piątek, 19 kwietnia 2024

Ach, ci pisarze! Ach, te „złe wydawnictwa”, czyli refleksja o „możliwościach, środkach, jakości i etyce”

     W 2018, 2022 oraz w 2023 roku wydałam swoje książki. Pod prawdziwym nazwiskiem, dlatego nie będę pisać na ich temat nic więcej, a ta wzmianka ma służyć tylko temu, żeby zapewnić Was, Drodzy Czytelnicy, iż temat, który poruszę w niniejszym tekście, jest mi bardziej niż mniej znany. Zresztą tytuły moich książek nie są tu do niczego potrzebne, ponieważ refleksja będzie dotyczyła czegoś zupełnie innego. Czegoś bardziej technicznego i podstawowego. Możliwości wydawniczych w naszym kraju.

    Jeszcze jakiś czas temu można było powiedzieć, że możliwości jest niewiele, ale nie dziś. W ostatnich latach pojawiło się ich naprawdę sporo i tak – do jednych potrzeba więcej pieniędzy niż talentu, do innych wyłącznie talentu, do jeszcze innych wyłącznie pieniędzy. Problem w tym, że gdy na rynku wydawniczym pojawiła się konkurencja, pojawiła się też szeroko zakrojona dyskusja na temat „jakości i sensu”, etyki wydawniczej lub jej braku oraz tego, czy wydawnictwa typu „vanity” i self-publishing, o czym za chwilę, „aby na pewno są potrzebne?”, czy po prostu zaśmiecają polski rynek książki. Powiem szczerze, że ja nie posiadam jednoznacznej opinii na ten temat, ale i tak chciałabym zabrać głos w temacie, który jest bliski mojemu sercu.

    Zastanawialiście się kiedyś, Drodzy Czytelnicy, jaką drogę musi przejść książka, zanim trafi w Wasze ręce? Tych dróg jest kilka. Z reguły, gdy pisarz czuje w sobie przypływ weny i przeleje swój pomysł na przysłowiowy papier, może książkę schować do szuflady i tam trafia pewnie większość rękopisów, może znaleźć konkurs literacki i tam spróbować swoich sił (często wygrana w konkursie literackim jest nagrodzona wydaniem dzieła i najczęściej zajmuje się tym organizator konkursu), może pójść do drukarni i wydrukować dzieło „na życzenie” lub szerzej jako self-publisher, ale jeśli oczekuje profesjonalnej książki a nie zwykłego wydruku lub pozycji z technicznymi błędami, może też skontaktować się z wydawnictwem. Oczywiście konkursy są fajne dla debiutantów, ale jest ich tak niewiele, że trzeba traktować niniejszą opcję marginalnie. Inaczej nie powstawałoby zbyt wiele nowych pozycji na rynku książki. Druki na życzenie też są jakąś opcją, ale tu pisarza czekałoby wiele pracy. Ktoś musiałby książkę zredagować i przygotować do druku, nawet jeśli potrzebowalibyśmy kilku egzemplarzy tylko dla rodziny i znajomych. Właściwie to jest opcja, którą właśnie miałam na myśli pisząc, że talent jest nieistotny a liczy się tylko, czy ktoś ma pieniądze... I jest jeszcze opcja profesjonalnych wydawnictw i mamy tutaj trzy możliwości – wydawnictwa tradycyjne, które podpisują umowę z autorem i same finansują wydanie książki, wydawnictwa, które zajmują się stroną techniczną wydania książki, ale zapłacić za to musi autor (od biedy można tę opcję również podciągnąć pod self-publishing) oraz wydawnictwa, które współfinansują wydanie książki w teorii dzieląc się kosztami z pisarzami. Dlaczego w teorii? Bo często podział tych kosztów po głębszym zastanowieniu nie jest do końca uczciwy.

    Na początku weźmy na tapet najbardziej tradycyjne wydawnictwa i ich wady oraz zalety. Zaletą jest oczywiście to, że autor nie płaci za wydanie książki. Również za zaletę uważam fakt, że tradycyjne wydawnictwo, zwłaszcza takie, które jest znane, wyda się wiarygodniejsze czytelnikom i chętniej takie nowości wydawnicze znajdą się w szeroko rozumianych mediach. Ale szczerze? To są jedyne zalety, które widzę. Wad jest natomiast sporo. W tradycyjnych wydawnictwach z reguły wymaga się, aby pisarz przesłał całe dzieło pocztą tradycyjną lub elektroniczną i czekał minimum trzy-cztery miesiące na… No właśnie. W zasadzie na nic, bo wydawnictwa tradycyjne nie przesyłają żadnej odpowiedzi. Kontakt z ich strony jest tylko i wyłącznie wtedy, gdy interesuje ich wydanie dzieła. Z jednej strony okay, ich prawo, ale z drugiej? Później pisarz siedzi i się zastanawia po tych trzech-czterech miesiącach (albo i dłużej), czy jego dzieło na pewno zostało odrzucone? A może gdzieś zaginęło? A może ktoś przeoczył maila. A może ktoś o nim zapomniał lub się pomylił? I tak dalej… Owszem, domyślam się, że nadsyłanych utworów jest sporo, ale w moim odczuciu odpisanie autorowi po przeczytaniu jego dzieła z krótką informacją, czy wydawnictwo jest, czy nie jest zainteresowane, powinno być normą. Już inna sprawa – uzasadnienie decyzji odmownej. Ale dlaczego pisarz ma myśleć miesiącami, czy aby na pewno nie nastąpiła jakaś pomyłka i czy ktoś w ogóle jego dzieło przeczytał?

    Wadą wydawnictw tradycyjnych jest nie tylko czas oczekiwania, nie tylko brak odpowiedzi, ale również to, że późniejszy proces wydawniczy również jest długi. W dodatku takie wydawnictwa najczęściej pragną pozyskać dla siebie autorskie prawa majątkowe, więc autor zwykle traci możliwość rozporządzaniem własnym dziełem wg własnego uznania a dla niektórych osób ten stan rzeczy bywa nieakceptowalny.

    Teraz zajmijmy się wydawnictwami z drugiego końca przedziału, czyli takimi, w których wydawane są książki za pieniądze autora, ale niczym innym niż techniczną stroną takie wydawnictwo się nie zajmuje. Takie podejście wydaje mi się uczciwe, bo po prostu firmy świadczą usługę. Nie ingerują w dzieło, biorą pieniądze i koniec. Dzieło jest a autor może zrobić z nim co zechce. Sprzedać, rozdać, schować do piwnicy, ustawić na swoim regale dla ozdoby. Jakiej jakości są te książki? Różnej. W takich wydawnictwach raczej nie ma wewnętrznych recenzji. Korekty są, ale trzeba za nie osobno płacić. Ponadto, jak mówił mi kiedyś jeden z zaprzyjaźnionych wydawców, bywają kłótnie między autorami a korektorami. Kłótnie te czasem kończą się wstrzymaniem procesu wydawniczego albo tym, że dany pisarz ostatecznie rezygnuje z korekty dzieła. W tradycyjnym wydawnictwie taka książka po prostu zostałaby odrzucona, ale przy płatnej usłudze? „Chcesz mieć pan z błędami to proszę”. Inna sprawa, Drodzy Czytelnicy, korektorzy też są ludźmi i też nie są nieomylni. Sama poprawiałam błąd ortograficzny po korektorze i szczerze? Byłam wówczas wściekła. Na szczęście wydawca ostatecznie nie wziął ode mnie pieniędzy za korektę. Powiem szczerze, że ja korzystałam dokładnie z takiego typu usług wydawniczych. Chodziło mi o przygotowanie książki od strony technicznej i jej wydruk w nakładzie, który był mi potrzebny dla bardzo konkretnego grona odbiorców. To, że 17-18(wg różnych źródeł) egzemplarzy musiało być dodane do mojego zamówienia, aby wydawca mógł spełnić obowiązek przesłania egzemplarzy obowiązkowych do bibliotek narodowych w naszym kraju, było dla mnie dodatkowym atutem. Cieszyłam się, że moje dzieła znajdą się w publicznych bibliotekach. Ale są też pisarze, którzy nie akceptują faktu, że muszą dokładać pieniędzy, aby 18 egzemplarzy po prostu zostało im zabrane i oddane na cele publiczne. Dodam, że takie egzemplarze (2-3 w mikro nakładzie do 100 egzemplarzy lub 17-18 w większym nakładzie niż 100) są zawsze przesyłane do bibliotek, a choć to obowiązek wydawcy, w takich wydawnictwach, które świadczą usługę, kosztami są obciążani po prostu autorzy.

    A teraz przejdźmy do ostatniego (przynajmniej wg mnie) typu wydawców. Tzw. vanity. W dużym uproszczeniu współpraca z wydawnictwem typu vanity jest interesująca. Autor pokrywa koszty wydania książki, w co wliczany jest również jakiś zysk dla wydawnictwa, ale to wydawnictwo powinno zadbać o promocję i dystrybucję. Koszty promocji i dystrybucji są wysokie, poza tym wypromowanie książki, czyli nic innego, ale sprawienie, że o książce dowiedzą się czytelnicy, wymaga czasu, wiedzy i umiejętności. Często też kontaktów. Autorowi, zwłaszcza debiutującemu, trudno dostać się na rynek, a takie wydawnictwo wie, gdzie uderzyć. Tylko problem w tym, że często działania promocyjne wydawców polegają np. na rozesłaniu maili do księgarni i tyle. I to właśnie uważam za nieuczciwy podział kosztów. Jeśli tylko na tym ma polegać promocja to jestem w stanie zrobić to za darmo sama. Ale oczywiście są też wydawnictwa typu vanity, które podchodzą do tematu uczciwie i naprawdę poświęcają wiele czasu i uwagi, żeby daną książkę wypromować, więc nie wrzucajmy wszystkich do jednego wora. Teraz kolejna sprawa. Ponieważ za wydanie książki płaci autor i już na samym wydaniu firma wydawnicza zarabia, czasem troszkę za bardzo przymyka oko na jakość dzieła. Zdarza się, że wydawnictwo wie, że książka po prostu nie ma szans się sprzedać, tak wiele zawiera błędów, a i tak pozycja zostaje wydana. Co prawda ja zawsze uważam, że o tym, czy książka jest coś warta, czy nie powinni decydować indywidualnie czytelnicy a nie jakieś guru, ale są też obiektywne błędy, które dobrze byłoby wziąć pod uwagę i skorygować. Np. błędy ortograficzne, interpunkcyjne (zła interpunkcja często utrudnia zrozumienie dzieła), gramatyczne, fleksyjne itp. Jeśli więc błędy nie są z jakiegoś artystycznego powodu intencją autora, a jedynie efektem braku konkretnej wiedzy i umiejętności? Wg mnie taka książka nie powinna zostać wydana.

    W dyskusjach nad wydawnictwami typu vanity, często podnoszony jest też problem innego rodzaju. Mianowicie nad celowym wprowadzaniem w błąd pisarzy nie tylko o jakości ich dzieła, ale również o potencjalnych zyskach. Zdarza się, że takie wydawnictwa obiecują gruszki na wierzbie i autor wykładając pieniądze na wydanie książki, jest święcie przekonany, że nie tylko koszty mu się zwrócą, ale jeszcze na tym zarobi. Tymczasem jest to naprawdę bardzo mało prawdopodobne. A dlaczego? Bo zwykle sam pierwszy nakład jest zbyt mały, aby autor mógł na nim zarobić czy nawet odzyskać pieniądze. Niezależnie od tego, czy dzieło jest świetne, czy nie zostanie pochlebnie ocenione tak przez recenzentów, jak i czytelników, przy tak małym nakładzie, jaki proponują na początek wydawnictwa, zarobienie na książce graniczy z cudem. Może w przypadku, gdy książka naprawdę trafi w swoją niszę i będzie konieczne kilka dodruków to w jakiejś perspektywie da się na niej zarobić. Ale jest to niezwykle trudne.

    A teraz ostatnia wada wydawnictw typu vanity. Są recenzenci, dziennikarze, ale również zwyczajni czytelnicy, którzy z definicji nie dają szansy książkom wydanym w tego typu firmach. Jest to swoisty bojkot. Osobiście nie zgadzam się z takim podejściem i sądzę, że jest ono błędne, ale takie zjawisko niestety istnieje. Dlaczego niestety? Bo po pierwsze deprecjonuje artystów, którzy chcą np. zachować całkowitą kontrolę nad swoim dziełem, ale nie mając umiejętności technicznych, nie zdecydują się na przykład na self-publishing. Wtedy zostaje im właściwie tylko wydawnictwo typu vanity. Po drugie to nie wydawnictwo, ale treść książki powinna świadczyć o jej jakości. Jeśli recenzent skreśla pozycję bez jej przeczytania, tylko dlatego, że nie została wydana przez konkretną grupę wydawnictw, to co to za recenzent? Nikt nie prosi o recenzję usług wydawniczych, ale treści książki. Po trzecie, eliminując z rynku wydawnictwa typu vanity oraz self-publishing, ograniczamy możliwość wyboru samych autorów. Dlaczego mam czekać miesiącami a nawet latami na ewentualną odpowiedź lub jej brak od tradycyjnego wydawcy? Już pomijając fakt, że są autorzy, którzy wydawali książki w vanity a teraz, gdy już zyskali sławę, są mile widziani również u tradycyjnych wydawców…

    I ostatnia sprawa. Jako bardzo aktywna czytelniczka, ja akurat rzadko sprawdzam wydawcę. Ale jak już książka wyjątkowo mi się nie podoba, wtedy często zaglądam w stopkę redakcyjną, aby odpowiedzieć sobie na pytanie „Kto to w ogóle dopuścił do druku?!” I wiecie co? Wtedy się okazuje, że niekoniecznie są to książki wydane w wydawnictwie typu vanity…


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil



czwartek, 18 kwietnia 2024

Gdy


Gdy boli najłatwiej poszukać winnych
dla ciebie jest lepiej - gorzej dla innych
czy już to wiemy, czy nikt tego nie wie
jak trudno obwiniać o wszystko siebie 

Sil


fot. Sil


środa, 17 kwietnia 2024

Chwila zawieszenia

 
pomiędzy sufitem a niebem
pod młotem błądząc
nad kowadłem
jak drwal na usługach świata,
który pokochał drzewa


milknę

potrzebna mi chwila wytchnienia
chwila zatrzymania
łyk ciepłej herbaty o zmierzchu
i łóżko bez skazy

Sil

fot. Sil


wtorek, 16 kwietnia 2024

Tuż przed świtem - Rozdział 6

Tuż przed świtem

Rozdział 6


Jak na wariackich papierach. Jutro operacja. Biegiem w tę i z powrotem, do domu po jakieś rzeczy, ale musiałem sprawdzić. Zero wiadomości od niej. Zero śladu po niej. Zniknęła.


Jestem już w szpitalu, robią jakieś ostatnie badania. Jeszcze tomograf i coś tam. Zapomniałem, co. Nieważne. Napisać do niej?


Nie mogę, nie chcę. Ona się mną nie interesuje, dlaczego ja mam interesować się nią?


Nie mogę zasnąć. Już prawie druga w nocy, a o 7 pobudka. O 8 mam mieć operację. Nie mogę zasnąć. Dlaczego czuję jej zapach?


Ta bluza... Leżała nieużywana w szafie, a wcześniej ona ją nosiła...


Nie, przecież ją prałem w międzyczasie!


To jej zapach, jestem pewien.


Napiszę do niej.


Nie, nie chcę. Ona przecież nie pisze, a ja jestem w szpitalu! Nie interesuje się mną. Jestem tu, będą mnie kroić, a ona ma to gdzieś!


Przecież nic nie wie...


Wiedziałaby, gdyby się mną interesowała. Nienawidzę jej. Jest taka jak tamte, jak wszystkie!


Kur*a.


Trzecia w nocy... Zasnąć, zasnąć, zasnąć...


Napiszę...


Pieprzę, nie piszę! Ona nie pisze, ja też nie. Nie potrzebuję jej, nie potrzebuję nikogo.


Spać!



fot. Sil


poniedziałek, 15 kwietnia 2024

„Practice makes perfect” od Sary Adams, wszystko okay, ale… czyli na tę książkę będę potrzebowała dwóch postów...

 

    Na początku napiszę o czymś, co pewnie ucieszy większość moich polskich Czytelników – tak, książka posiada polskie wydanie. W lipcu 2023 roku pojawiła się na rynku po angielsku a już trzy miesiące później znalazła się na nim również w wersji polskiej. Od razu zaznaczę, iż ja polskiego wydania nie czytałam i nie zamierzam. W dodatku nie wiem, czy i kiedy uda mi się wymęczyć tę pozycję do końca. Booooo nie, Moi Mili, nie przeczytałam jeszcze całości. Próbuję od tygodnia i po kilku rozdziałach po prostu mam dość. W tym momencie przeczytałam 62% (wiem, dzięki aplikacji ;)) i zachodzę w głowę, dlaczego idzie mi to aż tak źle.

    „Practice makes perfect” pióra Sarah Adams została wydana w Polsce pod tym samym tytułem tylko z dopiskiem „Lekcje randkowania” i wiecie co? Gdybym najpierw zobaczyła ten polski tytuł, nawet bym nie wzięła tej pozycji do ręki. Póki co mogę tylko napisać, że prawdopodobnie miałabym rację ;).

    Powieść nie ma najgorszych opinii, ale te, które są bardziej konkretne są też bardziej miażdżące. Dawno nie miałam tak, że zgadzam się raczej z tymi negatywnymi niż pozytywnymi recenzjami. Zwykle byłam gdzieś pośrodku, ale nie tym razem.

    „Practice makes perfect” to drugi tom cyklu „When in Rome” i już po opisie serii mogłabym śmiało zrezygnować z czytania. Rome to małe miasteczko z piekła rodem, w którym każdy interesuje się każdym, na porządku dziennym jest hejt i plotki czy ogólne wtrącanie się w cudze sprawy. Autorka traktuje takie tło jako główny element humorystyczny powieści i już za to znajduje się na mojej czarnej liście. Po prostu ja nie widzę w podobnych sytuacjach niczego zabawnego. Widzę tu raczej potencjał do traumy dla młodych ludzi. Może przemawia przeze mnie mieszczuch z dużego, bardziej anonimowego miasta, ale szczerze? Nie widzę niczego zabawnego w fakcie, że o moich prywatnych, w tym sercowych sprawach, będzie dyskutować pół miasteczka (jeśli nie lepiej...).

    Bohaterowie to też nie do końca moje klimaty. Przesłodzona MC – Annie, która pozwala całemu miastu, a zwłaszcza swoim siostrom, rządzić jej własnym życiem, bo „boi się je zranić”. Geez! Naprawdę? To jest taki „syndrom ofiary”, który również nie wydaje mi się zabawny. Fajnie, że „jedynym”, który widzi, że jest w niej coś więcej i coś głębszego jest Li – Will, ale ten znowu ma traumę z dzieciństwa, która nie pozwala mu się przecież zaangażować w nic poważnego z Annie. Z jednej strony więc niby widzi, że nie jest ona tylko słodką laleczką z porcelany, a z drugiej sam ją w ten sposób traktuje.

    Ale to nie wszystko. Książka jest po prostu przegadana. Ciągnie się, jak krówka ciągutka, a ja wolę kruche. Czytam rozdział, następnie drugi i zaczynam robić się senna… Serio! Zasypiam nad powieścią, która miała być komedią romantyczną! Fajnie, bo od kilku dni dłużej śpię (choć nie widzę, żebym była przez to bardziej wyspana), ale z drugiej strony nie sądzę, aby intencją autorki było napisanie kołysanki.

    Mam oczywiście też kilka plusów i to wcale nie dlatego, że nie umiem napisać całkowicie złej opinii :). Plusem jest rozdział napisany w formie esemesów. Podobał mi się i żałuję, że pól książki nie zostało napisane w ten sposób. Był to fajny zabieg dodający smaczku. Plusem jest też oczywiście wygląd głównej bohaterki, bo ostatnimi czasy myślałam, że nie ma już innych MC niż brązowowłose/czarnowłose piękności. Tym razem mamy blondynkę, więc jestem zadowolona ;). Plusem jest też Amelia, przyszła szwagierka Annie, którą polubiłam od pierwszego zdania. Fajnie wykreowana postać. Kolejny plus to brat Annie – Noah. Bałam się, że będzie jakaś drama w rodzaju „jestem groźnym starszym bratem, trzymaj się od mojej malutkiej siostry z daleka zły Willu!” Ale na szczęście nic takiego nie miało miejsca. Noah słusznie zauważył, że jego siostra jest dorosła i sama decyduje, z kim się umawia a z kim nie. Tego mi brakowało w wielu powieściach, które do tej pory czytałam.

    I jeszcze jedno, Drodzy Czytelnicy. Gdybym czytała tę powieść jeszcze rok temu, możliwe, że nie byłabym nią tak zawiedziona. Teraz jednak widzę różnicę w prowadzeniu fabuły i niestety „Practice makes perfect” od Sary Adams to dla mnie kolejny przykład książki, w której autor nie wie, kiedy skończyć wątek. Zamiast tego pisze, pisze, pisze…. A powieki robią się coraz cięższe i człowiek usypia ;).

    Nie mogę ocenić książki, a dokładniej nie mogę napisać, czy ją polecam, czy nie. Muszę najpierw „wymęczyć” ją do końca. Wiem, że zaczęła się przemiana głównych bohaterów, więc jestem ciekawa, jak się ów przemiana skończy. Dlatego, gdy skończę, napiszę jeszcze raz i dam znać, co ostatecznie sądzę na temat tej pozycji. Licząc do 26 rozdziału (z 40) jestem na nie ;). Ale kto wie? Może mnie jeszcze pozytywnie zaskoczy?


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil



niedziela, 14 kwietnia 2024

Tuż przed świtem - Rozdział 5

 

Tuż przed świtem 

Rozdział 5


  • Konstancjo?!

  • Idę, Mamo.

  • Co tak długo, spóźnię się do pracy przez Ciebie.

  • Przepraszam, nie musiałaś na mnie czekać. Mogę sama pojechać.

  • Dobra, dobra. Chcę mieć pewność, że pójdziesz na te badania! I co w tym niby śmiesznego?

  • Nic, nie ufasz mi?

  • Nie w tym względzie. Ciągle się wykręcasz. Miałaś też iść wczoraj do fryzjera, czy źle pamiętam?

  • Nie chciało mi się, zresztą... Tak jak jest – jest dobrze.

  • Guzik prawda, nie dbasz o siebie! Wyglądasz jak cień kobiety... w dodatku potargany.

  • Proszę, nie chcę się kłócić.

  • Dobrze już, dobrze. Fryzjer – Twoja sprawa, ale na badania pójdziesz i koniec.


Konstancja wzdycha i przytula czoło do szyby samochodu matki. Obserwuje mijane uliczki, przechodniów, domy. Wszystko to zna tyle lat. Pamięta dokładnie każdy szczegół, więc nie trudno  jej zauważyć zmiany, które poczyniono przez ten czas, gdy mieszkała daleko stąd.

  • Konstancjo! Mówię do Ciebie!

  • Co? Yyy, przepraszam. Zamyśliłam się.

  • Widzę właśnie – matka spogląda na nią z ukosa, nie chce odrywać wzroku od drogi.

  • O co pytałaś?

  • Jakie masz plany na resztę dnia?

  • Nie wiem, może odwiedzę ciotkę.

  • Którą tym razem, żyjącą czy nie... - parska Daria znad kierownicy.

  • Mamo! - Konsti nie może powstrzymać się od śmiechu.

  • Odkąd przyjechałaś nic innego nie robisz. W kółko cmentarz, ciotka Rysia lub dziadkowie. A może tak jacyś znajomi, koleżanki... koledzy?

  • Darka!

  • Ja Ci dam „Darka”. Jak do matki mówisz? - wbrew słowom Daria uśmiecha się szeroko, chociaż grozi córce palcem.

  • Dobrze wiem, że to lubisz – Konstancja puszcza jej oko.


Zatrzymują się przy Klinikach. Matka wysiada razem z nią i popycha w kierunku wejścia, przeczesuje palcami długie blond włosy córki i wzdycha.

  • Co?

  • Nic, masz takie piękne włosy, szkoda, że takie zaniedbane...

  • Nie zaczynaj! Poza tym... - Konstancja przełyka cicho ślinę, ale Daria i tak widzi, że coś jest nie tak.

  • No gadaj! - naciska klamkę, lecz jeszcze nie otwiera drzwi, czekając co powie jej córka.

  • Nic... Słyszałam, że najpiękniejsze są ciemne...

  • Bzdura, Twoje są absolutnie najpiękniejsze jakie widziałam. Chodź i nie gadaj głupstw.


W korytarzu jest ciemno, zimno i nieprzyjemnie. Światło jarzeniówek podkreśla jeszcze bladość skóry blondynki. Daria krzywi się widząc rozległe sińce pod oczami córki, ale już nie komentuje. Zamawia komplet badań krwi u pielęgniarki, jakby Konstancja była znów małą dziewczynką i nic nie miała do powiedzenia. Pielęgniarka przypatruje jej się dziwnie, ale nie komentuje. Dopiero w gabinecie, gdy już są same, bo matka musiała pojechać wreszcie do pracy.

  • Pani zgadza się na te wszystkie badania? - pyta ostrożnie.

Konsti uśmiecha się i waha przez chwilę.

  • Niech już będą. Jest mi wszystko jedno.

  • Nie można tak – pielęgniarka jest w wieku jej matki.

  • Niech już będą – powtarza blondynka po dłuższej chwili.

  • Dobrze, ale trzeba też mieć czasem własne zdanie...

  • Jak do tej pory źle na nim wychodziłam...


Pielęgniarka mocniej ściska jej dłoń i przez chwilę milczy.

  • Proszę zacisnąć pięść i trzymać, aż nie powiem – mówi już oficjalnie – Dobrze, proszę puścić. Wyniki będą po 17.



fot. Sil

sobota, 13 kwietnia 2024

Tuż przed świtem - Rozdział 4

Kochani,


dziś i jutro kolejne części mojego smutnego opowiadanka z 2012 roku. Szczerze mówiąc i tak potrzebuję przerwy, bo ostatnio zaczynam mieć wyrażenie, że czytam ciągle o tym samym... Może naprawdę powinnam zmienić na trochę gatunek literacki, aby trochę odetchnąć? ;) Ktoś ma jakieś dobre fantasy do polecenia? 😅

Ściskam i pozdrawiam

Sil




Tuż przed świtem

Rozdział 4


Mam urlop. Dłuższy... Nie mogłem wytrzymać w pracy. Na szczęście nazbierało się trochę zaległego i nie było problemu, gdy mnie zobaczyli - sami dali. Nawet nie marudzili, że aż trzy tygodnie. Czyżbym wyglądał aż tak źle? Fakt, spojrzenie w lustro nie napawa optymizmem. Czuję się stary, niepotrzebny, przegrany.

W domu mam mnóstwo zaległości do nadrobienia, ale jakoś nie mogę się za nie wziąć. Za tydzień konsultacje i może operacja. Zobaczymy. Może to mnie otrzeźwi.

Już prawie o niej nie myślę.

Guzik prawda. Myślę nieustannie.

Nie myślę...

Widziałem ją, była tu. Niewiarygodne, była tu. Byłem zły na nią, oschły i chłodny. Wiem, że ją zraniłem. Znowu.

Nieważne, nie obchodzi mnie to.

Ku**a, jestem idiotą.

Znowu nie mam z nią kontaktu. Coś się z nią dzieje, wiem. Widziałem, że z nią źle jak tu była, ale zbyt byłem na nią zły, zbyt zajęty swoimi sprawami.

A teraz znów nie mam kontaktu.

Za tydzień operacja, chciałbym by była tu przy mnie.

Nie, nie potrzebuję nikogo, jej też nie!

Gdzie jesteś, najdroższa...


fot. Sil





piątek, 12 kwietnia 2024

Miało być coś od Sarah Adams, ale jednak Kendall Ryan i jej „Baby Daddy”

 

    Choć uprzedzałam, że przez kilka najbliższych postów zarzucę Was, Moi Drodzy, powieściami od Kendall Ryan, miałam już ostatnio dość i postanowiłam przeczytać i opowiedzieć o czymś innym. Wybrałam podpowiedzianą mi przez ulubioną aplikację powieść z gatunku komedii romantycznych od autorki, której nazwisko mi czasem mignęło, ale której prac jeszcze nie poznałam, jednak lektura idzie mi jak po grudzie i po raz pierwszy od dawna nudzę się po 2-3 rozdziałach. Dlaczego? Opowiem, gdy już dobrnę do napisu „The end” a tymczasem, wybaczcie, ale znów Kendall.

    „Baby Daddy” to powieść anglojęzyczna, wydana na świecie w 2018 roku i jak dotąd nie ukazała się w naszym języku. Książka nie jest zła, ale w sumie trochę się nie dziwię, że nie znalazła jeszcze polskiego wydawcy, bo znów fabuła jest oparta na czymś, co w Polsce wciąż mogłoby być uznane za kontrowersyjne.

    Jenna to kobieta, która wie czego chce od życia. Skończyła 35 lat, spełniła – już nieważne z jakim skutkiem – swoje marzenia zawodowe i teraz postanowiła spełnić te innego rodzaju. Od zawsze chciała zostać mamą. Niestety, do tej pory nie znalazła odpowiedniego mężczyzny, z którym mogłaby dzielić życie rodzinne, więc postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. Uznała, że w jej wieku nie ma co czekać i lepiej skorzystać z pomocy odpowiedniego ośrodka oraz z nasienia dawcy. Pech chciał (albo szczęście ;) ), że gdy już dotarła do miejsca, w którym mieściła się klinika, która miała pomóc jej spełnić marzenia o macierzyństwie, utknęła w windzie. I to nie sama, ale razem z gorącym i zabawnym mężczyzną mniej więcej w jej wieku. W dodatku nieznajomy nie tylko podsłuchał jej rozmowę telefoniczna, w której jej mama zadawała dość niestosowne pytania o całą, delikatną procedurę, ale jeszcze bardzo się sprawą zainteresował...

    Emmett nie planuje zakładać rodziny. Nie planuje nawet wchodzić w stałe związki. Lubi swoje życie, choć poświęcił je karierze zawodowej a nie rodzinnej. Mężczyzna uważa, że nie da się połączyć tych dwóch rzeczy, czemu dowodziło beznadziejne pożycie małżeńskie jego rodziców. Nie zamierza powtarzać błędów swojego ojca, więc świadomie wybiera karierę zawodową. Gdy jednak pewnego razu los więzi go w zepsutej windzie z atrakcyjną Jenną, Emmett czuje nagłą potrzebę wspomożenia kobiety w delikatnej sprawie posiadania dziecka. Sam nie jest zainteresowany ojcostwem, ale dlaczego nie mógłby upiec dwóch pieczeni na jednym ogniu? Spędzić trochę czasu z piękną kobietą i pomóc jej spełnić marzenia o macierzyństwie? Czyż ten plan nie brzmi idealnie?

    Kochani, zanim napiszę, czy polecam książkę oraz, co mi się w niej podobało a co zupełnie nie, napiszę jedno. Początek pisany z punktu widzenia głównego bohatera można albo pokochać i uznać za super zabawny, albo znienawidzić i uznać za tak głupi, że wolałoby się w ogóle nic takiego nie przeczytać. Nie powiem Wam, co to dokładnie jest, ale naprawdę… Początek jest po prostu osobliwy.

    Powieść jest bardzo w stylu Kendall. Prosta, bez nadmiaru wątków i bohaterów pobocznych, ze spójną, prostą fabułą, bez nadmiaru dramy, bez rozwlekania akcji. To na plus. Bohaterowie są ok. Całkiem zgrabnie wykreowani. Tematyka jak dla mnie ciekawa. Język prosty, nieskomplikowany. Rozwój uczuć naturalny i logiczny. Ale jednak książka jest niesamowicie przewidywalna. Nie zawiera w sobie ani odrobiny tajemnicy, ani odrobiny wątpliwości, jak wszystko się potoczy. Właściwie po kilku rozdziałach mogłam od razu przejść do epilogu. Książka jest też na granicy erotyku, ale w sumie jest to dla mnie zrozumiałe w tym wypadku. W końcu od początku bohaterom chodziło o poczęcie dziecka. Książki Ryan zawsze lub prawie zawsze zawierają sporo scen erotycznych, czasem jednak jest ich zdecydowanie za dużo i są zbyt dosłowne. W tym wypadku jestem akurat w stanie zrozumieć taką potrzebę i dlatego nie zamierzam zaliczać nadmiaru scen intymnych do minusów ;).

    Książka nie ma rewelacyjnych opinii, ale choć była przewidywalna do bólu, dobrze mi się ją czytało. Zdecydowanie powieść do relaksu i oderwania myśli. Niewiele wniesie w nasze czytelnicze życie, ale możemy przy niej spędzić kilka beztroskich chwil i dlatego polecam.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



środa, 10 kwietnia 2024

Tuż przed świtem - Rozdział 3

 

Jeden z najdłuższych rozdziałów "Tuż przed świtem". Jeszcze raz przypominam, że jest to opowiadanie typu "sad ending".


Ściskam i pozdrawiam

Sil


Tuż przed świtem

Rozdział 3


  • Widziałaś kiedyś tyle gwiazd?


Siedziały na ławce w miejskim parku, z oddali dochodziły strzępy dźwięków. Trochę basów, trochę perkusji. „No tak, dziś miał być ten koncert” - pomyślała Konstancja. Leniwie przekręca głowę i rzuca blady uśmiech w stronę przyjaciółki.


  • Uwielbiam gwiazdy... Ale fakt, dawno tylu nie widziałam.

  • Są piękne... W zeszłym roku widziałam tyle spadających gwiazd, że nawet nie potrafię Ci powiedzieć dokładnie ile...

  • O? Szczęściaro, to pewnie mnóstwo życzeń Ci się spełniło.

  • Fakt, trochę... - Jaśmina uśmiecha się delikatnie

  • Ja nigdy nie widziałam spadającej gwiazdy... - wzdycha Konstancja, splatając na kolanach blade dłonie. Podnosi głowę wyżej, ale zamyka oczy.

  • Musisz szukać w lipcu, wtedy jest najwięcej.

  • Dobrze wiedzieć – mruczy pod nosem – Ale nie wiem, czy takie szukanie „na siłę” spełnia życzenia.

  • Spełnia, spełnia, Konsti – jej przyjaciółka śmieje się szczerze i długo, aż zaraża ją tym śmiechem. Po chwili jednak obie ciężko wzdychają.


Konstancja zaczyna czuć się słabiej. Wstaje energicznie dla niepoznaki i opatula się płaszczem.


  • Chłodno się robi.

  • No, fakt. Oj, zasiedziałyśmy się trochę. O której masz jutro autobus?

  • Nie wiem jeszcze... Sprawdzę u Ciebie.

  • Dobrze. Idziemy?


Poszły.


Przez dłuższą chwilę nie rozmawiają, w milczeniu wymijają grupki pijanej młodzieży. Ten i ów rzuca w ich stronę jakieś spojrzenie, czasem zaczepkę, która jednak dość zgodnie jest ignorowana. Dochodzą do stacji metra i dopiero tu Konstancja znów się odzywa.


  • Jeszcze jakiś sklep by się przydał po drodze...

  • Sklep? A po co Ci? Mam wszystko w domu.

  • Nie wiem, mam ochotę na jakąś przekąskę.

  • No proszę... - Jaśmina znowu się śmieje – Od kiedy to masz ochotę na jakiekolwiek jedzenie?


Konstancja parska lekko, obniżając głos


  • Powiedzmy, że dziś mam ochotę poszaleć!

  • Dobrze to słyszeć, kochana. To w takim razie nie wywiniesz się również od drinka!


Konstancja uśmiecha się i rozchyla usta, by coś powiedzieć, ale ostatecznie milczy.


  • Rozumiem, że się zgadzasz.

  • Niech będzie.

  • Sklep mam na osiedlu, chodź.


W domu czeka je jeszcze sprzątanie. Jaśmina nie należy do idealnych pań domu, Konstancja kręci wesoło głową i bierze się za zamiatanie posadzki, układają stosy prania, ścielą łóżka.


  • No już, już. Przecież jest czysto! - w pokoju znów rozbrzmiewa śmiech Miny – Miałaś autobus sprawdzić.

  • A, fakt. Dzięki.


W międzyczasie Jaśmina robi drinki, przynosi przekąski.


  • Nie mam dobrych wieści...

  • Eh, tak sądziłam. O której pobudka?

  • 6 rano...

  • Ee, to do przeżycia. Zawiozę Cię autem, będziemy mogły dłużej pospać. - waha się, ale ostatecznie zadaje pytanie - Napiszesz MU, że wyjeżdżasz?

  • Komu?

  • Konstancjo P. ! Przywołuję Cię do porządku, przecież wiem, że nie przyjechałaś tu dla mnie!


Konstancja odwraca głowę i uśmiecha się do ciemności za oknem, po chwili decyduje się odpowiedzieć.


  • Fakt, ale dla niego też nie.

  • Nie rozumiem was – Jaśmina kręci głową, na znak jak bardzo.

  • Ani ja... - szept Konstancji ucina dyskusję.


Rano nie ma czasu na dłuższe rozmowy. Konstancja pakuje się szybko, pośpiesznie się ubiera i pije herbatę. Dopiero na dworcu, po mocnym uścisku i rytualnym cmoknięciu w policzek Jaśmina postanawia jeszcze coś powiedzieć, coś na co miała ochotę od dawna.


  • Konst, bardzo się ciesze, że mogłyśmy się spotkać i wierz mi, będzie dobrze...


Konstancja nie komentuje, uśmiecha się tylko.


  • Naprawdę! Będziesz jeszcze szczęśliwa, zobaczysz. Wierzę, że wszystko Ci się ułoży i to już niedługo.

  • Może... I Tobie też, już widzę, że jesteś bardziej promienna.

  • To fakt, u mnie już z górki. Teraz trzymam kciuki za Ciebie.

  • Dzięki, trzymaj się...

  • Ty też, daj znać, jak będziesz na miejscu...

  • Dobrze.


Ostatni uścisk, Konstancja wsiada do autobusu. Jaśmina waha się chwile, ale odchodzi. Konstancja znowu uśmiecha się smutno, dobrze wie, że więcej się już nie zobaczą.



fot. Sil

wtorek, 9 kwietnia 2024

Tuż przed świtem - Rozdział 2

 Kochani! 

Pamiętajcie, że "Tuż przed świtem" moje opowiadanie z 2012 roku jest opowiadaniem typu "sad ending". 


Ściskam i pozdrawiam

Sil


Tuż przed świtem

Rozdział 2


Nie wiem, dlaczego mnie do niej ciągnie. Czemu nie mogę przestać o niej myśleć... Nie jest w moim guście, a jednak, gdy na nią patrzę ogarnia mnie pożądanie, tak wielkie, że nie pamiętam, kiedy ostatni raz takie czułem. Gdy widzę jej uśmiech mam ochotę schować ją w ramionach i nigdy nie wypuścić... Chcę jej więcej i więcej... Chcę ją mieć na własność, tu, teraz, zawsze... Kocham ją... Ku*wa, kocham!


Nie mogę, nie umiem... Nie śpię, nie jem, nie pracuję... Źle ze mną... Ona odbiera mi oddech, sprawia, że czuję, iż świat przestaje mieć sens, jeżeli jej nie widzę, nie czuję, nie słyszę. Ogarnia mnie przerażenie... Muszę coś zrobić!


Nie odzywam się. Nie mogę. Muszę się uwolnić, wyzwolić... Muszę poukładać wszystko, bo będzie źle... Uciekam, chowam się jak tchórz, wiem, ale nie umiem inaczej. Gdy tylko patrzę na nią, mam ochotę znów zapomnieć o wszystkim, muszę więc uciec, nim pogrążę nas obydwoje... Muszę zwolnić!


Od kilku dni jej nie widziałem. Źle się czuję, boli mnie wszystko. Przestała się odzywać. Ucichła jak najpiękniejsza muzyka, zostawiając mi pustkę nie do zniesienia. Biorę do ręki telefon, ale nie wiem, co jej napisać. Wiem, że ją zraniłem... Co teraz?


Pracuję intensywnie. Nadrabiam zaległości, staram się nie myśleć o niczym. Zapomnieć. Zmęczony kręcę się w tę i z powrotem, wreszcie zasypiam. Budzi mnie dźwięk budzika i pustka.


Nie odpisała na moją wiadomość. Nie odebrała telefonu. Nienawidzę jej. Dobrze, jak chce. Skoro mnie nie rozumie – nie potrzebuję jej!


Boże, co się z nią dzieje? Czy wszystko w porządku. Dlaczego nie odpisuje? Nie mam nawet kogo zapytać ani jak sprawdzić... Wiem, że się przeprowadziła. Nie mam innego adresu. Co mam robić?


Nienawidzę jej. Dlaczego mnie nie rozumie? Dlaczego nie rozumiała, że potrzebuję czasu, oddechu, że mam pracę, której nie mogę zaniedbać? Nie potrzebuję jej.


Boże, tęsknię. Kocham. Nie mogę bez niej żyć. Co się z nią dzieje??


fot. Sil



poniedziałek, 8 kwietnia 2024

Czy ten dziwaczny „Bro Code” istnieje też w Polsce, czy to tylko specyfika USA? Czyli przeczytałam kolejną powieść od Kendall Ryan


    Wydana w 2018, póki co brak wydania w języku polskim (lub takiego nie znalazłam) powieść „Bro Code” trochę mnie zaskoczyła, ale nie, nie, nie, Moi Drodzy, nie zaskoczyła mnie treść tylko moment fabuły, w którym powstały „pewne kompilacje”. Plus za ten troszkę inny element, bo to pierwsza książka od Kendall Ryan, która zaskoczyła mnie w czymkolwiek. ;) Minus za kolejny zbiór oklepanych wątków.


    Ava ma 25 lat i nowe wyzwanie w życiu. W związku z nagłymi problemami zdrowotnymi taty i jego równie nagłym przejściem na emeryturę, Ava postanawia rzucić pracę, zrezygnować ze swojego apartamentu i wrócić do domu rodzinnego, aby przejąć dowodzenie nad fabryką, którą wiele lat wcześniej jej ojciec wybudował. Z jej decyzji dumny jest tylko on, ponieważ zarówno mama jak i starszy brat kobiety uważają, że powinna raczej sprzedać fabrykę niż poświęcać swoją karierę, aby ją reanimować i prowadzić. Ale Ava nie uchyla się przed wyzwaniem, zaś los pracowników jej taty, których zna od najmłodszych lat i traktuje prawie jak rodzinę, nie jest jej obojętny. Tymczasem zanim w ogóle zdąży rozpocząć nową pracę i nowe wyzwanie, musi pomóc w przygotowaniach wielkiej imprezy emerytalnej swojego ojca. Nie spodziewa się jednak, że na imprezę przyjedzie najlepszy przyjaciel jej brata oraz przy okazji jej wielkie miłosne marzenie sprzed 10 lat, czyli Barrett. Jest tylko jeden mały problem. Choć Barrett wydaje się zainteresowany nią nie mniej niż ona nim, istnieje ten „bro code”, który mówi, że mężczyzna nigdy nie wchodzi w intymne relacje z byłą dziewczyną ani siostrą najlepszego przyjaciela… Jak więc poradzą sobie Ava i Barrett z zakazanym uczuciem i co będzie, gdy okaże się, iż Barrett skrywa przed Avą pewien służbowy sekret… Przekonajcie się sami ;)


    Powieść „Bro Code” to bardzo amerykański romans. Mając starszego brata, jestem pewna, że w jego życiu nie istniało nic takiego jak „bro code”, który zabraniał jego kolegom umawiać się z siostrami innych kolegów. Ale kto wie? Może i w naszym kraju rozwinie się podobny zwyczaj. W sumie wiele elementów kultury amerykańskiej już przejęliśmy, więc może i te „zasady dla kumpli” do nas dotrą, albo nawet już dotarły… ;) Jednak zaskakująco „Bro Code” ma lepsze recenzje niż inne książki autorki. Może dlatego, iż fabuła ma w sobie „coś więcej”, nie jest nudna, a może nawet pokusiłabym się o stwierdzenie, że trzyma w delikatnym napięciu? Bohaterowie są interesujący, brak nadmiernej dramy, akcja spójna, romans wiarygodny. W dodatku wciąż podziwiam Kendall za brak „sztucznego” rozwlekania akcji. Może jednak po prostu autorce, która wydaje tak wiele powieści szkoda czasu na dzielenia włosa na czworo. Dobrze, tak lubię ;).


    Książkę polecam, ale jak to u Kendall Ryan nie ma tutaj fajerwerków, emocjonalnej huśtawki ani spektakularnych przemian bohaterów. Fajny, dobrze napisany anglojęzyczny romans. Dobry do oderwania myśli i do relaksu.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



niedziela, 7 kwietnia 2024

Tuż przed świtem - Rozdział 1

     Kochani!

 Przedstawiam pierwszy rozdział wspominkowego, dwunastoletniego opowiadania pisanego ku przestrodze. To nie jest historia ku pokrzepieniu serc, dlatego zastanówcie się, czy chcecie czytać tę mikropowieść. Jutro nie będzie rozdziału drugiego tylko kolejna recenzja ;) 

Ściskam i pozdrawiam

Sil


Tuż przed świtem

Rozdział 1


    Wybuchło samo. Początkowo nie mogła w to wszystko uwierzyć. Zbyt szybko, zbyt intensywnie. To pewnie dlatego... Gwałtowne burze przecież kończą się po chwili, inaczej niż te, które rozwijają się powoli, niespiesznie. Tam pioruny i błyskawice trwają i trwają, raz na jakiś czas tworząc na niebie przepiękne zjawiska. To zapamiętała z dzieciństwa. Te zaś nawałnice, które wybuchały nagle – szybko się kończyły a ona wzdychała tylko przez niedosyt, bo nigdy nie miała dość wypatrywania filetowych błysków nad swoją głową. W dziecięcej naiwności nie widziała w nich przecież niczego złego. Ostrzeżenia matki puszczała mimo uszu podobnie jak, strach babki przyjmowała ze zdziwieniem, gdy ta odciągała ją od okna lub pospiesznie zabierała z balkonu. „Dziecko, schowaj się natychmiast!... Dlaczego, to takie piękne?... Szybciutko, bez dyskusji, zanim coś złego się stanie...” Nic się nie działo, może dlatego przez całe lata utwierdzała się w przekonaniu, że jednak burze to nic złego. Że nie ma nic złego w gwałtowności, nagłych wybuchach, błyskach. I może to sprawiło, że lgnęła do nich jak ćma do ogniska, nie bacząc na ostrzeżenia, głos rozsądku i własne złe przeczucia. Każdy koniec odczuwała dziwnym, wewnętrznym bólem, lecz szybko gasiła go, czując że za zakrętem czeka na nią następna piękna intensywność. Aż pewnego dnia ból nie chciał minąć...

    Widziała, że powinna była pójść na badania. Widziała, że jej czas się kończy. Czuła to intensywnie w sobie, nie musiała iść do lekarza. Nie poszła. Nie chciała ludzkiej litości, walki, którą w końcu i tak się przegrywa niezależnie czy dziś, czy za 10 lat... nawet za 50. Skończyłoby się i tak tak samo. A ona nie chciała tego zmieniać. Ani opóźniać, ani przyspieszać. Więc nie poszła i tylko czasem walczyła ze słabością własnych dłoni lub uczuciem, że świat rozmywa jej się przed oczami. Wtedy właśnie uciekła.

    „Toczy mnie choroba straszliwsza niż najgorszy nowotwór, coś pożera moją duszę” - pisała do swojej przyjaciółki, żegnając ją raz na zawsze. Chciała spalić mosty „Nie umiem zostać, zawsze uciekałam i wiem, że uciekać będę do końca życia. Nie mogę pozwolić Ci patrzeć na to. Wiem, powiesz, że jestem parszywą egoistką, ale ja inaczej to widzę. Mam nadzieję, że mi wybaczysz i, że będziesz szczęśliwa...”


Z NIM nie pożegnała się w ogóle. Zostawiając po sobie ból, zwątpienie i strach, że jej odejście oznacza koniec świata. Niczego mu nie powiedziała, nic nie wyjaśniła, ale widać znał swoje błędy, bo częściowo odgadł. Pozwolił jej odejść, tak jak ona pozwoliła mu zostać tam, gdzie miał swój świat.

To było już rok temu i gdy teraz ściskała w dłoni obrączkę zastanawiała się, ileż sensu będzie w teatralnym geście wrzucenia jej do rzeki? Sama sobie wydając się śmieszna, zawiesiła ją na szyi, na łańcuszku, dochodząc do wniosku, że będzie ją trzeba po prostu zakopać w pudle z pamiątkami.

I byłaby już spokojna, i byłaby już cicha...

Lecz był ktoś jeszcze. Burza intensywniejsza, dziwniejsza, piękniejsza niż kiedykolwiek. Niespodziewana, nagła i... krótka. Powód jej nagłego upadku i bólu, którego jednak nie mogła pokonać po raz pierwszy w życiu. Ktoś, kto tak niedawno sprawił, że odzyskała nadzieję, po to, by los odebrał jej ją ze zdwojoną siłą. Powód jej mokrych policzków i tego, że siedziała teraz nad tą brunatną rzeką, zastanawiając się dokąd ma uciec tym razem... Po praz pierwszy w życiu czuła, że nie ma już gdzie uciekać i stojąc nad przerażającą kipielą własnych przegranych uczuć zapragnęła, by się wreszcie stało...



fot. Sil


sobota, 6 kwietnia 2024

Tuż przed świtem - Prolog

 Drodzy Czytelnicy!

Jak pisałam kilka dni temu, przedstawiam Wam drugie z moich wspominkowych opowiadań. "Tuż przed świtem" powstało w 2012 roku, było publikowane przeze mnie na już nieistniejącym blogu i pod innym pseudonimem. Składa się z prologu, 16 krótkich lub bardzo krótkich rozdziałów i wiersza :). Jak pisałam, jest to opowiadanie, które napisałam jako ostrzeżenie a nie ku pokrzepieniu serc. Dziś Prolog, jutro Rozdział 1, ale później przerwa na inny post. Potraktujcie to, Drodzy Czytelnicy, jako ciekawostkę z mojej przeszłości.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

Tuż przed świtem

Prolog


Świtało już. Odruchowo opatuliła się więc szczelniej płaszczem, nawet teraz wiedząc, że za parę godzin będzie jej znacznie za gorąco. Nie miała wyjścia. Wolnym krokiem szła teraz na chybił trafił, jeszcze nie wiedząc, który kierunek jest właściwy... Nigdy tego nie wiem... - przeszło jej przez myśl, ale odrzuciła ją pospiesznie. Nieliczni przechodnie kierowali się na prawo, poszła za nimi. Tak, to było coś, co było jej potrzebne – stacja metra. W kilkanaście minut później szła pustymi wciąż o tej porze uliczkami centrum, aż dotarła tam, gdzie chciała.


Rzeka rozlewała się szerokim łukiem tworząc ciekawy, acz wcale nie tak piękny widok, jak sobie wyobrażała. Powinnam była pamiętać... - pomyślała. Nie bez trudu znalazła miejsce, gdzie mogła w końcu zejść nad samą rzekę. Szła uparcie, choć wolno. Nie miała dziś tej energii, co zwykle. Tak naprawdę nie miała jej już od kilku dni. Może kilkunastu... Idąc wzdłuż błotnistej wody, miażdżąc butami wszechobecne potłuczone szkoło, próbowała zapomnieć, jak bardzo boli.


Nie mogła.


Wreszcie usiadła na jakichś kamiennych schodach i zatopiła spojrzenie w falującej rzece, pozwalając myślom płynąć swobodnie


  • Właściwie... - szepnęła nie wiadomo do koga i nie wiadomo po co, unosząc twarz tak, by delikatny wiatr osuszał jej zawilgotniałe policzki – To wszystko i tak nie powinno mieć już znaczenia...


fot. Sil


piątek, 5 kwietnia 2024

Zabawna historia, czyli „Dear Jane” od Kendall Ryan

 

    Pisząc „zabawna historia” w tytule niniejszego posta, nie miałam na myśli treści książki, ale to, że gdy podpowiedziała mi ją aplikacja Google, zdziwiłam się, że powieść była oznaczona jako „kupiona”. Pomyślałam, że może kupiłam kiedyś i zapomniałam przeczytać, ale po kliknięciu w tytuł, okazało się, że „Dear Jane” otworzyło mi się na ostatniej stronie. „Dziwne” – pomyślałam, ale zaraz przyszło mi do głowy, że może sprawdzałam, czy książka skończy się happy endem, jak za dawnych czasów. W każdym razie przeczytałam powieść jeszcze raz i tak. Już ją czytałam… Więc to chyba nie będzie najlepsza zachęta do sięgnięcia po niniejszy romans, skoro kilka miesięcy po lekturze całkowicie uleciała z mojego umysłu… Ale spokojnie, ta powieść nie jest aż taka zła.

    „Dear Jane” to wydana w 2018 roku anglojęzyczna, typowo amerykańska powieść romantyczna z futbolem w tle. Młoda Jane, córka głównego trenera, ale i asystentka managera drużyny (nie, nie była to pozycja załatwiona przez tatę), ma swoje życie pod kontrolą. Uwielbia swoją pracę, drużynę, z którą pracuje, ojca, sport, swoje życie. Jedyny mankament to brak czasu na randkowanie, ale aż tak bardzo jej to nie przeszkadza. Choć to brzmi trochę kiczowato, Jane jest pogodzona z faktem, że „wyszła za mąż za swoją pracę”. Gdy jednak pewnego dnia jej tata przychodzi do jej biura, aby przekazać jej pewne wieści, Jane po raz pierwszy w życiu zastanawia się, czy uda jej się zachować profesjonalne, przyjazne nastawienie do swojej pracy. Otóż właśnie się okazuje, że do jej ukochanej drużyny dołącza Western Chase – gwiazda futbolu amerykańskiego a jednocześnie mężczyzna, którego nienawidzi po tym, jak dziesięć lat wcześniej złamał jej serce i zniszczył szansę na własny, miłosny happy end. Czy jednak zdoła się oprzeć pokusie w postaci przystojniaka, który w dodatku zrobi wszystko, aby odzyskać jej atencję? Cóż, jak to mówią? „Stara miłość nie rdzewieje”...

    „Dear Jane” technicznie napisana jest dobrze. Akcja spójna, logiczna, wątek romantyczny rozwija się w przyzwoitym tempie. Ale jest to też powieść napisana w bardzo oklepanym stylu z bardzo oklepanymi wątkami. Jane jest fajnie wykreowaną postacią, jednak co do Wesa mam pewne wątpliwości. Rzadko mam zarzuty do męskich bohaterów w powieściach romantycznych, ale tym razem irytowała mnie niedojrzałość emocjonalna i rozchwianie głównego bohatera. Bywał słodki i o dobrym sercu, ale bywał też tchórzem.

    Książki nie odradzam, ale też trudno mi polecić tę pozycję z czystym sumieniem, skoro musiałam przeczytać ją dwa razy, aby w ogóle zapamiętać, że czytałam… :D Jednak nie jest to zła powieść. Oklepana? Tak, ale zła nie jest. Czyta się dobrze, więc jeśli macie czas, czemu nie?


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



czwartek, 4 kwietnia 2024

Coś pomiędzy pytaniem a ostrzeżeniem, czyli "Tuż przed świtem" ;)

Drodzy Czytelnicy!

Niedawno czytaliście jedno z moich starszych opowiadań - "Potępioną". Była  to twórczość typu fan fiction (FF) i była dla mnie takim powrotem do przeszłości. Minęło wiele lat odkąd pisywałam i czytywałam takie rzeczy. Kończąc tamten rozdział w moim życiu, byłam zadowolona, że jest on już za mną, nawet jeśli czasem za nim tęsknię. A może bardziej za tamtą wersją mnie, tą sprzed kilkunastu lat. Ale byłam wtedy też na zakręcie i napisałam coś, co miało być dla mnie pewnym ostrzeżeniem. Krótkie opowiadanie nie o mnie, ale dla mnie. "Tuż przed świtem" było jedynym w moim życiu opowiadaniem, które zakończyłam na smutno i wątpię (choć kto wie ;)) ), żebym jeszcze kiedykolwiek napisała coś takiego. Historia ta wyróżnia się na tle innych, pisanych przeze mnie w tamtych latach, nie tylko tym, że nie ma happy endu i nie jest FF, ale również tym, że pomimo tego moi ówcześni Czytelnicy byli nią bardzo pozytywnie zaskoczeni. Dostałam więcej pochlebnych informacji zwrotnych niż kiedykolwiek wcześniej a to zaskoczyło również mnie. W zeszłym roku przypadkiem odnalazłam na starym dysku tę mini powieść i nawet przetłumaczyłam ją na angielski. Chciałabym ją tutaj opublikować, choć jeszcze nie wiem, czy w obu wersjach językowych. Dlatego ostrzegam, że wkrótce pojawi się na read2sleep.pl kilkunastoczęściowe opowiadanie, które jednak nie skończy się tak, jak większość prac, które napisałam, czyli szczęśliwie. Rozdziały są raczej króciutkie, dlatego też jest to idealna historia do publikowania na blogu. 

Inaczej niż w przypadku "Potępionej", tym razem będę wrzucała swoją wspominkową twórczość pomiędzy postami z recenzjami, wierszami itp.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



W teraźniejszości

 

zapomniane chwile są takie samotne
chciałabym przypomnieć, lecz pamięć zawodzi
nie proszę cię, kochany, żebyś ze mną został
proszę cię tylko, żebyś nie odchodził
 
w samotni mojej głowy, w samotni mojej duszy
zapomniałam, że byłam kiedyś pełna marzeń
nie proszę byś mnie kochał, nie o to mi chodzi
proszę byś był częścią moich wyobrażeń
 
zapatrzone w przeszłość pochmurne spojrzenie
nie pamiętam już niczego, co kiedyś było ważne
tyle błędów, tyle poplątanych ścieżek
i ciągle tylko jedno pragnienie nierozważne
 

Sil

fot. Sil


środa, 3 kwietnia 2024

„The Penthouse Affair” – dwutomowa seria od Kendall Ryan, która mile mnie zaskoczyła

 

    „The Penthouse Affair – The Complete Serie”, bo tak brzmi pełny tytuł dwuczęściowej pozycji od Kendall Ryan, było pisane około roku 2019 i, o ile mi wiadomo, akurat ta książka nie została przetłumaczona na język polski. Powieść składa się z dwóch, krótkich części. Pierwszą z nich jest „The Two-Week Arrangement”, natomiast druga część to „Seven Nights of Sin”. Obie pozycje można dostać też oddzielnie, ale jak dla mnie mija się to z celem, gdyż tylko przeczytanie całości daje w tym wypadku pełną historię. Już pomijając fakt, że kupując wydanie jedno książkowe jest po prostu taniej ;).

    Na początku chciałam wspomnieć o jednej ciekawostce. Pozycja ta ma świetne noty na rynku anglojęzycznym, jednak w polskim portalu o książkach została oceniona bardzo słabo. Mówię tu o opiniach czytelników, nie recenzentów. I jestem w stanie to zrozumieć. Jest wiele pozycji wśród amerykańskiej literatury, które choć obiektywnie dobre, nie znajdą poklasku w Polsce. Nasi czytelnicy w swojej masie po prostu oczekują czegoś innego. Nie mówię, że to źle lub dobrze, ale to po prostu bywają różnice kulturowe i tyle.

    Presley to młoda (tym razem bardzo młoda ;)) dziewczyna, która właśnie rozpoczyna swój wymarzony staż. Sprawa jest dla niej troszkę problematyczna. Nie tylko ma na utrzymaniu siebie i odrobinę młodszego brata a praktyki, choć ciężko było się na nie dostać, nie są płatne, ale również zostaje przydzielona do pracy z samym dyrektorem generalnym, którym jest zauroczona od pierwszego wejrzenia. Nie pomaga fakt, iż przystojny szef jest również szczerza zafascynowany młodą stażystką. Nie tylko jej kuszącym wyglądem, ale również niezwykłą inteligencją i prawdziwym talentem. Każde powierzone zadanie, zdaje się zbyt łatwe dla utalentowanej Presley. Niewiele starszy od niej CEO – Dominic, jest więc pełen podziwu, nawet jeśli sam prezentuje sobą ten sam poziom inteligencji. Ale Dominic ma sekret. A właściwie dwa małe, urocze sekrety, o których nikt, oprócz jego najgorszego przyjaciela i pracownika, nie ma zielonego pojęcia. Dominic jest samotnym tatą i nie jest zainteresowany żadną poważną relacją z kobietami. Swoje potrzeby towarzystwa na oficjalnych imprezach, ale również te inne, bardziej prymitywne potrzeby, załatwia więc za pośrednictwem profesjonalnej firmy, która zapewnia mu damy do towarzystwa na konkretny event. Oczywiście to nie jest agencja towarzyska, więc seks nie jest wpisany w kontrakt, jednak przy kuszącym wyglądzie Dominica, jego partnerki nie mają nic przeciwko wykroczeniu nieco poza standardowe usługi, co pasuje również młodemu dyrektorowi i zapracowanemu tacie. Gdy jednak jego wynajęta towarzyszka na ważną kolację nie pokazuje się na spotkaniu, zdesperowany Dominic nie widzi innego wyjścia niż prosić o towarzystwo swoją młodą stażystkę. Tylko czy ten etycznie wątpliwy krok nie popchnie ich zanadto do siebie? Zwłaszcza, że może się okazać, że ich wzajemne zauroczenie jest silniejsze, niż doświadczyli kiedykolwiek wcześniej…

    Historia Presley oraz Dominica to nie jest nic odkrywczego, a jednak książka mnie niesamowicie wciągnęła. Mamy tu milion oklepanych wątków skleconych w jedną fabułę i to była pierwsza nowość dla mnie, jeśli chodzi o książki Kendall Ryan. Do tej pory każda pozycja, po którą sięgnęłam, a która wyszła spod pióra autorki, była bardzo jednowątkowa, opierała się jedynie na romansie bohaterów. Oczywiście musiały być jakieś perypetie, bo inaczej powieść nie miałaby sensu, ale jednak książki Kendall to były proste historie. Tymczasem opowieść o Presley i Dominicu była niezwykle złożona, ale jednocześnie jasna i nieprzegadana. Wątek romantyczny rozwijał się prosto, ale logicznie. Problemy poboczne były naturalne w ich sytuacji. Napięcie między bohaterami wydawało się prawdziwe a ich wątpliwości słuszne. Nie było tutaj nadmiaru dramy, choć jakaś tam drama była i za to delikatny minus. To, co było dla mnie też wątpliwe to zachowanie głównej bohaterki w konfliktowych sytuacjach. Była ona zbyt niepewna siebie, zbyt uległa. A jeśli już jesteśmy przy temacie uległości. Niedawno recenzowałam powieść Kendall, która została zakwalifikowana jako książka z gatunku BDSM i wówczas pisałam, że chyba Ryan nie powinna pisać tego typu książek. Otóż nie jest to do końca prawda. W niniejszej powieści, choć w żadnym wypadku nie była ona związana z tematyką BDSM, czuło się napięcie i klimat odpowiedni dla powieści tego typu. Wystarczyłoby kilka zmian i spokojnie niniejsza pozycja mogłaby dotyczyć tego erotycznego gatunku. Czyli Kendall wie, jak napisać taką książkę, ale z jakiegoś powodu nie użyła swoich zdolności przy niedawno recenzowanej na read2sleep.pl powieści „Sinfully Mine”.

    Książkę polecam, ale tylko jeśli ktoś przeczyta obie części, bo przeczytanie tylko pierwszej jest odrobinę dołujące. Owszem, mamy tu cały zestaw wątków znanych z miliona innych powieści romantycznych, ale są one fajnie napisane. Myślę, że dla fanów twórczości Kendall Ryan, będzie to małe zaskoczenie, ale sądzę, że na plus. Jest w tej powieści jakaś głębia, której brakowało w poprzednich, prezentowanych przeze mnie pracach autorki. A jednocześnie wciąż jest to prosta historia, która pozwoli bardziej odpocząć, niż wciągnie na emocjonalny rollercoaster.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


wtorek, 2 kwietnia 2024

Kendall Ryan - autorka, której niektóre książki naprawdę mnie zaskoczyły

       

         Moi Drodzy!

     Pamiętacie, jak pisałam, że książki Kendall Ryan to takie proste romanse, na poziomie średnim? Nie wycofuję się, bo wszystkie jej powieści, które przeczytałam do zeszłego czwartku tak właśnie bym określiła. Proste, bez zbędnych wątków pobocznych, bez interesujących bohaterów drugoplanowych, relaksujące, ale nie wysokich lotów. Poziom średni to był ten poziom, na którym bym je umieściła i zawsze się zastanawiałam, dlaczego Google Books porównuje powieści Ryan z romansami Keeland czy Ward. Ale już się nie dziwię. Nie wiem dokładnie, o co tu chodzi, ale mam wrażenie, że Kendall pisze dwa rodzaje książek - proste, bez wątków pobocznych, które niczego w nasze czytelnicze życie nie wniosą (te e-booki nie są długie i są stosunkowo tanie) i takie bardziej skomplikowane, może nie odkrywcze, ale świetnie skrojone, interesujące i naprawdę warte polecenia (są odrobinę dłuższe i mają nieco wyższą cenę). Na taką powieść od Kendall Ryan trafiłam w miniony piątek i tak mnie pozytywnie zaskoczyła, że właściwie całe święta czytałam książki od tej autorki. Przeczytałam ich 5 z czego 3 były naprawdę dobre. W dodatku niektóre z nich są dostępne w polskiej wersji językowej, choć tu akurat kłóciłabym się z wyborem wydawców...  W każdym razie musicie mi wybaczyć, Drodzy Czytelnicy, ale najbliższe kilka recenzji będzie dotyczyło powieści Kendall Ryan. Pierwsza z nich już jutro, gdy znajdę choć pół godziny spokoju ;).


Tymczasem ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


Najpopularniejsze posty :)