Mówili, czyli pamięci moich Dziadków

Mówili...

mówili, że człowiek wszystko wytrzyma

że wzmocni nas to, co nie zabije

mówili, jesteś silniejsza niż wszystko

że póty nadziei póki serce bije

mówili, że mróz oczyszcza ziemię

a chłód, co człowieka przecież konserwuje

powróci radością z promykiem wiosny

gdy to, że żyje wreszcie poczuje

a dzisiaj zmęczenie szumi mi w skroniach

i nawet na łuku brak kolorów tęczy

mówili, że walczyć trzeba do końca 

i nagle... "wreszcie się człowiek nie męczy"

Silentia

fot. Sil

Wspomnienie ze szkolnych lat, czyli dlaczego uważam, że szkolne konkursy literackie bywają bezsensowne

 

    Gdy miałam dwanaście lat, wzięłam udział w szkolnym konkursie literackim. Był to trochę inny konkurs niż byłam przyzwyczajona, gdyż zamiast napisać tekst w domu i go oddać do oceny, zostałam zamknięta wraz z kilkunastoma osobami w sali na dwie godziny lekcyjne i tam musiałam napisać wypracowanie. Wtedy jeszcze tego nie wiedziałam, ale później przyszło mi do głowy, że już sama forma była bez sensu. Nie tylko dla dyslektyka i dysortografa, którym jestem, ale również dla "zdrowych" uczniów. A dlaczego tak myślę? Bo to nie był egzamin! To nie był nawet konkurs polonistyczny! To był konkurs dla dzieciaków, które lubiły pisać! Ale od początku...

    Temat wypracowania, które mieliśmy napisać zamknięci w klasie na 90 minut brzmiał: "Książka, która zmieniła moje życie". Jedyny temat,  bez możliwości wyboru. Dramat! Przecież nie każdy, kto ma talent pisarski, lubi czytać książki. Zresztą nawet, jeżeli naprawdę lubi, niekoniecznie mógł natrafić na książkę, która zmieniła jego życie w jakikolwiek sposób. Ja do dziś na taką książkę nie trafiłam... Podeszłam więc do tematu kreatywnie i, ponieważ miałam już za sobą kilka pseudoliterackich prób, opisałam "książkę", którą sama napisałam. Było to raczej opowiadanie niż książka, ale dla dwunastoletniej mnie była to książka. Pisałam ją odręcznie w grubym zeszycie a moja polonistka, która się z nią zapoznała, napisała do mnie bardzo miłą notatkę. Ta "książka" wraz z notatką od nauczycielki w pewnym sensie naprawdę zmieniły moje życie, bo uznałam, że pisanie jest jedną z tych rzeczy, które kiedyś będę chciała robić. Jednak moje wypracowanie konkursowe zostało przyjęte bardzo źle. Nauczyciele oceniający napisali w uzasadnieniu, że tylko cudza książka może zmienić życie a nie własna, więc moje wypracowanie napisane konkursowe jest nie na temat. Nie wiem, czy po tych kilkudziesięciu latach, które minęły, bardziej szokuje mnie dziwna formuła konkursu literackiego, czyli zamknięcie kilkunastu osób w sali na 90 minut, mało sensowny temat czy tak schematyczna i zamknięta opinia jurorów. Również brak wzięcia pod uwagę mojej dysleksji był dla mnie szokujący. Nauczycielka pilnująca uczestników uznała, że konkurs nie jest obowiązkowy, więc nie widzi powodu, dla którego miałaby mi dawać specjalne warunki. A teraz najciekawsze! Tym specjalnym warunkiem z mojej opinii, tym jedynym, na którym mi zależało, było... wydłużenie czasu na pisanie, abym mogła dokonać autokorekty. Nie pozwolono mi na to, gdyż wg pani pilnującej, byłoby to niesprawiedliwe wobec innych uczestników. Bardzo ciekawe, zwłaszcza, że byłam jedynym dzieckiem SPE (specjalne potrzeby edukacyjne) wśród konkursowiczów. 

    A teraz dlaczego uważam, że tego typu szkolne konkursy literackie bywają pozbawione sensu. Przede wszystkim warto zapamiętać, że szkolny konkurs to nie egzamin ósmoklasisty. Nie jest obowiązkowy i powinno się docenić uczniów, którzy chcą poświęcić swój czas i energię na coś więcej niż tyle, ile trzeba. Należy docenić kreatywność i oceniając nie opierać się na schematach. W przeciwnym wypadku stanie się coś strasznego, podetnie się młodej osobie skrzydła. Po drugie dzieci SPE też mają prawo brać udział w konkursach, ale ten udział nie wymazuje ich trudności. Będą się borykać z nimi nadal i, aby konkurs był dla nich sprawiedliwy, należałoby wziąć pod uwagę zalecenia z opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej. 

    

Ściskam i pozdrawiam

Sil

Ślady

na twarzy, po latach ponad wszystko gorących
na skórze dłoni, gdy spracowane życiem
na wylewkach szarych, którym nieskazitelność
nie była dana przez brak cierpliwości

i są te, których przecież wcale nie widać
może tylko w oczach i w nagłej zadumie
jakiś znak, że nie wszystko kończy się szczęśliwie
lub, gdy niewinność skradziona spod stóp codzienności

Sil

fot. Sil

złote chwile

złote chwile o poranku

choć świat już nie śpiewa

milkną nieba, milkną gwiazdy

senne, nagie drzewa

złote chwile kiedy w cieple

przewracasz się rano

zanim chłód otrzepiesz z ramion

jest co dzień tak samo

złote chwile, skarby złote

pasji czy wolności

chciałoby się czasem jeszcze

poleżeć w miłości

Sil

fot. Sil

Zakupy to wzywanie, czyli prawdziwy wróg uczciwego handlu niekoniecznie mieści się w Chinach...

 

    Od jakiegoś czasu czytam niezliczoną ilość artykułów na temat handlu w Polsce i Europie. Sprzedawcy, rządzący itp. walczą z napływem tanich produktów z Chin i nie tylko. Czytam, że Polacy coraz częściej robią zakupy na platformach/w aplikacjach pozwalających kupować za ułamek ceny produkty, które w Polsce są drogie. Podobno przez to polski handel cierpi. A moim zdaniem nie do końca tak jest. To nie tylko tanie, chińskie platformy wpływają na mniejsze zyski polskich handlowców, lecz... robią to oni sami, ponieważ Polacy coraz częściej widzą, że są po prostu oszukiwani.

    Nie korzystam z tanich, chińskich platform z kilku powodów. Jeden z nich jest obśmiewany przez znajomych, bo mówię, że nie korzystam z przyczyn etycznych. Dlaczego jest obśmiewany? Słyszę "Te same produkty, powstałe w ten sam sposób masz też na polskich platformach. Tylko drożej". Może i mają rację, ale wciąż jednak mam jakąś wewnętrzną barierę. Drugim powodem jest ekologia,  trzecim zaś chęć wspierania rodzimych biznesów. I... szczerze? Powoli zaczynam się czuć jak wielka frajerka (wybaczcie kolokwializm), ponieważ polscy sprzedawcy, o których interesy tak dbam, z zimną krwią po prostu mnie oszukują. Poniżej tylko jeden z licznych przykładów nieuczciwych sytuacji, które mnie ostatnio spotkały.

    Chciałam kupić klocki dla syna, dość drogie, bo kosztowały 230 zł. Miałam je w ofertach obserwowanych od dłuższego czasu i cena wynosiła dokładnie tyle, gdy wreszcie podjęłam decyzję, że już czas.  To wczoraj w końcu chciałam sfinalizować transakcję, ale coś mi przerwało, więc dodałam produkt do koszyka i chciałam wrócić do zakupu dziś. Jakież było moje zdziwienie, gdy następnego dnia w koszyku wartość mojego zamówienia wzrosła do 298 zł, choć sklep wciąż miał te same, cztery sztuki na stanie. Zaczęłam zastanawiać się, dlaczego przez noc klocki podrożały tak znacznie? I niestety, już się domyślam. Za dwa tygodnie Mikołaj... Najbardziej zbulwersowało mnie to, że platforma zakupowa od razu podpowiedziała mi inną ofertę, rewelacyjną z SUPERCENĄ. Za 289 zł. Dziękuję, nie skorzystam. Klocki syn dostanie już po świętach, gdy ceny wrócą do normy. Lub, gdy napotkam na przedświąteczną "promocję"...

    Dlaczego zdecydowałam się o tym napisać? Bo mam naprawdę już dość łzawych artykułów o tym, jak chińskie, tanie aplikacje zakupowe niszczą handel w Polsce. Otóż to nie tylko chińskie platformy. Robią to również sami, polscy sprzedawcy.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

Listopadowy szept, czyli kolejne mikro opowiadanko Sil

 

Kochani!

Zapraszam na moje kolejne mikro opowiaanko "Listopadowy szept". Treść to oczywiście wytwór mojej wyobraźni i nie jest oparta na faktach. Tematyka obyczajowa.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

Listopadowy szept

Silentia

- Mamo! Jak właściwie poznaliście się z tatą? 

Zabrałam ukochanego kotka mojego syna z jego pokoju, po czym mocniej nakryłam Maciusia kołdrą. Przysiadłam na brzegu jego łóżka, delikatnie masując swój ciążowy brzuszek.

- Mówiłam ci, kochanie. Babcia Grażynka i ja mieszkałyśmy w jednej klatce w bloku. Po prostu któregoś razu poznałam jej syna i zakochaliśmy się w sobie.

- E, to za proste! Zresztą tata mówił, że to Mrusia was ze sobą połączyła. Opowiesz mi? Proszę!

- No dobrze... - zamyśliłam się a na mojej twarzy pojawił się łagodny uśmiech. Tak, właściwie to Mrusia nas ze sobą połączyła, ona, jej trójka maluchów i listopadowy szept... i moja obecna teściowa - W  takim razie, synku, posłuchaj...

***

Kilka lat wcześniej.... 

    Wiało jak cholera i choć próbowałam naciągnąć kaptur jak najmocniej na twarz, mżawka powoli przerabiała moje włosy na mokre sznurki. Już nie miałam siły upychać ich pod materiałem kurtki, zwłaszcza że i rękawiczki od dawna miałam mokre. Ale musiałam wytrwać. Z latarką przeczesywałam okoliczne zarośla, ze wszystkich sił starając się być jednak dyskretną. A wszystko to przez sąsiadkę z bloku obok - Baśkę i jej długi jęzor. "Widziałaś już?" - pytała innej sąsiadki, starszej pani Grażynki, która słynęła z tego, że nie lubiła plotek, za to bardzo lubiła zwierzęta. W domu miała dwa adoptowane psy i trzy koty. Mówiła o nich, że ratują ją od samotności, odkąd jej jedyny syn wyjechał do innego miasta, do jakiejś świetnej pracy. Mówiła o nim z dumną zawsze, gdy akurat spotkałyśmy się na pobliskich ogródkach działkowych. Miała tam azyl dla swoich psów i kilka budek dla bezdomnych kotów. Jednak jej syna - "Michasia", trzydziestodwuletniego "Michasia"... widziałam tylko raz i całe szczęście. Facet był bowiem niesamowicie przystojny, a ja przecież dawno temu poprzysięgłam, iż zostanę starą panną, żeby nie musieć już znosić buraków jak mój były... 

    Ale teraz nie w głowie były mi ani byłe, ani niemożliwe związki, lecz szare futro jakichś kociąt, bo po słowach "Widziałaś już?" skierowanych do mamy przystojniaka, Baśka kontynuowała "W krzaczorach za tą starą szopą w polu okociła się jakaś dzika kotka. Moje psy znalazły ją wczoraj, chyba martwą, bo z daleka wyglądało mi, że się nie ruszała. Były wtulone w nią trzy kociaki. Szkoda ich..." - Baśka spojrzała znacząco na sąsiadkę. Oczywiście pani Grażynka od razu chciała polecieć i szukać maleństw, jednak los chciał inaczej. Zwichnęła kostkę. Nie udało jej się też dodzwonić przez cały dzień do pobliskiej fundacji, więc zamiast tego dwie godziny temu wykonała desperacki telefon do mnie. I choć po powrocie z pracy marzyłam tylko o gorącym prysznicu i dobrej kolacji, zamiast tego wzięłam latarkę i karton po odkurzaczu (był to jedyny karton, który posiadałam), po czym ruszyłam w zarośla ku starej szopie kilkaset metrów za naszym osiedlem. I teraz od godziny przeszukiwałam okolicę, zastanawiając się, czy nie słyszę miauczenia przez przeraźliwy wiatr, który próbował wywiać mnie z tego pola, czy może jednak stało się najgorsze i cała kocia rodzinka przeniosła się na tamten świat. Ostatni raz przystanęłam w całkowitej ciszy. Nie wołałam już "kici, kici", lecz próbowałam wychwycić uchem jakikolwiek dźwięk zza tej starej szopy, ale zamiast tego usłyszałam ciężkie kroki tuż za plecami. Odwróciłam się z latarką tak gwałtownie, że o mało nie wypadła mi z rąk, zaś gdy ujrzałam tuż przed sobą wielką, zakapturzoną postać, już nie zdołałam utrzymać źródła światła. W nagłym przypływie paniki, rzuciłam przedmiot przed siebie z głośnym wrzaskiem.

- Aua! Cholera! Odbiło ci kobieto?! - doszły do mnie poirytowane słowa mężczyzny, w którym przed chwilą widziałam swojego potencjalnego oprawcę.

- To tobie odbiło! - odwrzasnęłam - Dlaczego skradasz się za mną?! 

- Nie skradam się! Przed chwilą wołałem w twoim kierunku! A gdy nie reagowałaś, podszedłem bliżej. Dlaczego zdzieliłaś mnie latarką?

- Jak to dlaczego? - spojrzałam na niego jak na idiotę, choć szczerze mówiąc, absolutnie go nie widziałam i byłam pewna, że on również nie widzi mnie. 

Po chwili usłyszałam jakieś szmery i mężczyzna najwyraźniej odpalił własną latarkę w telefonie, bo rozbłysło światło oświetlając, bardzo, bardzo przystojną twarz, którą już gdzieś widziałam. Przełknęłam ślinę, momentalnie rozpoznając jegomościa.

- Ty jesteś Magda? - zapytał nieco spokojniej, chociaż jego ton wciąż nosił znamiona irytacji.

- Tak, a ty Michaś - skinęłam głową.

- Michał, wolałbym Michał, jeśli można. Moja matka zadzwoniła kilka godzin temu, że zwichnęła kostkę, ale odmówiła pojechania do szpitala, póki nie znajdę tu jakichś kociąt. Podobno poszłaś ich szukać. Wiesz może, co z tymi kotami?

- Nie, nie znalazłam ich, ale... czekaj! - nadstawiłam uszu, bo nagle usłyszałam jakiś cichutki dźwięk, jakby pisk - Jest tam może gdzieś koło ciebie moja latarka? - zapytałam szeptem, mocno zawstydzona.

- Zobaczę... Jest! - podał mi rzecz.

Wzięłam ją od niego i na szczęście działała. Przyłożyłam palec wskazujący do ust na znak, żeby mój nieoczekiwany towarzysz się nie odzywał teraz, po czym ostrożnie ruszyłam w kierunku, skąd dochodził pisk. Okazało się, że w szopie od strony zagajnika, w zamkniętych na starą, zardzewiałą kłódkę drzwiach była spora dziura. 

- Chyba są w środku... - szepnęłam.

Zaczęłam delikatnie mocować się z kłódką, jednak stare żelastwo wciąż mocno trzymało.

- Przesuń się trochę - nakazał nadal odrobinę wkurzony głos - Sądzę, że dam radę to otworzyć. 

- Dobrze... - odszepnęłam, cofając się o krok.

Michał oświetlił sobie całe drzwi, po czym zamiast mocować się z kłódką, jak ja przed chwilą, bez żadnego problemu wyszarpał skobel. No tak, mogłam o tym pomyśleć. Ostrożnie też odciągnął drzwi, blokowane przez zbyt wysokie trawy. Udało mu się jednak na tyle je otworzyć, że bez problemu moglibyśmy się przecisnąć. Podniosłam latarkę, a moim oczom ukazała się szara, przestraszona wychudzona koteczka i trzy maleństwa wtulone w jej brzuch. A więc mateczka kociątek nie umarła, może wieczorem po prostu tak przestraszyła się psów Baśki, że się nie ruszyła z miejsca?

- Co robimy? - zapytał Michał, o którego obecności zapomniałam na chwilę.

- A, wciąż tu jesteś - zarumieniłam się.

- Wciąż - prychnął - A co myślałaś?

- Przy drodze zostawiłam spory karton po odkurzaczu, mógłbyś go przynieść?

- Karton po odkurzaczu.... - mruknął, ale nie komentował więcej. Zamiast tego odwrócił się na pięcie i wrócił z moim lekko przemoczonym kartonem.

- Dziękuję - odebrałam moją rzecz. Zauważyłam, że nie jest pusta.

- Włożyłem do środka koc, matka nalegała, żebym zabrał - wzruszył ramionami, na moje pytające spojrzenie.

Skinęłam głową na znak, że rozumiem, po czym delikatnie podeszłam do kociej rodzinki.

- Cześć, skarby - zaczęłam ostrożnie, gdyż mateczka skuliła się nad swoimi dziećmi - Mam dla was ciepły karton. Zabiorę was w bezpieczne miejsce, dobrze? 

- Nie sądzę, żeby rozumiały ludzki - mruknął mój towarzysz, ale zaraz również przykucnął koło mnie. 

Usłyszeliśmy cichutki dźwięk, jakby mruczenie. Sięgnęłam po matkę i delikatnie przeniosłam ją i jej dzieci do kartonu. Cała czwórka była wychudzona, prawie nic nie ważyła, aż mi się serce krajało. 

- Chodźcie, skarby - przymknęłam karton.

- Daj, wezmę to - zarządził Michał, ale odmówiłam.

- Dziękuję, sama dam sobie radę.

- Tylko niczym w nie nie rzucaj, jak cię przestraszą.

Nic nie odpowiedziałam, tylko powoli przecisnęłam się na zewnątrz szopy i dalej, w kierunku drogi. Po kilku minutach byłam już na osiedlowej uliczce a ma horyzoncie majaczyły zamglone sylwetki bloków mieszkalnych, w których dzieliłam klatkę schodową z panią Grażyną.

- Czy twoja mama będzie wiedziała co z nimi zrobić, czy mam je zabrać do weterynarza? - zapytałam ostrożnie.

- Moja mama jest emerytowanym lekarzem weterynarii. Da sobie radę. 

Przytaknęłam, ale nie skomentowałam. W sumie wiedziałam, że od lat pomagała w fundacji dla zwierząt. Nie wiedziałam tylko, że jako weterynarz. 

- Mogę już wziąć ten karton? - zapytał Michał, gdy zbliżaliśmy się do naszej bramy.

- Nie. Obiecałam pani Grażynce, że znajdę i dostarczę jej te kotki. I tak zamierzam zrobić.

- Świetnie, porywcza i uparta. Ideał kobiety - mruknął w odpowiedzi, po czym wpisał kod na domofonie i otworzył dla mnie drzwi.

- Dziękuję - skinęłam głową, ani na chwilę nie odstawiając pudełka z kotkami. 

Od razu skręciłam w prawo, gdzie korytarz prowadził do drzwi mojej sąsiadki. Już chciałam nacisnąć łokciem dzwonek, ale Michał powstrzymał mnie gestem.

- Nie dzwoń, mam klucze. 

Klucz zazgrzytał w zamku, usłyszeliśmy szczekanie, a następnie głos pani Grażynki!

- Michaś! Powiedz mi, że znalazłeś całą piątkę!

Zdziwiłam się, była jedna mama i trzy kotki, w dodatku było prawdopodobieństwo, że mama nie będzie żyła... skąd pani Grażynce wzięła się ta piątka?

- Mam tylko cztery koty, pani Grażynko - odparłam szybko - Na szczęście mateczka też żyła. Czy miały być cztery kociaki?

- Ona ma na myśli też ciebie - przewrócił oczami Michał, a ja spojrzałam na niego zszokowana.

- Słucham?

- Oj, nie gniewaj się Madziu. Michał przyjechał, bo zaniepokoił się moją nogą, chociaż mówiłam, że to tylko zwichnięcie.  Powiedziałam mu, że musi iść ci na ratunek, żeby cię tam nie wywiało w tej misji, która powinna należeć do mnie.... - Pani Grażynka uśmiechnęła się nieśmiało, kuśtykając do przedpokoju - A teraz pokaż mi te maleństwa, na razie zamknęłam psy!

Postawiłam karton na stoliku za drzwiami, które wskazała mi sąsiadka. Nigdy nie byłam w tym pomieszczeniu, choć czasem odwiedzałam panią Grażynkę. Wyglądało na to, że urządziła sobie coś w rodzaju mini gabinetu lekarskiego. Wraz z Michałem przyglądaliśmy się, jak wyciągała i oglądała nasze znajdy, przemawiając do nich czule raz po raz. Co jakiś czas prosiła nas również o podanie czegoś lub przytrzymanie kota. Wreszcie jednak skończyła i ułożyła całą czwórkę na przygotowanym legowisku w rogu pokoju. W pobliżu postawiał też trzy miseczki.  

- Mam nadzieję, że będzie dobrze. Teraz potrzebują przede wszystkim ciepła i spokoju. Są trochę zziębnięte, a mama wychudzona, ale nie straciła pokarmu. Powinna szybko dojść do siebie. 

Wyszliśmy z gabinetu, a pani Grażynka starannie zamknęła za sobą drzwi.

- Zostaniesz na herbatę, słoneczko? - zwróciła się do mnie po chwili.

- Nie, nie. Dziękuję, pani Grażynko, ale chciałabym się jak najszybciej przebrać. Wypiję coś ciepłego już u siebie. 

- Michał, odprowadź panią. 

- Przecież mieszkam tylko dwa piętra wyżej - zaśmiałam się.

- Nie szkodzi - pani Grażynka uśmiechnęła się do mnie ciepło, po czym skierowała krytyczne spojrzenie na syna. 

Minę miał niezbyt zadowoloną, ale nie skomentował prośby matki. Westchnął, a gdy się pożegnałyśmy, otworzył przede mną drzwi.

- Dziękuję - skomentowałam jego gest, po czym ruszyłam pierwsza, czując się odrobinę nieswojo, z tym rosłym mężczyzną za moimi plecami.

Gdy doszliśmy już pod moje odrzwi, otworzyłam je pospiesznie i chciałam się jak najszybciej pożegnać, lecz zamiast tego powiedziałam coś absolutnie głupiego.

- Może wejdziesz do mnie na herbatę? - spojrzałam Michałowi w twarz i w tym momencie zobaczyłam kpiarski uśmieszek i łobuzerski błysk w jego oku.

- A wiesz? Chętnie!

fot. Sil

Wspomnienia

 

a gdyby tak przypomnieć sobie

najjaśniejszy promień światła

ciepły dotyk na skórze

delikatne muskanie fali na stopach

na zanurzonych w bród smukłych palcach

a gdyby tak zasnąć słuchając wspomnień

tych z dzieciństwa, gdy mama śmiała się najpiękniej

gdy tata robił sobie żarty, te nie do końca dojrzałe

a gdyby tak obudzić się lekko

z nadzieją, że nic nie minęło

że jeszcze trwa tamto lato serdeczne

z nie tak dalekiej przeszłości

Sil

fot. Sil

Szkoła znów mnie zawodzi, czyli "Psie troski" ze zrozumieniem powinni może najpierw przeczytać nauczyciele...

 

   Po raz kolejny zawiodła mnie polska szkoła. Może powinnam napisać, że tylko jeden, konkretny nauczyciel, ale jednak podobnych zdarzeń jest tak wiele, że nie mogę się do tego zmusić. Cieszyłam się na wybór z kanonu lektur książki "Psie troski" Toma Justyniarskiego. Nie, nie tak! Ja się nadal cieszę, że tak wspaniała opowieść trafiła w ręce znanych mi dziewięciolatków! Zawiodło mnie coś zupełnie innego. Omawianie lektury z nauczycielem. Podczas omawiania historii w klasie dzieci od nauczyciela dowiedziały się, że tylko psy są wartościowe, bo pomagają człowiekowi, koty zaś są zupełnie niepotrzebne. Na protesty i oburzenie młodych umysłów, uczniom odpowiedziano, że oczywiście trzeba koty szanować i tak dalej, i tak dalej. Następnie DOROSŁA OSOBA prowadząca lekcję zaczęła pogardliwie  parodiować  zachowanie kotów. Bardzo dojrzałe, prawda? I jakie edukacyjne?

     A teraz mam szczerą propozycję dla szanownego grona pedagogicznego. Tym, którzy jeszcze tego nie zrobili, proponuję z całą stanowczością, aby przeczytali lekturę "Psie troski" ze zrozumieniem. Zwłaszcza zdanie z ostatniej strony książki, czyli "człowieka można ocenić poprzez jego stosunek do zwierząt". I nie, nie chodzi o to, żeby traktować zwierzęta przedmiotowo i cenić tylko te, które się człowiekowi do czegoś przydadzą. Oblana lekcja z empatii, wrażliwości i czytania ze zrozumieniem. 

Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil

Kwiat nie zaśpiewa

 

Pełnia zapachu
Cichy jest rozkwit dźwięku
Kwiat nie zaśpiewa

Sil

Czarowny nieco rozczarowujący, czyli na 2026 rok mamy wersję budżet...

 

    Powinnam ten post zacząć podobnie jak zaczęłam komentarz do CzaroMarownika na 2026, czyli... po rewelacyjnym Czarownym Kalendarzu autorstwa Joanny Laprus na rok 2025, przyszedł niewielki zawód. Mam wrażenie, że tym razem w moje ręce trafiła wersja budżet a nie ta pełnowartościowa. Oczywiście muszę uczciwie przyznać, że gdybym zobaczyła Czarowny 2026  nie wiedząc o istnieniu wersji na 2025 rok, pewnie byłabym całkiem zadowolona. Niestety jednak, wydany w 2024 roku Kalendarz Czarowny na rok bieżący był tak piękny i dopracowany, że trudno byłoby go przebić, więc najwidoczniej wydawca nawet się nie starał. Świat Książki wyraźnie nie chciał inwestować zbyt wiele w rewelacyjną tłoczoną okładkę, jak było w poprzednim numerze, ani w ilość ciekawych stron. A choć cena okładkowa nowego Czarownego jest o 20 zł niższa,  chyba jednak wolałabym zapłacić nieco więcej i mieć powtórkę z rozrywki.

    Kalendarz Czarowny na 2026 rok jest wydany poprawnie. Gruba, ładna okładka w fajnym odcieniu niebieskiego, kilka kolorowych akcentów, ładne grafiki w środku. A jednak widać, że jest to półka niżej niż wytłoczony awers poprzedniej wersji. Zeszłoroczna zieleń bardziej też kojarzyła się z naturą, do czego nawiązuje treść kalendarza. Tegoroczne wydanie wydaje się być bardziej... nienaturalne. Widać również gołym okiem różnicę w grubości książki (zdjęcie poniżej), co również troszkę mi przeszkadza.

    Kalendarz Czarowny Joanny Laprus na 2026 rok, na pewno jest ładny, ciekawy czy inny. Świetnie nada się na prezent świąteczny, zwłaszcza dla kobiet (myślę, że tych dojrzałych). Cieszy oko, jest przejrzysty i jest w nim sporo miejsca na osobiste notatki. Dużym minusem w porównaniu do ubiegłorocznej wersji jest wygląd, który jest mniej atrakcyjny, mniej korespondujący z treścią. Oczywiście uboższa zawartość informacyjna również była dla mnie sporym zaskoczeniem i, gdyby nie to, że byłam ciekawa, co Świat Książki i Joanna Laprus mają do zaoferowania na rok 2026, na pewno bym go nie kupiła. Nie wiem, czy kupię w przyszłym roku.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil

Zawirowania

w biegu i rozbłysku
księżyc w bobrzej pełni
tak, miałam nadzieję,
że wszystko się spełni
przegapione blaski
przez tak zwane życie
krążyły wokół cienie
by zniknąć o świcie

lecz gdy nie minęła doba
pełna światła, z mroku
pragnienie podziwu
pragnienie uroku
przeszyło niczym sny
choćby się nie chciało
gdy przez ręce przelało się
ukochane ciało

dziś, kiedy w oddali
wszystko zimno mija
już nie widzą te oczy,
które mgła spowija
i wśród mdłości chwili
zapomniane piękno
odciska na ciele
niewidzialne piętno

Sil

 

fot. Sil

Czaromarownik 2026, czyli nie jestem pewna, czy kupię następne wydanie...

    Po świetnym Czaromarowniku 2024, nad którym piałam z zachwytu, przyszedł delikatny zawód przy Czaromarowniku 2025. A kilka dni temu odebrałam z paczkomatu Czaromarownik 2026 i zastanawiam się, czy po następny w ogóle sięgnę... Ale od początku.

    Choć jestem miłośniczką kotów, a mój ulubiony kolor to niebieski w każdym odcieniu, to jednak, gdy zobaczyłam okładkę dopiero co wydanego Czaromarownika 2026, nie byłam urzeczona. Czarny kot? Luz. Fajny. Granatowa okładka? Kolor okej... ale ogromny czarny kot na granatowym tle? Wyszło to nieco mdłe i mało zachęcające, jeśli mam być szczera nawet pomimo złotych ozdobników i ślicznych, zielonych kocich oczu. Jednak kupiłam i tak, jak widzicie. Troszkę z rozpędu, bo przecież od dawna kupuję, a trochę, żeby zobaczyć, co będzie w środku. I już wiem, że niestety. Tegoroczne wydanie nie ma mi wiele do zaoferowania. Może po prostu dopadł mnie przesyt? Lubię czytać o magii, wierzeniach ludowych. Lubię też horoskopy, które jak zwykle znajdziemy w treści tej pozycji. Ale dalej? Kolorystyka mdła, nudna. Pomijam okładkę, która ma jednak odrobinę uroku. Grafika jakaś taka zwyczajna. Nic, co przyciąga oko, zero niezwykłych akcentów. Znalazłam kilka tekstów z "zaklęciami", opisy wróżb, rytuałów... i  przyznam szczerze, gdy dotarłam do "wróżenia z fusów" troszkę się pośmiałam, bo to jedno wróżenie od zawsze było dla mnie zamiennikiem nierozsądnego podejścia do jakiejś sprawy. Znajdziemy też gdzieś pomiędzy stronami Marownika przepisy kulinarne, jak i w zeszłym roku. Niestety, nie przekonały mnie tym razem... Generalnie po prostu nie poczułam chemii między Czaromarownikiem na 2026 rok a sobą. Czy więc polecę go dalej i ewentualnie, komu?

    Otóż mogę go ewentualnie polecić osobom, dla których Czaromarownik to będzie zupełna nowość. Osobom, które szukają tradycyjnego, książkowego kalendarza z niekonwencjonalną treścią. Osobom ciekawym innego podejścia do życia, wierzącym w "coś więcej". Czy zachwyceni będą dotychczasowi fani produktu? Nie jestem pewna. Może ci najwięksi, najbardziej oddani. Ja czuję się niestety zawiedziona. Czy będę korzystać z Czaromarownika 2026? Nie wiem, ale będę do niego czasem zaglądać. Wydanie na 2024 rok było całkowicie wypełnione przeze mnie zapiskami, ale już następne, które zachwyciło mnie znacznie mniej, użytkowane było tylko sporadycznie. Przypuszczam, że i Czaromarownik 2026 rzadziej będzie przeze mnie brany do rąk. Ale jedno jest pewne. Wolę taki, nieoczywisty kalendarz książkowy, nawet z jego tegorocznymi "wadami", niż każdy inny, zwyczajny. Może jednak świadczy to o nim na plus.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil

sennie

 

bywało w deszczu tak wiele uroku

schowane smutki głęboko w kieszeni

światło nadchodziło dopiero o zmroku

głębokie pragnienie przeszłości nie zmieni

bywało w słońca najgorętszym blasku

senne marzenie o najczystszym śniegu

na wolności nieraz jak w nagłym potrzasku

najwolniej płyną żale w najtrudniejszym biegu

a dzisiaj jest sennie, a dzisiaj deszcz pada

a dzisiaj nikt nie wie, gdzie kończy się jawa

wczoraj w niepamięć powoli zapada

jutro nie istnieje, to tylko zabawa

Sil

fot. Sil

Liść opadł, czyli mamy listopad...

 

    Przedostatni miesiąc 2025 roku... Czekajcie, muszę to przeczytać jeszcze raz... Przedostatni miesiąc roku? Przecież dopiero był pierwszy! Była wiosna, później lato. Jak to możliwe, że za dwa miesiące świętować będziemy nadejście nowego, 2026 roku? Ok, też nie mam pojęcia... Wiem tylko, że podobnie jak październik, pewnie listopad minie mi aż nazbyt szybko i liczę tylko na to, że może grudzień będzie wlókł się nieco bardziej. 

    W listopadzie poniekąd bez zmian na read2sleep.pl. Będą wiersze, refleksje, opinie, komentarze, zdjęcia. Będzie też kontynuacja nowości wprowadzonej przeze mnie na blog pod koniec października, czyli mikro opowiadanka o tematyce obyczajowej i miłosnej. Częstotliwość postów bez zmian, czyli może nie codziennie, ale co drugi-trzeci dzień już raczej tak. Widzimy się? Mam nadzieję! A i pamiętacie, że read2sleep.pl obchodzi w listopadzie swoją rocznicę?  Tak, tak! Jestem tu już z Wami trzy latka. A teraz czekam na kolejne trzy.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil

czary

 

ze wszystkich znanych czarownic widzianych
i tych niewidzialnych duchów i upiorów
po wszystkie wampiry, zombi, szkieletory
nad wszystkie świata i wszechświata zmory
zaklęcia posłane formuły szeptane
by tak choć na niby
tak niepozornie
poczuć niezwykłości
czarów i magii
by los już na zawsze
uśmiechnął się do mnie

zapachy dymów i liści nad miastem
dynie ucierpiały, a jednak się śmieją
niech już zapłoną niezwykle lampiony
czy czary istnieją? czy nie istnieją?

Sil

fot. Sil

Halloween, czyli kontrowersje bez poparcia w faktach

 

    Tak to często bywa, że największe kontrowersje wobec różnych zjawisk biorą się nie z faktów, ale z braku wiedzy. Ludzie, posiadając jedynie szczątki informacji, zazwyczaj w dodatku zasłyszanych od kogoś, kto również wiedzą na dany temat nie grzeszy, potrafią zbudować wobec różnych zjawisk szereg mitów, w które skrupulatnie wierzą. Największym przykładem kontrowersji, który przychodzi mi do głowy, są te, które narosły w naszym kraju wokół święta Halloween i dlatego, w jego wigilię (może niedosłownie... ;)), postanowiłam krótko pochylić się nad tym tematem.

    Pierwszym, największym mitem powtarzanym o Halloween jest ten, że ów święto pochodzi z USA, drugim zaś, że wywodzi się od satanistów. Otóż nie, do Stanów Zjednoczonych dotarło dopiero w dziewiętnastym wieku (i to dopiero bliżej jego połowy). Co ciekawe, święto, którego geneza jest związana z kultem religijnym, w USA nabrało bardziej świeckiego charakteru. Skąd więc pochodzi i kiedy właściwe powstało Halloween? Najprawdopodobniej wzięło się z wierzeń Celtów, sprzed 2000 lat (choć nie jest to jedyna teoria badaczy). Celtowie wierzyli, że w nocy z 31 października na 1 listopada, zaciera się granica między światem żywych i umarłych. Palili ogniska, by odstraszyć złe duchy a przyciągnąć dobre. Przebierali się również, by się przed duchami ukryć. Wówczas jednak święto nie nosiło nazwy Halloween. Tę nazwę nadano znacznie później, a pochodzi od określenia nocy ostatniego dnia października jako All Hallows' Eve (8 wiek), czyli po prostu wigilia Wszystkich Świętych. Krótszego określenia - Halloween zaczęto używać wiele wieków później.

    Dlaczego więc tak drażni święto Halloween niektórych naszych rodaków? Nie jest to przecież, wbrew powszechnej opinii, święto satanistyczne. Nie powstało również w USA, czego tak brzydzą się niektórzy Polacy. Czy przeszkadza, że przebrane dzieci chodzą w ten wieczór prosić o cukierki? A jeśli są to kolędnicy po Bożym Narodzeniu? Przecież wśród nich również jest Śmierć z kosą a dzieci również proszą o słodycze. Czy wtedy jest ok? Wiecie, skąd się wzięło proszenie o cukierki podczas Halloween? Od biednych ludzi, którzy prosili o ciastka w zamian za modlitwę za zmarłych. Nie brzmi to chyba tak źle, prawda?

    A jeśli chodzi o ostatni ze znanych mi zarzutów, który nadaje Halloween "kontrowersyjnego charakteru", czyli taki, że obchodzenie Halloween nie jest z dziada pradziada polską tradycją... Mam nadzieję, że krytykujący pamiętają również, że choinka na święta Bożego Narodzenia także nie ;).

    Ściskam i pozdrawiam, życząc na jutro wszystkim obchodzącym Halloween dobrej zabawy, a wszystkim tym, którzy świętować nie chcą, spokojnego i miłego ostatniego dnia października!

Sil

fot. Sil

A gdy przyszła jesień..., czyli zapraszam do lektury mojego pierwszego mikro opowiadanka

 

Kochani!

Tak, jak obiecałam, poniżej znajduje się pierwsze (współcześnie) z moich mikro opowiadań "A gdy przyszła jesień...". Tematyka miłosna i obyczajowa. Historia oczywiście jest zmyślona a wszystkie fakty w niej zawarte są wytworem mojej wyobraźni. Miłej lektury!

Ściskam i pozdrawiam

Sil

A gdy przyszła jesień...

Silentia

    Nie wiedzieć kiedy minął październik... A właściwie dopiero mijał, bo teraz, gdy Agata stała na moście wpatrzona w zieloną taflę długiego stawu, był jego przedostatni dzień. Nie tak miał wyglądać jej październik, nie tak miniony wrzesień. Jesień to miał być nowy początek, pełen radości i miłości, ale niestety. Nie było jej to dane.
    Choroba przyszła cicho i podstępnie, gdy akurat Agata zaczynała układać sobie nowe życie po rozwodzie, po burzliwym rozwodzie, chciałoby się rzec. Tomek nie był łatwym mężem ani w ich wspólnym życiu, ani podczas rozprawy kończącej ich siedem lat małżeństwa, które ona uparcie nazywała "siedem lat nieszczęścia". Ale rozwód wreszcie orzeczono a wyrok uprawomocnił się wiosną. A latem? A latem spotkała miłość swojego życia, szkoda tylko, że tak szybko musiała z niej zrezygnować.

    Adam nie rozumiał, gdy w połowie września, tuż przed tym, jak postanowili wyjechać razem na romantyczny weekend, Agata nagle zadzwoniła i odwołała wszystko. "Wybacz mi, nie gniewaj się..." - szeptała do słuchawki, chociaż on nie był zły. Zawiedziony? Tak. Zraniony? Oczywiście. Aż w sercu ją ścisnęło, gdy tylko przypomniała sobie ból w jego głosie. Próbował ją zrozumieć, czuła to. Chciał spotkać się i porozmawiać. "Aguś, coś wymyślimy, cokolwiek się stało damy radę" - zapewniał. I doskonale wiedziała, że tak by właśnie było. Oczywiście, że byłby przy niej, że nie porzuciłby jej w nieszczęściu. Ale ona nie mogła mu tego zrobić. Adam też był po przejściach, też miał za sobą zawód miłosny i ciężkie rozstanie. I tak, jak ona, pragnął teraz na spokojnie ułożyć sobie życie, założyć rodzinę. A ona? Nie tylko nie wiedziała, czy długo będzie jej dane żyć na tym świecie, ale jeszcze, czy w ogóle będzie mogła mieć dzieci. "Nie ma dużego zagrożenia, stadium jest wczesne. Miała pani dużo szczęścia, że tak szybko do nas trafiła. Prosty zabieg, kilka wlewek chemii. Za kilka lat zapomni pani, że w ogóle coś takiego się przydarzyło"- zapewniał lekarz, ona jednak nie była już taka pewna. Nowotwór to nowotwór. Nie ma pewności nigdy. Nie mogła więc obarczać takim ciężarem mężczyzny, którego pokochała. Adam byłby z nią bez względu na wszystko, ale zasługiwał na kogoś lepszego. Zdrowego, bez ryzyka.
    Dziś była już po operacji, dochodziła do siebie. Spacerowała, gdy tylko miała możliwość, czytała książki. W listopadzie miała już wrócić do pracy, czekali na nią w przedszkolu, w którym pracowała. Dostała mnóstwo laurek od dzieci, chociaż była tylko sekretarką. "Jeszcze jutro, ostatnia chemia i mogę na razie zapomnieć o tym koszmarze..." - myślała, śledząc wzrokiem stado szarych kaczek - "Jeszcze tylko chwila i życie znów wróci na właściwe tory".

    Nazajutrz dotarła na swoją ostatnią wlewkę chemii.

- Wreszcie kończymy. Cieszy się pani? - zagadnęła ją miła, starsza pielęgniarka. To była jedna z tych osób, która była we właściwym miejscu, we właściwym czasie. Ciepła, współczująca, z tym delikatnym uśmiechem, pełnym życzliwości dla pacjentów.
- Oczywiście - Agata również posłała uśmiech w stronę pielęgniarki - Tylko za panią będę tęsknić, pani Olu.
- A jednak nie powiem, że będę tu na panią czekać. Będę trzymać kciuki, byśmy w tym szpitalu więcej nie musiały się spotykać.
- Dziękuję - Agata skinęła głową na znak, że rozumie. 

Poszły wykonać jeszcze jakieś badania, kilka standardowych pytań i Agatę podłączono do kroplówki z trucizną. Na szczęście zatruć miały się tylko komórki rakowe, nic więcej.

    Kroplówka kapała powoli, w pokoju panował półmrok i nic nie mąciło ciszy przez dłuższą chwilę, lecz nagle po karku Agaty przeszedł dreszcz. Z oddali usłyszała rozmowę grupki osób, jeden mężczyzna zaśmiał się, ale to nie ten dźwięk sprawił, że serce Agaty zabiło mocniej. Chodziło o coś innego, o przytłumioną odpowiedź drugiego z mężczyzn. Agacie zdawało się, że zna ten głos, ale to nie było możliwe, aby rozpoznała tu Adama. Po pierwsze, co robiłby w szpitalu onkologicznym? Po drugie, nie było szans, aby rozpoznała jego głos przez przymknięte drzwi. Była niewielka szczelina zostawiona przez pielęgniarkę, ale i tak. Agata była pewna, że to jednak tęsknota przez nią przemawia. Tęsknota za utraconą miłością.
    Głosy przybrały na sile, podobnie jak uderzenia serca w klatce piersiowej Agaty, bo głos mężczyzny zza drzwi wciąż niezmiennie kojarzył jej się z Adamem. Musieli być bardzo blisko, bo słyszała ich teraz lepiej. Wyglądało na to, że omawiane są kwestie administracyjne, nie medyczne. Coś o planach finansowych, o zakupach... Nagle drzwi do jej sali otworzył się na oścież, a pielęgniarka Ola o coś zapytała. Agata nie usłyszała o co, bo w tym momencie jej zszokowane oczy natrafiły na niemniej zaskoczone spojrzenie Adama.

- Agata?! Co ty tu robisz? Co się dzieje? - prawie wbiegł do środka.
- Przepraszam, panie Adamie, ale nie wolno tak wchodzić do pokojów pacjentów.
- Pani Olu, to mój... znajomy - Agata odchrząknęła cicho.
- Życzy pani sobie, żeby na chwilę został? Widzę, że jeszcze z kwadrans kroplówka będzie schodzić.
- Może na chwilę zostać...

Adam odwrócił się do starszego mężczyzny w białym kitlu i przeprosił na chwilę. Obiecał, że zaraz wrócą do rozmowy, a następnie odczekał aż pielęgniarka wyjdzie na korytarz i starannie, powoli zamknął drzwi.

- Aguś... - jęknął dokładnie obejmując ją wzrokiem, następnie delikatnie usiadł na brzegu łóżka, na którym półleżała. 
- Cześć, Adam - spróbowała się uśmiechnąć - Skąd się tu wziąłeś?
- Pracuję w tym szpitalu. Po twoim nagłym odejściu musiałem coś zmienić, akurat tutaj szukali kogoś do księgowości. Dogadałem się z poprzednim pracodawcą i puścił mnie od października do nowej pracy. A teraz ważniejsze... - spojrzał jej głęboko w oczy - Co ty robisz na oddziale onkologicznym podpięta do kroplówki?

Zawahała się. Ufała mu i choć trzymała swoją chorobę w tajemnicy przed wszystkimi, przed którymi się dało, nie wątpiła, że jemu akurat mogłaby powiedzieć. Jednak co jeżeli skojarzy fakty? C, jeżeli zrozumie, że to był powód ich rozstania. Wciąż nie chciała być ciężarem. Nie chciała mu odbierać szansy na związek z kimś lepszym niż ona.

- Aguś... - ponaglił stanowczo - Co się dzieje? Co ci dolega?
- To, co może dolegać na onkologii - poczuła, że szklą się jej oczy.
- Masz raka? - zbladł lekko.

Milczała, ale gdy wziął ją za rękę, powoli przytaknęła.

- Kiedy się dowiedziałaś?
- Na początku września...
- A więc to dlatego? Dlatego odeszłaś! - stwierdził bez cienia wątpliwości.
- Wybacz - szepnęła - Nie mogę obarczać cię sobą.
- Obarczać mnie? Aguś - jęknął - Obarczyłaś mnie brakiem siebie!
- Nie rozumiesz? - Agata pokręciła głową i odwróciła wzrok - Nie wiem, czy będę mogła mieć dzieci. A przecież pragniesz rodziny.
- Pragnę - przytaknął - ale ta rodzina równie dobrze może być dwuosobowa. I ja również nie wiem, czy mogę mieć dzieci. Byłem pięć lat a związku, staraliśmy się... i jakoś moja była nie zaszła w ciążę. Nie jestem pewien, gdzie leżał problem. Może we mnie? Czy to mnie przekreśla a twoich oczach?
- Oczywiście, że nie! - oburzyła się.
- A jednak uznałaś, że przekreśla ciebie w moich. Tak złą masz o mnie opinię? - posmutniał.
- To nie tak - do oczu Agaty znów napłynęły łzy - Chodziło też o to... wiesz... że mogę umrzeć.
- Aguś - zniecierpliwił się - I ja mogę niedługo umrzeć. Nie dalej niż kilka dni temu, jakiś pirat drogowy skasował moje auto na parkingu. Gdybym akurat był a środku... Każde życie zakończy się kiedyś śmiercią! Nikt nie wie, ile komu pisane.
- Ale jednak nowotwory niosą za sobą większe ryzyko. Nie możesz zaprzeczyć.
- Nie mogę, ale mogę coś innego - przytaknął a następnie nachylił się, by złożyć na ustach Agaty delikatny pocałunek. - Ale mogę być z tobą szczęśliwy przez te wszystkie dni, które są nam pisane. Mogę też lepiej doceniać wspólne chwile wiedząc, że gdzieś tam istnieje to dodatkowe ryzyko.
- Więc chciałbyś, żebyśmy znów zaczęli się spotykać? - zapytała nieśmiało.
- Nie, chcę czegoś więcej. Ostatnie tygodnie to była pustka i smutek. Samo spotykanie to już dla mnie za mało. Właśnie uświadomiłaś mi kruchość naszego życia, Aguś, więc sądzę, że nie powinniśmy go już marnować. Chcę, żebyś wprowadziła się do mnie w trybie natychmiastowym. Co ty na to?

Agata uśmiechnęła się, gdy do pokoju weszła pielęgniarka. Pani Ola odłączyła kroplówkę, pożegnała się i wyszła z miłym uśmiechem na twarzy. Agata otarła łzy i powoli wstała ze szpitalnego łóżka.

- A wiesz? W sumie... czemu nie?

Koniec

fot. Sil

Nowość - MikroOpowieści

 

Kochani! 

Zmieniliśmy czas na zimowy, poranki są nieco wcześniejsze, ale wieczory stały się dłuższe i przez najbliższe kilka miesięcy takie pozostaną. Z tej okazji postanowiłam wprowadzić nowość na read2sleep.pl. Oprócz moich komentarzy do książek i artykułów, oprócz wierszy i nieco dłuższych opowiadań, wprowadzę mikro opowieści. Roboczo będą się kryły pod etykietą #KrótkieOpowiadankaSil, ale będą występować również pod własnym tytułem. Najbliższe króciutkie opowiadanko już w tym tygodniu. Tematyka miłosna i obyczajowa. Zapraszam!

Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil

Fałszywe, czyli dziś nieco pesymistycznie

         

Fałszywe

po co nam, ludziom, fałszywe nadzieje, 
których się trzymamy niczym wieka trumien
na raniącej brzytwie palce zaciskamy
byle jeszcze chwilę - ni godnie, ni dumnie

po co nam, drodzy, świata towarzysze
kopce, gdzie niczym pierwotne stworzenia
grzęźniemy po szyję czasem jeszcze niżej
od kogoś czekając byle wybawienia

są na tym globie fałszywe nadzieje,
jak ludzie, co z krzywym uśmiechem
przez całe plecy przeciągając ostrze
nad twoim pochylą się grzechem

Sil

fot. Sil

Miałam na razie nie pisać już o książkach dla dzieci, ale... Ale "Psie troski"!

 

    Gdybym miała wyobrazić sobie idealną lekturę szkolną dla klas 1-3 szkoły podstawowej, pomyślałabym o czymś interesujący, nie za długim, z wartką akcją, prostym i zrozumiałym językiem a do tego niosącym za sobą wyjątkowe, aktualne przesłanie edukacyjne. Kochani Czytelnicy, to jest definicja książki "Psie troski" Toma Justyniarskiego i choć miałam już na razie nie pisać o książkach dla dzieci, po prostu nie mogłam przejść obojętnie wobec tej niezwykłej historii.

    Książka "Psie troski" a właściwie "Psie troski, czyli o wielkiej przyjaźni na cztery łapy i dwa serca" Toma Justyniarskiego została wydana już kilkakrotnie. W moje ręce wpadło wydanie IV poprawione w roku 2024. Wydawcą są Najpiękniejsze Książki Sp. z o.o.. Mój egzemplarz jest w twardej oprawie, z dedykacją autora i odpowiednimi dla tej pozycji, uroczymi ilustracjami Darii Janiak-Nowak. Książka była nagradzana, stała się również bestsellerem i nic dziwnego. To właśnie takie książki powinny czytać nasze dzieci, a wraz z nimi i my - dorośli.

    "Psie troski" to opowieść o chłopcu - Adamie, który otrzymał od rodziców psa ze schroniska. Ogromnego bernardyna o imieniu Betty. Betty, gdy zostaje adoptowana jest nieśmiała i apatyczna, nie chce jeść ani wstawać. Kiedyś została mocno skrzywdzona przez poprzedniego właściciele, który nie tylko nie dbał o jej dobrostan, ale również głodził ją i bił. Przed nową rodziną Betty stoi wyzwanie, jak przekonać skrzywdzoną istotę do ludzi i niestety, nie idzie to zbyt dobrze. Rodzice Adama powoli zaczynają przyznawać się do porażki, rozważają zwrot Betty do schroniska, jednak Adam walczy o jej przyjaźń do ostatniej chwili. W końcu zwycięża a między nim i Betty rodzi się przyjaźń i miłość.

    "Psie troski" Toma Justyniarskiego to wspaniała opowieść pełna nadziei, emocji, walki o tych, których kochamy. To nauka! To próba uświadomienia dzieciom, że zwierzęta nie są rzeczami, że potrafią czuć, kochać, ale również bać się i cierpieć. To lektura, która w moim odczuciu powinna być obowiązkowa dla każdego ucznia w Polsce i żałuję, że została napisana tak późno. 

    

Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil

Drżenie...

 

może było tego więcej
może mniej - nikt nie wie
teraz patrzysz w drżące ręce
jeden krok i znów za siebie
blady uśmiech, zasłuchanie
taka niby jesień, szarość
dawne złości, zakochanie
młodość, młodość... nagle starość

zapatrzenie
zamyślenie
jeden czort to wszystko
ciągłe drżenie
ukojenie?
może już jest blisko

Silentia

fot. Sil

Tajemnice, zamki, podziemia, czyli skąd się wzięła jedna z moich najwiękzych pasji

 

    W dzieciństwie większość dziewczynek chciała być księżniczkami, mieć swój zamek, księcia z bajki itp. Co prawda nie przypominam sobie, żebym i ja pragnęła być księżniczką (bardziej czarodziejką ;) ), ale jest inny powód, dla którego w dorosłym życiu tak uwielbiam zwiedzać zamki w Polsce. A zwłaszcza ich ruiny. Po moich wakacyjnych fotorelacjach pewnie nie trudno zorientować się, które podróże cieszą mnie najbardziej, jednak dziś przedstawię książkę, dzięki której zapragnęłam zgłębiać tajemnice zamków, pałaców i podziemi w naszym kraju. Jest nią wydana w 1998 roku pozycja Joanny Lamparskiej "Tajemnice, zamki, podziemia". 

    Książki pani Joanny nie kupiłam, lecz otrzymałam jako nagrodę za pracę w Szkolnej Sekcji Dekoracyjnej. Byłam bowiem pod koniec szkoły podstawowej zapaloną "dekoratorką klas i szkoły" i moja praca została dostrzeżona oraz nagrodzona. Przejrzałam pozycję "Tajemnice, zamki, podziemia" jeszcze w drodze do domu i pamiętam, jakby to było wczoraj, że choć nie była powieścią romantyczną ani książką fantasy, które wówczas czytywałam, to pochłonęła mnie bez reszty. Do tamtej pory poznałam niewiele zamków, niewiele ich historii. Znałam jak własną kieszeń Zamek Książ, zwiedzałam jako dziecko również Wawel, ale to z grubsza tyle. Po przeczytaniu, a naprawdę przeczytałam, choć książka Lamparskiej do cienkich nie należy, zapragnęłam więcej. Nagle obudziła się we mnie chęć zobaczenia tych wszystkich cudownych miejsc opisanych przez panią Joannę i świetnie zilustrowanym zdjęciami Krzysztofa Góralskiego. Niestety chęć została przytłumiona przez moich rodziców, którzy niespecjalnie mieli ochotę zwiedzać jakiekolwiek pałace czy ruiny. Ja zaś byłam tylko dzieckiem i sama w takie podróże udać się nie mogłam. Ale nie oznacza to, że na zawsze straciłam zapał. Gdy już sama stałam się mamą a mój starszy syn poszedł do szkoły, wakacje zaczęliśmy spędzać właśnie w ten sposób. Pociągiem do miejscowości, gdzie można zobaczyć zamek czy chociażby ruiny a tam, gdzie pociągi nie docierały staraliśmy się zabrać ze sobą kogoś z samochodem ;). Mój syn pasją się zaraził i nawet sam nie wie, że zawdzięczamy ją książce, którą otrzymałam jako nagrodę w szkole podstawowej.

    "Tajemnice, zamki, podziemia" nosi podtytuł "Przewodnik jakiego nie było" i nie sposób nie zgodzić się z Joanną Lamparską. Faktycznie, miałam w rękach wiele przewodników, jednak pierwszy raz jakiś przewodnik aż tak nakłonił mnie do działania. Pani Joanna pisze w sposób niezwykły - fakty historyczne przeplata legendami, bogato ilustruje, dodaje bardzo ciekawe komentarze. Czytając książkę ma się ochotę biec i zobaczyć na własne oczy to, o czym pisze autorka. Osobiście czekam, aż będę mogła odhaczyć wszystkie zabytki wymienione w "Tajemnicach", ale pewnie trochę to jeszcze potrwa.

    Książkę oczywiście polecam i to nie tylko na długie, jesienne wieczory. Może bardziej na zimowe, aby już zaplanować wycieczki na następne lato ;).

    Wiem, że Joanna Lamparska wydała od 1998 jeszcze wiele interesujących pozycji tego typu i na pewno prędzej czy później sięgnę po chociaż część z nich.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

fot. Sil