzisiejszych czasach kojarzy jeszcze piosenkę od Boney M. ;)

    „Mack Daddy” czy też „Daddy Cool”, jak kto woli, to opowieść napisana wg ulubionego schematu Penelope, czyli mamy jakby dwie historie w jednej. Pierwsza z nich to czasy bieżące, a druga to opowieść o znajomości głównych bohaterów sprzed wielu lat.

    Francesca to nauczycielka z powołania, której daleko do standardowych kanonów piękna. Jest urocza, ruda i przez większość swojego życia zmagała się z problemem ze wzrokiem. Będąc młodą studentką, przyjaźniła się a następnie zakochała w jednym ze swoich współlokatorów. Niestety, choć uczucie Mackenziego wydaje się być również silne, mężczyzna jest już wówczas w związku i nie planuje zdradzić swojej dziewczyny. Gdy zaś planuje z nią zerwać i związać się z tą, która zawładnęła jego sercem, coś wielkiego staje mu na drodze. Coś wielkiego i oklepanego i sądząc po tytule, pewnie nie trudno się domyślić, co to takiego. Po latach, przez które Mack nie jest w stanie zapomnieć o swojej największej miłości, którą była Francesca, ich losy ponownie się splatają. Syn Meckenziego trafia, nie do końca przypadkowo, do klasy, której główna bohaterka jest nauczycielką. Wspomnienia wracają, Franceca jest w szoku, gdy spotyka Macka po tylu latach, który w dodatku bardzo chciałby ją odzyskać. Jeden problem? Ona sama jest już w nowym związku. I do tego jest w nim całkiem szczęśliwa. I co tu teraz zrobić? ;)

    Cóż, książki Penelope Ward mają kilka wspólnych cech. Nie tylko są rozłożone w czasie, często na lata, ale również sprawy związków bohaterów to też coś, co jest dość skomplikowane. Penelope pisze jakby hołdowała zasadzie „stara miłość nie rdzewieje”. W jednych powieściach wszystko wydaje się łatwe i decyzje nie są trudne do podjęcia, w innych mam wątpliwości, czy odrodzenie dawnych uczuć między bohaterami to najlepsze, co mogłoby się im przytrafić. Jak jest w tym wypadku? Sądzę, że najlepiej będzie jeśli przeczytacie i zdecydujecie sami :)

    Na koniec chciałabym zaznaczyć, że nie czytałam polskiej wersji i nie wiem, czy tłumaczom udało się oddać urok i delikatny humor z tej powieści w oryginalnym języku. Miejmy nadzieję, że tak. Czy książkę polecam? Myślę, że oprócz standardowego, nieco schematycznego, ale również porządnie skrojonego romansu jest tu tyle ciekawych wątków pobocznych, że można uznać tę pozycję za wartościową. Tym razem nie ma nawet nadmiaru dramy, jak to czasem bywa u Penelope Ward. Tym razem dramaciki są całkiem ciekawe i dodają uroku:).


Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil




czwartek, 11 maja 2023

Mister Tonight od Kendall Ryan, czyli romans, o którym sama nie wiem, co myśleć…

     O Kendall Ryan nie słyszałam nigdy, do momentu, aż moja ulubiona aplikacja do czytania e-booków zaczęła proponować mi jej książki. Miały być pisane w stylu Vi Keeland i Penelope Ward. Miały być o podobnej tematyce, podobnej jakości. O ile mogę się zgodzić, że tematyka faktycznie jest podobna to niestety do jakości powieści od Vi czy Penelope bardzo im daleko.

    Kendall Ryan wydała mnóstwo książek, ale ja do tej pory przeczytałam dwie. Po pierwszej byłam tak zawiedziona, że zastanawiałam się, czy dać jeszcze szansę tej autorce, ale uznałam, że „jedna jaskółka wiosny nie czyni”. Nie chciałam wydawać pochopnych opinii, więc sięgnęłam po drugą pozycję. Niestety „Mister Tonight”, choć może odrobinę lepszy niż książka, którą na razie przemilczę, nie jest niczym więcej niż bardzo prostym a nawet nudnawym romansem. Cóż, możliwe, że gdybym sięgnęła po niego jakieś dwa lata temu, doszukiwałabym się więcej pozytywów. Teraz jednak, po przeczytaniu dwóch setek amerykańskich romansów, mogę powiedzieć jedno. Powieść „Mister Tonight” jest jak zastąpienie wysokiej jakości produktu odpowiednikiem z dyskontu. Oczywiście, da się skorzystać, ale jakość pozostawia wiele do życzenia.

    „Mister Tonight” to książka z 2018 roku, czyli jeszcze nie taka wiekowa. Opowiada prostą historię kobiety w kwiecie wieku (Hura! Nie następna młódka ;)), która cieszy się życiem i nie ma w planach się ustatkować, aż pewnego dnia, podczas świętowania swoich urodzin w barze, w którym zaszyła się z przyjaciółkami, natrafia na pewnego interesującego przystojniaka. Kate nie jest taką zwykłą książkową, idealną pięknością. Ma krągłości i jak sama o sobie mówi, lubi frytki, ale jest też pewną siebie kobietą, która potrafi o siebie zadbać w każdej sferze. Hunter? To samotny tata czteroletniej dziewczynki, który tęskni za związkiem z kobietą, ale mimo wszystko córkę stawia na pierwszym miejscu. Jest przystojny, jest zabawny i tyle. Kate i Hunter to zwykli ludzie szukający własnej drogi do szczęścia. Tacy trochę jak każdy z nas.

    Zanim przejdę do tego, co w moim odczuciu sprawia, że książka nie jest romansem najwyższych lotów, kilka słów o tym, co mi się w niej podobało. Przede wszystkim właśnie ta „zwykłość i normalność”. Oczywiście nie mam nic przeciwko książkom o współczesnych kopciuszkach i księciuniach z bajki, ale czasem już mnie drażni, gdy znów się okazuje, że główna bohaterka to chodzący ideał a główny bohater jest jeszcze wspanialszy. Tutaj bohaterowie to ludzie tacy, jak my i za to plus. Książka jest wydana tylko po angielsku, ale kolejna zaleta dla tych, którzy nie władają biegle tym językiem. Aby zrozumieć tekst wystarczy minimalna znajomość angielskiego, naprawdę bywa wręcz zbyt prost ;) To, co też raz na jakiś czas mogłabym uznać za zaletę to fakt, że książka ma zamknięte rozwiązanie. Nie musimy się domyślać, co dalej z bohaterami, bo pisarka daje nam odpowiedź na tacy. Ja osobiście lubię sobie snuć fantazje po przeczytaniu powieści i tu w zasadzie nie muszę, bo to, co zwykle sobie wyobrażam między bohaterami jest napisane w epilogu ;) Fajne jest też dojrzewanie do związku głównej bohaterki. Podoba mi się również, że absolutnie w tej powieści nie ma dramy. Czasem lubię dla odmiany przeczytać coś prostego, bez tragedii wyskakującej w najmniej spodziewanym momencie. Tak, to jest ta książka. Tu mamy jakby streszczone dochodzenie do związku dwojga normalnych ludzi i tyle. Jeśli więc chcecie przeczytać prostą książkę o miłości dwojga ludzi, którzy mogliby być nawet Waszymi sąsiadami a do tego poćwiczyć język na niezbyt skomplikowanej językowo pozycji, ta książka jest dla Was.

    Ok, to teraz już mniej słodko. Styl w książce „Mister Tonight” jest cóż… więcej niż prosty. Jest płaski i często pozbawiony emocji. Humor jest ledwowyczuwalny. Akcja jest fragmentaryczna. Fabuła jest jakby w ruchu przyspieszonym. Czasem miałam wrażenie, jakby Kendall napisała sobie powieść w punktach i tylko je trochę rozwinęła – ok, czasem niektóre powieści są przegadane, ale tutaj jest wszystkiego po prostu za mało. Za mało emocji, uczuć, akcji, interakcji. To jest książka, która niewiele wniesie w Wasze czytelnicze życie. No może poza odrobiną endorfin, bo naprawdę nie ma tu ani jednego momentu, który mógłby wzbudzić w nas głębsze emocje.

    Czy polecam pozycję? Ani tak, ani nie. Jeśli czeka Was długa podróż pociągiem w szary dzień i do nudnej pracy? Tak, weźcie tę książkę. Poćwiczycie angielski i nawet się przy tym nie spocicie :D


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


środa, 3 maja 2023

Kolejny dzień w życiu

 Kolejny taki dzień w życiu
Tyle już ich za mną
Kolejny zwykły rok
Następne wszechobecne nadzieje
Chciałabym wierzyć, że już wszystko mam
Nawet jeśli czasem nie wiem, co wokół mnie się dzieje
Kolejny wielki krok, nur po środku do głębi
W ocean wszystkich lat, które mi pisane
Za mną wszystko znam, coś się jeszcze spełni
Spośród życzeń, które prowadzą wciąż i wciąż w nieznane
Lecz dziś melancholia jak dzwonki na wietrze
Bije na alarm ze środka wątłej duszy
Czego bym chciał dziś, czego nie mam jeszcze
Miłości nigdy mniej, niech wszystko zagłuszy

Silentia

niedziela, 30 kwietnia 2023

Za co cenię, a czego nie lubię u Penelope Ward, czyli kilka słów o całokształcie jej twórczości

     Tak to jest, że nie zawsze dostajemy od życia to czego chcemy. Czasem idzie ono prosto, lekko, łatwo i przyjemnie. Innym razem ścieżki wydają się zbyt pokręcone i nierzeczywiste. Mogę o tym powiedzieć z własnego doświadczenia, ale również, gdyby ktoś mnie zapytał, co dominuje w stylu pisarskim Penelope Ward to odpowiedziałabym, że chyba właśnie ta świadomość, iż nie wszystko bywa tak proste, jak początkowo mogłoby się wydawać.

W ostatnim czasie przeczytałam kilkanaście powieści romantycznych tej autorki i już chyba dochodzę do momentu, gdy wyczerpałam jej dzieła. Zostały mi dokładnie trzy powieści a później będę już czekać aż coś nowego napisze. Sama nie wiem, jak to się stało, że ostatecznie tak się wciągnęłam w twórczość Penelope, bo początkowo nie mogłam przebrnąć przez więcej niż dwa-trzy rozdziały, ale jak już raz przełamałam się i dobrnęłam do końca pierwszej a później drugiej pozycji to, podobnie jak w przypadku Vi Keeland, z którą Penelope często pisze w duecie, nie mogłam się doczekać aż poznam każde jedno z jej dzieł.

Styl Vi i Penelope różnią się od siebie bardziej niż sądziłam po lekturze ich wspólnych książek. U Vi Keeland dominuje świetne poczucie humoru, styl jest łatwy, lekki i przyjemny nawet, gdy opowiadana historia już nie. Łatwo się w jej historie wczuć i niemal zawsze czytając coś od Vi Keeland miałam wrażenie, że jestem w środku powieści. U Penelope Ward nie miałam tak ani razu. Penelope pisze spokojniej, jakby z boku. Niby jej powieści również są w narracji pierwszoosobowej, ale tutaj ma się wrażenie, że słuchamy opowieści kogoś innego, jakiegoś znajomego, a nie, że to my jesteśmy głównymi bohaterami. Penelope pisze też w poważniejszym tonie. Poczucie humoru ujawnia się tu rzadko i jest znacznie subtelniejsze niż u Vi.

Co początkowo bardzo mnie irytowało, a co jednak nauczyłam się doceniać, gdy już się przyzwyczaiłam to fakt, że w historiach od Penelope Ward mamy niemal zawsze długą przerwę (nawet 10 letnią) w losach głównych bohaterów. Czasem jest to kilka miesięcy i jest to wtedy dla mnie bardziej do zaakceptowania, ale najczęściej są to jednak długie lata. Bohaterowie niby się kochają, ale się rozstają i tracą ze sobą kontakt. A później nagle BOOM i wracają do siebie z hukiem, często zostawiając ze złamanym sercem obecnych partnerów a nawet małżonków. W tym momencie chciałabym wspomnieć, że całkiem podoba mi się to, iż Penelope Ward pisze czasem również osobną powieść o tych właśnie porzuconych bohaterach. Tylko że nieraz psuło mi to wrażenie postaci, którą pokochałam wcześniej - jest to więc miecz obosieczny. Fajnie, że dowiadujemy się, co tam u porzuconej dziewczyny czy narzeczonej, ale gdy dochodzimy do połowy książki myślimy sobie, ale ten bohater z poprzedniej powieści był jednak dupkiem. No proszę Cię, Penelope, miej litość nad Czytelnikami i nie łam nam serc! ;) 

Czego u Penelope Ward nie lubię najbardziej? Czasem jest trochę zbyt wiele dramatów w jednej powieści. Fabuła mogłaby się obyć bez niektórych problemów i w ogóle by na tym nie ucierpiała. Bywa tak, że człowiek ma przesyt. Nieraz myślałam "Po co jeszcze to? Już zaczyna się robić zbyt wiele, jak na jedną książkę..." Myślę też, że niektórym mogłoby przeszkadzać, iż Penelope w powieściach bardzo często rozbija dobre związki, aby połączyć dawnych kochanków. Bardzo często wydaje się to trochę oderwane od rzeczywistości. I jeszcze jedno, co mnie czasem irytowało, ale co niestety już takie oderwane od rzeczywistości nie jest... Jednym z głównych powodów rozstań w pierwszych częściach powieści to po prostu nieporozumienia. Bohaterowie od Penelope Ward mają wielkie problemy komunikacyjne i to, jak w prawdziwym życiu, bywa naprawdę smutne.

W następnych postach będę wielokrotnie wracać do twórczości Penelope Ward i recenzować kolejne dzieła (nie mówię, że wszystkie na raz ;)). Są powieści, które mnie w ostatecznym rozrachunku nieco zawiodły, ale są i takie, które były miłym zaskoczeniem. Ogólnie polubiłam styl Pani Ward i jest ona moją drugą ulubioną autorką amerykańskich romansów, zaraz po Vi Keeland ex aequo z Jarilee Kaye. Penelope umieściłabym chyba na piedestale tuż obok Cecy Robson lub Jeanine Frost ;). Jednym słowem będę czytać dalej wszystko, co Penelope Ward napisze, więc chyba nie muszę dodawać, że polecam. Zwłaszcza, moi mili, że podobnie jak w przypadku Vi Keeland, wiele pozycji tej autorki ma również swoje polskie tłumaczenia :)


Ściskam i pozdrawiam

Sil



czwartek, 13 kwietnia 2023

Książka, która mnie zawiodła, jak żadna inna w ostatnim czasie, czyli historia pewnego psychopaty…

 

    Zastanawialiście się kiedyś, jak wielki wpływ na postrzeganie książki ma to, czy została ona dobrze zakwalifikowana jako gatunek literacki? Ja nie, szczerze mówiąc. Aż do zeszłego tygodnia, gdy w moje ręce wpadła wydana w 2019 roku książka Kashmiry Kamat „Psycho Billionaire”.

    Wspominam czasem o tym, że posiadam aplikację do czytania opowiadań, głównie adaptacji amerykańskich powieści. Oczywiście mowa o Chapters. Rzadko obecnie czytam tam całą historię, ale wciąż traktuję tę aplikację jako inspirację do wyszukiwania fajnych amerykańskich powieści, o których inaczej nie byłabym w stanie się dowiedzieć. Gdy pojawiła się nowa adaptacja pod tytułem „Pokręcona miłość”, oczywiście musiałam sprawdzić, co to takiego. Długo szukałam oryginału, aż wreszcie natrafiłam na Psycho Bilionera. Książka opisana była jako „mroczny romans” i cokolwiek autor miał na myśli przez użycie kategorii „romans” w przypadku oryginalnej powieści, jednego po tej lekturze jestem pewna. TO. NIE. JEST. ROMANS! Tak, to właśnie powód, dla którego chyba jeszcze nigdy nie byłam tak zawiedziona żadną książką. Nie chodzi o jakość, bo sam styl pisarski Kashmiry jest ok. Nie chodzi o brak interesującej fabuły, bo taka znajduje się w tej pozycji. Chodzi o to, że jakbym nie próbowała, nie jestem w stanie określić tej książki jako powieść romantyczną. Co to zatem jest? Nie wiem. Dreszczowiec, kryminał, powieść psychologiczna. Naprawdę nie wiem, ale tak jak pisałam wyżej - to nie jest romans. Nawet „mroczny”. Pomijając moje własne odczucia, mogę się odwołać również do samej definicji tego gatunku literatury. W dużym uproszczeniu, romans to historia prawdziwej miłości między dwojgiem ludzi, która po wielu perypetiach i cięższych, czy lżejszych momentach, kończy się najczęściej optymistycznie. Oczywiście, zdarzają się romanse ze smutnym zakończeniem (osobiście unikam ich jak ognia ;)), ale jedno jest pewne. Miłość musi być prawdziwa i głęboka.

    Ponadto wiecie dlaczego cenię happy endy? Kiedyś już chyba pisałam. W życiu jest dość smutku i bólu. Czytając tego typu książki lubię myśleć, że wszystko może skończyć się szczęśliwie, nawet jeśli nie zawsze nasza historia jest usłana różami. Nie lubię czytać o cudzym nieszczęściu tak w książkach, jak i na portalach z wiadomościami. Dziękuję, mam dość własnych kłopotów. Sięgając po książkę chcę dostać sporą dawkę nadziei. Nie oznacza to, że absolutnie nie mogę się wzruszać po drodze, ale jaki jest cel książek, które po lekturze zostawią mnie w dołku zamiast przywołać na moją twarz uśmiech?

    Zanim przejdę do krótkiego wprowadzenia do książki, która tak mnie zawiodła, chcę napisać jeszcze jedną rzecz. Gdy jeszcze lata temu czerpałam radość z oglądania filmów, był jeden gatunek, którego nie znosiłam i unikałam jak ognia. Były to opowieści o psychopatach i fanatykach. Nie ma niczego na tym świecie, czego boję się bardziej niż fanatyzmu. Dlatego filmy, a później książki tego typu były na mojej czarnej liście. I bardzo mi przykro, że przez niezbyt precyzyjny opis i bardzo kiepską klasyfikację gatunku literackiego, przeczytałam właśnie książkę o takiej tematyce…


    A teraz do rzeczy…

    Kiara, młoda dziewczyna pochodząca z przemocowego, biednego środowiska próbuje ogarnąć swoje życie. Gdy po pracy zostaje zaatakowana przez złego człowieka, inny rusza jej na ratunek. Czuje, że właśnie spotkała swojego osobistego rycerza w lśniącej zbroi i niemal momentalnie ufa mu i żywi do niego uczucia. Cóż, brzmi jak dobry początek romansu, prawda?

    Jasper – młody, przystojny milioner rusza na pomoc będącej w potrzebie pięknej kelnerce, a następnie próbuje zdobyć jej serce, pomimo różnic, które ich dzielą. Naprawdę piękny początek romansu.

    Ale to, co powyżej to tylko ciekawy, mylący wstęp. Dalej nie mamy już nic, co jest choć zbliżone do tego gatunku literackiego. Co więc mamy? Manipulacje, narcyzm, chorobliwą zazdrość, przemoc, więcej manipulacji, tajemnice… Jednostronna miłość Kiary do głównego bohatera szybko się kończy. Uczucie ze strony Jaspera od początku nie przypomina miłości, lecz raczej chorą obsesję. Pojawia się wątek matki, która okazuje się złą kobietą. Pojawia się niby światełko w tunelu w postaci brata głównego bohatera, który jednak sam w pewnym momencie ucieka się do szantażu i manipulacji… Fabuła jest rozwleczona w czasie, ale nie jest przez to ani trochę ciekawsza. Może nawet jest bardziej irytująca, bo czytamy wciąż i od nowa o tych samych manipulacjach i obsesjach. Zaczyna być naprawdę niezdrowo w treści i w końcu czytelnika trzyma przy powieści tylko nadzieja, że to wszystko zaraz okaże się złym snem...

    Niestety, choć niektórzy w swoich recenzjach piszą, że całą powieść ratuje zakończenie, bo było nieprzewidywalne i mega ciekawe i tu czekał mnie zawód. Przewidziałam je, choć do ostatniej chwili miałam nadzieję, że jednak autorka pójdzie w coś mniej oczywistego. Było naprawdę kilka okazji, by całość przywrócić na właściwy tor, by był to faktycznie romans, a nie Thriller o psychopacie, socjopacie… Ale Kashmira nie podjęła tej rękawicy. Utknęła przy tym, co było logiczne, ale co sprawiło, że cała powieść prowadziła do jednego wniosku. Zło zatriumfuje.

    Książka jest dostępna tylko w języku angielskim i nie łatwo ją znaleźć. Można czytać on line, nawet jest marne bo marne, ale automatyczne tłumaczenie na polski. Nie wspominam w tym miejscu o rozpoczętej aplikacji na Chapters, bo mam przeczucie, że będzie ona bardzo daleka od oryginału, jak to już bywało przy trudniejszych powieściach.

    Na koniec chcę dodać jedno. Gdybym była fanką powieści o psychopatach czy mocnych Thrillerów, powieść „The Psycho Bilionaire” byłaby bardzo wysoko na liście. Kashmira Kamat ma z całą pewnością talent pisarski. Jednak jako „romans”, nawet z określeniem „mroczny”? Jestem na wielkie nie.



Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



środa, 12 kwietnia 2023

Kilka słów

     Choć niezmiennie słabo sobie radzę w dni, gdy statystyki mówią, że nikt nie zajrzał na read2leep.pl jednego czy innego dnia, to jednak świadomość, że co jakiś czas odwiedzających jest więcej, jak około 250 osób w jakiś tam dzień w zeszłym tygodniu sprawia, że wciąż widzę sens w powrocie do tego mojego starego nowego hobby. Powiem szczerze, że zawsze było dla mnie budujące, gdy wiedziałam, że piszę dla kogoś jeszcze oprócz siebie samej, nawet jeśli to drugie też sprawia mi niezwykłą przyjemność. Chciałam tylko nadmienić, że moja ostatnio dłuższa przerwa nie wiązała się z brakiem chęci i pomysłów, ale niestety z szarą rzeczywistością. Gdy więc w końcu po trzytygodniowej chorobie mój syn wrócił do przedszkola, pomyślałam, że jedną z pierwszych rzeczy, które chcę zrobić to dodać nowy post na blog. 

A skoro już przy tym jesteśmy, najbliższy plan jest taki:

- A Psycho Billionaire, książka, która naprawdę bardzo mnie zawiodła, ale z innych powodów niż sądzicie ;)

- Mack Daddy od Penelope Ward, książka, która w ostatecznym rozrachunku była całkiem dobra,

- The marrige ultimatum, powieść, której spokojnie mogłabym nie czytać, bo absolutnie nic nie wniosła do mojego czytelniczego życia.

Jeśli jesteście ciekawi mojej opinii o powyższych pozycjach, zapraszam wkrótce :) Może nawet jutro? ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil


Najpopularniejsze posty :)