niedziela, 30 kwietnia 2023

Za co cenię, a czego nie lubię u Penelope Ward, czyli kilka słów o całokształcie jej twórczości

     Tak to jest, że nie zawsze dostajemy od życia to czego chcemy. Czasem idzie ono prosto, lekko, łatwo i przyjemnie. Innym razem ścieżki wydają się zbyt pokręcone i nierzeczywiste. Mogę o tym powiedzieć z własnego doświadczenia, ale również, gdyby ktoś mnie zapytał, co dominuje w stylu pisarskim Penelope Ward to odpowiedziałabym, że chyba właśnie ta świadomość, iż nie wszystko bywa tak proste, jak początkowo mogłoby się wydawać.

W ostatnim czasie przeczytałam kilkanaście powieści romantycznych tej autorki i już chyba dochodzę do momentu, gdy wyczerpałam jej dzieła. Zostały mi dokładnie trzy powieści a później będę już czekać aż coś nowego napisze. Sama nie wiem, jak to się stało, że ostatecznie tak się wciągnęłam w twórczość Penelope, bo początkowo nie mogłam przebrnąć przez więcej niż dwa-trzy rozdziały, ale jak już raz przełamałam się i dobrnęłam do końca pierwszej a później drugiej pozycji to, podobnie jak w przypadku Vi Keeland, z którą Penelope często pisze w duecie, nie mogłam się doczekać aż poznam każde jedno z jej dzieł.

Styl Vi i Penelope różnią się od siebie bardziej niż sądziłam po lekturze ich wspólnych książek. U Vi Keeland dominuje świetne poczucie humoru, styl jest łatwy, lekki i przyjemny nawet, gdy opowiadana historia już nie. Łatwo się w jej historie wczuć i niemal zawsze czytając coś od Vi Keeland miałam wrażenie, że jestem w środku powieści. U Penelope Ward nie miałam tak ani razu. Penelope pisze spokojniej, jakby z boku. Niby jej powieści również są w narracji pierwszoosobowej, ale tutaj ma się wrażenie, że słuchamy opowieści kogoś innego, jakiegoś znajomego, a nie, że to my jesteśmy głównymi bohaterami. Penelope pisze też w poważniejszym tonie. Poczucie humoru ujawnia się tu rzadko i jest znacznie subtelniejsze niż u Vi.

Co początkowo bardzo mnie irytowało, a co jednak nauczyłam się doceniać, gdy już się przyzwyczaiłam to fakt, że w historiach od Penelope Ward mamy niemal zawsze długą przerwę (nawet 10 letnią) w losach głównych bohaterów. Czasem jest to kilka miesięcy i jest to wtedy dla mnie bardziej do zaakceptowania, ale najczęściej są to jednak długie lata. Bohaterowie niby się kochają, ale się rozstają i tracą ze sobą kontakt. A później nagle BOOM i wracają do siebie z hukiem, często zostawiając ze złamanym sercem obecnych partnerów a nawet małżonków. W tym momencie chciałabym wspomnieć, że całkiem podoba mi się to, iż Penelope Ward pisze czasem również osobną powieść o tych właśnie porzuconych bohaterach. Tylko że nieraz psuło mi to wrażenie postaci, którą pokochałam wcześniej - jest to więc miecz obosieczny. Fajnie, że dowiadujemy się, co tam u porzuconej dziewczyny czy narzeczonej, ale gdy dochodzimy do połowy książki myślimy sobie, ale ten bohater z poprzedniej powieści był jednak dupkiem. No proszę Cię, Penelope, miej litość nad Czytelnikami i nie łam nam serc! ;) 

Czego u Penelope Ward nie lubię najbardziej? Czasem jest trochę zbyt wiele dramatów w jednej powieści. Fabuła mogłaby się obyć bez niektórych problemów i w ogóle by na tym nie ucierpiała. Bywa tak, że człowiek ma przesyt. Nieraz myślałam "Po co jeszcze to? Już zaczyna się robić zbyt wiele, jak na jedną książkę..." Myślę też, że niektórym mogłoby przeszkadzać, iż Penelope w powieściach bardzo często rozbija dobre związki, aby połączyć dawnych kochanków. Bardzo często wydaje się to trochę oderwane od rzeczywistości. I jeszcze jedno, co mnie czasem irytowało, ale co niestety już takie oderwane od rzeczywistości nie jest... Jednym z głównych powodów rozstań w pierwszych częściach powieści to po prostu nieporozumienia. Bohaterowie od Penelope Ward mają wielkie problemy komunikacyjne i to, jak w prawdziwym życiu, bywa naprawdę smutne.

W następnych postach będę wielokrotnie wracać do twórczości Penelope Ward i recenzować kolejne dzieła (nie mówię, że wszystkie na raz ;)). Są powieści, które mnie w ostatecznym rozrachunku nieco zawiodły, ale są i takie, które były miłym zaskoczeniem. Ogólnie polubiłam styl Pani Ward i jest ona moją drugą ulubioną autorką amerykańskich romansów, zaraz po Vi Keeland ex aequo z Jarilee Kaye. Penelope umieściłabym chyba na piedestale tuż obok Cecy Robson lub Jeanine Frost ;). Jednym słowem będę czytać dalej wszystko, co Penelope Ward napisze, więc chyba nie muszę dodawać, że polecam. Zwłaszcza, moi mili, że podobnie jak w przypadku Vi Keeland, wiele pozycji tej autorki ma również swoje polskie tłumaczenia :)


Ściskam i pozdrawiam

Sil



czwartek, 13 kwietnia 2023

Książka, która mnie zawiodła, jak żadna inna w ostatnim czasie, czyli historia pewnego psychopaty…

 

    Zastanawialiście się kiedyś, jak wielki wpływ na postrzeganie książki ma to, czy została ona dobrze zakwalifikowana jako gatunek literacki? Ja nie, szczerze mówiąc. Aż do zeszłego tygodnia, gdy w moje ręce wpadła wydana w 2019 roku książka Kashmiry Kamat „Psycho Billionaire”.

    Wspominam czasem o tym, że posiadam aplikację do czytania opowiadań, głównie adaptacji amerykańskich powieści. Oczywiście mowa o Chapters. Rzadko obecnie czytam tam całą historię, ale wciąż traktuję tę aplikację jako inspirację do wyszukiwania fajnych amerykańskich powieści, o których inaczej nie byłabym w stanie się dowiedzieć. Gdy pojawiła się nowa adaptacja pod tytułem „Pokręcona miłość”, oczywiście musiałam sprawdzić, co to takiego. Długo szukałam oryginału, aż wreszcie natrafiłam na Psycho Bilionera. Książka opisana była jako „mroczny romans” i cokolwiek autor miał na myśli przez użycie kategorii „romans” w przypadku oryginalnej powieści, jednego po tej lekturze jestem pewna. TO. NIE. JEST. ROMANS! Tak, to właśnie powód, dla którego chyba jeszcze nigdy nie byłam tak zawiedziona żadną książką. Nie chodzi o jakość, bo sam styl pisarski Kashmiry jest ok. Nie chodzi o brak interesującej fabuły, bo taka znajduje się w tej pozycji. Chodzi o to, że jakbym nie próbowała, nie jestem w stanie określić tej książki jako powieść romantyczną. Co to zatem jest? Nie wiem. Dreszczowiec, kryminał, powieść psychologiczna. Naprawdę nie wiem, ale tak jak pisałam wyżej - to nie jest romans. Nawet „mroczny”. Pomijając moje własne odczucia, mogę się odwołać również do samej definicji tego gatunku literatury. W dużym uproszczeniu, romans to historia prawdziwej miłości między dwojgiem ludzi, która po wielu perypetiach i cięższych, czy lżejszych momentach, kończy się najczęściej optymistycznie. Oczywiście, zdarzają się romanse ze smutnym zakończeniem (osobiście unikam ich jak ognia ;)), ale jedno jest pewne. Miłość musi być prawdziwa i głęboka.

    Ponadto wiecie dlaczego cenię happy endy? Kiedyś już chyba pisałam. W życiu jest dość smutku i bólu. Czytając tego typu książki lubię myśleć, że wszystko może skończyć się szczęśliwie, nawet jeśli nie zawsze nasza historia jest usłana różami. Nie lubię czytać o cudzym nieszczęściu tak w książkach, jak i na portalach z wiadomościami. Dziękuję, mam dość własnych kłopotów. Sięgając po książkę chcę dostać sporą dawkę nadziei. Nie oznacza to, że absolutnie nie mogę się wzruszać po drodze, ale jaki jest cel książek, które po lekturze zostawią mnie w dołku zamiast przywołać na moją twarz uśmiech?

    Zanim przejdę do krótkiego wprowadzenia do książki, która tak mnie zawiodła, chcę napisać jeszcze jedną rzecz. Gdy jeszcze lata temu czerpałam radość z oglądania filmów, był jeden gatunek, którego nie znosiłam i unikałam jak ognia. Były to opowieści o psychopatach i fanatykach. Nie ma niczego na tym świecie, czego boję się bardziej niż fanatyzmu. Dlatego filmy, a później książki tego typu były na mojej czarnej liście. I bardzo mi przykro, że przez niezbyt precyzyjny opis i bardzo kiepską klasyfikację gatunku literackiego, przeczytałam właśnie książkę o takiej tematyce…


    A teraz do rzeczy…

    Kiara, młoda dziewczyna pochodząca z przemocowego, biednego środowiska próbuje ogarnąć swoje życie. Gdy po pracy zostaje zaatakowana przez złego człowieka, inny rusza jej na ratunek. Czuje, że właśnie spotkała swojego osobistego rycerza w lśniącej zbroi i niemal momentalnie ufa mu i żywi do niego uczucia. Cóż, brzmi jak dobry początek romansu, prawda?

    Jasper – młody, przystojny milioner rusza na pomoc będącej w potrzebie pięknej kelnerce, a następnie próbuje zdobyć jej serce, pomimo różnic, które ich dzielą. Naprawdę piękny początek romansu.

    Ale to, co powyżej to tylko ciekawy, mylący wstęp. Dalej nie mamy już nic, co jest choć zbliżone do tego gatunku literackiego. Co więc mamy? Manipulacje, narcyzm, chorobliwą zazdrość, przemoc, więcej manipulacji, tajemnice… Jednostronna miłość Kiary do głównego bohatera szybko się kończy. Uczucie ze strony Jaspera od początku nie przypomina miłości, lecz raczej chorą obsesję. Pojawia się wątek matki, która okazuje się złą kobietą. Pojawia się niby światełko w tunelu w postaci brata głównego bohatera, który jednak sam w pewnym momencie ucieka się do szantażu i manipulacji… Fabuła jest rozwleczona w czasie, ale nie jest przez to ani trochę ciekawsza. Może nawet jest bardziej irytująca, bo czytamy wciąż i od nowa o tych samych manipulacjach i obsesjach. Zaczyna być naprawdę niezdrowo w treści i w końcu czytelnika trzyma przy powieści tylko nadzieja, że to wszystko zaraz okaże się złym snem...

    Niestety, choć niektórzy w swoich recenzjach piszą, że całą powieść ratuje zakończenie, bo było nieprzewidywalne i mega ciekawe i tu czekał mnie zawód. Przewidziałam je, choć do ostatniej chwili miałam nadzieję, że jednak autorka pójdzie w coś mniej oczywistego. Było naprawdę kilka okazji, by całość przywrócić na właściwy tor, by był to faktycznie romans, a nie Thriller o psychopacie, socjopacie… Ale Kashmira nie podjęła tej rękawicy. Utknęła przy tym, co było logiczne, ale co sprawiło, że cała powieść prowadziła do jednego wniosku. Zło zatriumfuje.

    Książka jest dostępna tylko w języku angielskim i nie łatwo ją znaleźć. Można czytać on line, nawet jest marne bo marne, ale automatyczne tłumaczenie na polski. Nie wspominam w tym miejscu o rozpoczętej aplikacji na Chapters, bo mam przeczucie, że będzie ona bardzo daleka od oryginału, jak to już bywało przy trudniejszych powieściach.

    Na koniec chcę dodać jedno. Gdybym była fanką powieści o psychopatach czy mocnych Thrillerów, powieść „The Psycho Bilionaire” byłaby bardzo wysoko na liście. Kashmira Kamat ma z całą pewnością talent pisarski. Jednak jako „romans”, nawet z określeniem „mroczny”? Jestem na wielkie nie.



Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



środa, 12 kwietnia 2023

Kilka słów

     Choć niezmiennie słabo sobie radzę w dni, gdy statystyki mówią, że nikt nie zajrzał na read2leep.pl jednego czy innego dnia, to jednak świadomość, że co jakiś czas odwiedzających jest więcej, jak około 250 osób w jakiś tam dzień w zeszłym tygodniu sprawia, że wciąż widzę sens w powrocie do tego mojego starego nowego hobby. Powiem szczerze, że zawsze było dla mnie budujące, gdy wiedziałam, że piszę dla kogoś jeszcze oprócz siebie samej, nawet jeśli to drugie też sprawia mi niezwykłą przyjemność. Chciałam tylko nadmienić, że moja ostatnio dłuższa przerwa nie wiązała się z brakiem chęci i pomysłów, ale niestety z szarą rzeczywistością. Gdy więc w końcu po trzytygodniowej chorobie mój syn wrócił do przedszkola, pomyślałam, że jedną z pierwszych rzeczy, które chcę zrobić to dodać nowy post na blog. 

A skoro już przy tym jesteśmy, najbliższy plan jest taki:

- A Psycho Billionaire, książka, która naprawdę bardzo mnie zawiodła, ale z innych powodów niż sądzicie ;)

- Mack Daddy od Penelope Ward, książka, która w ostatecznym rozrachunku była całkiem dobra,

- The marrige ultimatum, powieść, której spokojnie mogłabym nie czytać, bo absolutnie nic nie wniosła do mojego czytelniczego życia.

Jeśli jesteście ciekawi mojej opinii o powyższych pozycjach, zapraszam wkrótce :) Może nawet jutro? ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil


wtorek, 28 marca 2023

Prosta historia z niepotrzebną dramą pod koniec, czyli całkiem fajna książka od Penelope Ward

    „When August Ends” to tytuł pierwszej książki od Penelope Ward, którą udało mi się dokończyć. Po tym jak zachwycałam się duetem Vi Keeland i właśnie Penelope, próbowałam czytać coś tej drugiej autorki (książki napisane przez Vi solo znałam już wcześniej), ale niestety. Nic, co zaproponowała mi moja ulubiona aplikacja do zakupu i czytania e-booków, czyli Google Książki, nie przemówiło do mnie na tyle, by nabyć pełną wersję. Dopiero „Gdy skończy się sierpień”, bo tak w wolnym tłumaczeniu brzmi tytuł powieści, na którą się wreszcie skusiłam, zainteresowało mnie do tego stopnia, że zapłaciłam te kilkadziesiąt złotych i przeczytałam do końca. Przy okazji… Wiem, że w Internecie można też znaleźć tę książkę za darmo, ale ja - również jako autorka książek, przeciwna jestem, aby „ściągać” książki, jeśli są łatwo dostępne w sprzedaży.

    „When August Ends” zostało wydane mniej więcej 4 lata temu (2019 rok) na świecie, a w 2020 roku w Polsce. Choć od razu wyjaśnię, że ja osobiście czytałam tylko wersję angielską, dlatego nie mogę wypowiadać się na temat tłumaczenia. 

A co do samej książki…

    Historia jest łatwa, lekka i przyjemna, więc nie mogę powiedzieć, żeby bardzo mnie zawiodła. Napisana prostym językiem, rozwój fabuły ma dobre tempo, rozwój wątku miłośnego również - bez przyspieszania. Wręcz przeciwnie, czasem miałam wrażenie, że rozwój akcji między bohaterami jest zbyt wolny. Tak, jak pisałam w tytule niniejszej recenzji, pod koniec pojawiła się zupełnie niepotrzebna drama, która w moim odczuciu absolutnie nic nie wniosła do książki, ale nawet to nie było na tyle ciężkie, że mogło mi choć na chwilę pogorszyć humor. Książka dobra do relaksu, ale niezbyt ambitna.

A teraz o samej treści…

    Heather jest młodą dziewczyną, tuż przed swoimi 21 urodzinami, co w USA jest wiekiem granicznym do uzyskania takiej prawdziwej pełnoletności. Jest pogodną, szczerą optymistką, która ma wiele miłości i wyrozumiałości dla całego świata, nawet jeśli los dość mocno ją doświadczył. Straciła starszą siostrę, boryka się z poważną chorobą matki, ojciec nie bardzo się nią interesuje. W dodatku właściwie sama zajmuje się rodzinnym biznesem i prowadzi wynajem domków letniskowych nad jeziorem i jeszcze dorabia, gdyż z samego okazjonalnego wynajmu nie da rady utrzymać mamy, siebie i swojego psa. Ale mimo wszystkich trudności i przeciwności losu, Heather nadal jest szczęśliwa i każdy dzień stara się witać z uśmiechem. Nawet, gdy na jej drodze pojawia się przystojny Noah (o kilkanaście lat od niej starszy fotograf, który w aurze tajemniczości wynajmuje domek letniskowy na całe lato), nie przejmuje się, gdy mężczyzna kategorycznie ją odrzuca. Wręcz przeciwnie, stara się z nim zaprzyjaźnić, jeśli niczego innego nie może mieć.

    Relacja między Heather i Noah jest dość ciekawa. Jest słodka, ale nie przesłodzona. Jest ciepła, ale nie w rozumieniu przysłowiowych ciepłych kluch. Noah jest prawdziwym mężczyzną. Oby więcej takich istniało na świecie, zaś Heather to piękna dusza i złote serce a do tego Penelope zrobiła z niej dziewczynę o miłej, słowiańskiej aparycji. I to wszystko było na plus.

    A co na minus? Kilka pomniejszych dramacików, które pojawiają się niemal od początku powieści dodają pikanterii i nie narzekałabym na nie również, ale niestety forsowanie jakiegoś dziwnego problemu zdrowotnego pod koniec książki już mi się nie podobało. Jak pisałam wcześniej, nie wniosło niczego do fabuły a było dodane z obowiązku pisarskiego, bo jak to powieść bez dramy pod koniec? Ostatecznie wyszło tak, jakby dodać do zupy o jedną szczyptę soli za dużo. Wciąż da się zjeść, a jednak już smak nie ten.

    Mimo wszystko polecam tę pozycję. „When August Ends” nada się idealnie na świąteczny relaks lub do czytania na wakacjach. Polecam miłośniczkom romansów, które chcą odpocząć przy poprawnej, spokojnej powieści. Myślę, że poziom znajomości angielskiego B1 wystarczy, by cieszyć się lekturą w oryginale ;).


I tym optymistycznym akcentem…


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



wtorek, 21 marca 2023

Krótko o „The game” – nowości od Vi Keeland (i tym razem nie jest to autoplagiat ;))

 

    „The game” - zupełna świeżonka, bo z tego roku a mamy dopiero marzec ;) Jeszcze póki co wydana tylko po angielsku, ale przypominam, że książki od Vi są tłumaczone na polski, więc pewnie to kwestia kilku miesięcy i będzie można kupić ją w rodzimym języku. Powiem szczerze, że byłam do tej pozycji nastawiona sceptycznie, gdy przeczytałam, że głównym bohaterem jest zawodnik futbolu amerykańskiego. Oczywiście recenzowałam już tutaj wcześniej książkę „Gracz” tej autorki i obawiałam się, iż może powtórzyć się sytuacja z „Bossmanem” i „Projekt-szef”, gdzie troszkę zbyt wiele scen było odrobinę za bardzo do siebie podobnych. Ale nic z tych rzeczy. „Gracz” i „The game” naprawdę mają fabuły zupełnie niepodobne a jedyne podobieństwo, jakiego się doszukałam to jedna scena w samolocie. Jest dobrze!

    Historia w „The game” początkowo byla całkiem lekka, łatwa i przyjemna i nic nie wskazywało na to, że będzie inaczej w dalszej części powieści. Ona jest nową szefową, tajemniczą córką zmarłego niedawno właściciela popularnej drużyny futbolowej, która nagle z biednej, choć inteligentnej i potrafiącej o siebie zadbać dziewczyny, staje się dzięki temu milionerką. On jest dobrze opłacaną gwiazdą futbolu amerykańskiego w drużynie, którą odziedziczyła. Jest oczywiście konflikt interesów, bo nowa szefowa pragnie zachować się etycznie i nie romansować z przystojnym zawodnikiem swojej drużyny, ale młody atleta jest zdeterminowany i ostatecznie Bella, bo tak na imię naszej świeżo upieczonej milionerce, daje temu związkowi szansę. I gdy wszystko ma się już zakończyć, a czytelnik czeka na słowa typu „i żyli długo i szczęśliwie” pojawia się pewien problem, który stawia powieść Vi na granicy kryminału. Główny bohater o wdzięcznym imieniu Christian odkrywa, że jego dawny idol a jednocześnie ojciec Belli, mógł nie być do końca dobrym człowiekiem… Historia się komplikuje, gdyż rozdarty wewnętrznie Christian nie jest pewien, czy powinien rozgrzebywać stare rany Belli, zaś jego ukochana zaczyna mieć wątpliwości co do intencji swojego chłopaka, gdy w jego mieszkaniu znajduje fragmenty raportu policyjnego ze śmiertelnego wypadku swojej matki.

    „The game” to dobra, ciepła książka, jak niemal wszystkie od Vi Keeland. Vi wciąż zresztą jest jedną z moich ulubionych autorek romansów i tym razem również mnie nie zawiodła. Ale powiem szczerze, że gdybym się uparła, mogłabym się doczepić do pewnej schematyczności jej powieści. Kobiety u Vi zawsze są wyjątkowe (to pewnie dobrze). Mężczyźni to zawsze chodzące ideały (no cóż, kto chce czytać o tych brzydkich i nieporadnych…), zawsze jest miłość niemal od pierwszego spojrzenia (ok, tak bardzo mnie to nie razi) i zawsze po słodkich chwilach następuje jakiś okropny zgrzyt, który bardzo często wydaje się nie do naprawienia. Czasami więc, nawet pomimo faktu, iż uwielbiam książki Vi Keeland czekam, aż autorka naprawdę czymś mnie zaskoczy i niekoniecznie chodzi mi o kolejną ponadprzeciętną umiejętność głównej bohaterki… Gdybym miała oceniać, tej książce dałabym 8 na 10 gwiazdek.


I tym optymistycznym akcentem…


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil





środa, 15 marca 2023

Podcięte skrzydła


Została pustka
Marzenia bolą
Nadzieja pulsuje
Jakby miała zniknąć
Złudzenie było fikcją
Rzeczywistość jest szara
Odjęto mi skrzydła
Już nie będę latać

Sil


fot. Sil


środa, 8 marca 2023

Seria Ethan Frost, czyli coś innego od Tracy Wolff – cz.2 (Flawed)

 

    Zaledwie wczoraj pisałam recenzję serii Ethan Frost od Tracy Wolff i początkowo nie zamierzałam publikować osobnego posta na odstającą od głównej historii ostatnią część, ale w trakcie pisania uznałam, że Flawed mimo wszystko zasługuje na trochę miejsca na read2sleep.pl.

    Flawed wydano w 2016 roku, język książki to oczywiście angielski, ale myślę, że skoro w Polsce zaczęły już się pojawiać tłumaczenia powieści Tracy Wolff to z czasem jest szansa również na tłumaczenie lubianej na świecie serii Ethan Frost, łącznie z Flawed.

    Flawed to w wolnym tłumaczeniu „Wadliwy” i wiecie co? Tytuł pasuje. Pokazuje historię dwojga młodych ludzi, których życie, choć z pozoru dobre i dostatnie opatrzone było jednak pewnymi usterkami.

    Główną bohaterką jest najlepsza przyjaciółka Chloe - MC z pierwszych trzech tomów – Victoria, która jednak na co dzień posługuje się imieniem Tori. Tori to młoda kobieta, pochodząca z wyższych sfer, która żyje dostatnio dzięki środkom z funduszu powierniczego. Ale choć ani imprezy, ani eksperymentowanie z własnym ciałem nie jest jej obce, to nie jest to zepsuta młoda dama. Tori szuka swojej tożsamości, szczęścia, swojego miejsca na ziemi. Dla tych, których kocha jest w stanie poświęcić wiele, nawet wszystko. Choć nieobce są jej przygody z młodymi mężczyznami czy ostre imprezowanie, to jednak kobieta pełna jest empatii, pasji, dumy i szacunku dla siebie samej oraz dla otoczenia. Dlatego murem stoi za swoją przyjaciółką, gdy jej trudna przeszłość wychodzi na światło dzienne i gotowa jest skopać tyłek każdemu, kto próbuje ją skrzywdzić. Gdy zaś sama staje w obliczu trudnej sytuacji, która mocno nadwyręża jej wizerunek, nie waha się prosić o pomoc, bo wie, że są ludzie, których na niej zależy. Nawet, jeśli rodzony ojciec się od niej odwraca pozbawiając ją wszystkiego.

    Miles to młody naukowiec, który na co dzień żyje w swoim własnym świecie pełnym wynalazków i innowacyjnych pomysłów. Żyje w cieniu wyrzutów sumienia, gdyż swojego czasu nie uchronił przed krzywdą młodszej siostry – Chloe. Pozwolił jej cierpieć i zostać skrzywdzoną nawet przez ich własnych rodziców. Później zrobił wszystko, by jej pomóc, ale choć uzyskał przebaczenie, sam nie może się pogodzić z przeszłością. Jego winy non stop przypomina mu najlepsza przyjaciółka jego młodszej siostry, co doprowadza go do szału. Zwłaszcza, że Tori od początku ich znajomości przykuła jego uwagę. Gdy nagle zgnębiona przez opinię publiczną dziewczyna zjawia się w domu jego siostry, w którym akurat mieszka, nie waha się, aby zrobić wszystko, co w jego mocy, by jej pomóc.

    Flawed to dobra książka, miła w odbiorze. Nie tak dramatyczna, jak trzy pierwsze części, ale jednak godna poświęcenia jakiegoś wieczoru na jej lekturę. Nie jest pozbawiona wad i nie wszystko jest tu logiczne. Czasem mam wrażenie, że Tracy nie ma zbyt dobrej pamięci i trochę plącze wątki. Np. jest bardzo dziwna sytuacja z bratem Tori. Dziewczyna kontaktuje się z nim, a gdy uzyskuje od niego deklarację uczuć, wsparcia i chęci pomocy, po prostu się wycofuje. Do końca powieści nie jest też on więcej wspomniany, a za jedyną rodzinę Tori autorka uznaje jej przyjaciółkę z rodziną. Wątek jest tak dziwny, jak i nie potrzebny i mam wrażenie, że powstał tylko w celu zwiększenia wierszówki. Czyli po prostu dla pieniędzy. Innymi słowy Flawed – dobra książka, dopełnienie historii Ethan Frost, ale bez fajerwerków i seria mogłaby się bez niej spokojnie obyć.


I tym optymistycznym akcentem…


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil


poniedziałek, 6 marca 2023

Seria Ethan Frost, czyli coś innego od Tracy Wolff – cz.1

 

    Niedawno pisałam o tym, że pojawiła się właśnie na polskim rynku jedna z książek od Tracy Wollf – „Pragnienie”, ale ta seria, o której chciałabym dziś opowiedzieć, oficjalnie wydana jest jedynie po angielsku. Osobom, które zainteresuje niniejsza recenzja śpieszę donieść, że aplikacja Chapters rozpoczęła właśnie wydawanie swojej adaptacji w postaci gry (Można już zacząć czytać tom pierwszy, czyli „Zniszczoną”), ale jak dla mnie adaptacja jest zbyt daleko od oryginału, żeby ją polecić. Czytałam również, że krążą po internecie jakieś nieoficjalne tłumaczenia historii głównych bohaterów. Sama nawet znalazłam pierwszy tom do przeczytania on line po polsku, jednak ja jak zawsze polecam czytać oryginały po angielsku :)

    Seria Ethan Frost była wydawana między 2014 a 2016 rokiem i składa się z 4 tomów – Ruined, Addicted, Exposed oraz Flawed. Przy czym podstawowa historia to właściwie trzy pierwsze tomy, zaś tom czwarty to historia brata głównej bohaterki - Milesa oraz jej najlepszej przyjaciółki – Tori. Jednak w czwartym tomie dowiadujemy się, co słychać u głównych bohaterów z tomów 1-3, więc powiedzmy, że jest uzasadnione, aby zaliczyć Flawed do serii Ethan Frost.

    Choć fabuła zajęła Tracy Wolff sporo miejsca, tak naprawdę historia bohaterów z Ethan Frost to zaledwie kilka miesięcy. Chloe jest młodą kobietą, która właśnie dokonała niemożliwego i dzięki wsparciu swojej szalonej i bogatej przyjaciółki Tori, rozpoczęła wymarzony staż w jednej najznakomitszych firm biomedycznych. Zajmuje się tam własnością intelektualną, chce zostać prawniczką, nabrać doświadczenia, rozpocząć wymarzone studia prawnicze, ale również zacząć nowe życie. Jej przeszłość to pasmo bólu i złych wydarzeń, dlatego dzielnie stawia czoło nowej rzeczywistości i wierzy w lepsze jutro. Chce zapracować na karierę i szacunek, ale nie jest zainteresowana niczym innym. A zwłaszcza związkiem. Problem w tym, że już pierwszego dnia pracy na jej drodze pojawia się mężczyzna, który może przewrócić jej świat do góry nogami a przynajmniej mocno w nim namieszać – dosłownie i w przenośni...

    Ethan Frost początkowo wydaje się typowym młodym kawalerem z amerykańskich romansów – inteligentny, przystojny, wysportowany, zabawny, bogaty i jeszcze jest w nim jakaś nutka dziwactwa, która dodaje pikanterii. To, w jaki sposób poucza pracownika kafeterii, ile dokładnie sztuk borówek czy truskawek ma znaleźć się w smoothie? No szacun! :D Ethan, ze względu na swój wygląd, karierę i sympatyczne usposobienie jest przyzwyczajony, że młode kobiety padają mu do stóp. Nic więc dziwnego, że pyskata ruda blondynka, która zjawia się przy stanowisku, na którym akurat poucza, że w smothie ma być dokładnie siedem truskawek (czy też borówek, zapomniałam :P), wzbudza jego zainteresowanie może nieco bardziej niż powinna. W dodatku, Chloe wydaje się absolutnie nie mieć pojęcia, iż ma do czynienia z szefem wszystkich szefów, co również wydaje się odświeżające. Ethan postanawia więc się przedstawić w sposób subtelny a jednocześnie zabawny. Gdy więc Chole wraca tego dnia do domu otrzymuje ze swojej nowej pracy wyjątkowy prezent…

    Historia Chole i Ethana nie jest prosta, choć początkowo nie wiele wiemy o przeciwnościach, z którymi będą musieli się zmierzyć. Już sam fakt, że on jest właścicielem a ona stażystką, kreuje sytuację dwuznaczną etycznie. Co prawda Ethan może sobie pozwolić na romans z kim chce, nawet z o kilka lat młodszą stażystką, jednak już przypadek Chole nie jest taki prosty. Tak bardzo pragnęła szacunku i udowodnienia, na co ją stać, a tymczasem nagłe zainteresowanie Ethana odwraca wszystko do góry nogami. A to tylko wierzchołek góry lodowej problemów, na które narażeni są nasi uroczy bohaterowie. Generalnie im dalej w fabułę, tym robi się trudniej, mroczniej i wszystko staje się bardziej pogmatwane.

    To naprawdę dobra seria, ale jest też trochę nieścisłości i rzeczy, które nieco psuły mi odbiór lektury. Przede wszystkim muszę to napisać – książka jest nieco przegadana. Tracy pisze dobrze, nawet bardzo dobrze i logicznie, jednak niektóre sceny, zwłaszcza intymne, stawały się przydługie a nawet nudne. Sporo jest powtórzeń sytuacji, które były właściwie zbędne w fabule. Generalnie myślę, że trzy pierwsze tomy byłyby znacznie lepsze, gdyby zostały skrócone do dwóch. A jeśli chodzi o 4 część? Cóż, zacznijmy od tego, że na koniec części trzeciej w ebooku, który kupiłam był zamieszczony początek Flawed i jakież było moje zdziwienie, gdy ostatecznie książka zaczęła się zupełnie inaczej. Wygląda na to, że autorka z bliżej nieznanych mi powodów zmieniła koncepcję. Flawed to również dobra książka i nie jest przegadana, ale dramat i uczucie między bohaterami wydaje się nieco sztuczne. Nie zrozumcie mnie źle, jeśli ktoś lubi romanse to warto sięgnąć również po 4 część serii, ale we Flawed nie ma nic odkrywczego, jedna scena dość mocno przypomina scenę z historii Chloe i Ethana a do tego wszystko się dzieje w jakimś nienaturalnym tempie. Więc owszem polecam całą serię, mimo wszystko ciekawsza była historia w tomach 1-3, a tom 4 to taki dodatek - nie odkrywczy, nie tak dramatyczny, ale dobry na jakiś wolny wieczór. Brat Chloe, Miles, ma swój urok jako oderwany od rzeczywistości naukowiec, zaś Tori to w końcu dobra dusza. Więcej o Flawed w drugiej części recenzji...



Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil




piątek, 3 marca 2023

Luty przeleciał jak odrzutowiec

     Ktoś powiedział mi ostatnio, że jeszcze chwila i zacznie wierzyć w teorie spiskowe dotyczące chorób. I wiecie co? Jeszcze trochę i sama zacznę w nie wierzyć ;P Naprawdę nie pamiętam takiej zimy, w której mniej było dni, w których byłam zdrowa niż tych, w których byłam chora... Już pomijając fakt, że nie tylko ja, ale cała moja rodzina od grudnia borykamy się z różnymi choróbskami. 

Ale teraz mamy marzec, miesiąc w którym zaczynają się wszystkie rodzaje wiosny. Wiosna meteorologiczna już trwa, od pierwszego marca. Wiosna astronomiczna i kalendarzowa już wkrótce. Nowe życie, nowa nadzieja i nowy początek też ;)

    Trochę muszę nadrobić swoje pisanie i czytanie, bo ostatnio na nic nie miałam ani siły, ani czasu, ale wierzę, że pójdzie już z górki. Wkrótce na blogu pojawią się następujące posty:


- recenzja serii "Ethan Frost" ("Ruined" itp.) byTracy Wolff;

- recenzja książki "When August Ends" - Penelope Ward;

- recenzja książki "The game" - Vi Keeland;

- drugi rozdział mojego fan ficu do "Nocnego Księcia", czyli "Czar i Mrok". 


Planuję te posty na przyszły tydzień. Mam nadzieję, że już nic mi nie stanie na drodze :)


Tymczasem ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



środa, 22 lutego 2023

Crave zmienia się w Pragnienie ;)

 

Kochani, choć ostatnio niewiele jest mnie tutaj, co mam nadzieję się wkrótce zmieni, chciałabym uroczyście poinformować, że jedna z książek, którą recenzowałam na read2sleep.pl na początku istnienia bloga, czyli "Crave" Tracy Wolff doczekała się publikacji w języku polskim i dziś mamy premierę tej powieści. Tytuł to oczywiście "Pragnienie" ;) 

Link do mojej recenzji -> Crave

Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil



poniedziałek, 13 lutego 2023

Być kochanym

 
Kochanym być to nie znaczy dostawać kwiaty o zmroku
czy przyjmować czekoladki lub rozdawać serca
Kochać to uśmiechnąć się w dniu pełnym mroku
to zapomnieć, co złego duszę nam przewierca

Kochanym być to czułe się wtulić w objęcia
tam, gdzie najdelikatniejsze istoty ukochane
Kochać to o tym, co ważne pamiętać
i piękne chwile stwarzać niezapomniane

Chciałabym wierzyć, że wszyscy to wiemy
Co oznacza miłość i skąd ją czerpiemy
Lecz czasem, gdy szukamy niczego nie znajdziemy
A czasem sami nie wiemy, czego chcemy

Lecz mówią, że miłość wszystko wybaczy
tylko jak to jest, gdy "wszystko" nie istnieje
Co nas spotka w życiu jeszcze się zobaczy
W miłości chodzi o to, aby mieć nadzieję


Wasza Sil ;)



Fot. Sil

środa, 8 lutego 2023

Mądrość w książkach, której wciąż szukam...

Kochani! 

Dziś nie do końca recenzja, ale pragnę podzielić się też czasem refleksją na temat książek, które czytałam. Tak trochę ogólnie i filozoficznie ;) 

Są książki, które z jakiegoś powodu zapadły w moje myśli na dłużej. Czasami nawet nie ma w nich nic takiego niezwykłego, a jednak wystarczy fragment, klimat, jakieś zdanie wypowiedziane przez bohaterów i już pamiętam fabułę do końca życia. Dziś chciałabym rozpocząć wątek refleksji o właśnie takich książkach. Będę pisała je od czasu do czasu i wrzucała między recenzjami, fanfikami czy wierszami :)

Pierwsza na tapet idzie książka, którą już Wam akurat przedstawiałam, Moi Mili. To "Zatoka śpiewających traw" Stanisławy Fleszerowej- Muskat. Nie będę przypominać, czego książka dotyczy, bo wystarczy kliknąć na jej tytuł z prawej strony, aby poznać moją recenzję, ale wspomnę o jednym fragmencie, który zapadł mi w pamięć i w serce. 

Bohaterką powieści jest młoda kobieta krótko po studiach, ma pewne rodzinne problemy i któregoś dnia niepytana zaczyna opowiadać o nich sięgającemu wiekiem jej rodziców koledze z pracy. Mężczyzna cierpliwie słucha jej zwierzeń, nie komentuje, ale autorka przytacza, o czym ów bohater drugoplanowy myśli. Wyjawia nam, że kolega naszej bohaterki słuchając o jej problemach dochodzi do wniosku, że "jest za młoda, aby milczeć i nie umie jeszcze smucić się w milczeniu". Gdy czytałam ten fragment po raz pierwszy, sama byłam jeszcze za młoda, by go zrozumieć. Lecz gdy wracałam po latach do powieści rozumiałam go lepiej i lepiej.

Gdy jesteśmy młodzi i pełni życia nie umiemy zachować dla siebie naszych smutków, ale później, gdy lata mijają nagle dochodzimy do wniosku, że to nasz smutek, nasza żałoba  i nie chcemy się tym dzielić. Oczywiście to nie jest reguła dotycząca stu procent populacji, ale jednak... Im dalej w lata tym trudniej dzielić się tym, co nas boli. I ja sama, choć o każdej błahostce jeszcze dwadzieścia lat temu potrzebowałam komuś powiedzieć, od jakiegoś czasu już tego nie czuję. Moje serce wciąż wyraża się w pisaniu, tam też odkrywam fragmenty duszy, ale na pewno nie jestem już "za młoda, aby milczeć". 

Milczenie to sztuka równie trudna jak mówienie z sensem. O pisaniu z sensem już nie wspomnę ;) 


I tym optymistycznym akcentem 

ściskam i pozdrawiam

Sil


P.S.


Zawsze zachęcam do dyskusji w komentarzach. Może jest książka, która z pozoru nie posiadała nadzwyczajnej treści, ale zapadła Wam z jakiegoś powodu w pamięć?


sobota, 4 lutego 2023

Milioner i bogini, czyli książka, która zaczęła się jak milion innych


    Wydana w Polsce w 2018 roku książka Vi Keeland i Penelope Ward „Milioner i bogini” to nie jest pozycja, po którą sięgnęłam świadomie. Kupowałam innego e-booka od tego duetu i w międzyczasie ściągnęła mi się przypadkowo z internetu w miejsce czegoś, czego szukałam. Byłam zdziwiona, gdy znalazłam książkę o tym tytule w inaczej zatytułowanym dokumencie. Mimo wszystko nie pogardziłam lekturą, uznawszy, że to pewnie przeznaczenie, czy coś ;) Zaczęłam czytać i - OMG, ale mnie na początku nudziła! Schemat, schemat i jeszcze raz schemat! (Dobra, może nie było tak źle, bo poczucie humoru Vi zawsze na mnie działa jak balsam na duszę, a tutaj było naprawdę zabawnie;)) Ale jednak, jakiś bogaty facet, który przez przypadek odkrywa, że pewna piękna kobieta myśli o nim jak najgorzej i postanawia udawać kogoś innego, aby pójść z nią na randkę. Ble ble ble… Nuda ;) Oczywiście w końcu się wszystko wydaje i żyją długo i szczęśliwie ;) Ok, może to nie do końca tak, bo właściwie w momencie, w którym większość powieści romantycznych właśnie by się skończyło tu zaczyna się „zabawa”…

    Historia Bianci i Dexa to naprawdę fajna opowieść – ona jest wciąż jeszcze młodą, ale też nie najmłodszą dziennikarką, która po stresującej karierze w branży finansowej postanawia zacząć od nowa i rozpoczyna współpracę z czasopismami. On? Przejął schedę po ojcu, owszem, ale też zadbał o to, aby jego praca była wartościowa a firma rozwinęła się ponad miarę. Spotykają się, zakochują się w sobie i nagle odkrywają straszną prawdę. Istnieje spore prawdopodobieństwo, że ich związek nie będzie możliwy z przyczyn niezależnych od żadnego z nich. Jeśli jednak spodziewacie się jakiegoś dziecka, o którym nikt nie wiedział czy też męża, który zmartwychwstał albo coś innego w tym guście to od razu napomknę, że nic z tych rzeczy ;)

    Kochani, to fajna, zabawna i przemyślana historia. Coś o przeznaczeniu, jak wiele z powieści autorek, ale tym razem to przeznaczenie gra trochę na niekorzyść bohaterów. Owszem, jest ten oklepany motyw udawania kogoś innego niż się jest i początek jest trochę schematyczny, ale nawet, gdyby powieść nie przybrała w środku tak interesującego obrotu spraw to i tak cieszyłaby mnie jej lektura ;). Relaks w czystej postaci.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



czwartek, 2 lutego 2023

Samotność, bo czasem doskwiera


Samotność 

Ta chwila tak bardzo doskwiera
Gdy piszesz, lecz nikt nie odbiera
Nie dzwonią do ciebie? Nie chciałaś
A teraz samotna się stałaś
To inny rodzaj ciemności
Umierać czy żyć w samotności?
Tak bardzo tego pragnęłaś
Więc tkwij w tym, tkwij w tym teraz

Silentia

fot. Sil


wtorek, 31 stycznia 2023

Pierwszy tom serii Lux - „Obsydian” – dobra, paranormalna powieść, w której jednak czegoś mi zabrakło…

 

    Pewnie narażę się wielu z Czytelników, gdy napiszę, że „Obsydian” Jennifer L. Armentrout nie porwał mnie tak, jak niektóre inne, dużo prostsze powieści. Jest jednak na pewno czymś, po co warto sięgnąć, gdy znudzą nas zwykłe romanse. Ponadto ma jedną, podstawową zaletę – posiada wydanie w języku polskim :) Od razu jednak zaznaczę, że o jakości tłumaczenia nie jestem w stanie nic powiedzieć, ponieważ czytałam po angielsku.

    Kochani, zanim przejdę do treści, chciałam nadmienić, że nie znam całej serii Lux. Jest w niej sporo książek, bo aż 8 (nie jestem pewna nawet, czy wszystkie zostały wydane w Polsce). Większość jest pisana z perspektywy głównej bohaterki, ale są też takie pisane z perspektywy głównego bohatera. W tym jest dość ciekawy zabieg, bo po przeprowadzeniu całości akcji autorka jakby wraca do początku pisząc historię z perspektywy innego narratora. To jest dla mnie na plus. Mimo to nie udało mi się wciągnąć w fabułę. Przeczytałam pierwszy i drugi tom, połowę trzeciego i uznałam, że tyle mi wystarczy. Jest to typowa seria, w której książki powinny być czytane w kolejności ich wydania (poza prequelem, który można czytać albo przed „Obsydianem”, by mieć porządek chronologiczny, albo później jako uzupełnienie).

    Może jestem nieco arogancka pisząc recenzję, gdy nie znam całej serii, ale ja piszę recenzję tylko pierwszego tomu, podobnie jak w przypadku „Crave” i, nawiasem mówiąc, pod wieloma względami „Obsydian” przypominał mi „Crave”. Z tym, że pierwszy tom historii od Tracy Wolf porwał mnie nieco bardziej niż pierwszy tom serii Lux.

    A teraz do rzeczy…

    Katy to młoda, jeszcze nie pełnoletnia, dziewczyna, która po przeżyciu osobistej tragedii, jaką jest śmierć ojca, wraz z mamą przeprowadza się daleko – do innego Stanu, aby zacząć nowe życie i zapomnieć o bólu. Jej wiecznie nieobecna z powodu pracy mama sprawiła, że Katy musiała się usamodzielnić i dojrzeć nieco szybciej niż wskazuje na to jej wiek. Jej historia jest pod pewnymi względami bardzo bliska mojemu sercu, bo podobnie jak ja, przyjacielska Katy bywa samotniczką, kocha czytać a o tym, co czyta prowadzi bloga :) Ale Katy jest również ode mnie dużo, dużo młodsza, więc jej losy traktuję trochę jak wspomnienia samej siebie, co jest nawet miłym uczuciem. Katy nie jest dziewczyną o kształtach modelki, jednak jej uroda jest naturalna i ciepła, dlatego zwraca na siebie uwagę swoich nowych, młodocianych sąsiadów – bliźniaków Deamona i Dee, którzy pomimo łączącego ich pokrewieństwa są jak ogień i woda. Dee jest przyjacielska, ciepła i uwielbia nową sąsiadkę, zaś jej brat? Niekoniecznie. Problem w tym, że Dee jest zdeterminowana, aby Katy stała się jej najlepszą przyjaciółką a co za tym idzie pragnie, by jej brat był miły dla sąsiadki. Czy jednak taka wymuszona przyjaźń między chłopakiem a nową w szkole dziewczyną ma sens? I co jeśli okaże się, że ta relacja wpędzi ich oboje w kłopoty, o jakich Katy nie czytała nawet w tak kochanych przez siebie książkach?

    Kochani, gdybym miała oceniać „Obsydian” jako samodzielną powieść, podobnie jak we wspomnianym przeze mnie „Crave” byłabym zachwycona. Nie szkodzi, że grupa wiekowa jest daleka od mojej a romans jest niewinny i delikatny. Dzieje się tam tyle innych, ciekawych rzeczy, że i tak dałabym 5/5 gwiazdek. Problem w tym, że im dalej w serię, tym bardziej autorka zaczęła dramatyzować. Pojawiły się, w moim odczuciu, nie do końca przemyślane wątki, które odebrały mi radość z czytania. Dlatego jak najbardziej zachęcam do lektury pierwszego tomu, ale do drugiego już nie. I to nie dlatego, że uważam, że się nikomu nie spodoba, ale dlatego, że po prostu rozwój akcji mnie zawiódł.

    Na koniec troszkę taka zabawa. Pamiętacie, jak pisałam o „Crave”? Poniżej podobieństwa, jakie znalazłam do „Obsydianu”.

  • Przede wszystkim ta sama grupa wiekowa, czyli druga połowa liceum.

  • Po drugie super piękny i arogancki główny bohater przy głównej bohaterce odbiegającej od kanonów piękna (dla mnie na plus).

  • Po trzecie, dla głównych bohaterek fabuła się zaczyna w nowym miejscu, w nowej szkole, po przeprowadzce w związku ze stratą kogoś bliskiego.

  • Po czwarte w obu głównych bohaterkach drzemała paranormalna, nieoczywista siła.

  • Po piąte obie główne bohaterki wplątały się przypadkiem w niemałe paranormalne kłopoty w związku ze swoją fascynacją tymi „złymi, aroganckimi przystojniaczkami” z nowej szkoły.

  • Po szóste obaj główni bohaterowie o paranormalnych zdolnościach początkowo byli raczej wrogo nastawieni do głównej bohaterki :). Jeszcze coś by się tam znalazło, ale myślę, że na tę chwilę wystarczy.


Jak zawsze zachęcam do podzielenia się opinią, jeśli również czytaliście „Obsydian”.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil




czwartek, 26 stycznia 2023

O tym, że nie warto karać się za błędy przeszłości, zwłaszcza za te, które nie my popełniliśmy, czyli lekka, łatwa i przyjemna powieść "Instacrush"

 

    Wydana w 2019 roku powieść „Instacrush” Kate Meader to właściwie drugi tom serii Rookie Rebels. Serii tej nie znam i nie czytałam, a po Insta sięgnęłam z takiego powodu, że książka mi się podpowiedziała w aplikacji, w której zwykle kupuję e-booki i po przeczytaniu opisu na okładce uznałam, że jest ona warta uwagi.

    Zaczynając trochę od końca, jest to powieść z wątkami nieco oklepanymi. Jest motyw amerykańskiej armii, choć tym razem akurat to główna bohaterka jest byłą żołnierką a nie główny bohater. Jest motyw sportowca-lekkoducha, ale nie jest to przynajmniej playboy, który głównie zasłynął tym, że przespał się z połową swoich fanek. Jest motyw problemów z rodziną, problemów ze zdrowiem. Jest również wątek, który nazywamy „od wrogów do kochanków”. Do tego jeszcze dodajcie przypadkową ciążę i naprawdę mamy całkiem spory miszmasz. Ale spokojnie, to tylko tak źle wygląda. Całość jest dobrze zmiksowana i daje raczej pyszne, choć proste ciasto niż literacki zakalec ;)

    Elle nie chce się przyznać nawet przed sobą, ale lubi sobie pomarzyć o pewnym gorącym hokeiście, który nie tylko wpada czasem do baru, w którym pracuje jako kelnerka, ale mieszka również w tym samym budynku. Tak się składa, że ów przystojniak przyjaźni się z jej współlokatorem i zdarza mu się wpaść bez zapowiedzi, zaproszenia czy też pozwolenia, więc Elle jest na niego dość często zdrowo wkurzona, ale... no właśnie, ale! Mężczyzna, oprócz tego, że jest utalentowanym sportowcem, ma jeszcze jedną karierę. Jest aktywnym użytkownikiem Instagrama. Jego konto ma ogromną ilość fanów w tym, co tu dużo ukrywać, Ellę. Ale Ella oczywiście nie przyzna się nikomu i za żadne skarby świata, jak chętnie ogląda kanał swojego irytującego sąsiada. Nie pokaże mu też za nic swojego zainteresowania i to nie tylko dlatego, że mężczyzna budzi w niej sprzeczne uczucia, nie tylko dlatego, że co taki koleś jak on może zobaczyć w takiej szarej myszce jak ona, ale również dlatego, że nic tak nie stresuje Elli niż pamięć o jej rodzinie, która ma szczególny sposób zarabiania na życie... A co będzie, jeśli ona jest w głębi serca taka sama jak jej najbliżsi?

    Theo czuje, że życie dało mu drugą szansę i chce tę szansę wykorzystać. Kocha życie i stara się tą radością dzielić ze światem. Nie może znieść, gdy ktoś go nie lubi, ale zdaje sobie sprawę, że nie można zadowolić wszystkich. Jednak jest pewna dziewczyna-sąsiadka, która szczególnie utkwiła mu w głowie i w tej sytuacji naprawdę nie może się pogodzić, że Elle go nie lubi. Nie może zrozumieć, skąd ta niechęć? Stara się ze wszystkich sił zdobyć jej sympatię i nagle okazuje się, że wyszło mu to aż za dobrze… Tylko Elle uparcie odmawia przyjęcia od niego czegokolwiek i Theo nie może znów zrozumieć, dlaczego?

    Kochani, to naprawdę fajna powieść. Bez fajerwerków i z całkiem sporą ilością odgrzewanych wątków, ale i tak całość jest lekka, łatwa i przyjemna w odbiorze. Podstawową wadą tej książki jest oczywiście to, co zwykle na moim blogu – brak wydania w języku polskim. Kate Meader ma naprawdę tyle świetnych pozycji, że nie mogę zrozumieć, dlaczego w Polsce nikt nie wydaje jej książek. Znam i lubię jej serię o strażakach i seria o sportowcach też wydaje się na tyle fajna, że jeszcze przeczytam pewnie niejedną z części. Przy okazji wspomnę, że są to książki pisane dość prostym angielskim, więc polecam do ćwiczeń umiejętności językowych. Nie ma co szukać wymówek, trzeba spróbować :)


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil





środa, 25 stycznia 2023

Coś o złej pogodzie i złych emocjach, czyli dziś mam dla Was wiersz


Zimno


Zimno, bo przecież nikt cię nie kocha
Samotna dusza, co po nocach szlocha
Nigdzie nie znajdzie ciepła ukojenia
Dla grzeszników nie ma po życiu zbawienia

Zima jest podła, gdy nigdy nie mija
Zimno przenika i we mgłę spowija
Wtedy, gdy cierpi w ukryciu istota
A ty w niej tkwisz jak skryty idiota


Sil

poniedziałek, 23 stycznia 2023

The Central Park Pact - dobre książki od Lauren Layne – część 3

 

    Doczekaliśmy się części trzeciej ;) „Marriage on Madison Avenue” zostało wydane w 2020 roku i powiem szczerze, że to właśnie od tej pozycji zaczęłam całą serię od Lauren. Ta książka zaciekawiła mnie na podstawie opisu na okładce, więc po nią sięgnęłam, zaś po przeczytaniu powieści, byłam ciekawa losów pozostałych przyjaciółek i jak doszły do swojego happy ever after. Zaczęłam więc od końca, ale muszę przyznać, że nie miało to wielkiego wpływu na fabułę.

    Jak pisałam w recenzji tomu drugiego trylogii, główna bohaterka trzeciej części ciekawiła mnie najbardziej. To jest też ta z przyjaciółek, która wbrew pozorom najbardziej ucierpiała w całej sytuacji z mężczyzną, od którego zaczął się pakt. Wzięła ona wszystko najbardziej do siebie, dlatego chciała ochronić przyjaciółki przed złymi facetami, siebie samą uznając jednocześnie za niegodną miłości. Ale po kolei…

    Audrey jest najmłodszą z uczestniczek paktu, ale nie najmniej dojrzałą. To ona najbardziej liczyła na swoje szczęśliwe zakończenie w miłości, gdy więc okazuje się, że została nie tylko zdradzona i zmanipulowana, ale również, że w tym wszystkim skrzywdziła inną kobietę, nie może sobie tego wybaczyć. Postanawia więc, że odpuści sobie związki. W końcu ma teraz swoje przyjaciółki, ma swoją ukochaną, nowoczesną pracę jako influencerka, no i ma przecież Clarka, swojego nieco szalonego i rozpieszczonego najlepszego przyjaciela już od dzieciństwa. Niepoprawnego playboya w stosunku do innych kobiet, ale dla niej? Ostoję i opokę. Bo przecież przyjaźń między kobietą i mężczyzną jest możliwa! Audrey może liczyć na Clarka a Clark na Audrey w każdej sytuacji. Nawet wówczas, gdy co jakiś czas kobieta musi wcielać się w rolę „narzeczonej” przyjaciela, gdy różni bliżsi i dalsi ludzie z ich otoczenia nie dają im spokoju. Lecz pewnego razu to, co miało być tylko kolejnym odgrywaniem ról pod publiczkę, wymyka się spod kontroli. Matka Clarka, która widzi u jego boku inną, konkretną kobietę postanawia raz na zawsze ujawnić ich niewinne kłamstewko. Młodzi oczywiście nie chcą na to pozwolić i brną dalej aż nagle okazuje się, że z całej sytuacji coraz trudniej się wyplątać. Dochodzą więc do momentu, w którym muszą zdecydować, czy spalą swoją wzajemną przykrywkę, czy może jednak doprowadzą rzecz do końca…

    Kochani, choć nie przepadam osobiście za romansami w stylu „fałszywych narzeczonych”, muszę przyznać że jest kilka wyjątków. Nie ukrywam też, że „Marriage on Madison Avenue” jest jednym z nich. Książka była całkiem zabawna, zgrabna, ciekawa i może nie odkrywcza, ale bardzo przyjemna dla oka. Fabuła była spójna, tempo rozwoju akcji naprawdę dobre. Ładnie i naturalnie ułożył się wątek „od przyjaciół do kochanków”. Naprawdę nie ma się tutaj czego przyczepić.

    Czy książka ma wady? Pomijając oczywistą odpowiedź, że jak każda ;) to pewnie większość z moich czytelników uzna, że brak tłumaczenia serii na polski to spora wada. Podobnie jak w częściach poprzednich, brak tu opisu sytuacji intymnych, więc dla tych, którzy lubią sobie erotycznie pomarzyć będzie spore pole dla wyobraźni :D Oczywiście pewnie nie każdy będzie też chciał czytać kolejny raz o tym, jak najlepsi przyjaciele weszli w fałszywy związek, ale jak dla mnie tu akurat pasuje to bardziej niż w wielu innych przypadkach. Jeśli coś mi przeszkadzało to kolejna postać męska oparta na schemacie, w którym bogaty facet jest niepoprawnym playboyem, który zdążył już pójść do łóżka z połową żeńskiej populacji miasta, w którym mieszka. Wiecie… co za dużo to niezdrowo ;). Ogólnie jednak polecam zarówno część trzecią, jak i całą serię The Central Park Pact.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


piątek, 20 stycznia 2023

The Central Park Pact - dobre książki od Lauren Layne – część 2


    Druga w kolejności powieść z serii The Central Park Pact, czyli „Love on Lexington Avenue” powinna być pewnie moją ulubioną i to z kliku powodów. Po pierwsze główna bohaterka jest najbardziej zbliżona do mnie wiekiem i wyglądem, po drugie jest „najzwyklejsza” z trójcy bohaterek a po trzecie jako jedyna była już mężatką ;) Mamy też podobny stosunku do dzieci, ale z tą różnicą, że ona ich nie posiada a ja tak… ;) Nie mniej jednak w tej konkretnej trylogii moje zainteresowanie rośnie wraz z numerem tomu. Bohaterkę nr jeden lubię, bohaterkę nr dwa lubię bardziej a najbardziej ciekawiła mnie postać bohaterki nr trzy. O trzecim tomie następnym razem, zaś dziś kilka słów na temat „Miłości…”

    Claire jest kobietą, której wiek powoli zaczyna się określać jako średni. Nie ma pracy, dzieci ani nawet żadnego hobby. Jest wdową bez zwierząt i ze starym domem, który od dawna prosi się o remont. Od niedawna ma przynajmniej swoje przyjaciółki, ale obie dziewczyny są nie tylko sporo od niej młodsze, ale również zabiegane i zapracowane. Na szczęście zawsze znajdują czas, gdy Claire ich naprawdę potrzebuje, zwłaszcza gdy okazuje się, że właśnie ukryła przed nimi swoje urodziny. Claire świętuje na smutno, bo nagle zdaje sobie sprawę jak nudne i bezsensowne toczy życie, ale jednocześnie postanawia wreszcie, że koniec z tym! Remont, o którym wcześniej tylko marzyła będzie musiał się w końcu odbyć, a choć nie ma takiej finansowej potrzeby zaczynie również rozwijać się zawodowo. A jaka praca jest lepsza, jeśli nie taka, która łączy się z hobby? Ale przyjaciółki mają dla niej jeszcze jedną uwagę. Może by tak zaczęła chodzić na jakieś randki? W końcu nie jest jeszcze starszą panią ;) Problem w tym, że mężczyźni są do bani, prawda?

    Scott nie jest pierwszym lepszym fachowcem od remontów domów. Swoim talentem, etyką pracy i fachowością sprawił, że pomimo stosunkowo młodego wieku wyrobił sobie markę doskonałego wykonawcy. Jego projekty są duże, czasochłonne i bardzo dobrze płatne. Prywatnie Scott przyjaźni się z Olivierem, którego poznaliśmy w części pierwszej trylogii, dlatego też, gdy czuje chwilowe wypalenie zawodowe, za namową Oliviera postanawia przyjrzeć się dla odmiany czemuś mniejszemu niż zazwyczaj. Umawia się więc na spotkanie z Claire, która chce wyremontować swój stary, całkowicie pozbawiony gustownego wnętrza, dom. Początkowo Scott i Claire są niemal przekonani, że ta współpraca się nie uda, jednak z czasem okazuje się, że mają ze sobą więcej wspólnego, niż sądzili…

    Druga część serii, choć może trochę tak brzmi, nie jest podobna do części pierwszej. Tu między bohaterami nie ma ani początkowej wrogości, ani natychmiastowej fascynacji. Bohaterowie dojrzewają do relacji bardzo powoli. Początkowo są profesjonalni, później można uznać, że jest między nimi nutka przyjaźni czy sympatii a następnie rodzi się coś więcej. Problem w tym, że Scott zaraz zaczyna nowy projekt daleko, daleko stąd zaś Claire niekoniecznie jest gotowa czekać na niego miesiącami. A Scott? Przecież wie, że wszelkie związki są złe :)

    Kochani, druga część trylogii to taki ciepły, miły, prosty i miejscami zabawny romans. Nie jest oczywiście doskonały. Nie znajdziecie go w języku polskim, a przynajmniej nie ma oficjalnego wydania. Podobnie jak w tomie pierwszym, nie znajdziecie tu również scen erotycznych, więc osoby, które lubią, gdy autor nie pozostawia w tej materii zbyt wiele dla wyobraźni, będą zawiedzione. Niemniej jednak powieść jest godna uwagi i warto poświęcić na nią jakieś dwa wieczory :)


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil



środa, 18 stycznia 2023

The Central Park Pact - dobre książki od Lauren Layne – część 1

     The Central Park Pact to seria trzech książek o miłości i wyjątkowej przyjaźni. Ponieważ każda z trzech części posiada fajną, ciekawą fabułę, zdecydowałam, że napiszę recenzje osobno dla każdego tomu. Książki były wydane w latach 2019-2020 roku, ale niestety nie doczekały się swojej szansy w Polsce. Może jeszcze kiedyś trafią i na nasz rynek :)

    Zaczynamy po kolei. Pierwsza część trylogii od Lauren to „Passion on Park Avenue” i opowiada o pierwszej z trzech przyjaciółek – Naomi. Zanim jednak przedstawię Wam jej historię, warto wspomnieć o tym, co łączy całą serię i co sprawia, że jest wyjątkowa :)

    Jak sama nazwa wskazuje to, co łączy wszystkie trzy powieści to pewien pakt, zawarty w Central Parku. Nie można się jednak domyślić, czego ów pakt dotyczy ani przez kogo został zwarty, choć jak już zdążyłam napomknąć, seria przedstawia historie trzech przyjaciółek. Niecodzienne okoliczności, w których wszystkie panie się poznały sprawiają, że wszystko staje się jeszcze ciekawsze i zachęca do poznania losów kobiet. Otóż wszystkie panie poznały się na pogrzebie, a dokładniej po tym, jak z tego pogrzebu wyszły, bo nie mogły znieść sytuacji, w której się znalazły. Jedna z żałobnic była bowiem żoną denata, druga kochanką a trzecia dziewczyną. Co ciekawe, panie nie wiedziały o sobie nawzajem, oprócz dziewczyny, która sądziła, iż żona jej chłopaka jest z nim obecnie w separacji i oczekuje na rozwód. Odkrycie, że żona o tym fakcie nie miała pojęcia, była, cóż, traumatyczna. Wszystkie kobiety poczuły się podle – zdradzone, oszukane, wykorzystane i zmanipulowane. W efekcie postanowiły zawrzeć pakt, będą utrzymywać kontakt ze sobą i chronić się wzajemnie przed złymi mężczyznami, aby więcej podobna sytuacja im się nie przydarzyła. W efekcie panie stają się przyjaciółkami i powoli odkrywają, że mimo wszystko mają jeszcze szansę na szczęście a o ich romantycznych przygodach życia są właśnie poszczególne powieści z serii.

    Pierwsza na tapet, jak wspominała na początku, idzie historia Naomi, która była kochanką zmarłego mężczyzny. Oczywiście Naomi jest dobrą kobietą i nie miała pojęcia, iż był on w związku, a właściwie w związkach… więc niech to nie rzutuje na Waszą opinię o bohaterce :)

    Naomi to silna i niezależna bizneswomen, która do wszystkiego w życiu doszła sama. Stworzyła firmę, która odniosła ogromny sukces i teraz pozostaje jej jedynie żyć i rozwijać się dalej. Jest wciąż młodą osobą, która jeszcze nie znalazłam swojego happy ever after, ale gwoli ścisłości nie szukała go specjalnie. Naomi nie ma najlepszego zdania o mężczyznach czy związkach i dlatego, póki co nie angażowała się specjalnie uczuciowo. Z dzieciństwa wyniosła kilka traumatycznych wspomnień, po tym jak jej matka i ona same zostały wyrzucone na bruk. Ale Naomi nie jest zgorzkniała, co najwyżej czuje odrobinę chęci zemsty za tamto okropne wydarzenie. Dlatego, gdy nieoczekiwanie wymarzona zemsta sama wychodzi jej na spotkanie, nie może się oprzeć pokusie… Zaczyna, walczy i nagle odkrywa, że to już nie jest to, czego chce. Czy jednak nie okaże się, że jest za późno i, że sama padła ofiarą swoich poczynań?

    Oliver nie pamięta Naomi z dzieciństwa, nie wie, że już się kiedyś spotkali, gdy więc spotykają się w dorosłym życiu, nie może zrozumieć, dlaczego ta piękna, pełna pasji kobieta pała do niego taką nienawiścią. Naomi staje się dla niego zagadką, którą bardzo chce rozwiązać i tak mocno angażuje się w tę łamigłówkę, że nawet nie zauważa, gdy zaczyna coś do niej czuć. Początkowo jest to fascynacja, ciekawość, ale z czasem rodzi się coś więcej. Problem jednak pojawia się w momencie, w którym Olivier w końcu składa wszystkie kawałki układanki i wreszcie odkrywa, kim tak naprawdę jest Naomi. I co teraz, skoro kobieta być może miała kiedyś prawo go nienawidzić, ale tak bardzo go zraniła, że sam już nie wie, co on czuje do niej?

    Historia Naomi i Oliviera jest piękna i romantyczna. Bywa zabawna i ciepła. Przyjaciółki tym razem dodają historii tylko smaczku i nie wkurzają mnie tak, jak w niektórych powieściach. Niektórym może brakować namiętności, bo historia jest pisana bardziej w moim stylu, czyli sceny intymne są w tle, bez opisu. Mamy świadomość, że między bohaterami do czegoś doszło, ale nie wiemy co i jak ;) To z całą pewnością nie jest powieść erotyczna ani nawet nie pochyla się w takim kierunku. Kto więc lubi dosłowne sceny intymne to tu będzie zawiedziony. Mnie akurat taki obrót sprawy pasuje :)

    Kolejne części przedstawię w następnych recenzjach. Mam nadzieję, że choć trochę Was zainteresowałam serią, nawet jeśli trzeba byłoby ćwiczyć na niej angielski lub poszukać translatora ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil


wtorek, 17 stycznia 2023

Once Pure, czyli ostatnia część „Roztrzaskanej przeszłości” od Cecy Robson

 

    Całkiem niedawno pisałam o drugiej części serii „Shattered Past” Cecy Robson i postanowiłam, że tym razem pójdę za ciosem. Przedstawiam Wam, kochani, wydaną po angielsku w 2015 roku książkę „Once Pure” – ostatnią powieść z serii o rodzeństwie Tres Santos.

    Co nieco o Sofii wiemy już z poprzednich części, ale uspokoję. Jeśli ktoś nie czytał dwóch pierwszych pozycji z „Roztrzaskanej przeszłości” to nie jest to konieczne. Wszystko, co ważne autorka przypomina i tutaj. Oczywiście bonusem jest to, że w „Once Pure” dowiadujemy się, co słychać u bohaterów z wcześniejszych tomów, więc mimo wszystko polecam czytać w kolejności, zwłaszcza, że każda książka niesie za sobą wiele emocji.

    Sofia jest już całkiem dorosła. Uczy się pewności siebie, ale nadal jest nieśmiałą kobietą, którą kontakty międzyludzkie napawają pewnym niepokojem. Stała się specjalistką technologii informatycznych i praca wydaje się dla niej idealna. Z całego rodzeństwa to ona właśnie jest najbardziej zżyta ze swoją dysfunkcyjną matką, której to mogliśmy się przyjrzeć w poprzednich tomach historii o rodzinie Tres Santos. Stara się być dobrą, ułożoną dziewczyną, lecz gdy rozpoczyna nowe zlecenie dla swojego przyjaciela z dzieciństwa Kiliana (znanego nam już z pierwszej części serii), nagle rodzą się w niej dawno zapomniane uczucia. Jest tylko jeden problem. Sofia skrywa sekret, który sprawi, że Kilian może zmienić o niej zdanie i przestać postrzegać ją jako delikatną panienkę bez skazy. Mimo wszystko bohaterka ryzykuje i postanawia spróbować szczęścia ze swoim przyjacielem. Wszystko rozwija się całkiem nieźle aż do momentu, gdy Sofia odkrywa, iż nie tylko ona miała poważny sekret. I teraz zadaje sobie pytanie, czy cokolwiek z tego, co czuje do niej Kilian jest prawdziwe, czy to jedynie echo wyrzutów sumienia sprzed lat.

    Kilian jest zachwycony, gdy w jego życiu ponownie pojawia się Sofia, przyjaciółka z dzieciństwa i jednocześnie najmłodsza siostra jego przyjaciela i partnera sparingowego -Mateo. Sofia budzi w nim odczucia ambiwalentne. Z jednej strony przypomina mu o złamanej obietnicy i o tym, co w związku z tym się wydarzyło, ale z drugiej wzbudza w nim ciepło, radość i oczywiście pożądanie. Wie, że Sofia to delikatna istota o pokaleczonej duszy, ale niestety nie spodziewa się, że nosi w sobie jeszcze jeden sekret. Sekret, z którym jest mu ciężko się pogodzić a jednocześnie jest niczym wobec wyrzutów sumienia, które wciąż odczuwa na wspomnienie ich wspólnej przeszłości. Jest to mieszanka wybuchowa, więc nic dziwnego, że w końcu dochodzi do eksplozji...

    Historia o Sofii i Kilianie jest ładna, ale przetykana bólem. Jest tu wiele interesujących, ale nie mniej mrocznych wątków pobocznych. Dla równowagi czytamy tu oczywiście również o kilku szczęśliwych zakończeniach i o ludziach, którzy pokonali swoje demony. Mimo wszystko jednak „Once Pure”, podobnie jak cała seria, jest napisana w mrocznym klimacie. Jest o ludziach z przeszłością. O błędach, które popełniali sami i, za które muszą teraz płacić, ale również o tym, że czasem człowiek znajdzie się po prostu w złym miejscu i czasie a wszystko się roztrzaska w pył. Mimo wszystko książki niosą w sobie też nadzieje. Cecy Robson pokazuje, że nawet najbardziej traumatyczne przeżycia z przeszłości nie muszą przekreślać szczęśliwej przyszłości i dlatego serdecznie polecam całą serię.

    Czy książka ma wady? Pewnie większość z Was uzna, że brak wydania w Polsce to spora wada ;) Czasem też miałam wrażenie, że autorka chciała poruszyć zbyt wiele problemów w jednej serii a nawet w jednej książce. Myślę, że fabuła byłaby bardziej zrównoważona, gdyby Cecy oszczędziła nam tylu smutnych wydarzeń w jednym miejscu. Połowa tych emocji spokojnie by nam wystarczyła ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil


P.S.

Wreszcie miałam chwilę, by przysiąść i wrzucić recenzję. Jeszcze przez parę dni może z tym być różnie, ale staram się ze wszystkich sił, aby nie robić zbyt długich przerw między postami ;)



fot. Sil




poniedziałek, 16 stycznia 2023

Niepotrzebne

Czasem obojętne, ze złością lub żalem
Czasem z bezsilności 
Z bezsenności stale
Czasem pełne furii, frustracji skrywanej
Czasem obojętne z duszy niekochanej
A czasem po prostu zbyt szybkie i gniewne
wyfruwają bezwiednie słowa niepotrzebne


Sil


fot. Sil


niedziela, 15 stycznia 2023

„Chłopczyca” wg Avery Flynn, czyli romans trochę inaczej

     Dziś krótko, ale jakby co zapraszam do dyskusji... ;) 


***

    „Tomboy”, czyli w wolnym tłumaczeniu „Chłopczyca” to właściwie trzeci tom serii „The Hartigans” Avery Flynn. Pierwszych dwóch pozycji z serii nie znam i to nie dlatego, że nie jestem ich ciekawa, ale dlatego, że udało mi się kupić tylko tom 3. Dziwne, dlaczego tak jest, ale nie zgłębiałam tematu.

    „Tomboy” został wydany w lutym 2019 roku, jednak nie jest dostępny w języku polskim. Można kupić ebook lub poszukać w internecie, czy jest dostępny w wersji darmowej do czytania online.

    Cała seria, „Chłopczyca” również, ma recenzje raczej takie sobie. Moim zdaniem jest to całkiem dobra książka, bo przełamuje rutynę bogatego, aroganckiego sportowca jako głównego bohatera i słodkiej, dobrej dziewczyny jako głównej bohaterki. Tu wszystko jest postawione troszkę na głowie i tak mi pasuje.

    Główną bohaterką i tytułową chłopczycą jest pielęgniarka Fallon, która łączy pracę w szpitalu z pracą w klinice dla ubogich. Jej największym marzeniem jest skupienie swojej kariery na pomaganiu innym, niestety póki co, jest to niemożliwe, gdyż Fallon nie byłaby w stanie utrzymać się, gdyby pracowała tylko w darmowej klinice. Jest więc nieco przemęczona, ale nie uważa się za osobą nieszczęśliwą. Mimo wszystko, gdy zostaje poproszona przez znajomą o zajrzenie do chorego gracza - Zacha, nie bardzo ma ochotę na tę wizytę i tę konkretną pomoc. Zach jest najbardziej znienawidzonym graczem hokejowym, zaś Fallon jest fanką jego drużyny. Niestety, jego samego nie...

    Powieść bywa zabawna i jest dość ciekawa. Zaczyna się od niechęci między głównymi bohaterami (można więc zaliczyć książkę do romansów w kategorii od wrogów do kochanków), później są cechy powieści z fałszywą parą, bo Zach składa Fallon propozycję nie do odrzucenia. Jest też tajemnica, którą Zach skrywa przed światem. I jest ta nieznośna natura Fallon do naprawiania wszystkich i wszystkiego. Mimo wielu cech łączących „Chłopczycę” z innymi romansami, które czytałam, jest to jednak zupełnie coś innego. Niby prosty romans, ale napisany w interesujący sposób. Oczywiście nie doczekacie się tutaj fajerwerków, ale i tak polecam książkę na jakiś długi zimowy wieczór.



Ściskam i pozdrawiam

Sil


P.S.

Książkę można znaleźć w aplikacji Chapters. Adaptacja nosi tytuł „Król lodu”, ale nie wiem, jakiej jest jakości, bo przerwałam czytanie i zabrałam się od razu za ebook.



fot. Sil


Najpopularniejsze posty :)