piątek, 16 lutego 2024

Ślad

na białym ślady okryte mrokiem
przestało być jasne, co jest nieważne
oczy przyzwyczają się patrzyć pustym wzrokiem
czy wszyscy i wszystko musi być rozważne?

jesli jest coś takiego, co wyraża ciebie
nieistotne, jak bardzo inni nienawidzą
żyjesz, bo każdy ma szansę dla siebie
na życie po swojemu,
choć dłonie się wstydzą

zapomniałam, ale czas za mnie pamięta
odrzuciłam, lecz świat przywraca skrawki skromnie
ani jestem złem, ani jestem święta
czy ktoś zauważy, że coś zostało po mnie?

Sil

fot. Sil

czwartek, 15 lutego 2024

„W pogoni za księżniczką”, czyli ostatnia powieść od Jerilee Kaye

 

    Wydana w 2021 roku (chyba ;)) anglojęzyczna książka „Chasing Princess Charming” autorstwa Jerilee Kaye jest dostępna do przeczytania w aplikacji „Novel”, podobnie jak inne powieści autorki, jednak powiem szczerze, że była jedyną powieścią Jerilee, o której nigdy wcześniej nie słyszałam. Byłam naprawdę zdziwiona, że Kaye napisała coś takiego i jeszcze bardziej, gdy zaczęłam czytać i historia zupełnie mi się nie spodobała. Ale spokojnie! „Chasing” jest jedną z tych powieści, która z rozwojem fabuły zyskuje na jakości a nawet zaciera wcześniejsze poczucie niezadowolenia z lektury.

    Ken to młoda, nieco ekscentryczna chłopczyca, którą wszyscy, łącznie z jej ojcem, uważają za homoseksualistkę. Nic dziwnego. Ken nie tylko stroni od mężczyzn, ubiera się jak chłopak i podobnie też zachowuje, ale jeszcze jest nieodłączną towarzyszką i obrończynią swojej najlepszej przyjaciółki Jen. Ponadto Ken została wychowana przez parę homoseksualistek. Jej mama rzuciła jej ojca dla kobiety i dopiero po rozstaniu odkryła, że jest w ciąży. Ojciec nie może wybaczyć Ken, że tak bardzo przypomina kobietę, dla której odeszła od niego miłość jego życia. Nienawiść do partnerki byłej żony przelewa na swoją jedyną córkę i to ona zbiera cięgi za rozpad małżeństwa swoich rodziców. Jednak ojciec dziewczyny nie zdaje sobie sprawy, że to właśnie swoim zachowaniem sprawił, iż Ken tak bardzo nie ufa wszystkim mężczyznom na całym świecie. Dlatego, gdy na jej drodze staje Nick, do którego wzdycha każda dziewczyna w mieście, Ken jest pewna, że i jemu nie można ufać. Nick staje się jej wrogiem numer jeden zwłaszcza, gdy Ken odkrywa, iż jej najlepsza przyjaciółka zakochała się w nim po uszy.

    Historia Ken i Nicka to opowieść o walce ze stereotypowym myślenie, o budowaniu zaufania, ale również o tym, jak łatwo takie zaufanie zburzyć. To piękna historia miłosna i dobry romans. Mam jednak kilka „ale”.

    Powieść, która co do zasady ma prawdopodobnie walczyć z nietolerancją i dyskryminacją, trochę wydaje się działać przeciwko nim. Np. autorka pokazuje, iż faktycznie wychowanie dziewczyny przez dwie kobiety ukształtowało ją na kogoś innego niż kim byłaby, gdyby została wychowana w tradycyjnej rodzinie. Rozumiem więc, że Jerilee miała dobre intencje, ale niechcący przyczyniła się do stereotypowego myślenia zamiast z nim walczyć. Oczywiście zakładam, że chciała z nim walczyć, ale może się mylę. Tylko wtedy Jerilee Kaye miałaby u mnie sporego minusa... ;). Ken w treści książki zmienia się z zadziornej chłopczycy, którą stała się na wzór partnerki swojej matki, w bardziej dziewczęcą wersję siebie. Mnie to nie przeszkadza, ale obawiam się, że może być źle zrozumiane.

    Drugi minus to fakt, że bohaterka w pierwszej połowie powieści niezmiernie mnie irytowała. Prawdopodobnie była przerysowana celowo, jednak mnie wydawało się, że była po prostu zbyt grubo ciosana. Irytował mnie też motyw najlepszej przyjaciółki. Właściwie przyjaźń ta była jednostronna i było to widać od początku fabuły, więc dziwne, że ktoś tak inteligentny jak Ken nie zauważył tego faktu. Gryzło mi się to strasznie z charakterem głównej postaci.

    Natomiast główna postać męska bardzo mi odpowiadała. Może Jerilee Kaye lepsza jest w kreowaniu postaci męskich, bo zauważyłam, że czytając jej powieści to zwykle do głównych bohaterek mam jakieś uwagi. Postaci męskie z książek Kaye zawsze mi pasują i mam nadzieję, że tak już zostanie.

    Książkę polecam, pomimo uwag. Jest ciekawa, trzymająca w napięciu i pełna zaskakujących wątków, choć ogólnie nie odbiega od schematu powieści romantycznych. Początek nieco irytujący, ale im dalej w las, tym piękniejsze drzewa.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



środa, 14 lutego 2024

siła


zaczekaj, nim poruszysz skrzydłami

jest coś takiego w spojrzeniu

co krąży między ciałami

nadając sens istnieniu

zaczekaj, nim ruszysz dalej

przemyśl, czy poddać tę bitwę

jest coś takiego w miłości

co daje lub odbiera siłę

nie patrz w twarz obojętnie

nie wołaj, gdy nie masz pewności

możesz złagodzić cierpienie

lecz nie zatrzymasz miłości


Sil

fot. Sil



wtorek, 13 lutego 2024

Oklepany motyw w nowym, ciekawszym wydaniu, czyli „Brother after dark” od Jerilee Kaye

 

    Zanim napiszę kilka słów o kolejnej, przedostatniej znanej mi książce od Jerilee Kaye, chciałabym przypomnieć o jednej ważnej różnicy w słownictwie anglo i polskojęzycznym. Przyrodni brat w Polsce to brat, który może mieć jednego wspólnego rodzica lub może nie mieć ani jednego wspólnego rodzica. W słownictwie anglojęzycznym przyrodni (step) oznacza, że nie ma żadnego połączenia krwi. Jeśli jest jeden wspólny rodzic to wtedy rodzeństwo nie jest już przyrodnie, ale jest określane jako half (pół). Dlatego motyw, który w literaturze anglojęzycznej jest dość powszechny, czyli romans między przyrodnim rodzeństwem, w Polsce wzbudza czasem konsternację. Nie ma tu jednak nic aż tak skrajnie niemoralnego, jak niektórzy czasem myślą, gdy widzą określenie „step”. To tylko kwestia różnicy w znaczeniu słów.

    „Brother after dark” to książka, którą można znaleźć z różnymi datami wydania – 2021 oraz 2023. Jest to więc wciąż stosunkowo świeża pozycja i, o ile nic się nie zmieniło, odkąd ostatnio sprawdzałam, jedna z najnowszych powieści Jerilee Kaye. Od razu powiem jednak, że choć powieść była naprawdę świetna, nie znalazła się na moim podium. A dlaczego tak się stało? Zaraz wyjaśnię.

    Blaire jest wspaniałą młoda kobietą, która choć pochodzi z bogatego domu, nie miała łatwego życia. Od najmłodszych lat spotykała się z nienawiścią zamiast z miłością, a tę nienawiść przelewali na nią jej właśni rodzice. Jedyną radością jej dzieciństwa był jej przyrodni brat, adoptowany przez jej rodziców niedługo przed jej narodzinami. Blaire nigdy nie rozumiała, dlaczego rodzice tak jej nienawidzili i woleli od niej adoptowanego syna, ale nie była zazdrosna. Jej przyrodni brat był całym jej światem – jej ideałem, jej obrońcą, jej przyjacielem. Jednak po kilku latach sąd rozwiązał adopcję chłopca i oddał go do jego biologicznego ojca. W efekcie tak Blaire, jak i jej rodzice poczuli, że ich rodzina częściowo umarła. Dziewczyna straciła obrońcę i miłość. Jedyne, co jej pozostało to nadzieja, iż jej przyrodni brat któregoś razu wróci po nią tak, jak jej obiecał. Blaire czeka latami, ale nadal nikt po nią nie wraca. Jej rodzice wysyłają ją do zagranicznych szkół na całe lata i tam żyje w miarę spokojnie. W końcu jednak żądają, aby wróciła do domu i zajęła się studiami na miejscu. Będzie w ten sposób mogła pomóc w zarządzaniu rodzinną firmą. Blaire nie bardzo ma na to ochotę, ale wciąż pełna nadziei, że może i jej brat wróci w końcu do domu, godzi się z wolą swojego ojca. Nim jednak tak się dzieje, w wyniku podstępu jej najlepszych przyjaciółek, które pragną, aby Blaire raz w swoim życiu porządnie się wyszalała, postanawia przeżyć ostatni dzień swojej wolności na festiwalu muzycznym. Choć od dawna nie wierzy w mężczyzn i nie ufa im, nagle okazuje się, że spotyka tam kogoś wyjątkowego. Kogoś, kto jest tak wspaniały, jak jej brat, który był jej obrońcą i przyjacielem w dzieciństwie. Blaire przeżywa z nim wyjątkowy wieczór i czeka na więcej. Boi się jednak, że bajka się skończy, gdy na drugi dzień wróci wreszcie do rodzinnego domu. I faktycznie. Kończy się. A nawet w jednej sekundzie zmienia się w koszmar, gdy Blaire odkrywa, iż w domu czeka na nią nie kto inny tylko cudowny "książę z bajki", którego poznała na festiwalu. Zach Reed. Ktoś, kogo wiele lat wcześniej nazywała swoim bratem...

    „Brother after dark” to romans przyrodniego rodzeństwa. Książka o czymś, co w literaturze anglojęzycznej jest dość popularne. Powieść od Jerilee Kaye jest trochę taboo, trochę walką ze stereotypowym myśleniem. Technicznie świetna, bez zarzutu i z ogromną dawką emocji. Jest to książka z dobrym rozwojem bohaterów, dobrym tempem akcji, ale jest również oparta na znanym nam schemacie powieści romantycznych. Nie ma tu nic odkrywczego. To dobrze napisany romans, który świetnie się czytało. Dlaczego więc nie wdarł się na mój osobisty szczyt powieści romantycznych? Ponieważ była tu jedna dramatyczna sytuacja, jedna tragedia, która mi zupełnie nie pasowała do fabuły. Była jakby niepotrzebnym wyciskaczem łez. Nie zrozumcie mnie źle, emocje są oczywiście potrzebne, ale i bez tego wątku książka byłaby świetna, a nawet w moim odczuciu lepsza. Miałam po prostu wrażenie, że Jerilee trochę przesadziła z dramatem. Dodam, że taki sam wątek znalazł się w „Intertwined”, ale tam był on potrzebny i miał sens. Tutaj do niczego mi nie pasował i był jakby nadmiarem intensywnej przyprawy w dobrze ugotowanej potrawie.

    O ile mi wiadomo, żadna z powieści Jerilee Kaye nie została przetłumaczona na język polski. Szkoda, może doczeka się jeszcze publikacji. Może znajdziecie "Brother after dark" jeszcze w innych aplikacjach do czytania powieści i będzie tam do wyboru język polski, ale w „Novel” wciąż można czytać książki tylko w dwóch językach i żadnym z nich nie jest polski ;).

    Romans „Brother after dark” oczywiście polecam, ale nie z tak wielkim entuzjazmem jak np. „Intertwined”.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



poniedziałek, 12 lutego 2024

Info-post, którego nie wliczam do moich 300 planowanych na ten rok ;)

Kochani,

za mną kilka trudnych dni i jeszcze kilka przede mną. Śpieszę jednak donieść, że jeszcze dziś lub jutro będzie nowy post (jeśli tylko znajdę godzinę, bo tyle mi potrzeba, aby ukończyć recenzję następnej książki, a właściwie następnych dwóch). W tym tygodniu planuję też powrót do publikacji moich własnych opowiadań. Zrobiłabym to już wcześniej, tylko zastanawiam się wciąż, jak mam technicznie rozwiązać kwestię publikacji i nadal nie jestem pewna. Jeśli wrzucę po prostu całe opowiadanie na raz, a nawet jeśli wrzucę tylko jeden rozdział w taki sposób, jak wrzucam recenzje, będzie to zajmować zbyt wiele miejsca... Inne posty znikną wiele metrów poniżej mojej historii. Macie jakieś rozwiązanie, które możecie mi podpowiedzieć? Może powinnam dzielić rozdziały na kilka części? Jeszcze o tym pomyślę, ale jeśli nie znajdę rozwiązania, na razie odłożę na półkę pomysł o powrocie do publikacji moich opowiadań.


Tymczasem już niebawem recenzja kolejnej powieści od Jerilee Kaye. Czekajcie niecierpliwie na pewną opowieść o pewnym zakazanym romansie.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



niedziela, 11 lutego 2024

czwartek, 8 lutego 2024

krwi pełna


gdy przez palce gęsta i czerwona gorąca krew ucieka
patrzysz na mnie świecie, jak na drugiego człowieka
czemu więc, mój świecie, gdy krwawię a nie widzisz
zgorszone odwracasz spojrzenie
dlaczego wówczas się brzydzisz?

Sil


środa, 7 lutego 2024

„Wingless and Beautiful”, czyli cierpliwość nie jest moją mocną stroną…

 

    Tak, wiem… Miałam podejść spokojnie do kolejnych pozycji od Jerille Kaye, ale oczywiście następna jej książka, za którą się zabrałam, zbyt mnie wciągnęła, abym mogła wytrzymać kilka dni dziergając po trzy rozdziały. Więc znów zapłaciłam aplikacji „Novel” kilka złotych, aby móc cieszyć się lekturą na jeden raz…

    Wydane w 2019 roku, anglojęzyczne „Wingless and Beautiful” jest naprawdę świetną pozycją o „młodych dorosłych”, ale od razu wspomnę, że nie zachwyciło mnie tak, jak „Intertwined”.

    Allison miała piękne dzieciństwo – słodkie i pełne ciepła, pomimo utraty biologicznego ojca. Jej mama szybko znalazła mężczyznę, który wspaniale wcielił się w tę rolę. Byli naprawdę szczęśliwi aż do momentu, gdy ojczym dziewczyny zachorował psychicznie. Nagle zamiast ukochanej przyrodniej córki, zobaczył w Allison demona, z którym czuł, że musi walczyć. A walczył w sposób okrutny i bolesny. Któregoś dnia postanowił rozprawić się z demonem raz na zawsze… Nim jednak zdążył dokonać ostatecznej zbrodni, wkroczyła mama Allison. Unicestwiła oprawcę córki, ale jednocześnie nie mogła przeżyć, iż musiała zabić swojego ukochanego, nawet jeśli wydarzyło się to w obronie koniecznej. Targnęła się na własne życie, pozostawiając szesnastolatkę z blizną tak na twarzy, jak i na duszy. Życie dziewczyny zmieniło się na zawsze. Nie tylko została pozbawiona miłości i obecności rodziców, ale została też okaleczona. Jej ciotka, młodsza siostra jej mamy, robiła wszystko, aby dziewczyna mogła żyć dalej normalnie, jednak Allison nie pozwalała komukolwiek do siebie dotrzeć. Na szczęście pewnego dnia dała się namówić ciotce na wizytę w ośrodku dla młodych ludzi z problemami. Znalazła tam coś więcej niż wsparcie dla swojej okaleczonej duszy. Znalazła miłość i zrozumienie od jej równolatka, genialnego Huntera. Chłopaka, który w wyniku wypadku, w którym zginęła jego mama, utracił jeden z najcenniejszych i najpiękniejszych zmysłów. Zmysł wzroku. Na szczęście nie przeszkodziło mu to dostrzec piękna swojej nowej przyjaciółki, a dodatkowo dało mu siłę, aby zawalczyć o to, co odebrał mu wypadek. Czy jednak, gdy wróci do życia, w którym znów może podziwiać piękno całego świata, nadal będzie zainteresowany dziewczyną z piętnem wypalonym na twarzy?

    Kochani, książka „Wingless and Beautiful” jest piękna, wzruszająca i dająca nadzieję. To, co jednak sprawiło, że nie dotarła do mnie tak bardzo, jak „Intertwined” to fakt, że przewidziałam w niej dokładnie wszystko. Był moment, że się zawahałam i miałam nadzieję, iż Jerille czymś mnie zaskoczy, ale niestety tak się nie stało. To, co przewidziałam wydarzyło się w 100% i za to maleńki minus. Nie mniej jednak biorę pod uwagę fakt, że już dość dobrze znam powieści Jerille Kaye. Przeczytałam też już tak wiele romansów (liczyć można w setkach), że zaskoczyć mnie jest naprawdę trudno. Nie będę też ukrywać, że rozwój wydarzeń z „Intertwined” również mnie nie zaskoczył, ale tam całość była tak skomponowana, że daleko odbiegła od znanego mi schematu powieści romantycznych i w tym tkwiło piękno poprzedniej pozycji od autorki. „Wingless” była już nieco bardziej „tradycyjna”, może więc i spodoba się bardziej tym, którzy lubią czytać coś, co jest im znane. Uprzedzę też, że tej historii bardzo, bardzo daleko do erotyku. Miłośnicy powieści z licznymi scenami intymnymi nie znajdą tu praktycznie nic dla siebie. Mimo to książka pobudza wyobraźnię i porusza serce. I z całego mojego poruszonego serca – polecam. :)


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



wtorek, 6 lutego 2024

mrok

zamykasz oczy, lecz nic się nie zmienia
z mroku do mroku, z cienia do cienia
wymówka na wszystko, co tylko nie może się zdarzyć
niechęć do wszystkiego, o czym można marzyć

jeśli mrok trwa i we dnie, i w nocy
jeśli nie ma potrzeby, by zamykać oczy
jeśli tak naprawdę niczego to nie zmienia
nie potrzeba wymówek, gdy brak sensu istnienia


Sil

   fot. Sil

poniedziałek, 5 lutego 2024

„Intertwined” od Jerilee Kaye – książka, która w miniony weekend szturmem wdarła się na sam szczyt mojego osobistego TOP10 powieści romantycznych

 


    Są powieści, o których zapominam na drugi dzień po tym, jak je przeczytałam. Są takie, które chętnie bym zapomniała czy nawet „odprzeczytała”, ale są też takie, o których wiem, że zostaną w mojej pamięci na długo, może nawet na zawsze. Te powieści nie mają specyficznych cech, nawet często nie mają samych entuzjastycznych recenzji. Ale mają w sobie „TO COŚ”, takie coś, co przemawia akurat do mnie, co wsadza mnie do emocjonalnej rakiety i wystrzeliwuje w kosmos. Taką właśnie książką jest dla mnie wydana w 2015 roku anglojęzyczna powieść „Intertwined” od Jerilee Kaye.

    Jak pisałam w poprzednim poście, Jerilee ma umiejętność, a przynajmniej tak działa na mnie, że potrafi wciągnąć mnie we wnętrze bohaterów. Czytając jej książki nie czuję się wcale jak czytelnik, ale tak, jakbym była w samym środku wszystkich emocji, uczuć, wydarzeń. Ból bohaterów odczuwam niemal fizycznie. Gdy bohaterowie płaczą i mnie lecą łzy, gdy się śmieją i ja się śmieję. Jestem smutna i boli mnie serce, gdy jest źle, a jestem szczęśliwa i radosna, gdy oni się radują. Nigdy wcześniej, przy żadnej innej powieści niż ta, którą napisała Jerilee Kaye nie miałam tak silnej reakcji. I w sumie, mimo wszystko mam nadzieję, że nie będę mieć. Choć, jak napisałam w tytule, „Intertwined” znalazło się obecnie na samym szczycie mojego osobistego TOP TEN romansów, naprawdę wolę jednak zachować więcej dystansu do treści książki.

    Historia bohaterów „Intertwined” zaczyna się, gdy mają oni około 16 lat a kończy, gdy przekraczają trzydziestkę, ale, Kochani, ta powieść nie jest napisana w stylu Penelope Ward. To nie tak, że akcja jest teraz i ileś tam lat później. Powieść „Intertwined” opowiada historię o wyjątkowej relacji bohaterów na przestrzeni tych kilkunastu lat. Jeśli miałabym powiedzieć, czego dotyczy fabuła, to chyba skupiłabym się na uczuciach. Na dojrzewaniu do uczuć, na pokonywaniu barier, na rozumieniu samych siebie i drugiego człowieka. Na wyjątkowości przyjaźni, która jest tak piękna, że dobro drugiej strony przedkłada się nad własne. Na wyjątkowym połączeniu dusz. Tu miłość nie jest natychmiastową reakcją chemiczną. W „Intertwined” bohaterowie nad nią pracują, dojrzewają do niej, uczą się jej, uczą się sobie ufać. Popełniają błędy i próbują je naprawiać. To książka o pięknym, ale niedoskonałym życiu dwojga skrajnie różnych ludzi, którzy są w stanie się uzupełniać w najpiękniejszym tego słowa znaczeniu.

    Gdy z ciekawości czytałam oponie o książce, już po jej przeczytaniu, były one jakby na dwóch biegunach. Większość czytelników adorowała powieść, ale było też trochę osób, które jakby jej nienawidziły. Zaczęłam z ciekawości czytać te nienawistne opinie i pierwsza myśl: te osoby nie zrozumiały treści. Te osoby spodziewały się czegoś zupełnie innego, czegoś standardowego, schematycznego. „Intertwined” odbiega od schematu powieści romantycznej i również w tym jest jego piękno. Ponadto, Kochani, to nie jest tak, i piszę to również ze swojego doświadczenia jako pisarki, że bohaterowie będą zawsze idealni. To, co autor może zrobić najlepszego ze swoimi bohaterami to sprawić, aby byli oni sobą. Aby byli autentyczni. Jeśli główny bohater jest wykreowany schematycznie - owszem, pewnie spodoba się większej ilości czytelników, ale czy tak powinno być?

    Brianne to młoda, utalentowana i szczęśliwa dziewczyna z pełnej rodziny. Nie bogata i nie biedna. Żyje spokojnie wśród bliskich i jedyne, czego nie może znieść to obecność w jej życiu najlepszego przyjaciela jej starszego brata Toma – Travisa. Travis, jej przystojny równolatek, uwielbia jej dokuczać od kiedy tylko się poznali, ale jednocześnie jest hołubiony przez całą jej rodzinę. Nie tylko przez brata, ale i rodziców Brianne. Młoda bohaterka nie może tego zrozumieć, aż do momentu, gdy tragiczny wypadek odbiera  jej ukochanego brata, zaś ona sama zostaje również praktycznie opuszczona przez rodziców. Nagle okazuje się, że jedyną osobą, na którą może liczyć, jest właśnie Travis, jej dawny wróg a teraz jej strażnik, przyjaciel i jedyna rodzina, jaka jej pozostała. Ktoś, kto zawsze jest dla niej, nieważne, jak trudne zadania Brianne mu wyznacza i o jak trudne do zrealizowania przysługi go prosi…

    Kochani, książka „Intertwined” jest dostępna do przeczytania w aplikacji „Novel” i tam właśnie ją przeczytałam, ale nie w darmowej wersji. Nie zdecydowałam się na subskrypcję, jednak czytanie po 3 rozdziały dziennie w tym wypadku nie wchodziło w grę. Po trzech dniach przełknęłam dumę i zakupiłam jednorazowy pakiet punktowy, by móc ukończyć powieść w jeden dzień. Inaczej nie potrafiłam, gdyż fabuła wciągnęła mnie na taki rollercoaster, że musiałam jak najszybciej przejechać całą trasę i dojechać do celu. Kosztowało mnie to ponad 30 zł, ale nie żałuję, bo i za e-booki tyle płacę. Za tę książkę byłabym gotowa zapłacić nawet więcej. Gdy szukałam dwa lata temu, „Intertwined” nie było dostępne do przeczytania w Polsce. Jak jest teraz? Nie sprawdzałam, skoro jest dostępna w „Novel”. Zostały mi jeszcze dwie powieści Jerilee do przeczytania, ale podejdę już do nich z większą cierpliwością. Gdy przeczytam – dam znać.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil


piątek, 2 lutego 2024

Jerilee Kaye jako przykład autorki, która potrafi wciągnąć czytelnika w emocje bohaterów

 

    Kochani! 


    Niezmiernie się cieszyłam, gdy odkryła, że w aplikacji „Novel” można przeczytać wszystkie znane mi powieści Jerilee Kaye. Byłam zachwycona nie tylko dlatego, że jest to jedna z moich ulubionych autorek romansów, ale również dlatego, że znalazłam pozycje, których nie mogłam dostać w Polsce. Od razu z entuzjazmem zabrałam się do lektury „Intertwined” oraz „Wingless and Beautiful” (recenzje, gdy dobrnę do końca książek) i równie szybko pożałowałam. Nie, to nie dlatego, że powieści są złe. Niestety, wręcz przeciwnie. Nie wiem jak Jerilee to robi, naprawdę nie wiem, ale gdy zaczynam czytać jej powieści, czuję emocje głównych bohaterów, jakby były to moje własne uczucia. To mi przeszkadza, wiecie? Nie dlatego, że nie lubię się wczuwać w bohaterów, ale dlatego, że jednak wolę zachować sobie odrobinę dystansu. Vi Keeland, którą uwielbiam, bardzo często wplata w fabułę trudne, prawdziwe problemy, jednak robi to tak, iż odczuwam to jako quasi wspomnienie, czy coś, co obserwuję i choć rozumiem te problemy nie do końca mogę się z nimi identyfikować. Penelope Ward, w pewnym sensie mistrzyni dramatów, pisze o tak ciężkich sprawach, że często wydają mi się one niewiarygodne i dlatego mogę się od nich dystansować. W przypadku Jerilee Kaye czuję się tak, jakby jej książki wessały mnie do środka i, jakbym odczuwała naprawdę to, co bohaterowie. Może to jest kwestia stylu pisarskiego, który wyjątkowo przemawia akurat do mnie, a może to obiektywna umiejętność pisarki. Wkrótce powinnam ukończyć obie rozpoczęte powieści i wówczas dam znać, jak w ostatecznym rozrachunku mi się podobały. Tymczasem, jeśli chcecie sprawdzić, czy i na Was umiejętności pisarskie Jerilee Kaye wpływają równie mocno, zapraszam do darmowej opcji aplikacji „Novel”.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



Prt Sc by Sil


czwartek, 1 lutego 2024

za zasłoną

 

o zachodzie cisza
myśli niedostępne
echo niewyraźne
zagubienie wszędzie


za zasłoną z dymu
jakby cudze ciało
coś od środka niszczy
co zostało?


Sil



fot. Sil


środa, 31 stycznia 2024

Jerilee Kaye jest w „Novel: Passion Reading App”!!!

 

    Kochani! Nie mam dziś niestety czasu na dłuższego posta, ale jest coś, co muszę przekazać niemal natychmiast :D. Pamiętacie jedną z moich ulubionych książek „All the Wrong Places”? Nieźle się nastarałam swojego czasu, żeby zdobyć oryginalny e-book, po tym jak adaptacja tej powieści, czyli „Póki los nas nie połączy” z aplikacji Chapters skradła moje serce. Bardzo chciałam przeczytać też inne pozycje autorki, ale udało mi się odnaleźć i przeczytać on-line jedynie „All the Wrong Reasons” oraz „Knight in Shining Suit”. Tymczasem wczoraj aplikacja „Novel” podpowiedziała mi do przeczytania pełnowymiarową powieść „Knight in Shining Suit” właśnie. Zaczęłam szukać i OŁAŁ! W Passion Reading App dostępne są wszystkie powieści Jerilee Kaye, o których słyszałam i chciałam je przeczytać! Niestety (dla niektórych) są oczywiście po angielsku, ale ja jestem przeszczęśliwa. Obawiam się, że mogę wkrótce zakupić kilka pakietów punktowych ;D.


I tym optymistycznym akcentem…

Ściskam i pozdrawiam

Sil


Prt Sc by Sil


wtorek, 30 stycznia 2024

W ciszy

 

pozbawione duszy, świętej aury

czegokolwiek, na czym można zawiesić spojrzenie

bez nadziei, bez namiętności, bez dźwięku

ostrożność to czasem zbyt wiele


każda porażka wieczorem

jest jak zgaga, gdy ciąży brzemię

o świcie można zacząć od nowa

kolejny początek

wspomnienie


Sil



poniedziałek, 29 stycznia 2024

Erotyk, który chciałby być czymś więcej, czyli „Three. The Perfect Number”

  

   Jak wspominałam, aplikacja Galatea nie przemówiła do mnie i powoli się z nią rozstaję, ale postanowiłam pozakańczać to, co zaczęłam. „Three. The Perfect Number” autorstwa SeaLand Arii jest jedną z książek, która znalazła się na mojej liście „do dokończenia”.

    „Three. The Perfect Number” to jest erotyk. Nie, nie romans erotyczny. To jest czysty erotyk. Oczywiście autorka starała się zrobić wszystko, aby fabuła była czymś więcej niż opisywaniem zbliżeń intymnych, ale już na wstępie mogę napisać, że nie za bardzo się to udało. Owszem, w treści jest jakiś tam dramat, ale tak spłaszczony, że można było go spokojnie nie zauważyć…

    Madison jest młodą kobietą, która właśnie wraca z collageu do domu, aby znów mieszkać i pracować ze swoimi starszymi braćmi. Jest szczęśliwa, nawet jeśli wraz z końcem szkoły skończył się jej związek (oklepany wątek zdrady). Jednak, gdy pakuje wszystkie swoje rzeczy, okazuje się, że to nie jej bracia przyjeżdżają po nią, by pomóc jej wrócić do domu. Pojawia się Ethan, jeden z bliźniaków, których zna od zawsze, bo od zawsze przyjaźnili się oni z jej starszymi braćmi. Gdy Madison wraca więc do domu i spotyka wreszcie swoich braci, a także bliźniaków Ethana i Leviego, wygląda na to, że z pozoru nic się u nich nie zmieniło. Dalej są niepoprawnymi playboyami, mężczyznami sukcesu. Jednak szybko okazuje się, że jednak coś zmieniło się między nią a przyjaciółmi. Między bliźniakami i Medison narasta napięcie, które pewnego wieczoru przemienia się w gorący pocałunek, a gdy już ich usta raz się spotkają, nie mają ochoty się rozstawać.

    W kwestii technicznej... Książka występuje w polskiej wersji językowej aplikacji i nosi tytuł „Trzy. Liczba idealna”, ale nie wiem, jakiej jakości jest tłumaczenie, ponieważ ja czytałam po angielsku.

    Jeśli chodzi o styl pisarski w wersji anglojęzycznej, nie ma się czego czepić. Autorka jest utalentowaną pisarką, wszystko jest spójne i logiczne, ale… niesamowicie płytkie. Właściwie nie jestem w stanie polecić tej pozycji, chyba że ktoś chce po prostu przeczytać erotyk z prawdziwego zdarzenia. Bohaterowie są interesujący, fabuła pod tym względem również. Ale nie ma tu żadnej głębi, może poza głębią uczuć między bohaterami. Madison, Levi i Ethan tworzą związek. Nie ma tu rywalizacji o kobietę, ale jest to po prostu związek trzech osób. Związek nie tylko w sensie seksualnym, ale też uczuciowym. Autorka opisała bohaterów tak, jakby Levi i Ethan byli jedną duszą w dwóch ciałach i zrobiła to dobrze. Mężczyźni są zakochani z wzajemnością w głównej bohaterce i z każdym następnym rozdziałem ich więź się pogłębia. I wiecie co? Gdyby nie to, że inne aspekty powieści leżą, to mogłaby być naprawdę świetna książka. Wystarczyłoby trochę popracować nad wątkiem kryminalnym, który się tu pojawił i już mielibyśmy przyzwoity romans a nie książkę niemal porno.

    Jeśli lubicie książki z dużą ilością scen intymnych i z małą ilością wątków pobocznych, ta powieść będzie dla Was. Jeśli czytanie niemal wyłącznie o seksie nie jest waszą rzeczą to tej pozycji nie polecam.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


Prt Sc by Sil


niedziela, 28 stycznia 2024

„True Luna”, czyli coś z aplikacji "Novel", co posiada również „zwykłego” e-booka


    Gdy kilka tygodni temu zainstalowałam aplikację „Novel”, powieść „True Luna” od Tessy Lilly otworzyła mi się automatycznie. Była więc pierwszym, co zobaczyłam w aplikacji, jeszcze przed ekranem startowym. Byłam zdziwiona, ale zaczęłam czytać. Muszę przyznać, że gdy okazało się, że to znów jakaś anglojęzyczna powieść o wilkach/wilkołakach, nie byłam pewna, czy chcę czytać dalej. Ale historia miała wysokie noty, była poczytna i szybko zaczęła mnie wciągać w swoją fabułę. Niestety, trochę mina mi zrzedła, gdy okazało się, iż „True Luna” ma ponad trzysta rozdziałów (w aplikacji jest to pięć części połączonych w jedną całość). Naprawdę nie jestem z osób, które lubią tak obszerne dzieła. Jedynym wyjątkiem był „Wiedźmin” Andrzeja Sapkowskiego, ale i tam z każdym kolejnym tomem czytało mi się gorzej. Na szczęście okazało się również, że choć każdy kolejny tom to kontynuacja historii, to jednak spokojnie można zakończyć czytanie na pierwszej części. I dlatego postanowiłam, że zanim dojdę do końca serii, opowiem właśnie o tomie pierwszym.


    Seria „True Luna”, która została wydana również jako zwykłe e-booki, gdy kupujemy je na rynku wydawniczym, posiada podtytuły dla każdej z książki. Pierwsza z nich posiada więc rozwinięcie do „Rejected By My Mate”, czyli w wolnym tłumaczeniu „Odrzucona przez partnera”. Ale tu uwaga! W „Novel” pierwszy tom „True Luny” odpowiada dwóm książkom wydanym w formie e-booków! Oprócz „Rejected”, żeby mieć tę samą treść, co w pierwszym tomie w aplikacji, trzeba jeszcze przeczytać „Chasing The White Wolf”. Jak wygląda to dalej w wersji książkowej w stosunku do wersji z aplikacji „Novel” – nie wiem i jeszcze tak naprawdę nie zdecydowałam, gdzie będę kontynuować czytanie. Ale choć może Was to zdziwić, chyba pozostanę przy lekturze w aplikacji. Nie tylko jest to wtedy wersja quasi darmowa, ale również bardziej spodobała mi się okładka… ;) Ok, każdy ma swoje dziwactwa a mnie odrzucają książki, których okładki mi się nie podobają.

    Seria „True Luna” zaczyna się w momencie, w którym Emma Parker kończy osiemnaście lat, co oznacza, że pozna swojego wewnętrznego wilka, będzie mogła przybierać wilczą postać, ale również będzie mogła spotkać swojego przeznaczonego partnera. Oczywiście, że jest tym faktem podekscytowana. Wraz ze swoimi przyjaciółmi ma nadzieję, iż jej partnerem będzie jej przyjaciel Jake, ale niestety okazuje się, że nic z tego. Gdy jednak odkrywa, że to Alfa Logan, najlepszy przyjaciel jej brata jest jej partnerem, jej szczęście nie trwa długo. Logan w jednej sekundzie postanawia, że Emma jest zbyt młoda i niedoświadczona, aby zostać jego Luną. Choć cierpi, postanawia odrzucić ją i wybrać na swoją partnerkę swoją przyjaciółkę - Siennę. Niestety ani on, ani brat Emmy nie podejrzewają, iż dali się oszukać kobiecie, z którą przyjaźnili się całe życie. Nie wierzą Emmie, gdy oskarża przyszłą Lunę o przemoc, zaś gdy okazuje się, że to prawda, może również okazać się, iż jest już za późno… W dodatku Emma nie jest zwykłym wilkiem. Jest kimś legendarnym i wyjątkowym i to nie tylko zazdrosna Sienna czyha na jej życie. Czy Loganowi uda się odzyskać swoją przeznaczoną partnerkę i co najważniejsze, czy Emma będzie mu w stanie wybaczyć, że odrzucił ją nie dając jej nawet szansy i to dla kogoś, kto był powodem jej wieloletnich cierpień? Sprawdźcie sami :)

    Kochani, „True Luna”, a przynajmniej pierwszy jej tom (lub dwa tomy, jeśli zdecydujemy się czytać wydane e-booki) to naprawdę świetnie napisana książka, idealna dla miłośników romansów fantasy. Bohaterowie są dobrze skrojeni. Źli są źli, dobrzy są dobrzy. Postaci są wiarygodne w realiach wykreowanego świata, akcja trzyma w napięciu, wszystko rozwija się w dobrym tempie. Jednak nie obyło się bez wad. Oprócz tego, że póki co książkę możemy przeczytać jedynie po angielsku, jest ona chwilami przegadana. Ale w troszkę innym sensie niż zazwyczaj. Po prostu są rozdziały, które pisane są z punktu widzenia jednego bohatera, a zaraz następny rozdział pisany jest z punktu widzenia innego bohatera, ale jeśli chodzi o treść to praktycznie się niczym nie różnią. Niepotrzebnie to opóźniało akcję, ale też powodowało narastanie emocji. Myślę, że można by kilka takich zbliżonych rozdziałów sobie podarować. Nie wiem, czy to samo jest w wydaniu książkowym? Może tam podział na rozdziały był bardziej logiczny, ale gdy czytałam rozdział w „Novel” i czekałam 8 godzin na następny a po 8 godzinach dostałam prawie to samo tylko pisane z perspektywy innego bohatera (najczęściej powtarzała się treść, gdy rozdział był pisany z perspektywy głównego bohatera albo brata Emmy) to nieraz mnie to irytowało. Nie podobał mi się również wątek tortur, ani w słusznej, ani w niesłusznej sprawie. Po prostu nie jestem w stanie przełknąć tego typu przemocy. Może nie były nadmiernie opisane, ale wystarczająco, abym źle się z tym czuła. Oczywiście wątek „irytującej byłej” również nie przypadł mi do gustu, ale cóż, był trochę potrzebny, więc jestem w stanie go przełknąć.

    Pytanie za sto punktów. Czy polecam tę książkę? Tak, ale głównie miłośnikom romansów fantasy. Język nie jest bardzo skomplikowany, ale nieco trudniejszy niż to czasem bywa, dlatego dla niektórych pewnie barierą będzie to, że książka jest dostępna w języku angielskim i póki co nie ma tłumaczenia na polski.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


Prt sc z "Novel" by Sil




sobota, 27 stycznia 2024

„W sieci” od Danielle Steel, czyli krótko o mocnym romansie, który zostawił mi na pamiątkę pewną traumę


    Pierwsze, polskie wydanie powieści „W sieci” pojawiło się w momencie, gdy jeszcze prawdopodobnie nie byłam na nie gotowa. 2001 rok. Jeszcze nie byłam nawet pełnoletnia. Nie wybrałam osobiście tej książki, lecz dostałam ją „na wymianę” za inną powieść, którą pożyczyłam znajomej. Znajoma była ode mnie o jakieś 10 lat starsza, nie miała dzieci ani refleksji na temat tego, co i kiedy młoda dziewczyna powinna czytać. Ale z perspektywy czasu sądzę, że nie byłabym gotowa na ten specyficzny romans nawet teraz, gdybym nie patrzyła na niego z dystansu.

    Są książki, których unikam bez względu na ich jakość – powieści ze smutnym zakończeniem, powieści o psychopatach, pozycje z nadmiarem przemocy czy też takie, które nie mają w sobie żadnego sensu - to jest moja czarna lista. Ale z pozoru „W sieci” nie była powieścią z tej listy. Wg tego, co wówczas udało mi się ustalić, zanim podeszłam do lektury, „W sieci” nie miało mieć smutnego zakończenia, nie miało mieć nadmiaru przemocy a przy tym miało mieć bardzo głęboki, piękny sens. I dziś mogę powiedzieć, że prawdopodobnie to wszystko to prawda. Ale i tak. Gdybym wiedziała, co w sobie zawiera powieść od Danielle Steel, na pewno bym po nią nie sięgnęła. A już na pewno nie te dwadzieścia parę lat wstecz, gdy po prostu nie byłam na nią gotowa.


    Grace to młoda kobieta, która próbuje ruszyć dalej ze swoim życiem. Jest pełna ciepła i dobra, spotyka wspaniałego mężczyznę. Chce zbudować zwykłą, szczęśliwą przyszłość z ukochanym. Jednak okazuje się, że nawet jej siła i wrodzona dobroć nie jest w stanie uchronić jej od tego, co niesie za sobą okrutny, medialny świat. Przeszłość, o której tak uparcie starała się zapomnieć odkąd spotkała swoją drugą połówkę, nagle wraca do niej jak bumerang zabierając jej szczęście i spokój. Sprawiając, że od nowa musi przeżywać koszmar, który miała na zawsze zostawić za sobą.


    W kwestii technicznej, „W sieci” zostało wydane w czasach, gdy tłumaczenie książek było osobną sztuką. Jest więc wykonane z najwyższą starannością. Technicznie książka jest bez zarzutu. Bohaterowie są zbudowani wiarygodnie i z dużą dbałością o szczegóły. Historia przedstawiona jest spójnie i logicznie. Dramaty są prawdziwe a nie wydumane. Brak dramy „zbędnej”, brak śmieciowych, sztucznych problemów. Akcja jest wartka, wciągająca i intrygująca. A jednak bardzo, bardzo ciężka. Książka zawiera przemoc na tle seksualnym, przemoc fizyczną, niesłuszne i fałszywe oskarżenia, manipulacje.

    Nie mogę powiedzieć, że polecam tę książkę ani nie mogę napisać, że ją odradzam. Jest to książka, która miała ważne miejsce w kształtowanie mojego gustu czytelniczego. Była ważna w rozwoju mojego postrzegania świata. Była jedną z tych pozycji, której nie jestem w stanie zapomnieć. Może nie uważam jej za arcydzieło, ale dla mnie miała wartość innego rodzaju i dlatego sądzę, że zasługuje na to, aby znaleźć swoje miejsce na read2sleep.pl.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



czwartek, 25 stycznia 2024

zapalnik


w wysokiej trawie, przy drodze przyczepa
ślady błotniste na skręconej drodze
do domu niedaleko, ktoś na mnie zaczeka
przychodzę i odchodzę, przychodzę i odchodzę


wystarczy jedno słowo, tysiące milisekund
obrazy przez głowę nieustannie wirują
czego chcesz ode mnie zbyt głośny człowieku?
czegoś innego niż mają zawsze potrzebują


zapomniałam, ale świt jak kalendarz srogi
każe mi pamiętać, nie oczyszczę nieba
czego chcesz ode mnie, że plączesz mi drogi
świecie bezlitosny, wiesz czego mi trzeba



Sil



środa, 24 stycznia 2024

Nie chcąc się powtarzać, a jednak…, czyli „The Shy Beauty and the Billionaire Beast” jako kolejna powieść o cechach fan fiction


    Irtania Adrien to kolejna autorka z aplikacji „Novel”, która wydaje mi się być debiutującą pisarką, z ciekawymi pomysłami, ale ubogim warsztatem pisarskim. Jej powieść „The Shy Beauty and the Billionaire Beast” jest jedną z poczytniejszych w aplikacji, więc i ja po nią sięgnęłam. Nie powiem, że zmarnowałam czas, ale również nie mogę powiedzieć, że historia Any i Jaxona cokolwiek wniosła do mojego czytelniczego życia.

    Historia Any i Jaxona zaczyna się w momencie, w którym ona jest nieśmiałą, młodziutką kelnerką, zaś on bardzo onieśmielającym klientem. W wyniku niefortunnego wypadku, Ana rujnuje nieprzyzwoicie drogą koszulę Jaxona, natomiast on bezlitośnie żąda od niej naprawienia szkody. Cena nowej koszuli jest tak astronomiczna, iż Ana nie ma wyjścia, musi zgodzić się odpracować swoją pomyłkę. Pomimo starań jej szefa oraz przyjaciółki, do spłacenia długu jest zmuszona siłą i niemal porwana z dotychczasowego miejsca pracy. Ale jeśli myślicie tutaj o czymś nieprzyzwoitym, to wstydźcie się za siebie ;), Jaxon żąda od Any, aby ta odpracowała swoje przewinienie po prostu będąc jego sekretarką przez najbliższe trzy miesiące. Oczywiście, jak to bywa w romansach, to nie tak, że skończy się na czysto profesjonalnej relacji. Co z tego wszystkiego wyniknie? Jeśli znacie choć trochę angielski, możecie sprawdzić w aplikacji „Novel”.

    A teraz o tym, dlaczego uważam, że powieść „The Shy…” znów przypomina fan fiction i dlaczego mnie nie porwała. Po pierwsze brak spójności w fabule i w zachowaniu bohaterów. Akcja jest porwana, jakbyśmy z jakiegoś powodu mieli znać całe tło opowieści (w fan fiction autor zawsze zakłada, że czytelnicy czytali oryginał, do którego pisze opowieść fanowską). Bohaterowie postępują nielogicznie a ich romans to bardziej punkty niż płynny wątek. Trudno zrozumieć tak główną bohaterkę, jak i głównego bohatera. Autorka nie opisuje ich charakteru. Postaci drugoplanowe są irytująco nudne, a ich zachowanie pozbawione sensu (może przez brak tła). Brak wyjaśnienia okoliczności rozwijającego się uczucia. Brak sensownego opisu bohaterów. Wątek kryminalny tak płytki i przewidywalny, że aż przezroczysty. Jest potencjał w tej historii, ale nie został on wykorzystany. Powieść bardziej się przelatuje niż czyta a zamiast trzydziestu jeden rozdziałów, wystarczyłoby w obecnej wersji pięć. Epilog to trzy zdania na krzyż, które można by po prostu zamienić na zdanie „I żyli długo i szczęśliwie”.

    Pytanie, czy polecam tę powieść sobie podaruję… Ale napiszę tylko, że mimo wszystko na końcu się uśmiechnęłam. Autorce życzę dużo dobrego, bo wierzę, że ma wszelki potencjał, aby osiągnąć sukces.



Ściskam i pozdrawiam

Silentia


prt sc/Sil



poniedziałek, 22 stycznia 2024

„Odrzucona partnerka” (w wolnym tłumaczeniu ;)), czyli powieść o cechach fan fiction

 

    Joana Katharina Bartolome, autorka „The rejected mate”, ma dobrą wyobraźnię i ciekawe pomysły, gorzej z warsztatem pisarskim. Czytając jej historię nie mogłam oprzeć się skojarzeniu z gatunkiem literackim, który jest dość bliski mojemu sercu, z fan fiction. Miałam wrażenie, że autorka zakłada, iż czytelnicy znają realia wykreowanego przez nią świata i nie musi zbyt wiele na jego temat wyjaśniać. Choć historia była w pewnym sensie interesująca, mnie nie porwała. Dlaczego? Przeczytajcie poniżej.

    „The rejected mate” to pierwsza historia z aplikacji „Novel”, którą udało mi się ukończyć. Czytałam ją przez około siedem dni, jednak nie ze względu na to, iż była obszerna. Wręcz przeciwnie, obfitością treści nie grzeszyła i czasem, nawet ja, która woli zwięzłe opowiadania, uważałam, że fabuła toczy się zbyt szybko i zbyt skokowo. Czytałam prawie 7 dni dlatego, że taka jest specyfika darmowej wersji aplikacji Novel: Passion Reading App.

    Anglojęzyczna powieść o odrzuconej partnerce to znów historia z gatunku fantasy w obszarze wilków i wilkołaków, czyli nie dokładnie to w czym gustuję, ale co powoli zakrada się do mojego czytelniczego serca.

    „The rejected mate” to historia Angel, młodej dziewczyny, która właśnie odkryła, kto jest jej przeznaczonym partnerem. Angel jest dorosłą kobietą z problemami, ale trochę innego rodzaju niż się spodziewałam. Po śmierci rodziców została odrzucona przez starszego brata, który obwiniał ją za ich śmierć. Nie dogaduje się również z nikim innym w swoim stadzie. Ma jedną przyjaciółkę, która ją kocha, ale poza tym jest wyszydzana i nielubiana. Angel nie udało się do dziś zmienić w wilczycę, chociaż już dawno osiągnęła wiek, w którym powinna móc to zrobić. Do tej pory nie spotkała też swojego partnera. Historia zaczyna się w momencie, w którym wreszcie ten partner zjawia się w jej życiu i jest to Gabriel, Alfa jej stada. Niestety, partner Angel zgadza się z pozostałymi członkami watahy i uważa, że mieć taką partnerkę jak ona to wstyd. Gdy tylko orientuje się, że to właśnie ona jest jego drugą połówką, momentalnie ją odrzuca i zakazuje Angel mówić komukolwiek, że była jego przeznaczoną partnerką. Angel jest zdruzgotana i nie widząc dla siebie miejsca w swoim stadzie, jeszcze tej samej nocy ucieka. Właściwa historia zaczyna się dwa lata później, gdy Angel jest już inną kobietą, jest silną wilczycą, członkiem innego stada. Jest tam bardzo szczęśliwa, jednak okazuje się, że wkrótce będzie musiała na jakiś czas wrócić do swojej pierwotnej watahy. Choć bardzo tego nie chce, nie umie odmówić swojemu Alfie i przyjacielowi Markowi, który wysyła ją, wraz z kilkoma innymi najlepszymi wojownikami, aby wspomogła zaprzyjaźnione stado. Gdy Angel odkrywa, o której watasze mowa, pragnie odmówić, ale ostatecznie godzi się, bo kocha Marka jak rodzonego brata i nie chce go zawieść. Co jednak się stanie, gdy znów spotka swojego przeznaczonego partnera, który tak bezlitośnie odrzucił ją, nie dając jej nawet szansy? Jeśli chcecie się przekonać, sięgnijcie po tę historię w aplikacji Novel.

    Czytając moje krótkie wprowadzenie do powieści pewnie zastanawiacie się, dlaczego historia mnie do siebie nie przekonała. Brzmi to całkiem ciekawie, prawda? Dlatego też na początku niniejszego postu podkreśliłam, iż autorka ma dobrą wyobraźnię i ciekawe pomysły. Ale z wykonaniem już gorzej. Fabuła jest pourywana, niespójna, są wątki nielogiczne a bohaterowie są mało wiarygodni. Ani przemiany Angel, ani przemiany głównego bohatera – Gabriela, właściwie w treści nie ma. Jest tak a nie inaczej a za chwilę jest inaczej a nie tak. Autorka robi, co może, a historia i tak wydaje się miejscami naciągana. Zakończenie też pozostawia wiele do życzenia. Mam wrażenie, że jest furtką do kolejnej części opowieści, ale póki co nie ma więcej do czytania. Nie żałuję, że przeczytałam, ale też nie jestem jakąś gorącą fanką tej historii. Może, gdyby było to fan fiction, patrzyłabym na tę opowieść inaczej, jednak jeśli to jest wszystko, co autorka ma do powiedzenia o losie bohaterów, to trochę mi za mało.

    Teraz najważniejsze pytanie. Czy polecam? Nie mogę napisać, że czytałam z przyjemnością, ale to już nie wina autorki, tylko Novel i faktu, że mogłam sięgnąć po góra 3-4 rozdziały dziennie. Historia jednak również ani mnie nie zdenerwowała, ani nie zniesmaczyła, więc nie będę jej odradzać. Dla osób, które lubią opowiadania o wilkach i wilkołakach a do tego nie mają zbyt wiele czasu w ciągu dnia na czytanie, „The rejected mate” naprawdę powinna się sprawdzić.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil


niedziela, 21 stycznia 2024

Na biegunach...

patrząc na obrazy pełne doskonałości
wsłuchując się w dźwięki mruczące dla zmysłów
czując zapachy nieba odchodzę od prawdy i wracam
choć boli jak posolona rana


zanurzam się w brzydotę we własnych odłamkach
zatykam uszy, ale nadal słyszę
nie mogę znieść wonności swoich własnych myśli
chcę przestać i nie mogę
zbyt pędzi karuzela

wiatr rozwiewał włosy i miałam złudzenie
coś ciężkiego w brzuchu, coś gorzkiego w ustach
na chwilę czas się zatrzymał i pozwolił zapomnieć
lecz pamiętam niezmiennie od początku do końca

Sil

fot. Sil




sobota, 20 stycznia 2024

Testuję aplikację „Novel” – część 2! (Uwaga! Post edytowany!)

    Edycja (22 stycznia 2024r.):


    Moi Drodzy, najwidoczniej aplikacja Novel jest wciąż w fazie testów lub coś w tym stylu. Po zaledwie dobie, podczas której można było zarobić dodatkowe punkty przy ukończeniu rozdziału, czy też odblokować kilka rozdziałów oglądając reklamy, obie te możliwości zniknęły. Będę obserwować dalej. Nie jestem pewna, czy to były jakieś próby deweloperów i na razie zrezygnowano z tych opcji, czy jest to np. cykliczna nagroda dla użytkowników za jakiś czas korzystania z aplikacji. Możliwe też, że aplikacja ma jakiś błąd i dlatego tego typu możliwości znikają i pojawiają się. Np. wczoraj po południu można było dodatkowo zarobić 6 monet oglądając reklamę co 30 minut i po kilku godzinach ta opcja zniknęła. 

Będę obserwować dalej, ale wstrzymam się z kolejnymi postami o Novel na jakiś czas. Niech Passion Reading App się rozhula :D.

Sil



    Kochani!


    Właściwie chciałam poczekać dłużej, aż znów napiszę coś o Novel: Passion Reading App, ale dziś nastąpiły tam pewne zmiany i zachodzę w głowę, czy widzę je dlatego, że jestem użytkownikiem już pełny tydzień, czy aplikacja rozwija się po prostu i to w dobrym kierunku. To będzie krótki post, chciałam tylko dać znać, że pojawiło się kilka dodatkowych możliwości otrzymania monet, które można wydać na odblokowywanie rozdziałów.

    Po pierwsze, w trzeciej zakładce, gdzie odbiera się nagrody, pojawiła się możliwość zarobienia monet poprzez wypełnianie ankiet (akurat z tej opcji nie skorzystałam, bo trzeba podać kilka danych, których podawać nie chcę).

    Po drugie, można dostać 6 monet za ukończenie każdego rozdziału, jeśli kliknie się w reklamę tuż przed przejściem do następnego rozdziału. Działa to również przy wcześniej przeczytanych rozdziałach. Ponieważ akurat dziś ukończyłam pierwszą historię w „Novel” (może jutro uda mi się dodać o niej kilka słów), byłam ciekawa, czy jeśli cofnę się do początku książki, będę mogła odebrać zaległe punkty za ukończenie rozdziałów i tak się stało. Bonusowe 6 monet do odebrania za reklamę mogłam otrzymać od czwartego rozdziału aż do końca książki. Oczywiście nie ma lekko i raz na jakiś czas musiałam poczekać parę minut, bo nie wczytywała się bonusowa reklama, ale mimo to ostatecznie udało mi się odebrać zaległe dwieście monet (z hakiem).

    Trzecia zmiana/przywilej! Pierwszy raz udało mi się odblokować kolejny rozdział dzięki obejrzeniu 2 reklam. Maksymalnie mogłam to dziś zrobić 3 razy dla każdej rozpoczętej historii (mam 3 rozpoczęte, yyy... tzn. teraz już dwie, bo jedną akurat zakończyłam ;)). Bardzo fajny dodatek.

    Żeby nie było tak słodko, napiszę też o kilku wadach, które zaobserwowałam przez miniony tydzień. Przede wszystkim nagroda za czytanie w aplikacji przez piętnaście minut wg mnie nie działa tak, jak należy. Nieważne, jak długo czytam, nieważne czy robię przerwy w czytaniu i znów czytam ponad 15 minut, do tej pory udało mi się odebrać ten bonus tylko raz dziennie. Druga wada to fakt, że nagroda za codzienne logowanie przesuwa się, jeśli w danym momencie jej nie otworzymy. Raz o niej zapomniałam i kliknęłam w bonus dopiero późno wieczorem i teraz muszę czekać do godziny 22, żeby otrzymać monety. Wydaje mi się, iż lepiej by było, gdyby czas był ustalony. Np. zawsze po 9 rano, czy po godzinie osiemnastej. Coś w tym stylu. Wydłużył mi się też czas na możliwość odebrania monet za oglądania bloku 6 reklam. W pierwszy dzień było to 12 godzin, teraz już muszę czekać 18 godzin, więc tak naprawdę odbieram tę nagrodę raz na dobę. Wiecie, nawet ja czasem śpię ;). I jeszcze coś, co dotyczy samych historii. Pomysły są ciekawe, ale warsztat pisarski pozostawia wiele do życzenia. Wydaje mi się, że aplikacja „Novel” to taki „start-up” dla nowych pisarzy, którzy jeszcze muszą trochę doszlifować spójność akcji i wiarygodność bohaterów. Wciąż dla niektórych z Was będzie też prawdopodobnie problemem, że aplikacja nie ma polskiej wersji językowej. Dam znać, jeśli to się zmieni. Oczywiście, jeśli będę wówczas nadal użytkownikiem „Novel”.


Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil



piątek, 19 stycznia 2024

futerał


zapomniany, leży pod schodami
wytarty na rogach futerał skórzany
kurz osiadł na nim od każdej strony
poszarpany materiał, suwak nieruchomy
zardzewiałe napy, które już nie zdobią
podszewka przetarta nie grzeszy urodą
w środku też już nic, instrument zużyty
zabrany, oddany, na strychu ukryty
jak trumna ten futerał, to pudełko puste
jak oczy człowieka w depresji przed lustrem
gdy każde wspomnienie przynosi zwątpienie
że miało jakiś sens oddanie części siebie


Sil

czwartek, 18 stycznia 2024

Kilka spraw technicznych

    

      Kochani!     

    Dziś miał być wiersz, jutro recenzja, ale już wcześniej chciałam napisać o kilku sprawach technicznych i okazało się, że dziś jest ten dzień ;).

     Przez cały rok 2023 na read2sleep.pl pojawiło się 109 postów. Na ten rok planuję ich prawie trzy razy więcej, gdyż mój cel na 2024 rok to 300 postów. Początkowo chciałam, aby postów było 366 (jeden dziennie), jednak wiem, że jest to po prostu nierealne. Wiecie... życie, rzeczywistość i takie tam.

    Docelowo będę chciała zmienić szatę graficzną bloga, jednak wciąż nie ma szablonu, który w pełni mi odpowiada. Musiałabym albo stworzyć go od podstaw sama a na to niestety nie mam czasu, albo poczekać na coś nowego w propozycjach Bloggera. Będę zaglądać i testować propozycje od Google, więc nie zdziwcie się, gdy co jakiś czas będzie tu malutki bałaganik. 

    Podstawową tematyką bloga pozostają niezmiennie moje quasi recenzje przeczytanych książek, głównie anglojęzycznych. Chodzi mi zarówno o klasyczne książki, e-booki, ale również historie dostępne w dedykowanych aplikacjach, jak Chapters, Novel czy Galatea. Drugi obszar tematyczny to oczywiście moje wiersze, zaś trzeci szerokorozumiane refleksje. Nowością na rok 2024 rok będzie ewentualny powrót do moich opowiadań. Wiem skądinąd, że niektórzy Czytelnicy zastanawiają się, dlaczego w starszych postach wspominam o jakichś opowiadaniach mojego autorstwa, ale nie można nic przeczytać na read2leep.pl. Rozważę więc powrót do takich publikacji, ale jeszcze nie teraz.

       Znikają moje inne blogi. Zarówno ostatecznie nie zaprezentowany tutaj blog z moimi opowiadaniami fan fiction, na który po prostu nie mam czasu, jak i podpowiadany w menu blog "Kim jest Sil", który miał swój cel, ale ten cel już jest nieaktualny. 

    Pozostaje moje konto na Instagramie. Można mnie tam znaleźć pod pseudonimem p.silentia i odpowiadając na niedawno zadane mi pytanie. ;) Nie. P na początku nie jest od "pani" :D. To nie tajemnica, że "p" jest skrótem od francuskiego słówka "papillon", czyli motyl :).

    Ściskam i pozdrawiam

    Sil

fot. Sil




środa, 17 stycznia 2024

„What Happens at the Lake”, czyli świeżutki e-book od Vi Keeland


    Zaczęło się od tego, że dwa tygodnie temu, zawiedziona kolejną powieścią, którą przeczytałam w Galatei, postanowiłam sprawdzić, czy może jedna z moich ulubionych pisarek – Vi Keeland lub Penelope Ward, nie wydały przypadkiem czegoś nowego. Wcześniej dostawałam powiadomienia z Google Książki o nowych publikacjach obu pań, jednak ostatnio tak zajęłam się testowaniem różnych aplikacji typu Chapters czy wspomniana Galatea, iż dawno nie zaglądałam do Google, aby zobaczyć, jakie zaproponuje mi e-booki. Zajrzałam i BINGO. W przedsprzedaży była najnowsza powieść „What Happens at the Lake” autorstwa Vi Keeland. Co prawda premiera miała być dopiero 15 stycznia, ale cieszyłam się, że mam na co czekać i od razu zamówiłam powieść. Kiedy nadszedł 15 stycznia byłam zdziwiona, że moje zamówienie nie dotarło, ale książka, jak zauważyłam, była dostępna do zakupu. Kiedy więc w nocy dostałam powiadomienie, że moje zamówienie zostało anulowane, aż zagotowałam się ze złości. Bo oto czekałam, zapłaciłam (jeszcze wciąż nie dostałam nawet zwrotu środków od Google!) a zamiast obiecanej powieści mam maila z anulowanym zamówieniem. Obraziłam się i pomyślałam „Nie to nie! Nie będę czytać!”, ale tego samego dnia trafiłam na kolejne kilka kiepskich rozdziałów jakiejś historii z jednej z moich nowych aplikacji. Westchnęłam, przełknęłam dumę i kupiłam jeszcze raz (Wciąż mam nadzieję, że środki za anulowane zamówienie jednak do mnie wrócą…). I wiecie, co? Nie żałuję! Tego mi było trzeba!

    Obecnie mam przeczytane wszystkie książki od Vi Keeland, łącznie z tymi, które nie są dostępne w Polsce, ale które można kupić w Internecie. Znam jej styl naprawdę dobrze. Uwielbiam poczucie humoru autorki a także jej podejście do trudnych tematów. Są oczywiście historie Vi, które do mnie nie przemówiły, które lubię mniej lub, co do których mam jakieś uwagi (np. autoplagiat), ale każda jedna pozycja, która wyszła spod palców Keeland i tak jest o niebo lepsza od miliona innych powieści, które miałam szczęście lub niewszczęcie przeczytać. Pisałam już kiedyś o stylu Penelope Ward i myślę, że może napiszę niedługo podobny post o Vi. Dziś jednak, na świeżo skupię się na najnowszym, dostępnym do kupieniu e-booku. „What Happens at the Lake” jest na pewno pozycją, którą każda miłośniczka romansów powinna przeczytać, ale ponieważ dopiero dwa dni temu była premiera w języku angielskim, przypuszczam, że na wersję polską przyjdzie poczekać co najmniej pół roku.

    A teraz do rzeczy.

    Josie nie jest kobietą, która nie umie o siebie zadbać. Jest pracowita, rozsądna i chętna, aby uczyć się nowych rzeczy. Jest też zdolnym naukowcem, doktorem farmacji, który jednak natrafił na ciężki moment w swojej karierze. Josie, choć jest urodzoną optymistką, nie uchroniła się przed załamaniem nerwowym a fakt, że jej narzeczony zamiast wspierać ją w tym kryzysie poszukał sobie zastępstwa na czas jego trwania, sprawił, że Josie ma dość. Musi odpocząć. Od wszystkiego! Od pracy, od przyjaciół, matki-pracoholiczki i od marzeń o swoim własnych happy endzie. Na szczęście ma dokąd uciec od nowojorskiego życia. Lata temu odziedziczyła dom nad jeziorem, po swoim tacie i teraz, gdy wieloletnia lokatorka postanowiła przestać go wynajmować, Josie uważa, że nadszedł czas, aby przekonać się, gdzie dorastał jej ukochany ojciec. Czego się jednak nie spodziewała to fakt, że jej dom wcale nie jest do „delikatnego odświeżenia” jak to sugerował agent nieruchomości, z którym współpracowała w sprawie wynajmu domu. Ten dom to kompletna ruina. Na szczęście tuż obok mieszka pewien, gburowaty bo gburowaty, ale jednak gentlemen, który choć nie przestaje sugerować, że nowa sąsiadka niesamowicie go irytuje, gdy trzeba jest gotowy wyciągnąć do niej pomocną dłoń. A będzie trzeba naprawdę więcej, niż raz…

    Fox, człowiek-góra, nie jest zachwycony, gdy pewnego dnia na jego progu staje śliczna nieznajoma z jego własną skrzynką na listy w dłoni. Jeszcze mniej go cieszy, iż Josie to jego nowa sąsiadka oraz, że złamała klucz w zamku i teraz wyciąga go z domu, aby pomógł jej dostać się do wnętrza zrujnowanej nieruchomości. Ale mimo faktu ogromnego niezadowolenia, mężczyzna nie umie przejść obojętnie, gdy ktoś potrzebuje pomocy. Dlatego bierze z garażu drabinę, pomaga wejść kobiecie do jej domu a nawet przynosi dla niej bagaże z jej auta. Ma jednak nadzieję, że to będzie koniec ich interakcji. Gdy jednak niedługo później dostawcy zostawiają na jego progu całe ogromne zamówienie, które miało trafić do Josie, Fox wie, że to dopiero początek góry lodowej. Wbrew jego woli, Josie staje się nagle częścią jego codzienności oraz lokalną atrakcją a na domiar złego naprawdę działa na jego wyobraźnię. Nawet pomimo faktu, że właśnie postanowiła adoptować uratowaną kaczkę...

    O stronie technicznej u Vi nawet nie trzeba pisać. Jej powieści są pisane i wydawane z największą starannością. Tekst jest spójny, akcja logiczna, ciekawa, intrygująca. Romans najczęściej rozwija się w naturalnym tempie. Bohaterowie są interesujący, dobrze opisani. Język jest lekki, przyjemny, pełny gustownego poczucia humoru. Sceny intymne są dodane w odpowiedniej proporcji i nie przejmują władzy nad książkowym światem w danej powieści (może z kilkoma wyjątkami, ale na szczęście ta książka do nich nie należy). I choć czasem sobie myślę, że choć raz pod koniec mogłoby nie być tak, że się wszystko posypie, to jednak „What Happens at the Lake” jest kwintesencją tego, co najbardziej lubię w powieściach Vi. Prawdziwy, trudny problem, logiczna reakcja, pełne nadziei rozwiązanie.


    I tym optymistycznym akcentem – polecam do przeczytania najnowszą powieść Vi Keeland.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot Sil


wtorek, 16 stycznia 2024

„Say You’ll Stay”, czyli jeszcze coś krótkiego od Alexy Rivers

    9 rozdziałów plus epilog! Tyle ma powieść „Say You’ll Stay” Alexy Rivers wydana w 2022 roku. I wiecie co? Uważam to za zaletę. Próbuję ogarnąć „True Lunę” z aplikacji Novel i już widzę, że tamtejsze 319 rozdziałów to będzie dla mnie ciężka próba. Naprawdę ciężka. Wzdycham i próbuję czytać to na raty, jednak gdy Google Książki zaproponowało mi niedrogi e-book Alexy, który ma rozdziałów o jakieś 310 mniej niż druga, wspomniana tu przeze mnie powieść, mało nie podskoczyłam ze szczęścia.

    Jak można się tego spodziewać, niewiele jest do napisania o książce, która mieści swoją treść w 9 niezbyt długich rozdziałach. Jest to bardziej opowiadanie niż powieść, ale czytałam je z przyjemnością. Łatwo się wciągnąć, łatwo przeczytać. Chwilka i po krzyku. Bez dram, bez miliona wątków pobocznych. Prosta, jasna fabuła dla pokrzepienia serc i uśmiechu na twarzy. Żadnych fajerwerków, żadnej huśtawki emocjonalnej. „Say You’ll Stay” to prosty, krótki romans, który można przeczytać mimochodem, uśmiechnąć się i pójść dalej ze swoim życiem.

    Hannah to młoda nauczycielka z trudnym dzieciństwem, które wpłynęło na nią tylko w jeden sposób - chce kochać i być kochaną. Dlatego też zbyt szybko i zbyt mocno zakochuje się w mężczyznach, którzy pojawiają się w jej życiu. Nie przygląda im się na tyle długo, by zobaczyć, że nie będzie dla niej happy endu, więc co jakiś czas ma złamane serce, ale pełna nadziei zawsze rusza dalej. Wierzy, że los w końcu się do niej uśmiechnie.

    Warren ma przeciwny problem. Jest samotnym ojcem nastoletniej córki i to, w co wierzy to na pewno nie jest związek. Stawia swoją latorośl na pierwszym miejscu, często zapominając o sobie. Nie ufa kobietom i nie zamierza wiązać się z żadną na dłużej, pomimo starań zmartwionej córki. Gdy jednak na jego drodze staje śliczna Hannah, ma moment zawahania. Problem w tym, że krótko po tym, jak się poznali, okazuje się, że nawet, gdyby chciał związać się ze śliczną, młodą kobietą, po protu mu nie wypada.

    Kochani, to naprawdę prosta, nieskomplikowana historia. Ładne, ciepłe opowiadanie, które może umilić nam dwie godzinki i jakiś zimowy wieczór. Nic wielkiego do ogarnięcia. Co najwyżej język angielski do poćwiczenia, gdyż powieść wg mojej wiedzy nie została wydana w Polsce. Polecam na wolną chwilę, ale nie spodziewajcie się niczego głębokiego. Ot, takie czytadło.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil




poniedziałek, 15 stycznia 2024

Rymowanka o szczęściu i nieszczęściu

 
Nieszczęścia podobno zawsze parami
czasem trójkami lub jeszcze gorzej
W szczęściu bywa jednak, że jesteśmy sami
Z nieszczęściem rzadziej i nic nie pomoże
Z nieszczęściem znamy się czasem za dobrze
A szczęście bywa nie do końca poznane
Czasem odwrotnie lub jeszcze gorzej
ni tego pierwszego, ni drugiego nie znamy

W skrajnych emocjach
Na wielkiej huśtawce
Na fali, gdy życie porywa tsunami
Wszyscy jesteśmy lub jeszcze gorzej
Pustka i w pustce tej jesteśmy sami

Sil




























fot. Sil



Najpopularniejsze posty :)