poniedziałek, 25 marca 2024

"Potępiona" Usagi and Diamond/ Sailor Moon fan fiction z 2012 roku :D Część 6 ;)

 

"Potępiona"

(Sailor Moon fan fiction)


Część 6.


Minęło kilka dni. Życie Usagi i Diamonda powoli zaczęło wracać do normy. Pani Chiba przestała dąsać się na swojego męża, ale wciąż głęboko w sercu skrywała jeszcze żal i jakąś nienazwaną tęsknotę. Diamond zakończył urlop i wrócił do pracy, rzucił się w jej wir wypoczęty, jednak bardziej zamyślony niż dotychczas, bardziej refleksyjny i milczący do tego stopnia, iż pewnego dnia zagadnął go w przerwie obiadowej jego dobry przyjaciel dr Rubeus Akido


  • Co cię dręczy, stary?

  • Dręczy? - białowłosy spojrzał na kolegę nieprzytomnie.

  • Nie zgrywaj się, nie jestem ślepy. Snujesz się jak cień, milczysz, nie flirtujesz z pielęgniarkami, co cię ugryzło?

  • Nic. Chyba się starzeje – zaśmiał się w odpowiedzi.

  • Akurat... Gdyby nie to, że wiem jaki masz stosunek do takich spraw, powiedziałbym, że jesteś nieszczęśliwie zakochany – Rubeus klepnął przyjaciela po ramieniu, zaś białowłosy mężczyzna mało nie zadławił się kawą, którą akurat łyknął.

  • Daj spokój, to niedorzeczne.

  • Mów co chcesz, ale tak to właśnie wygląda.


Przez chwilę jedli w milczeniu obiad i Rubeus już miał zmienić temat, gdy nagle jego przyjaciel wstał od stolika i położył mu rękę na ramieniu.


  • Nawet jeśli tak jest... Sam użyłeś słowa „nieszczęśliwie”, więc nie wracajmy więcej do tego - mruknął niespodziewanie smutno, po czym zdecydowanym krokiem odszedł.



**


Miesiąc później...


Usagi nie wiedziała, czy jest bardziej wściekła, czy smutna. Właśnie kończyła 33 lata i wyglądało na to, że swoje urodziny spędzi w samotności. Nie mogła w to wszystko uwierzyć, nawet jeżeli dwa tygodnie wcześniej mówiła mężowi i córce, że nie ma nic przeciwko ich wyjazdowi w góry na przełomie czerwca i lipca. Myślała po prostu, że planują dla niej jakieś przyjęcie- niespodziankę, jak to już bywało. Konsekwentnie więc odmówiła swoim przyjaciółkom „babskiego spotkania” i zdziwiła się, gdy rano otrzymała telefon z życzeniami od matki, bo spodziewała się, że będzie na tym wyimaginowanym przyjęciu. Jak zwykle od wielu lat, rozmowa była raczej zimna i „z obowiązku”, bo choć Usagi dawno przestała już uważać Ikuko za ladacznicę, nie mogła wyzbyć się z wnętrza tej dziwnej bariery, którą kiedyś wybudowała przed matką... i jej mężem.

Dochodziła już godzina dwudziesta pierwsza a dom ciągle świecił pustkami. Kolejne telefony od przyjaciół i krewnych, tylko utwierdzały ją w przekonaniu, że o niespodziewanym przyjęciu urodzinowym może zapomnieć. Teraz zaś ukoronowaniem jej złych przeczuć stała się krótka rozmowa, którą odbyła z mężem


  • Jak urodziny, UsaKo?

  • Dobrze... A wy? Jak się bawicie?

  • Świetnie, byliśmy dziś z Chibi na nartach wodnych. Wspaniale sobie radziła.

  • Cieszę się, ucałuj ją ode mnie.

  • Jasne. To dobranoc.

  • Dobranoc.


Sama nie wiedziała, jak to się dzieje, że jeszcze nie ryczy wniebogłosy, ale uznała, że dłużej nie wytrzyma w domu, jeżeli ten stan rzeczy ma się nie zmienić. Szybko, z zaciętą miną, pobiegła na górę i przebrała się w jakąś ładną sukienkę. Uczesała się, zrobiła nienaganny makijaż, po czym wyszła, aby należycie uczcić fakt, iż jest już o rok starsza.


**



Był późny letni wieczór, gdy Diamond rozstał się z kolegą pod ich ulubioną siłownią i wolnym krokiem szedł do zaparkowanego nieopodal samochodu. Z oddali dochodziły go dźwięki jakiejś muzyki. Wiedział, iż w pobliżu jest klub muzyczny, jednak takie miejsca jak to, nigdy go nie pociągały. Wrzucił torbę do bagażnika i zatrzymał się jeszcze, aby zapalić. Oparty plecami o drzwi samochodu, refleksyjnie spoglądał w dal, na światła miasta.

Papieros dopalił się i już miał wsiąść do wnętrza swojego wozu, lecz w tym momencie w oddali mignęła mu znajoma twarz. Zaintrygowany zamknął z powrotem samochód i podszedł kilkanaście metrów. Tak, znał tę sylwetkę, która właśnie zniknęła we wnętrzu nocnego klubu, na który przed chwilą on sam nawet nie zwrócił większej uwagi. Dopiero w tym momencie zmienił zdanie i wszedł za nią.

Usagi siedziała przy barze i póki co zamawiała sobie pierwszego drinka. Zdziwiła go tym, bo chociaż właściwie prawie jej nie znał, nigdy nie podejrzewałby tej kobiety o podobne zamiłowania. Czyżby zbyt pochopnie ją ocenił i wyidealizował ją w myślach? Nie mógł się powstrzymać, aby tego nie sprawdzić. Podszedł i również usiadł przy barze, tuż obok niej


  • Usagi Chiba, witaj.

  • Diamondo-san – spojrzała na niego jakimś takim zamglonym wzrokiem – Cóż za niespodziewane spotkanie.

  • Tak... Jak twoje biodro? - uśmiechnął się uprzejmie.

  • Dobrze, już prawie nie ma śladu po tamtym bordowym paskudztwie. A co u ciebie?

  • W porządku. Czekasz pewnie na kogoś?

  • Nie – jej zdecydowany i zimny ton zadziwił go, bo właściwie spodziewał się zupełnie innej odpowiedzi.

  • O. Samotna wyprawa do knajpy? Ciekawe...

  • To nie jest ciekawe, Diamondzie. Powiedziałabym, że to nieciekawe, okropne i wkurzające. Ale nie powiem tego. W końcu dziś miał być piękny wieczór.

  • Co się dzieje? – dopiero teraz zobaczył, jak zaciska palce na szklance pełnej kolorowego płynu, a później bez namysłu podnosi ją do ust i wybija koktajl duszkiem – Chcesz się upić w samotności?

  • Nikogo nie obchodzi, czy jestem sama, czy nie – syknęła, ale zaraz odchrząknęła i zarumieniła się lekko – Wybacz, nie powinnam się na tobie wyżywać.

  • Nie szkodzi... Chodź, przejdziemy się – westchnął i rzucił na bar banknot, aby zapłacić za jej drinka, po czym nie czekając na odpowiedź pociągnął kobietę za rękę.


Spacerowali po okolicy dość długo. Początkowo Usagi konsekwentnie odmawiała opowiedzenia, co właściwie się stało, że jest w takim miejscu i takim strasznym humorze, lecz gdy mężczyzna zaniechał już pytań, nagle zaczęła mówić sama. Opowiedziała mu o swoim zawodzie. O tym, że dziś ma urodziny i spodziewała się czegoś miłego ze strony swoich najbliższych oraz przyjaciół, tymczasem została zupełnie sama. A gdy już zaczęła mówić nie poprzestała na tym jednym. Mówiła dalej. O tym, jak bardzo zależna jest od męża, jak on ją traktuje – jak przedmiot, o córce, która również nie widzi świata poza ojcem a ją samą traktuje jako rodzica drugiej kategorii, o ojcu, który jej nienawidzi, o matce, z którą nie może zbudować żadnych relacji, po tym jak kiedyś ją potępiła za zdradę i o wszystkich innych swoich niepowodzeniach. Zaś Diamond tylko milczał, tylko słuchał, aż do momentu, gdy usłyszał ostatnie zdanie


  • Mam beznadzieje życie, Diamondzie, naprawdę nie ma o czym mówić...

  • Owszem, nie jest ciekawe, ale cóż. Moim zdaniem sama jesteś temu winna.

  • Co? - zamurowało ją, spodziewała się raczej jakiegoś zrozumienia, pocieszania. Przystanęła momentalnie, czując, jak jej ciało zaczyna drżeć a łzy wypełniają oczy.

  • Nikt ci nie każe żyć z człowiekiem, którego nie kochasz i, który traktuje cię w ten sposób. Nikt ci nie każe znosić zachowania córki. Relacje z rodzicami możesz odbudować, a przed przyjaciółmi sama uciekasz, ciągle tylko dostosowując się pod męża.

  • Jak śmiesz? - zapłakała chcąc uciec, ale nagle przytrzymał ją mocno chwytając za rękę.

  • Śmiem i powiem jeszcze więcej. Dam ci teraz jedną i niepowtarzalną szansę, aby to wszystko odmienić. Nie mówię, że wszystko ma się zmienić od razu, ale to jedyna szansa, aby zacząć – przyciągnął ją do siebie – Zdaje się, że zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia, choć nie wiem jak to się stało... Pragnę cię odkąd pierwszy raz cię zobaczyłem w deszczu obok mojego auta. Nawet nie wiesz jak bardzo… Ale co z tego wyniknie zdecydujesz sama, w tym momencie.... Zaryzykuj i zacznij żyć lub pogódź się ze swoim życiem, ale wtedy nie masz prawa do narzekań. Decyzja jest twoja.


To mówiąc musnął jej wargi swoimi, po czym odszedł na parę kroków i przypatrywał się jej z poważną miną. Nie musiał długo czekać, by znów poczuć jej drżące ciało przy swoim...


Cdn. 


fot. Sil



niedziela, 24 marca 2024

"Potępiona" Usagi and Diamond/ Sailor Moon fan fiction z 2012 roku :D Część 5 ;)

     

Jeszcze chwilkę, już kończymy ;) 

Dziś słoneczny dzień, choć miało lać, ale za to zimno i wietrznie w moim mieście. Rwę się do postów innego rodzaju, ale nie chcę przerywać ciągu wspominkowej "Potępionej". 

Ściskam i pozdrawiam

Sil


"Potępiona"

(Sailor Moon fan fiction)


Część 5.


Dziwnie się czuła, gdy dojechali wreszcie do miejsca docelowego. Diamond wjechał na podziemny parking, po czym otworzył Usagi drzwi i pomógł jej wysiąść.


  • Tam jest winda – wskazał ręką, aby poszła przodem.


Gdy dźwig nadjechał, nacisnął przycisk, dzięki któremu już po chwili znaleźli się na ostatnim piętrze.



  • Wysoko – skomentowała, nie bardzo mogąc znieść przejmująca ciszę.

  • Tak lubię. Im wyżej – tym lepiej. Zresztą sama zobaczysz, jaki mam widok z tarasu.


Po kilku minutach mogła faktycznie podziwiać panoramę miast. Była przepiękna. Czuła, że mogłaby tak stać i patrzeć godzinami, gdy nadszedł Diamond niosąc jakieś wysokie szklanki z napojami.


  • Dziękuję – uśmiechnęła się przyjaźnie, lecz zaraz zatonęła w jego spojrzeniu. Było niesamowite. Fioletowe i przenikliwe. Nigdy wcześniej nie widziała podobnego koloru tęczówek.

  • Proszę – również się uśmiechnął.


Chwilę postali w milczeniu, upijając każde po kilka łyków ze swoich szklanek. Po paru minutach jednak zerwał się niespokojny, wiosenny wiatr i trzeba było wracać do środka. Usagi usiadła na kanapie mężczyzny, zaś ten zgodnie z obietnicą poszedł przygotować siatki z jej zakupami.


  • Proszę – wrócił po chwili i ułożył zakupy w pobliżu kobiety – A teraz pokaż mi te sińce – zarządził.

  • Och, głupstwo – zaśmiała się nerwowo – Nie przejmuj się tym, same zejdą.

  • Oczywiście, ale potrwa to dość długo. Poza tym, chciałbym zobaczyć, jak poważnie cię poturbowałem – odparł poważnie.

  • Daj spokój, przecież to nie była twoja wina – odsunęła się, gdy usiadł wreszcie przy niej na kanapie.


Mężczyzna nie dał się zbyć i przytrzymał ją w miejscu, gdy znów chciała uciec. Jeszcze chwilę tłumaczył, a gdy Usagi w dalszym ciągu wzbraniała się zmieszana, wreszcie unieruchomił ją ramieniem i ostrożnie podciągnął spódnicę do góry. Przełknął ślinę na widok naprawdę pięknych i zgrabnych nóg. Powoli przesunął wolną ręką w pobliżu obolałych miejsc


  • Paskudny krwiak – głos miał zachrypnięty, gdy to mówił – Dobrze, że to obejrzałem, bo masz naprawdę nieładnego krwiaka na biodrze. Będziesz musiała robić okłady i smarować maścią, którą zaraz ci dam...



Usagi nie mogła oddychać, gdyż mężczyzna wciąż przytulał ją całą do siebie. Opuszkami palców gładził jej skórę wokół obolałego miejsca, ale przestał się już w nie wpatrywać. Teraz swoje filetowe spojrzenie skupił na jej zlęknionej, ale również zafascynowanej twarzy.


  • Di... - pisnęła, nie umiejąc z wrażenia wypowiedzieć całego imienia białowłosego, gdy ten musnął nagle ustami jej wargi – proszę...

  • Jesteś taka piękna – szepnął przejęty – Nieziemsko...

  • Proszę, puść mnie...


Dopiero w tym momencie oprzytomniał nagle i przypomniał sobie, że przecież ta kobieta ma rodzinę. Przed oczami stanęło mu zdjęcie jej córki, które widział wieczór wcześniej i opamiętał się resztkami sił.


  • Przepraszam... - chrząknął i odsunął się na bezpieczna odległość – Nie wiem, co mnie napadło...


Usagi momentalnie poprawiła spódnicę, lecz nie umiała wciąż przestać patrzeć w twarz mężczyźnie.


  • Wybacz, zafascynowałaś mnie. Zupełnie straciłem poczucie rzeczywistości – przeczesał włosy palcami, próbując uspokoić walące w piersi serce.

  • Rozumiem... - serce Usagi również wciąż jeszcze niespokojnie kołatało – Nie przejmuj się.

  • Chyba będzie lepiej, jeśli odwiozę cię do domu – mruknął, wstając wreszcie z kanapy.

  • Nie – pokręciła zdecydowanie głową, w jej głosie usłyszał jakiś żal - Chyba będzie lepiej, jak po prostu sobie pójdę. Dziękuję ci za wszystko, naprawdę miło było cię poznać...



Nie odpowiedział, ale odprowadził ją w milczeniu do drzwi.


  • Wspaniale jest wiedzieć – dokończyła tuż przed wyjściem - że istnieją jeszcze na świecie tacy mężczyźni.


I już jej nie było.

Cdn.

fot. Sil



sobota, 23 marca 2024

"Potępiona" Usagi and Diamond/ Sailor Moon fan fiction z 2012 roku :D Część 4 ;)

 

"Potępiona"

(Sailor Moon fan fiction)


Część 4.


Gdy Usagi obudziła się następnego dnia, w domu nie było już nikogo. Od niechcenia zerknęła na budzik przy łóżku


  • Matko, już południe!


Zerwała się z łóżka i aż syknęła z bólu. Dopiero teraz pamięć zaczęła wracać i przypomniała sobie wszystkie zdarzenia poprzedniego dnia. Westchnęła nieznacznie. No tak, Mamoru pewnie jej nie obudził, bo wciąż byli pokłóceni, zaś budzika zapomniała wczoraj nastawić. Ostrożnie zaczęła iść w kierunku łazienki. Rozebrała się i skrzywiła widząc sporych rozmiarów sińca na udzie i podobnego na biodrze.


  • Niech to, ale się potłukłam.


Wzięła szybki prysznic i powoli zeszła do kuchni. Otworzyła lodówkę, lecz niewiele było tam do jedzenia.


  • No tak, siatki wypadły mi podczas wypadku... Będę musiała zaraz iść po jakieś zakupy – westchnęła zrezygnowana i trochę zła.


Pomyślała, że może dla odprężenia umówi się jeszcze z którąś ze swoich przyjaciółek. Mako i Minako, podobnie jak ona, były paniami domu, więc pomimo iż była dziś środa, miała nadzieję, że spotkanie będzie możliwe. Odszukała swoją torebkę, jednak nigdzie nie mogła znaleźć telefonu komórkowego.


  • Dziwne... - mruknęła do siebie, próbując przypomnieć sobie, gdzie on może być.


Podeszła do przedpokoju i sprawdziła w kieszeni kurtki, lecz i tam nie znalazła aparatu.


  • Kurcze... czyżbym telefon również zgubiła podczas wypadku? A może zostawiłam w szpitalu?



Nerwowo zaczęła zastanawiać się, gdzie jeszcze mogła zapodziać komórkę, lecz z zamyślenia wyrwał ją nagły dzwonek do drzwi. Pokuśtykała w tamtą stronę i zamarła, gdy zobaczyła, kto stoi na progu.


  • Witaj... Usagi Chiba, tak?


Białowłosy mężczyzna o przenikliwym fioletowym spojrzeniu i zniewalającym uśmiechem ukłonił jej się nieznacznie, jednak w taki sposób, iż mimowolnie spąsowiała.


  • Tak... To Pan pomógł mi wczoraj, gdy wbiegłam pod samochód? - zmieszała się i zaprosiła go gestem do środka – Zdaje się, że jest pan lekarzem.

  • Diamondo Kanashi – wyciągnął ku niej dłoń – Diamond wystarczy zresztą.

  • Usagi... miło mi.

  • Cieszę się, bo mnie również jest miło. W końcu to pod koła mojego samochodu wbiegłaś, dobrze więc widzieć cię całą i zdrową, mam nadzieję...

  • Właściwie tak...Napijesz się czegoś?

  • Nie chcę sprawiać kłopotu.

  • Daj spokój. Kawę, herbatę?

  • Wszystko jedno, zrób mi to co sobie... I przy okazji – z kieszeni płaszcza wyjął jakiś przedmiot i podał jej z uśmiechem.

  • Moja komórka! A więc zgubiłam ją w twoim samochodzie. Tak się cieszę!

  • Mam w domu jeszcze twoje zakupy, ale nie zabrałem ich, bo nie wiedziałem, czy uda mi się teraz cię odszukać.

  • A, tym się nie przejmuj.


Zaśmiała się słodko, po czym zaprowadziła gościa do salonu i zaraz wróciła z imbrykiem oraz dwiema ozdobnymi filiżankami do herbaty.


  • Mam nadzieję, że lubisz jaśminową – uśmiechnęła się, gdy w pokoju rozniósł się delikatny kwiatowy zapach.

  • Przyznam szczerze, że chyba nigdy takiej nie piłem.

  • O? naprawdę? To jedna z moich ulubionych....


Przez jakiś czas rozmawiali spokojnie, jakby znali się od wieków. Śmiali się, żartowali, ale było coś jeszcze. Usagi poczuła się lekko niepewnie, gdy zdała sobie sprawę, jak pełne fascynacji spojrzenia posyła jej tamten mężczyzna.


  • To co? Chodźmy.

  • Słucham? - wyrwana z zamyślenia, nie bardzo wiedziała dlaczego w tym momencie jej gość stoi i wyciąga do niej rękę.

  • No... jedziemy do mnie po twoje zakupy oraz jakąś maść na te twoje potłuczenia, nie słuchałaś?

  • Przepraszam, zamyśliłam się. Nie rób sobie kłopotu – znów się zarumieniła – Wpadnę po te rzeczy przy okazji.

  • To żaden kłopot, Usa-chan – nachylił się i ujął jej obie dłonie. Momentalnie podniósł ją z kanapy – To przyjemność.

Cdn. 

fot. Sil




piątek, 22 marca 2024

"Potępiona" Usagi and Diamond/ Sailor Moon fan fiction z 2012 roku :D Część 3 ;)

    

     I pomyśleć, że te 12 lat temu ludzie to czytali i jeszcze chcieli więcej! 😂😅 Podzieliłam niniejszy fanfic na 7 części, więc jeszcze kilka dni ;) 


Ściskam i pozdrawiam

Sil


"Potępiona"

(Sailor Moon fan fiction)


Część 3.


Na obrzeżach miasta, w domu państwa Chibów, atmosfera tego dnia nie była ciepła ani rodzinna. Usagi, która dopiero co wróciła do domu z wypisem ze szpitala w dłoni, nie odzywała się do swojego męża. On nie odzywał się do niej, a wszystkiemu przyglądała się z pewnej odległości pewna różowowłosa nastolatka. To ona co i rusz próbowała załagodzić napiętą sytuację między leżącą na kanapie z kubkiem herbaty matką, a ojcem ostentacyjnie przeglądającym jakieś papiery przy stole.


  • Mamo nie możesz się gniewać na tatę za to, że miałaś wypadek – spróbowała ponownie ChibiUsa.

  • Owszem, kochanie. Za to się nie gniewam – mruknęła Usagi – Gniewam się za co innego i tata dokładnie wie, za co. Proszę daj już temu spokój.

  • Nie wiem, UsaKo, za co się na mnie gniewasz – z drugiej części pokoju doszedł ich zimny głos pana domu – Póki co żaden z zarzutów, którymi mnie uraczyłaś, nie był trafny.


Usagi nie zareagowała, nie miała już siły tłumaczyć. Wzruszyła tylko ramionami, przewróciła się na drugi bok i syknęła z bólu. Miała lekko stłuczoną nogę. Z każdą chwilą odczuwała to mocniej.


  • W epikryzie przeczytałem, że nic ci nie jest – skomentował jej jęk obrażony małżonek – Więc nie rób teraz z siebie ofiary.


Usagi drgnęła słysząc te niesprawiedliwe słowa. W jej oczach stanęły łzy


  • Dlaczego w ogóle mnie nie szanujesz? Dla ciebie liczy się tylko twoja córka. Mnie masz gdzieś!

  • Nie wciągaj w to naszej córki! Chibi, kochanie, idź proszę do swojego pokoju.

  • Dobrze, tato.


Urażona słowami matki dziewczynka, faktycznie zaraz poszła do swojego pokoju. Nie mogła się jednak powstrzymać przed podsłuchiwaniem.


  • Proszę, teraz możesz jeszcze raz wyrzucić z siebie te bezpodstawne pretensje, a ja na nie bezzwłocznie odpowiem.

  • Bezpodstawne? Mamoru, jak możesz? Miałam wypadek, bo rozmawiałam z tobą przez telefon, w drugiej ręce niosłam kilka ciężkich siatek z zakupami, lało jak z cebra i nie widziałam dokąd idę. Uniknęlibyśmy tego wszystkiego, gdybyś przyjechał po mnie tak, jak się umawialiśmy i razem pojechalibyśmy po naszą córkę do szkoły. Czy to tak trudno zrozumieć?

  • UsaKo, twoje zarzuty są śmieszne. Miałaś wypadek, bo jesteś gapą i zamiast spokojnie iść do domu musiałaś kłócić się ze mną przez telefon. Przypominam ci, że podobne zdarzenia mają miejsce na co dzień i naprawdę nie rozumiem, dlaczego akurat teraz jesteś tak obrażona.

  • Może dlatego, że tym razem wylądowałam w szpitalu i troskliwie zajął się mną jakiś obcy mężczyzna, podczas gdy mojemu mężowi nie chciało się nawet stawić na wcześniej umówione spotkanie czy też chociażby odebrać mnie ze szpitala! - warknęła, po czym wstała z kanapy i lekko kulejąc udała się prosto do sypialni. Mamoru nie poszedł za nią.



**



Diamand wziął prysznic, po czym rozsiadł się w fotelu w swoim domowym gabinecie, z kieliszkiem koniaku, papierosem i plikiem papierów. Musiał je przejrzeć i wolał to zrobić od razu, zamiast później wracać do nich podczas urlopu. W najbliższym tygodniu zamierzał jak najbardziej odseparować się od wszystkich swoich obowiązków, dlatego też odprężywszy się podczas kąpieli, od razu zajął się tą dokumentacją. Skończył po około dwóch godzinach i zadowolony z siebie, przeciągnął się nieznacznie. Postanowił, że teraz może sobie pozwolić na kolejnego drinka. Przechodząc przez salon w kierunku kuchni, w której zostawił w połowie pełną butelkę trunku, kątem oka dojrzał kilka siatek leżących na podłodze pod ścianą. Dopiero teraz przypomniał sobie, że gdy wrócił do domu zostawił tam reklamówki kobiety, której o mało co nie przejechał. Podszedł do nich, nie bardzo wiedząc, co właściwie z nimi zrobić. Zajrzał do pierwszej torby. Nic ciekawego, jakieś pieczywo, nabiał, trochę warzyw. W drugiej znalazł kosmetyki, między innymi męskie. W następnej torbie były jakieś ręczniki. Już miał ją odłożyć na bok, gdy spomiędzy nich coś przykuło jego uwagę. Sięgnął po rzecz i już po chwili trzymał w ręce elegancki, kobiecy telefon komórkowy.


  • Ciekawe... - mruknął, chowając przedmiot do kieszeni.


Dopiero teraz wziął do ręki torbę z żywnością i włożył większość produktów do lodówki. Nalał sobie też wreszcie upragniony kieliszek koniaku i wrócił do salonu, gdzie zajął miejsce na kanapie. Teraz sięgnął po telefon Usagi i po chwili namysłu rozsunął aparat.

Musiała się jeszcze nie zorientować, iż go zgubiła, gdyż karta sim wciąż nie była zablokowana. Przez chwilę przyglądał się fotografii na pulpicie telefonu. Przedstawiała Usagi z jakąś dziewczynką. Wnioskując na podstawie podobieństwa – córką kobiety.


  • Ładna, choć nie przerosła urodą matki – przeszło mu przez myśl.


Odszukał folder ze zdjęciami i przejrzał kolejne kilka fotografii. Na jednej zatrzymał się dłużej, gdyż przedstawiała kobietę prawdopodobnie z mężem. Skrzywił się widząc wysokiego, ponurego bruneta. Teraz przejrzał numery ostatnio wybierane. Zdaje się, że tuż przed wypadkiem rozmawiała z mężem. Nie trudno było się zorientować, gdyż tak właśnie został nazwany kontakt. Po prostu „mąż”. Oprócz tego znalazł „córka” , „mama”, „ojciec” i „brat” a także mnóstwo rożnych imion i nazwisk. Wahał się, czy by od razu nie zadzwonić pod numer męża kobiety, lecz gdy zauważył, iż jest dobrze po północy, poniechał tego pomysłu.


  • Rano... - mruknął i odłożył aparat na stolik.


Tej nocy miał wyjątkowe sny.

Cdn. 


fot. Sil


czwartek, 21 marca 2024

"Potępiona" Usagi and Diamond/ Sailor Moon fan fiction z 2012 roku :D Część 2 ;)

 

"Potępiona"

(Sailor Moon fan fiction)


Część 2.



Trzy i pół roku wcześniej...


Pewna niewysoka blondynka pospiesznie stawiała kroki próbując instynktownie omijać wszystkie napotkane po drodze kałuże. Nie mogła zwracać na nie zbyt wielkiej uwagi, gdyż niewiele widziała spod przepastnego kaptura kurtki, w dodatku jedną ręką ściskała kilka siatek z zakupami, drugą zaś trzymała tuż przy uchu telefon komórkowy. Co i rusz krzyczała coś do niego, próbując rozładować swoje negatywne emocje. Humor blondynki popsuł się dopiero przed momentem, gdy zrobiwszy ciężkie zakupy dowiedziała się od męża, iż nie da rady przyjechać po nią do centrum handlowego, w którym się umówili. Przedłużyła mu się rzekomo konferencja, a przecież priorytetem było, aby odebrał w taką pogodę ich trzynastoletnią córeczkę ze szkoły. W końcu ChibiUsa za nic nie mogła zmoknąć, zaś Usagi,jako troskliwa matka, powinna to zrozumieć


  • Ale Mamo-chan, przecież Chibi jest pod dachem – krzyczała wściekła małżonka – Wie, że mamy po nią przyjechać, nic by się nie stało, gdyby parę minut poczekała.

  • UsaKo, nie marudź, proszę. Jesteś taka samolubna. Jak możesz przedkładać swoją wygodę nad dobro naszej córki?

  • Mamoru, co ty gadasz? Nic nie przedkładam! Po prostu mam ciężkie zakupy, nie mam parasola i leje jak z cebra, a ChibiUsa jest pod dachem i jakby poczekała kwadrans, nic by jej się nie stało.

  • Na pewno ma dużo nauki! Muszę kończyć, porozmawiamy w domu!

  • Mamo-chan, zaczekaj!


Wściekła blondynka z impetem wrzuciła telefon do jednej z toreb z zakupami i zacisnąwszy zęby, przyspieszyła kroku. Nawet nie zauważyła w tym deszczu, że właśnie doszła do skrzyżowania. Usłyszała gwałtowne trąbienie, własny krzyk i pisk gwałtownie skręconych kół nadjeżdżającego samochodu. Lekko uderzona odleciała w tył, jednak nie straciła przytomności.


  • Nic pani nie jest?


Z czarnego sportowego samochodu wybiegł jakiś mężczyzna, ale nie widziała go dobrze, gdyż deszcz zalewał jej oczy.


  • Nie wiem... - szepnęła, nie bardzo wiedząc, co właściwie powinna teraz zrobić. Wstać? Położyć się? W głowie jej szumiało.

  • Zadzwonię po pogotowie – usłyszała zdecydowany głos tamtego.

  • Nie, nie! - oprzytomniała w jednej chwili i spróbowała poderwać się z ziemi, ale zakręciło jej się w głowie i klapnę z powrotem w sporą kałużę.

  • Spokojnie! Co pani wyprawia?

  • Muszę wracać do domu – wymamrotała.

  • Nic z tych rzeczy! Trzeba sprawdzić, czy wszystko w porządku. Cholera, telefon zamókł – zaklął pod nosem.

  • Nie, nie trzeba. Muszę wracać do domu – zaczęło powtarzać w kółko wciąż czując, że nogi ma jak z waty oraz, że nie da rady teraz nigdzie iść.


Mężczyzna zaklął jeszcze raz widząc, w jak wielkim szoku jest nieznajoma i uznał, że decyzję musi podjąć sam. Wstał, podniósł kilka siatek leżących w ich pobliżu i wrzucił do swojego samochodu. Teraz przyszła kolej na potrąconą kobietę, która oszołomiona nie broniła się, gdy ujął ją w ramiona. Nieznajomy posadził ją delikatnie na przednim siedzeniu swojego samochodu, zapiął pas i odchylił nieco fotel, po czym pospiesznie usiadł za kierownicą.

W kilka minut później zatrzymali się przed sporym, rozświetlonym gmachem. Mężczyzna wysiadł z samochodu i spróbował wziąć Usagi na ręce


  • Dokąd mnie zabierasz? - zaprotestowała, łapiąc się kurczowo fotela.

  • Do szpitala. To dobry szpital, nie martw się – uspokoił widząc, jak bardzo jest zdenerwowana.

  • Ale ja muszę wracać do domu.

  • Wrócisz, ale najpierw trzeba cię zbadać.


Nie dyskutował dłużej. Już po chwili niósł blondynkę do jasnego wejścia.


  • Diamondo! – zawołała jakaś kobieta na widok białowłosego, wysokiego mężczyzny wchodzącego do budynku z jakąś przemoczoną, zabłoconą kobietą na rękach – Co się stało?

  • Wyskoczyła mi prosto pod koła. Nic jej raczej nie powinno być, bo zdążyłem odbić, ale zdaje się, że jest w szoku. Zróbcie standardowe badania – EKG, rentgen kręgosłupa, badanie krwi. Do tego 10 jednostek relanium i jakaś kroplówka z elektrolitami. Niech obejrzy ją doktor Akido.

  • Oczywiście, doktorze Kanashi. Jak nazywa się pacjentka?

  • Nie wiem, tu masz jej torebkę. Ja muszę teraz biec, bo już jestem spóźniony, ale zajrzę po konferencji, by sprawdzić czy wszystko z nią w porządku.


Usagi, którą od momentu wniesienia jej do szpitala zaczęło zajmować się kilkoro ludzi, dopiero teraz ocknęła się z zadumy. Wyciągnęła rękę w kierunku wychodzącego pośpiesznie Diamonda


  • Nie zostawiaj mnie! - zawołała.

  • Muszę, ale nie martw się. Wszystko będzie dobrze. Jesteś w dobrych rękach – odpowiedział uspokajająco, po czym zniknął za drzwiami.


**


Trzy godziny później..


Był już późny wieczór i szpital na obrzeżach jednej z największych dzielnic Tokio powoli zapadał w sen. Mimo to w pewnym momencie drzwi do głównego gmachu otworzyły się i stanął w nich białowłosy mężczyzna. Przetarł zmęczone oczy opuszczeniami palców, po czym skierował się na dobrze znany sobie oddział. Zatrzymał się dopiero, gdy stanął twarzą w twarz z dyżurną pielęgniarką.


  • Miruko-san, przywiozłem tu parę godzin temu pacjentkę z wypadku. Niewysoka blondynka około trzydziestki, nie wiesz co z nią? - zapytał zmęczonym głosem.

  • Dobry wieczór, doktorze.


Ciemnowłosa pielęgniarka uśmiechnęła się w stronę przystojnego lekarza, obciągając na zgrabnej figurze krótki fartuszek.


  • Obawiam się, że pół godziny temu Pani Chiba Usagi została wypisana.

  • Kto? A tak... Tak szybko? - zdziwił się.

  • Mam adnotację, że na własne życzenie. Doktor Akido podpisał zgodę. Wszystkie wyniki były w normie.

  • Co za uparta kobieta. Mogła poleżeć chociaż do rana na obserwacji – westchnął białowłosy – Dzięki za informację. A dr Akido jest jeszcze w pracy?

  • Nie, doktorze. Wyszedł dosłownie przed chwilą.

  • Dziękuję i dobranoc.


Mężczyzna zawrócił w stronę wyjścia. Nie miał tego dnia dyżuru, mógł więc spokojnie pojechać do siebie i odpocząć. Wsiadł do samochodu, przez chwile zastanawiając się, czy nie jest zbyt zmęczony, aby prowadzić, jednak uznał, że da jeszcze radę.

Dzień miał dość ciężki. Najpierw rano w szpitalu spory ruch. Miał mnóstwo nowych pacjentów. Jako chirurg przyzwyczajony był do pracy na wysokich obrotach, ale tego dnia odczuwał po prostu przemęczenie organizmu. Później, gdy spóźniony jechał na ważną konferencję, na której był głównym prelegentem, miało miejsce zdarzenie z tamtą kobietą... Nic jej na szczęście nie było, ale i tak żałował, iż nie mógł osobiście sprawdzić stanu jej zdrowia. W dodatku wciąż przed oczami widział jej obraz. Była bardzo piękna.


  • Cóż... tę sprawę i tak mamy już za sobą – westchnął - Całe szczęście od jutro tydzień urlopu...


Wreszcie wjechał na podziemny parking, lecz gdy odchylił siedzenie, aby zajrzeć na tył auta i zabrać swoją marynarkę oraz płaszcz i teczkę zaklął pod nosem. Na tylnej kanapie oprócz jego rzeczy spoczywało jeszcze kilka mokrych i zabłoconych siatek. Ostatecznie, nie widząc innego wyjścia, zabrał je po prostu ze sobą.


Cdn.


fot. Sil


środa, 20 marca 2024

"Potępiona" Usagi and Diamond/ Sailor Moon fan fiction z 2012 roku :D Część 1 ;)

  

   Hej, Kochani! Dziś dla odmiany postanowiłam dać Wam pewną ciekawostkę. Pamiętacie, jak pisałam, że zaczynałam swoją przygodę z blogowaniem od publikowania własnych fan fiction (głównie do anime Sailor Moon aka "Czarodziejka z Księżyca")? Postanowiłam w ramach przerywnika wrzucić Wam jeden z moich krótszych fan fiction z 2012 roku (Uwaga! Był publikowany przeze mnie w 2012 roku pod innym pseudonimem!). Troszkę się pośmiałam, gdy to znalazłam i przeczytała. 

    Muszę podzielić tekst na kilka części, bo jest za długi, aby wrzucić na raz, ale będę wrzucać go przez kilka dni po fragmencie, więc długo to nie zajmie. 

    Dajcie znać w komentarzach czy wiadomości prywatnej, czy też się ubawiliście tak, jak ja. Geez, ale miałam wtedy dziwaczny styl :D.

    Oczywiście za kilka dni wrócimy do recenzji ;)!


Ściskam i pozdrawiam

Sil



"Potępiona"

(Sailor Moon fan fiction)


Część 1. Prolog


    Jeszcze nigdy, tak wyraźnie jak wtedy, nie widziałam we wspomnieniach matki biegnącej gdzieś przed południem, takiej innej niż zwykle. Dojrzałam ją wówczas przypadkiem. Miałam zaledwie siedemnaście lat, głowę pełną ideałów i... marzeń. To właśnie te ostatnie sprawiły, że musiałam biec ze szkoły z powrotem do domu po zapomnianą pracę zaliczeniową. Nigdy po nią nie dotarłam...

Matka wyglądała inaczej niż zawsze, może to właśnie przykuło moją uwagę? Ten nienaganny strój, brak fartucha, pełny makijaż, brak ciężkich siatek z zakupami w wypielęgnowanych, jak nigdy, dłoniach. Lakier na paznokciach skrzył się w promieniach wiosennego słońca tak, iż ledwo ją rozpoznałam. Poszłam za nią kierowana impulsem, właściwie nie miałam na to czasu. Już wtedy w głowie gdzieś zakołatało stare porzekadło: podsłuchujący nigdy nie usłyszy dobrych wieści. Pokierowała mną po prostu ciekawość, gdzie taka inna Ikuko leci jak na skrzydłach o jedenastej przed południem? Więc poszłam, zakradłam się i zobaczyłam.

Matka kochała naszą rodzinę, dziś to wiem. Ale wtedy zbyt silny dla mnie wstrząs spowodowało jej nagłe wtulenie się w tors jakiegoś przystojnego mężczyzny. I to, że szli później szybko do zaparkowanego w pobliżu ciemnego samochodu. Posyłali sobie po drodze wiele czułych spojrzeń i słów.. Tamten mężczyzna wpił się w jej usta nim jeszcze dobrze zamknęły się za nimi drzwiczki pojazdu. Nigdy nie widziałam, aby ojciec w podobny sposób całował matkę. Aby tak na nią patrzył... Płakałam długo za murkiem, za którym wtedy się skryłam. O szkole zapomniałam na dobre kilka dni.

Matki unikałam dość długo bijąc się z myślami, czy to, co widziałam mogło mieć naprawdę miejsce. Nie ja podjęłam wtedy decyzję, choć nie odciąża to mojego sumienia. Za radą własnego ukochanego, wreszcie powiedziałam wszystko ojcu. Ojciec pierwszy raz uderzył mnie wtedy. Mocno, w twarz. A ja nie rozumiałam dlaczego. Płakał zaciskając pięści i miotając przekleństwa, a na drugi dzień już nie było go w domu.

Matka przyszła do mnie następnego poranka

„Jak mogłaś mnie zdradzić?” - pytała z bólem w oczach, a ja z wściekłością odpowiadałam „Jak ty mogłaś zdradzić ojca? Zdradzić całą naszą rodzinę? Nienawidzę cię!” Krzyczałam, czując się najbardziej skrzywdzoną istotą na świecie.

Po roku nasz dom rodzinny już nie istniał. I dopiero dziś wiem, że nie matka była tego powodem. Tylko ja. Moja pełna ideałów i marzeń głowa.


**


    W lokalu panował półmrok i cisza. Była dopiero osiemnasta. Kliencki, którzy zaglądali do pubu „Crown” na popołudniowe kawki, już wyszli, zaś dla osób szukających mocniejszych wrażeń było jeszcze zdecydowanie za wcześnie. Barczysty blondyn – barman, a jednocześnie od kilku lat współwłaściciel knajpy, korzystał więc teraz z chwili oddechu. Porządkował naczynia pełne kolorowych płynów, pogwizdując od niechcenia. Nagle z oddali doszedł go odgłos miarowych kroków, wystukiwanych na kamiennej posadzce. Nie od razu spojrzał, aby sprawdzić, kto jest ich powodem. Głowę uniósł dopiero, gdy kątem oka dojrzał, że kobieta odpowiedzialna za hałas jest już przy samym barze.


  • Co podać? - mruknął bez pośpiechu.

  • To co zwykle, Motoki-chan – niewysoka blondynka przechyliła się nad kontuarem i puściła barmanowi oczko.



Mężczyzna zamrugał powiekami i również nachylił się mocniej przez szeroki blat dzielący go od atrakcyjniej kobiety.


  • Usagi Chiba? Nie może być! To naprawdę TY? - prawie wykrzyknął.

  • Powiedzmy... Kopę lat, prawda? - zaśmiała się przeciągle.

  • A niech mnie! W życiu bym cię nie poznał! Niech cię uściskam! - okrążył bar i faktycznie porwał kobietę w ramiona. Wtuliła się, śmiejąc delikatnie, mężczyzna zaś zamruczał jej do uroczego uszka – Jesteś jeszcze piękniejsza niż kiedyś...

  • Eh, daj spokój... Jak cię zobaczy mój mąż... A lada chwila powinien nadejść.

  • To ty daj spokój, Mamo-chan i ja przyjaźnimy się od dwudziestu lat, nie będzie chyba o mnie zazdrosny? Co jest? - Motoki dopiero w tym momencie zauważył lekko melancholijny uśmiech dawnej przyjaciółki.

  • Nie mam na myśli Mamoru, Motoki-chan...


Mężczyzna przez dłuższą chwilę wpatrywał się w nią tak, jakby nie bardzo rozumiał ostatnio wypowiedziane zdanie.



  • Rozstaliśmy się... trzy lata temu – odpowiedziała, nim zdążył zapytać.

  • Kur**, nie wierzę? Jak to się mogło stać? - przeczesał włosy, nie bardzo wiedząc, co zrobić z rękami. Naprawdę nie wierzył.

  • Cóż... Długa historia... Cholernie długa, Motoki i nieprzyjemna...

  • W takim razie - mężczyzna zdjął fartuch i odrzucił go na krzesło gdzieś ukryte pod barem. Zawołał też na kogoś, po czym zagarnął blondynkę ramieniem w stronę loży usytuowanej w ustronnym miejscu – W takim razie, chyba czeka nas wieczór wspomnień, Usagi-chan.


                                                                            Cdn.


fot. Sil



wtorek, 19 marca 2024

Dziś i jutro (krótka refleksja ogólna plus haiku)

     Przeglądam bibliotekę w mojej ulubionej aplikacji do czytania i kupowania e-booków i zachodzę w głowę, jak rozplanować czytanie i pisanie w najbliższych dniach. To nawet nie to, że nie będę miała czasu na posty, bo z tym i tak zawsze jest krucho i muszę kombinować, ale raczej znów dopadło mnie zmęczenie materiału. Zaczęłam kolejną powieść w aplikacji "Novel" i znudziła mnie szybciej niż wciągnęła. Dwie porzuciłam w połowie, bo po prostu miałam już dość. Mam wrażenie, że naprawdę wielu autorów pisze tylko dlatego, że mają płacone za... no nie wiem, ilość stron? Ilość rozdziałów? Tak wiele jest historii, które ciągnął się jak spaghetti, choć ich fabuła przypomina świderek... Możecie się śmiać, ale choć nie mam najlepszego zdania o powieściach np. Kendall Ryan, to jedno trzeba tej autorce oddać. Ma pomysł, wie co chce napisać i pisze to. Jej powieści są zwięzłe, uporządkowane i logiczne. Podobnie kilka innych autorek lepszych już gorszych powieści. Gdy jednak czytam, jak to na drodze do szczęścia jakiejś pary pojawiają się wszystkie kolejne, znane wydarzenia ze wszystkich znanych romansów? To czasami mam naprawdę ochotę odinstalować jedną czy drugą aplikację lub porzucić w ogóle czytanie na jakiś czas... O ile wypomniane już książki od Kendall Ryan są jak większość prostych komedii romantycznych do oderwania myśli, tak jest też niesamowita ilość autorów romansów, których powieści bardziej przypominają te hiszpańskojęzyczne telenowele, którymi swojego czasu karmiła nas telewizja. Teraz nawet nie wiem, jak jest, bo od wielu lat chyba nawet nie mam telewizji... 

Dziś nie będzie recenzji, bo muszę oczyścić głowę. Może jutro. Na pocieszenie kolejne haiku, czyli wiersz w stylu japońskim.

Dziś i jutro

Dziś mnie zmroziło
Dziś nie mogę się rozgrzać
Jutro będzie cieplej...


Ściskam i pozdrawiam

Sil


niedziela, 17 marca 2024

„Sinfully mine”, czyli dlaczego niektórzy nie powinni pisać o BDSM


    Wydana w 2015 roku anglojęzyczna powieść od Kendall Ryan „Sinfully mine” jest drugą, ostatnią częścią serii „Lessons with the Dom” i jednocześnie jest w moim odczuciu dowodem na to, że nie każdy autor powinien pisać na każdy temat. Okay, książki Kendall nie są wysokich lotów tylko takich średnich i raczej polecałabym je na takiej samej zasadzie, jak polecam do obejrzenia niezbyt mądre komedie romantyczne, ale jednak. Proste, słodkie czy nawet lekko zwyczajne romanse wychodzące spod palców tej autorki są w porządku. Nie ma fajerwerków, ale jest trochę relaksu i oderwania myśli. Natomiast jaki sens miało napisanie dwóch książek romantycznych aspirujących do powieści BDSM, jeśli nie ma się na ten temat pojęcia? To rozumiem już tak, jak Kendall rozumie BDSM, czyli słabo.

    Główną bohaterką powieści jest Macey, młoda kobieta, która wraca do rodzinnego miasta po tym, jak przyłapała swojego chłopaka na romansie ze starszą o kilkadziesiąt lat (sic!) właścicielką mieszkania, które wynajmowała. Niby jej związek nie był jakoś bardzo poważny, ale jednak sytuacja trochę odcisnęła się na ego dziewczyny. W dodatku jej całkiem dobra praca w hiszpańskojęzycznych mediach też wisiała na włosku. Macey postanowiła więc nie czekać, aż jej życie zmieni się w całkowitą katastrofę, tylko już teraz wrócić tam, gdzie miała chociaż miłe wspomnienia. Do domu. Zaś pierwszą osobą, o której pomyślała, gdy przyszedł czas na powrót do korzeni? Reece – najlepszy przyjaciel jej starszego brata a do tego jej zakazana, potajemna wielka miłość. I już nieważne, że Reece przed laty złamał jej serce. Ważne, że znów będzie mogła go zobaczyć i może odzyskać coś z tego, co kiedyś mieli. A jeśli przy okazji okazało się, iż Reece jest obecnie właścicielem jednego z najgorętszych, prywatnych klubów BDSM w mieście? Macey nie potrafi sobie wyobrazić niczego, co bardziej pomogłoby jej w zapomnieniu o życiowych niepowodzeniach.

    Reece jest mężczyzną sukcesu. Prowadzi bardzo popularny klub BDSM i do tego już zdążył zbić na nim majątek. Ale Reece nie jest do końca szczęśliwy. Nie wchodzi w związki, nie ma przy swoim boku nikogo i, choć jako właścicielowi prywatnego seksklubu nie brakuje mu towarzystwa pięknych, spragnionych przygód kobiet, to jednak czuje, że w jego życiu brakuje czegoś głębszego. Dlatego, gdy na jego progu, a dokładnie na progu jego klubu BDSM pojawia się młodsza siostra jego najlepszego przyjaciela a do tego jego niepełniona miłość sprzed lat, staje on przed dylematem. Czy powinien wchodzić drugi raz do tej samej rzeki i dać swojej pięknej, potajemnej ex to czego ona pragnie, czy na zawsze pozwolić jej odejść.

    „Sinfully mine” jest dla mnie trochę takim odgrzewanym kotletem. Znany mi z innych powieści Kendall Ryan wątek potajemnego romansu młodszej siostry najlepszego przyjaciela mogłabym przełknąć, ale cała konstrukcja powieści jest jednak dla mnie zbyt pospolita. Owszem, technicznie jest okay. Mamy przyzwoity romans, który rozwija się w odpowiednim tempie. Styl bardzo prosty, podobnie jak język. Ograniczona ilość wątków i bohaterów pobocznych. Prosta fabuła... I nagle ten nieszczęsny BDSM, który został tu potraktowany trochę jak temat tabu. Ok, wiem, że dla wielu to temat tabu, ale po co wprowadzać taki wątek do powieści jako motyw przewodni a później zachowywać się wokół tej tematyki jak cnotka? Przeczytałam już na tyle dużo powieści z motywem BDSM, że po prostu widzę różnicę. U Kendall wyglądało to trochę tak, jakby chciała napisać na ten temat, ale za bardzo nie wiedziała, jak to ugryźć. Żadna scena przedstawiona w powieści nie oddaje klimatu BDSM, więc osoby, które lubią książki z tego gatunku będą zawiedzione.

    Cała powieść nie nadaje się do polecenia i to nie dlatego, że jest aż taka zła. Największy minus to niedopasowanie tematyki do treści i złe wykonanie dobrego pomysłu. Myślę, że historię bohaterów spokojnie można było przenieść w inne realia i powieść tylko by zyskała. Jako romans z gatunku BDSM to wykonanie jest po prostu za słabe.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


sobota, 16 marca 2024

Inna aplikacja, ten sam właściciel, czyli jestem zawiedziona Inkitt

 

    Od jakiegoś czasu staram się testować różne aplikacje do czytania powieści. W ostatnim miesiącu zainstalowałam i odinstalowałam już kilka. Nie będę o nich pisać, bo nie mam o nich na tyle dobrego zdania, by w jakiejkolwiek formie pojawiły się na read2slee.pl i może przypadkiem ktoś by je przeze mnie zainstalował, czy coś ;). Wyjątek będzie stanowiła jedynie aplikacja Inkitt, którą proponuje do zainstalowania i jej instalację nagradza punktami znana nam już Galatea.

    Otóż Inkitt mnie nie tyle zawiódł, bo zbyt krótko miałam aplikację, by szerzej się o niej wypowiadać, co naprawdę zdenerwował. Pamiętacie powieść „Falling for the bad boys”, która jest do przeczytania w aplikacji Galatea, ale tylko w przypadku wykupienia płatnej, rocznej subskrypcji? Otóż ta powieść była dostępna w Inkitt. Z tego, co zrozumiałam, tam ją publikowała autorka na samym początku, jednak okazało się, że pomimo faktu, iż w internecie wciąż jest opisana jako dostępna do przeczytania właśnie w Inkitt, zostały usunięte wszystkie rozdziały powyżej 5. Nie to, że jakoś płaczę za tą wątpliwie moralną i wątpliwie smaczną powieścią, ale… NO LUDZIE! Po co mydlić oczy, zmuszać do zainstalowania aplikacji, jeśli później i tak się okazuje, że można przeczytać jedynie pięć pierwszych rozdziałów? Jeśli taka jest decyzja autorki – jasne, jak uważasz Lisa, ale w takim razie będę daleka od wspierania Twojej twórczości. I będę również daleka od wspierania obu aplikacji - tak Inkitt, jak i Galatei. I naprawdę rozważyłabym zakup powieści, gdyby była ona dostępna na jakichś ludzkich warunkach. Ale nie w momencie, gdy jedyną drogą do jej zakupu jest wykupienie rocznej, płatnej subskrypcji Galatei. A jeśli nie ma możliwości przeczytania książki w aplikacji Inkitt, nie widzę też sensu umieszczania tam pierwszych kilku rozdziałów.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



uczestnik

nie chcę być widzem show tego świata
lecz uczestnikiem wszystkiego
nie chcę umierać, tylko wciąż się odradzać
nie chcę być tłem

chcę śpiewać nie z tłumem, ale dla niego
pisać poza własne pudełko

nie chcę być tym kim ciągle jestem

nie chcę się zestarzeć nic nie rozumiejąc

Sil

piątek, 15 marca 2024

„Penthouse prince”, czyli trochę nieoryginalny i trochę niepasujący tytuł do przyzwoitej powieści od Kendall Ryan

 

    Ten konkretny „Penthouse prince” został wydany w 2020 roku i nie posiada polskiej wersji językowej. Zastanawiałam się, dlaczego książki Kendall Ryan tak niechętnie są wydawane w Polsce i, pomijając fakt, że są one lotów raczej średnich, to myślę, że są po prostu taką kwintesencją amerykańskiej kultury w powieściach romantycznych, co niekoniecznie może dobrze sprzedawać się w krajach podobnych do naszego. Książki Kendall nie są złe, czytałam milion znacznie gorszych romansów i niekoniecznie zaliczyłabym te, od Pani Ryan do śmieciowych pozycji, ale też nie ma w nich absolutnie niczego porywającego.

    Corrigan jest nauczycielką o miłej aparycji i niespełnionych marzeniach o miłości i rodzinie. Przed laty przeżyła w tajemnicy swój pierwszy romans. Było to jeszcze w szkole średniej i nieoczekiwanie jej wybrankiem był najlepszy przyjaciel jej starszego brata. Gdy jednak ona oddała mu całe swoje młodzieńcze serce i wszystko inne, Lexington uważał, że choć dziewczyna jest wspaniała, są jeszcze za młodzi, aby budować związek. Zabrał swoje przystojne, rządne przygód ciało i wyjechał na studia, z których już do rodzinnego miasta nie wrócił. Corrigan próbowała pozbierać się i wyleczyć swoje złamane serce, choć jednak wchodziła w nowe związki, nigdy już nic nie smakowało jej tak, jak tamto zakazane uczucie do przyjaciela brata. Zaś Lex, który tak bardzo chciał uciec od swojej młodziutkiej dziewczyny i od poważnego związku, przez następne lata nie robił nic innego, tylko żałował, że ją zostawił. Lecz Lexington ma teraz inne zmartwienie. Będąc samotnym ojcem uroczej dwulatki i prowadząc dochodowy biznes zarządzania swoimi własnymi nieruchomościami, nagle staje przed dylematem moralnym. Jego mama jest terminalnie chora i nie zostało jej wiele więcej, niż pół roku życia. Czy zatem Lex powinien rzucić swoje poukładane, choć nieco samotne życie w Nowym Jorku i przenieść się bliżej matki? I co będzie, gdy na miejscu spotka kogoś, kto od lat nawiedza jego marzenia i wciąż tkwi w jego sercu?

    Książka „Penthouse prince” to poprawny romans. Specjalnie nie używam słowa „dobry”, bo też nie przesadzajmy... Fabuła jest spójna, nie jest sztucznie rozwleczona i nie ma tu jakiegoś nadmiaru dramatów. Wszystko odbywa się prosto i logicznie. Może nawet zbyt prosto, jak na mój gust. Historia przewidywalna do bólu, napisana bardzo prostym językiem, więc nikt znający język angielski chociaż w stopniu B1, nie powinien mieć najmniejszych problemów, by zrozumieć, o czym jest powieść. Brak wątków pobocznych, praktycznie brak pobocznych bohaterów. Książkę czyta się dobrze, szybko i bez emocji. No właśnie. Bez emocji. Odpowiednia na relaks na leżaku lub na oderwanie myśli po stresującym dniu i to tyle.

    Spory minus za tytuł, bo w przeciwieństwie do innego „Penthouse prince”, innej autorki, o której jakiś czas temu pisałam, tak naprawdę ta książka nie ma nic wspólnego z penthousem, wystawnym życiem itp.. Jest taka zwyczajna, że aż pospolita i w tym kontekście tytuł wydaje się groteskowy.

    Czy polecam tę pozycję? Ani tak, ani nie. Na pewno nie ma tu nic odkrywczego, ale Kendall Ryan ma talent do pisania prościutkich romansów do relaksu. Nie jest to powieść ani irytująca, ani wyciskająca łzy, ani niesmaczna. Jest sobie taką kolejną pozycją do odhaczenia dla osób, które w romansach szukają tylko kilku przyjemnych, nieskomplikowanych chwil tuż przed snem lub w autobusie w drodze z pracy czy ze szkoły do domu.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil





czwartek, 14 marca 2024

przebudzenie

przespałam tydzień
gdy wszystko wybuchło zielenią
zielona mgła między drewnem a ziemią
zielone w głowie, szalone chaosy
splątane wiatrem, mgłą wilgotne włosy
 
zamknęłam oczy i nim je otworzyłam
przypomniałam sobie chwilę, gdy czułam, że żyłam
 
lecz jeszcze pachnące nawozem powietrza westchnienie
czy to już śpiew łabędzi, czy krótkie przebudzenie?
 

Sil

fot. Sil


środa, 13 marca 2024

„Surogatka” – ktoś potrzebny, kim nigdy nie mogłabym zostać, czyli najnowsza powieść od Penelope Ward

 

    26 lutego bieżącego roku miała miejsce premiera długo oczekiwanej, drugiej części „Arystokraty” od Penelope Ward, czyli historii Sigmunda, kuzyna głównego bohatera z części pierwszej. Niestety, choć wreszcie się doczekaliśmy publikacji, pewnie niejeden czytelnik, który w końcu może poznać losy Siga, będzie nieco zawiedziony, ponieważ opowieść „The Surrogate” niewiele mówi o tej pięknej, tragicznej miłości, o której troszkę mogliśmy poczytać w tomie pierwszym powieści. Właściwie „The Surrogate” to po prostu nowa historia miłosna kilka lat później a jedyne, co ją łączy z bolesnym, krótkim małżeństwem Siga, to zamrożone oocyty pobrane od żony Sigmunda, gdy tamta chciała zabezpieczyć możliwość posiadania dzieci w przyszłości. Ja akurat jestem wdzięczna, że Penelope oszczędziła nam szczegółów tamtej tragicznej historii miłosnej, ale z tego, co czytałam w komentarzach, ludzie chcieli przeczytać więcej właśnie o romansie Sigmunda z Britney a nie z kimś zupełnie innym.

    Historia zaczyna się z perspektywy Sigmunda. Znajdujemy się w samym środku jego ponurej egzystencji, gdy akurat spędził noc z jakąś przypadkową kobietą w celu zaspokojenia podstawowych, męskich potrzeb seksualnych. Oczywiście cala sytuacja jest bez znaczenia, bez emocji i zupełnie nie zapadłaby w pamięć naszemu głównemu bohaterowi, gdyby nie fakt, że zanim zdążył swoją nie-randkę usunąć z domu, postanowili go odwiedzić jego teściowie. Siga i jego teściów połączyła wyjątkowa więź. Kate i Phil nie zapomnieli mu, jakim był wparciem i miłością, dla ich zmarłej 5 lat wcześniej córki. Nie mają też nic przeciwko, aby mężczyzna ruszył dalej ze swoim życiem i martwią się, że jedyne, na co ich zięć sobie pozwala to aktywność seksualna bez znaczenia. Pragną, aby jego życie znów miało sens a jednocześnie, aby i im pozostało coś więcej po ukochanej córce niż tylko wspomnienia. Mają więc dla Sigmunda wyjątkową propozycję. Chcieliby wykorzystać zamrożone jajeczko Britney oraz jego nasienie. Znaleźli już nawet kogoś, kto zgodziłby się przyjąć zarodek i urodzić dziecko. Cudowną, słodką córkę ich przyjaciela, młodszą od Siga o kilkanaście lat Abby. Problem w tym, że Sig wcale nie chce ruszyć dalej ze swoim życiem. Chce pozostać w tym tragicznym stanie i nigdy więcej nie wpuszczać kobiety do swojego serca. Nawet tak słodkiej, mądrej, pięknej i dobrej jak Abby.

    Abby jest w trakcie poszukiwania celu i sensu istnienia. Niedawno tyle zmieniło się w jej życiu. Zmarła jej mama, zostawił ją chłopak. Ze względów ekonomicznych musiała zamknąć ukochany sklep z pamiątkami, który wcześniej prowadziła jej mama. I w tym trudnym dla niej czasie, któregoś razu do domu, w którym mieszka wraz z ojcem, przyjeżdża najlepszy przyjaciel jej taty – Phil wraz z żoną Kate. Abby poznaje smutną historię śmierci ich córki oraz marzenie jej rodziców, by mogli sprowadzić na świat wnuka, wykorzystując jajeczka, które Britney zamroziła przed poddaniem się terapii. W odruchu serca, Abby proponuje, że jeśli tylko zdecydują się sprowadzić dziecko ukochanej córki na świat, ona pomoże, poleci do Anglii i donosi dziecko. Ale czy to będzie możliwe, gdy ojciec nienarodzonego jeszcze maleństwa zrobi wszystko, by pokazać jej, jak bardzo jej nie ufa i, jak bardzo nie chce, aby cała sprawa została doprowadzona do końca? I najważniejsze, czy jeśli jednak ciąża dojdzie do skutku, czy podczas długich 9 miesięcy, piękny, upadły i tajemniczy Sigmund Bendedictus, nie złamie jej serca?

    Kochani, póki co powieść nie jest jeszcze wydana w Polsce i można ją przeczytać jedynie w języku angielskim. Np. w postaci e-booka. I szczerze mówiąc, nie jestem pewna, czy ta pozycja będzie w ogóle w Polsce wydana. Dlaczego? Prosta sprawa, ponieważ surogatki w naszym kraju są nielegalne. Oczywiście, mnie nie przeszkadzałoby to, gdybym przeczytała taką książkę, ale myślę, że jest w naszym kraju sporo konserwatywnych osób, które uznałyby powieść o surogatce za wątpliwą moralnie. Może dlatego właśnie będę więc trzymać kciuki, aby jednak polski wydawca książek Penelope Ward nie skreślił „The Surrogate” i, że jednak i nasze społeczeństwo będzie mogla łatwo sięgnąć po tę powieść. Nawet w celach quasi edukacyjnych.

    Ale „The Surrogate” to jest też po prostu ładny romans. Wbrew pozorom nieco mniej pogmatwany niż jego pierwsza część – „Arystokrata”. Fabuła jest tu bardziej płynna i nie jest rozciągnięta tak lubioną przez Penelope kilkuletnią przerwą w relacji między bohaterami. Dojrzewanie bohaterów do uczuć jest bardziej naturalne niż w historii Leo i Felicity. Nie jest taką zabawą w chowanego, jak w tomie pierwszym. Główna bohaterka to słodka, ale dojrzała emocjonalnie kobieta. Sigmund też ma prawo być ostrożny i nie rzucać się w wir uczuć, nie jest już w końcu młodym chłopakiem, ale dobiega czterdziestki. Generalnie historia napisana z dbałością o szczegóły i przyjemna w odbiorze. Wszystko jest w tej powieści tak, jak powinno być.

    Na koniec jeszcze kilka słów o tytule posta. Nie uważam, aby było coś wątpliwego moralnie w korzystaniu z usług/pomocy surogatki, ale nie jestem przekonana, czy jakakolwiek kobieta byłaby w stanie przejść przez ciążę bez emocjonalnego uszczerbku. Nawet, jeśli pod względem naukowym surogatka nie nosi w swoim łonie własnego dziecka, to jednak zarodek i płód to nie wszystko. Jest mnóstwo uczuć, emocji, połączeń. Jest to bardzo trudny temat i rozumiem tak przeciwników, jak i zwolenników korzystania z pomocy surogatki. O tym w pewnym sensie jest również powieść „The Surrogate” i wszystkim, którzy chcieliby poznać opinię Penelope na ten temat, ale również niekoniecznie naukowo poznać, jak wygląda taki proces tam, gdzie jest on legalny, zalecam sięgnięcie po niniejszą powieść.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


wtorek, 12 marca 2024

„Arystokrata” od Penelope Ward, czyli postanowiłam raz coś zrobić we właściwej kolejności…

 

    Nie dalej, jak wczoraj w pierwszym prawie-po-grypowym poście pisałam, że mój powrót będzie przypieczętowany opinią o nowiutkiej powieści od Penelope Ward, czyli zaledwie dwutygodniowej publikacji „The Surrogate”, ale gdy pomyślałam o tym jeszcze raz, przyszło mi do głowy, że może raz na jakiś czas powinnam jednak przedstawić historię we właściwej kolejności. Dlatego po namyśle zacznę od książki „Arystokrata”, którą świat zna już od jakichś trzech lat, zaś polski wydawca zdecydował się na nią w zeszłym roku. Natomiast drugą część historii przedstawię jutro. To chyba nie brzmi źle, prawda?

    Powieść zaczyna się jak wiele innych, które już czytaliście. Jest młoda, piękna dziewczyna o nietuzinkowej urodzie, trudnej przeszłości i pięknym sercu. Tą dziewczyną jest Felicity. Felicity właśnie spędza lato w swoim zastępczym domu nad zatoką i powoli szykuje się na zrobienie poważnego kroku ku swojej przyszłej karierze. Felicity pragnie zostać prawniczką i, gdy tylko lato dobiegnie końca, wyjeżdża do specjalistycznej szkoły prawniczej. Nim jednak tak się stanie, pragnie odpocząć, poleniuchować i może znaleźć jakąś wakacyjną pracę, by dorobić sobie trochę. Tego dnia akurat postanowiła posiedzieć na krześle ogrodowym i pooglądać ptaki. Gdy jednak po raz kolejny podnosi do oczu swoją lornetkę, po drugiej stronie zatoki wita ją zupełnie inny widok, niż ten, na który miała nadzieję. Do pięknego domu z drugiej strony wody wprowadziło się najwyraźniej dwóch młodych, przystojnych mężczyzn i jeden z nich postanowił akurat wziąć prysznic. W ogrodzie. Nago. A choć intencją Felicity nie było podglądanie jej nowych sąsiadów i tak wie, że nie świadczy o niej najlepiej, że właśnie została na tym przez nich przyłapana...

    Leo wraz z kuzynem Sigmundem jest w trakcie odbywania swojej wielkiej amerykańskiej podróży, w której młody mężczyzna ma nabrać dystansu do presji i obowiązków, które czekają na niego w rodzinnym domu, w Anglii. Leo nie jest zwykłym młodym człowiekiem, lecz następcą książęcego tytułu i jedynym dziedzicem swojego schorowanego ojca. Starając się nadążyć za oczekiwaniami rodziców oraz presją otoczenia czuje, że nie może w pełni zaangażować się w życie, którego pragnie dla niego jego ojciec, dopóki nie pozbiera myśli, nie odpocznie, nie złapie oddechu i to od wszystkiego. Od plotek, od angielskiej prasy, od nadgorliwej w poszukiwaniach dla niego odpowiedniej żony matki, od zarządzania rodzinnym majątkiem, od kobiet, które chcą go złapać na męża. Leo musi sobie poukładać w głowie, zaś jego nieodłącznym towarzyszem jest jego najlepszy przyjaciel i jednocześnie kuzyn. Gdy zaczyna się powieść, Leo i Sig są już na ostatniej prostej swoich wakacji i, za namową Leo, obaj panowie po prostu postanawiają spędzić je w spokoju w wynajętym domu nad zatoką. Nie spodziewają się jednak, że znajdą tutaj coś więcej, niż tylko ostatnią porcję swojej wolności. Właściwie dla Leo wolność niniejszym się skończyła, gdyż pewna dziewczyna po drugiej stronie zatoki uwięziła jego serce w momencie, gdy tylko zaczął liczyć jej przeurocze piegi… ;)


    „Arystokrata” to powieść bardzo w stylu Penelope Ward. To piękny romans, w letniej scenerii, ale również z kilkuletnią przerwą w fabule, z mnóstwem perypetii i nieoczekiwanych zakrętów i zawirowań losu. To piękne, może nieco przesłodzone postaci pierwszoplanowe, ale też bardzo ciekawe postaci na drugim planie. Ale nie wszystko mi się tu podobało. Technicznie oczywiście okay, choć nie znam tłumaczenia na polski, jestem pewna, że jest dobre. Tempo rozwoju uczuć między bohaterami jest właściwe, dylematy i zawirowania losu są jak najbardziej prawdopodobne i logiczne. Tutaj, jak zwykle, nie ma się czego przyczepić. To, co mnie zawsze zastanawia, gdy czytam powieści Penelope, to czy naprawdę są one poprawne moralnie. Nie każde postępowanie głównych bohaterów rozumiem. Nie zawsze postąpiłabym podobnie jak oni. Ale myślę, że to dobrze, bo jednak dzięki temu łatwiej mi się zdystansować do historii.

    Książka jest oczywiście przewidywalna i nie będzie w niej wiele zaskoczenia dla osób, które nie tyle czytają powieści od Penelope Ward, ale które czytają po prostu dużo romansów. Brak mentalnych fajerwerków. Za to jest dużo dobrych emocji, ciepła, radości i spokoju czerpanych z lektury. Jest to pozycja z całą pewnością warta przeczytania. I na koniec jeszcze… najbardziej zaskakującym wątkiem w niniejszej powieści jest wątek drugoplanowego bohatera – Sigmunda. Pewnie dlatego, tak wiele osób miało nadzieję, że jego historia zostanie jeszcze przez Penelope napisana. A ponieważ tak się właśnie stało, jutro zapraszam na recenzję najnowszej powieści od autorki.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



poniedziałek, 11 marca 2024

Śmierć wirusom! (haiku) i kilka słów ;)


Oj, Kochani Czytelnicy!

    Miniony tydzień to była jazda bez trzymanki i jeszcze niestety się nie skończyła. Skoro jednak dałam radę podnieść się na dłużej do pozycji pionowej i otworzyć laptopa, pomyślałam, że dam Wam znać, iż żyję i już planuję następne posty. Mam nadzieję, że ktoś jeszcze na mnie czeka i obiecuję, że jeżeli tylko mi się (znów) nie pogorszy, do dwóch dni powinniście znów mieć, co czytać. Pierwszy na tapet pójdzie nowiusieńki romans od Penelope Ward, bo został wydany zaledwie dwa tygodnie temu, ale w planach mam więcej ;).

Trzymajcie tylko troszkę kciuki za mnie... ;)


Mały wiersz typu haiku na podsumowanie jeszcze wciąż trwającej, paskudnej grypy, która mnie dopadła! Nazwałam go "Śmierć wirusom"! :D

Choroba boli
ból nie ogrzeje serca
serce wciąż bije

Sil

fot. Sil



środa, 6 marca 2024

Książki dobre na wszystko

Dopadła mnie grypa. Taka hardcorowa. Ledwo widzę na oczy, ledwo jestem w stanie podnieść się do pionu, ale jednak muszę to robić, bo życie nie ma taryfy ulgowej. Nie dla mamy, której nie kto inny niż jej mały czterolatek sprzedał wirusisko. Zabawne w tym wszystkim jest to, że niedalej jak w minioną niedzielę czytałam horoskop na najbliższy tydzień. W horoskopie było napisane, że będę się cieszyć dobrym zdrowiem i tryskać energią!!! 🙃 Może to nie był horoskop dla matek przedszkolaków ;). W każdym razie o czymś musi świadczyć, że od wczoraj praktycznie nie byłam w stanie przeczytać ani jednej książki. Zamiast lektury, gdy mam możliwość, przymykam zapuchnięte oczy i próbuję pozbierać siły. Ale nie jest tak, że o książkach nie myślę w ogóle. Od wczoraj ułożyłam fabułę kolejnej powieści, którą napiszę być może za sto lat... Co ciekawe, najpierw przyszedł do mnie tytuł. Dość dziwny muszę powiedzieć. "5*6 plus 6". I nie, nie piszę książki matematycznej dla uczniów nauczania początkowego 😜. Ale oczywiście to za mało i właśnie przed chwilą postanowiłam jednak poczytać trochę cudzych prac. Wybrałam moją ulubioną, bezpieczną powieść "All the wrong places". Dziękuję, Jerilee Kaye, że ją napisałaś. Jest niezawodnym lekiem na niepogodę, nudę, chandrę i może będzie też lekiem wspomagającym leczenie grypy typu A. Kto wie? 🤭

W każdym razie chciałam tylko dać znać, że mogę mieć niewielką przerwę w pisaniu postów. Ale postaram się, aby była ona jak najkrótsza.

Trzymajcie się ciepło i zdrowo, bo do prawdziwej wiosny jeszcze trochę.

Ściskam i pozdrawiam
Sil

Najpopularniejsze posty :)