środa, 10 kwietnia 2024

Tuż przed świtem - Rozdział 3

 

Jeden z najdłuższych rozdziałów "Tuż przed świtem". Jeszcze raz przypominam, że jest to opowiadanie typu "sad ending".


Ściskam i pozdrawiam

Sil


Tuż przed świtem

Rozdział 3


  • Widziałaś kiedyś tyle gwiazd?


Siedziały na ławce w miejskim parku, z oddali dochodziły strzępy dźwięków. Trochę basów, trochę perkusji. „No tak, dziś miał być ten koncert” - pomyślała Konstancja. Leniwie przekręca głowę i rzuca blady uśmiech w stronę przyjaciółki.


  • Uwielbiam gwiazdy... Ale fakt, dawno tylu nie widziałam.

  • Są piękne... W zeszłym roku widziałam tyle spadających gwiazd, że nawet nie potrafię Ci powiedzieć dokładnie ile...

  • O? Szczęściaro, to pewnie mnóstwo życzeń Ci się spełniło.

  • Fakt, trochę... - Jaśmina uśmiecha się delikatnie

  • Ja nigdy nie widziałam spadającej gwiazdy... - wzdycha Konstancja, splatając na kolanach blade dłonie. Podnosi głowę wyżej, ale zamyka oczy.

  • Musisz szukać w lipcu, wtedy jest najwięcej.

  • Dobrze wiedzieć – mruczy pod nosem – Ale nie wiem, czy takie szukanie „na siłę” spełnia życzenia.

  • Spełnia, spełnia, Konsti – jej przyjaciółka śmieje się szczerze i długo, aż zaraża ją tym śmiechem. Po chwili jednak obie ciężko wzdychają.


Konstancja zaczyna czuć się słabiej. Wstaje energicznie dla niepoznaki i opatula się płaszczem.


  • Chłodno się robi.

  • No, fakt. Oj, zasiedziałyśmy się trochę. O której masz jutro autobus?

  • Nie wiem jeszcze... Sprawdzę u Ciebie.

  • Dobrze. Idziemy?


Poszły.


Przez dłuższą chwilę nie rozmawiają, w milczeniu wymijają grupki pijanej młodzieży. Ten i ów rzuca w ich stronę jakieś spojrzenie, czasem zaczepkę, która jednak dość zgodnie jest ignorowana. Dochodzą do stacji metra i dopiero tu Konstancja znów się odzywa.


  • Jeszcze jakiś sklep by się przydał po drodze...

  • Sklep? A po co Ci? Mam wszystko w domu.

  • Nie wiem, mam ochotę na jakąś przekąskę.

  • No proszę... - Jaśmina znowu się śmieje – Od kiedy to masz ochotę na jakiekolwiek jedzenie?


Konstancja parska lekko, obniżając głos


  • Powiedzmy, że dziś mam ochotę poszaleć!

  • Dobrze to słyszeć, kochana. To w takim razie nie wywiniesz się również od drinka!


Konstancja uśmiecha się i rozchyla usta, by coś powiedzieć, ale ostatecznie milczy.


  • Rozumiem, że się zgadzasz.

  • Niech będzie.

  • Sklep mam na osiedlu, chodź.


W domu czeka je jeszcze sprzątanie. Jaśmina nie należy do idealnych pań domu, Konstancja kręci wesoło głową i bierze się za zamiatanie posadzki, układają stosy prania, ścielą łóżka.


  • No już, już. Przecież jest czysto! - w pokoju znów rozbrzmiewa śmiech Miny – Miałaś autobus sprawdzić.

  • A, fakt. Dzięki.


W międzyczasie Jaśmina robi drinki, przynosi przekąski.


  • Nie mam dobrych wieści...

  • Eh, tak sądziłam. O której pobudka?

  • 6 rano...

  • Ee, to do przeżycia. Zawiozę Cię autem, będziemy mogły dłużej pospać. - waha się, ale ostatecznie zadaje pytanie - Napiszesz MU, że wyjeżdżasz?

  • Komu?

  • Konstancjo P. ! Przywołuję Cię do porządku, przecież wiem, że nie przyjechałaś tu dla mnie!


Konstancja odwraca głowę i uśmiecha się do ciemności za oknem, po chwili decyduje się odpowiedzieć.


  • Fakt, ale dla niego też nie.

  • Nie rozumiem was – Jaśmina kręci głową, na znak jak bardzo.

  • Ani ja... - szept Konstancji ucina dyskusję.


Rano nie ma czasu na dłuższe rozmowy. Konstancja pakuje się szybko, pośpiesznie się ubiera i pije herbatę. Dopiero na dworcu, po mocnym uścisku i rytualnym cmoknięciu w policzek Jaśmina postanawia jeszcze coś powiedzieć, coś na co miała ochotę od dawna.


  • Konst, bardzo się ciesze, że mogłyśmy się spotkać i wierz mi, będzie dobrze...


Konstancja nie komentuje, uśmiecha się tylko.


  • Naprawdę! Będziesz jeszcze szczęśliwa, zobaczysz. Wierzę, że wszystko Ci się ułoży i to już niedługo.

  • Może... I Tobie też, już widzę, że jesteś bardziej promienna.

  • To fakt, u mnie już z górki. Teraz trzymam kciuki za Ciebie.

  • Dzięki, trzymaj się...

  • Ty też, daj znać, jak będziesz na miejscu...

  • Dobrze.


Ostatni uścisk, Konstancja wsiada do autobusu. Jaśmina waha się chwile, ale odchodzi. Konstancja znowu uśmiecha się smutno, dobrze wie, że więcej się już nie zobaczą.



fot. Sil

wtorek, 9 kwietnia 2024

Tuż przed świtem - Rozdział 2

 Kochani! 

Pamiętajcie, że "Tuż przed świtem" moje opowiadanie z 2012 roku jest opowiadaniem typu "sad ending". 


Ściskam i pozdrawiam

Sil


Tuż przed świtem

Rozdział 2


Nie wiem, dlaczego mnie do niej ciągnie. Czemu nie mogę przestać o niej myśleć... Nie jest w moim guście, a jednak, gdy na nią patrzę ogarnia mnie pożądanie, tak wielkie, że nie pamiętam, kiedy ostatni raz takie czułem. Gdy widzę jej uśmiech mam ochotę schować ją w ramionach i nigdy nie wypuścić... Chcę jej więcej i więcej... Chcę ją mieć na własność, tu, teraz, zawsze... Kocham ją... Ku*wa, kocham!


Nie mogę, nie umiem... Nie śpię, nie jem, nie pracuję... Źle ze mną... Ona odbiera mi oddech, sprawia, że czuję, iż świat przestaje mieć sens, jeżeli jej nie widzę, nie czuję, nie słyszę. Ogarnia mnie przerażenie... Muszę coś zrobić!


Nie odzywam się. Nie mogę. Muszę się uwolnić, wyzwolić... Muszę poukładać wszystko, bo będzie źle... Uciekam, chowam się jak tchórz, wiem, ale nie umiem inaczej. Gdy tylko patrzę na nią, mam ochotę znów zapomnieć o wszystkim, muszę więc uciec, nim pogrążę nas obydwoje... Muszę zwolnić!


Od kilku dni jej nie widziałem. Źle się czuję, boli mnie wszystko. Przestała się odzywać. Ucichła jak najpiękniejsza muzyka, zostawiając mi pustkę nie do zniesienia. Biorę do ręki telefon, ale nie wiem, co jej napisać. Wiem, że ją zraniłem... Co teraz?


Pracuję intensywnie. Nadrabiam zaległości, staram się nie myśleć o niczym. Zapomnieć. Zmęczony kręcę się w tę i z powrotem, wreszcie zasypiam. Budzi mnie dźwięk budzika i pustka.


Nie odpisała na moją wiadomość. Nie odebrała telefonu. Nienawidzę jej. Dobrze, jak chce. Skoro mnie nie rozumie – nie potrzebuję jej!


Boże, co się z nią dzieje? Czy wszystko w porządku. Dlaczego nie odpisuje? Nie mam nawet kogo zapytać ani jak sprawdzić... Wiem, że się przeprowadziła. Nie mam innego adresu. Co mam robić?


Nienawidzę jej. Dlaczego mnie nie rozumie? Dlaczego nie rozumiała, że potrzebuję czasu, oddechu, że mam pracę, której nie mogę zaniedbać? Nie potrzebuję jej.


Boże, tęsknię. Kocham. Nie mogę bez niej żyć. Co się z nią dzieje??


fot. Sil



poniedziałek, 8 kwietnia 2024

Czy ten dziwaczny „Bro Code” istnieje też w Polsce, czy to tylko specyfika USA? Czyli przeczytałam kolejną powieść od Kendall Ryan


    Wydana w 2018, póki co brak wydania w języku polskim (lub takiego nie znalazłam) powieść „Bro Code” trochę mnie zaskoczyła, ale nie, nie, nie, Moi Drodzy, nie zaskoczyła mnie treść tylko moment fabuły, w którym powstały „pewne kompilacje”. Plus za ten troszkę inny element, bo to pierwsza książka od Kendall Ryan, która zaskoczyła mnie w czymkolwiek. ;) Minus za kolejny zbiór oklepanych wątków.


    Ava ma 25 lat i nowe wyzwanie w życiu. W związku z nagłymi problemami zdrowotnymi taty i jego równie nagłym przejściem na emeryturę, Ava postanawia rzucić pracę, zrezygnować ze swojego apartamentu i wrócić do domu rodzinnego, aby przejąć dowodzenie nad fabryką, którą wiele lat wcześniej jej ojciec wybudował. Z jej decyzji dumny jest tylko on, ponieważ zarówno mama jak i starszy brat kobiety uważają, że powinna raczej sprzedać fabrykę niż poświęcać swoją karierę, aby ją reanimować i prowadzić. Ale Ava nie uchyla się przed wyzwaniem, zaś los pracowników jej taty, których zna od najmłodszych lat i traktuje prawie jak rodzinę, nie jest jej obojętny. Tymczasem zanim w ogóle zdąży rozpocząć nową pracę i nowe wyzwanie, musi pomóc w przygotowaniach wielkiej imprezy emerytalnej swojego ojca. Nie spodziewa się jednak, że na imprezę przyjedzie najlepszy przyjaciel jej brata oraz przy okazji jej wielkie miłosne marzenie sprzed 10 lat, czyli Barrett. Jest tylko jeden mały problem. Choć Barrett wydaje się zainteresowany nią nie mniej niż ona nim, istnieje ten „bro code”, który mówi, że mężczyzna nigdy nie wchodzi w intymne relacje z byłą dziewczyną ani siostrą najlepszego przyjaciela… Jak więc poradzą sobie Ava i Barrett z zakazanym uczuciem i co będzie, gdy okaże się, iż Barrett skrywa przed Avą pewien służbowy sekret… Przekonajcie się sami ;)


    Powieść „Bro Code” to bardzo amerykański romans. Mając starszego brata, jestem pewna, że w jego życiu nie istniało nic takiego jak „bro code”, który zabraniał jego kolegom umawiać się z siostrami innych kolegów. Ale kto wie? Może i w naszym kraju rozwinie się podobny zwyczaj. W sumie wiele elementów kultury amerykańskiej już przejęliśmy, więc może i te „zasady dla kumpli” do nas dotrą, albo nawet już dotarły… ;) Jednak zaskakująco „Bro Code” ma lepsze recenzje niż inne książki autorki. Może dlatego, iż fabuła ma w sobie „coś więcej”, nie jest nudna, a może nawet pokusiłabym się o stwierdzenie, że trzyma w delikatnym napięciu? Bohaterowie są interesujący, brak nadmiernej dramy, akcja spójna, romans wiarygodny. W dodatku wciąż podziwiam Kendall za brak „sztucznego” rozwlekania akcji. Może jednak po prostu autorce, która wydaje tak wiele powieści szkoda czasu na dzielenia włosa na czworo. Dobrze, tak lubię ;).


    Książkę polecam, ale jak to u Kendall Ryan nie ma tutaj fajerwerków, emocjonalnej huśtawki ani spektakularnych przemian bohaterów. Fajny, dobrze napisany anglojęzyczny romans. Dobry do oderwania myśli i do relaksu.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



niedziela, 7 kwietnia 2024

Tuż przed świtem - Rozdział 1

     Kochani!

 Przedstawiam pierwszy rozdział wspominkowego, dwunastoletniego opowiadania pisanego ku przestrodze. To nie jest historia ku pokrzepieniu serc, dlatego zastanówcie się, czy chcecie czytać tę mikropowieść. Jutro nie będzie rozdziału drugiego tylko kolejna recenzja ;) 

Ściskam i pozdrawiam

Sil


Tuż przed świtem

Rozdział 1


    Wybuchło samo. Początkowo nie mogła w to wszystko uwierzyć. Zbyt szybko, zbyt intensywnie. To pewnie dlatego... Gwałtowne burze przecież kończą się po chwili, inaczej niż te, które rozwijają się powoli, niespiesznie. Tam pioruny i błyskawice trwają i trwają, raz na jakiś czas tworząc na niebie przepiękne zjawiska. To zapamiętała z dzieciństwa. Te zaś nawałnice, które wybuchały nagle – szybko się kończyły a ona wzdychała tylko przez niedosyt, bo nigdy nie miała dość wypatrywania filetowych błysków nad swoją głową. W dziecięcej naiwności nie widziała w nich przecież niczego złego. Ostrzeżenia matki puszczała mimo uszu podobnie jak, strach babki przyjmowała ze zdziwieniem, gdy ta odciągała ją od okna lub pospiesznie zabierała z balkonu. „Dziecko, schowaj się natychmiast!... Dlaczego, to takie piękne?... Szybciutko, bez dyskusji, zanim coś złego się stanie...” Nic się nie działo, może dlatego przez całe lata utwierdzała się w przekonaniu, że jednak burze to nic złego. Że nie ma nic złego w gwałtowności, nagłych wybuchach, błyskach. I może to sprawiło, że lgnęła do nich jak ćma do ogniska, nie bacząc na ostrzeżenia, głos rozsądku i własne złe przeczucia. Każdy koniec odczuwała dziwnym, wewnętrznym bólem, lecz szybko gasiła go, czując że za zakrętem czeka na nią następna piękna intensywność. Aż pewnego dnia ból nie chciał minąć...

    Widziała, że powinna była pójść na badania. Widziała, że jej czas się kończy. Czuła to intensywnie w sobie, nie musiała iść do lekarza. Nie poszła. Nie chciała ludzkiej litości, walki, którą w końcu i tak się przegrywa niezależnie czy dziś, czy za 10 lat... nawet za 50. Skończyłoby się i tak tak samo. A ona nie chciała tego zmieniać. Ani opóźniać, ani przyspieszać. Więc nie poszła i tylko czasem walczyła ze słabością własnych dłoni lub uczuciem, że świat rozmywa jej się przed oczami. Wtedy właśnie uciekła.

    „Toczy mnie choroba straszliwsza niż najgorszy nowotwór, coś pożera moją duszę” - pisała do swojej przyjaciółki, żegnając ją raz na zawsze. Chciała spalić mosty „Nie umiem zostać, zawsze uciekałam i wiem, że uciekać będę do końca życia. Nie mogę pozwolić Ci patrzeć na to. Wiem, powiesz, że jestem parszywą egoistką, ale ja inaczej to widzę. Mam nadzieję, że mi wybaczysz i, że będziesz szczęśliwa...”


Z NIM nie pożegnała się w ogóle. Zostawiając po sobie ból, zwątpienie i strach, że jej odejście oznacza koniec świata. Niczego mu nie powiedziała, nic nie wyjaśniła, ale widać znał swoje błędy, bo częściowo odgadł. Pozwolił jej odejść, tak jak ona pozwoliła mu zostać tam, gdzie miał swój świat.

To było już rok temu i gdy teraz ściskała w dłoni obrączkę zastanawiała się, ileż sensu będzie w teatralnym geście wrzucenia jej do rzeki? Sama sobie wydając się śmieszna, zawiesiła ją na szyi, na łańcuszku, dochodząc do wniosku, że będzie ją trzeba po prostu zakopać w pudle z pamiątkami.

I byłaby już spokojna, i byłaby już cicha...

Lecz był ktoś jeszcze. Burza intensywniejsza, dziwniejsza, piękniejsza niż kiedykolwiek. Niespodziewana, nagła i... krótka. Powód jej nagłego upadku i bólu, którego jednak nie mogła pokonać po raz pierwszy w życiu. Ktoś, kto tak niedawno sprawił, że odzyskała nadzieję, po to, by los odebrał jej ją ze zdwojoną siłą. Powód jej mokrych policzków i tego, że siedziała teraz nad tą brunatną rzeką, zastanawiając się dokąd ma uciec tym razem... Po praz pierwszy w życiu czuła, że nie ma już gdzie uciekać i stojąc nad przerażającą kipielą własnych przegranych uczuć zapragnęła, by się wreszcie stało...



fot. Sil


sobota, 6 kwietnia 2024

Tuż przed świtem - Prolog

 Drodzy Czytelnicy!

Jak pisałam kilka dni temu, przedstawiam Wam drugie z moich wspominkowych opowiadań. "Tuż przed świtem" powstało w 2012 roku, było publikowane przeze mnie na już nieistniejącym blogu i pod innym pseudonimem. Składa się z prologu, 16 krótkich lub bardzo krótkich rozdziałów i wiersza :). Jak pisałam, jest to opowiadanie, które napisałam jako ostrzeżenie a nie ku pokrzepieniu serc. Dziś Prolog, jutro Rozdział 1, ale później przerwa na inny post. Potraktujcie to, Drodzy Czytelnicy, jako ciekawostkę z mojej przeszłości.

Ściskam i pozdrawiam

Sil

Tuż przed świtem

Prolog


Świtało już. Odruchowo opatuliła się więc szczelniej płaszczem, nawet teraz wiedząc, że za parę godzin będzie jej znacznie za gorąco. Nie miała wyjścia. Wolnym krokiem szła teraz na chybił trafił, jeszcze nie wiedząc, który kierunek jest właściwy... Nigdy tego nie wiem... - przeszło jej przez myśl, ale odrzuciła ją pospiesznie. Nieliczni przechodnie kierowali się na prawo, poszła za nimi. Tak, to było coś, co było jej potrzebne – stacja metra. W kilkanaście minut później szła pustymi wciąż o tej porze uliczkami centrum, aż dotarła tam, gdzie chciała.


Rzeka rozlewała się szerokim łukiem tworząc ciekawy, acz wcale nie tak piękny widok, jak sobie wyobrażała. Powinnam była pamiętać... - pomyślała. Nie bez trudu znalazła miejsce, gdzie mogła w końcu zejść nad samą rzekę. Szła uparcie, choć wolno. Nie miała dziś tej energii, co zwykle. Tak naprawdę nie miała jej już od kilku dni. Może kilkunastu... Idąc wzdłuż błotnistej wody, miażdżąc butami wszechobecne potłuczone szkoło, próbowała zapomnieć, jak bardzo boli.


Nie mogła.


Wreszcie usiadła na jakichś kamiennych schodach i zatopiła spojrzenie w falującej rzece, pozwalając myślom płynąć swobodnie


  • Właściwie... - szepnęła nie wiadomo do koga i nie wiadomo po co, unosząc twarz tak, by delikatny wiatr osuszał jej zawilgotniałe policzki – To wszystko i tak nie powinno mieć już znaczenia...


fot. Sil


piątek, 5 kwietnia 2024

Zabawna historia, czyli „Dear Jane” od Kendall Ryan

 

    Pisząc „zabawna historia” w tytule niniejszego posta, nie miałam na myśli treści książki, ale to, że gdy podpowiedziała mi ją aplikacja Google, zdziwiłam się, że powieść była oznaczona jako „kupiona”. Pomyślałam, że może kupiłam kiedyś i zapomniałam przeczytać, ale po kliknięciu w tytuł, okazało się, że „Dear Jane” otworzyło mi się na ostatniej stronie. „Dziwne” – pomyślałam, ale zaraz przyszło mi do głowy, że może sprawdzałam, czy książka skończy się happy endem, jak za dawnych czasów. W każdym razie przeczytałam powieść jeszcze raz i tak. Już ją czytałam… Więc to chyba nie będzie najlepsza zachęta do sięgnięcia po niniejszy romans, skoro kilka miesięcy po lekturze całkowicie uleciała z mojego umysłu… Ale spokojnie, ta powieść nie jest aż taka zła.

    „Dear Jane” to wydana w 2018 roku anglojęzyczna, typowo amerykańska powieść romantyczna z futbolem w tle. Młoda Jane, córka głównego trenera, ale i asystentka managera drużyny (nie, nie była to pozycja załatwiona przez tatę), ma swoje życie pod kontrolą. Uwielbia swoją pracę, drużynę, z którą pracuje, ojca, sport, swoje życie. Jedyny mankament to brak czasu na randkowanie, ale aż tak bardzo jej to nie przeszkadza. Choć to brzmi trochę kiczowato, Jane jest pogodzona z faktem, że „wyszła za mąż za swoją pracę”. Gdy jednak pewnego dnia jej tata przychodzi do jej biura, aby przekazać jej pewne wieści, Jane po raz pierwszy w życiu zastanawia się, czy uda jej się zachować profesjonalne, przyjazne nastawienie do swojej pracy. Otóż właśnie się okazuje, że do jej ukochanej drużyny dołącza Western Chase – gwiazda futbolu amerykańskiego a jednocześnie mężczyzna, którego nienawidzi po tym, jak dziesięć lat wcześniej złamał jej serce i zniszczył szansę na własny, miłosny happy end. Czy jednak zdoła się oprzeć pokusie w postaci przystojniaka, który w dodatku zrobi wszystko, aby odzyskać jej atencję? Cóż, jak to mówią? „Stara miłość nie rdzewieje”...

    „Dear Jane” technicznie napisana jest dobrze. Akcja spójna, logiczna, wątek romantyczny rozwija się w przyzwoitym tempie. Ale jest to też powieść napisana w bardzo oklepanym stylu z bardzo oklepanymi wątkami. Jane jest fajnie wykreowaną postacią, jednak co do Wesa mam pewne wątpliwości. Rzadko mam zarzuty do męskich bohaterów w powieściach romantycznych, ale tym razem irytowała mnie niedojrzałość emocjonalna i rozchwianie głównego bohatera. Bywał słodki i o dobrym sercu, ale bywał też tchórzem.

    Książki nie odradzam, ale też trudno mi polecić tę pozycję z czystym sumieniem, skoro musiałam przeczytać ją dwa razy, aby w ogóle zapamiętać, że czytałam… :D Jednak nie jest to zła powieść. Oklepana? Tak, ale zła nie jest. Czyta się dobrze, więc jeśli macie czas, czemu nie?


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil



czwartek, 4 kwietnia 2024

Coś pomiędzy pytaniem a ostrzeżeniem, czyli "Tuż przed świtem" ;)

Drodzy Czytelnicy!

Niedawno czytaliście jedno z moich starszych opowiadań - "Potępioną". Była  to twórczość typu fan fiction (FF) i była dla mnie takim powrotem do przeszłości. Minęło wiele lat odkąd pisywałam i czytywałam takie rzeczy. Kończąc tamten rozdział w moim życiu, byłam zadowolona, że jest on już za mną, nawet jeśli czasem za nim tęsknię. A może bardziej za tamtą wersją mnie, tą sprzed kilkunastu lat. Ale byłam wtedy też na zakręcie i napisałam coś, co miało być dla mnie pewnym ostrzeżeniem. Krótkie opowiadanie nie o mnie, ale dla mnie. "Tuż przed świtem" było jedynym w moim życiu opowiadaniem, które zakończyłam na smutno i wątpię (choć kto wie ;)) ), żebym jeszcze kiedykolwiek napisała coś takiego. Historia ta wyróżnia się na tle innych, pisanych przeze mnie w tamtych latach, nie tylko tym, że nie ma happy endu i nie jest FF, ale również tym, że pomimo tego moi ówcześni Czytelnicy byli nią bardzo pozytywnie zaskoczeni. Dostałam więcej pochlebnych informacji zwrotnych niż kiedykolwiek wcześniej a to zaskoczyło również mnie. W zeszłym roku przypadkiem odnalazłam na starym dysku tę mini powieść i nawet przetłumaczyłam ją na angielski. Chciałabym ją tutaj opublikować, choć jeszcze nie wiem, czy w obu wersjach językowych. Dlatego ostrzegam, że wkrótce pojawi się na read2sleep.pl kilkunastoczęściowe opowiadanie, które jednak nie skończy się tak, jak większość prac, które napisałam, czyli szczęśliwie. Rozdziały są raczej króciutkie, dlatego też jest to idealna historia do publikowania na blogu. 

Inaczej niż w przypadku "Potępionej", tym razem będę wrzucała swoją wspominkową twórczość pomiędzy postami z recenzjami, wierszami itp.


Ściskam i pozdrawiam

Sil



W teraźniejszości

 

zapomniane chwile są takie samotne
chciałabym przypomnieć, lecz pamięć zawodzi
nie proszę cię, kochany, żebyś ze mną został
proszę cię tylko, żebyś nie odchodził
 
w samotni mojej głowy, w samotni mojej duszy
zapomniałam, że byłam kiedyś pełna marzeń
nie proszę byś mnie kochał, nie o to mi chodzi
proszę byś był częścią moich wyobrażeń
 
zapatrzone w przeszłość pochmurne spojrzenie
nie pamiętam już niczego, co kiedyś było ważne
tyle błędów, tyle poplątanych ścieżek
i ciągle tylko jedno pragnienie nierozważne
 

Sil

fot. Sil


środa, 3 kwietnia 2024

„The Penthouse Affair” – dwutomowa seria od Kendall Ryan, która mile mnie zaskoczyła

 

    „The Penthouse Affair – The Complete Serie”, bo tak brzmi pełny tytuł dwuczęściowej pozycji od Kendall Ryan, było pisane około roku 2019 i, o ile mi wiadomo, akurat ta książka nie została przetłumaczona na język polski. Powieść składa się z dwóch, krótkich części. Pierwszą z nich jest „The Two-Week Arrangement”, natomiast druga część to „Seven Nights of Sin”. Obie pozycje można dostać też oddzielnie, ale jak dla mnie mija się to z celem, gdyż tylko przeczytanie całości daje w tym wypadku pełną historię. Już pomijając fakt, że kupując wydanie jedno książkowe jest po prostu taniej ;).

    Na początku chciałam wspomnieć o jednej ciekawostce. Pozycja ta ma świetne noty na rynku anglojęzycznym, jednak w polskim portalu o książkach została oceniona bardzo słabo. Mówię tu o opiniach czytelników, nie recenzentów. I jestem w stanie to zrozumieć. Jest wiele pozycji wśród amerykańskiej literatury, które choć obiektywnie dobre, nie znajdą poklasku w Polsce. Nasi czytelnicy w swojej masie po prostu oczekują czegoś innego. Nie mówię, że to źle lub dobrze, ale to po prostu bywają różnice kulturowe i tyle.

    Presley to młoda (tym razem bardzo młoda ;)) dziewczyna, która właśnie rozpoczyna swój wymarzony staż. Sprawa jest dla niej troszkę problematyczna. Nie tylko ma na utrzymaniu siebie i odrobinę młodszego brata a praktyki, choć ciężko było się na nie dostać, nie są płatne, ale również zostaje przydzielona do pracy z samym dyrektorem generalnym, którym jest zauroczona od pierwszego wejrzenia. Nie pomaga fakt, iż przystojny szef jest również szczerza zafascynowany młodą stażystką. Nie tylko jej kuszącym wyglądem, ale również niezwykłą inteligencją i prawdziwym talentem. Każde powierzone zadanie, zdaje się zbyt łatwe dla utalentowanej Presley. Niewiele starszy od niej CEO – Dominic, jest więc pełen podziwu, nawet jeśli sam prezentuje sobą ten sam poziom inteligencji. Ale Dominic ma sekret. A właściwie dwa małe, urocze sekrety, o których nikt, oprócz jego najgorszego przyjaciela i pracownika, nie ma zielonego pojęcia. Dominic jest samotnym tatą i nie jest zainteresowany żadną poważną relacją z kobietami. Swoje potrzeby towarzystwa na oficjalnych imprezach, ale również te inne, bardziej prymitywne potrzeby, załatwia więc za pośrednictwem profesjonalnej firmy, która zapewnia mu damy do towarzystwa na konkretny event. Oczywiście to nie jest agencja towarzyska, więc seks nie jest wpisany w kontrakt, jednak przy kuszącym wyglądzie Dominica, jego partnerki nie mają nic przeciwko wykroczeniu nieco poza standardowe usługi, co pasuje również młodemu dyrektorowi i zapracowanemu tacie. Gdy jednak jego wynajęta towarzyszka na ważną kolację nie pokazuje się na spotkaniu, zdesperowany Dominic nie widzi innego wyjścia niż prosić o towarzystwo swoją młodą stażystkę. Tylko czy ten etycznie wątpliwy krok nie popchnie ich zanadto do siebie? Zwłaszcza, że może się okazać, że ich wzajemne zauroczenie jest silniejsze, niż doświadczyli kiedykolwiek wcześniej…

    Historia Presley oraz Dominica to nie jest nic odkrywczego, a jednak książka mnie niesamowicie wciągnęła. Mamy tu milion oklepanych wątków skleconych w jedną fabułę i to była pierwsza nowość dla mnie, jeśli chodzi o książki Kendall Ryan. Do tej pory każda pozycja, po którą sięgnęłam, a która wyszła spod pióra autorki, była bardzo jednowątkowa, opierała się jedynie na romansie bohaterów. Oczywiście musiały być jakieś perypetie, bo inaczej powieść nie miałaby sensu, ale jednak książki Kendall to były proste historie. Tymczasem opowieść o Presley i Dominicu była niezwykle złożona, ale jednocześnie jasna i nieprzegadana. Wątek romantyczny rozwijał się prosto, ale logicznie. Problemy poboczne były naturalne w ich sytuacji. Napięcie między bohaterami wydawało się prawdziwe a ich wątpliwości słuszne. Nie było tutaj nadmiaru dramy, choć jakaś tam drama była i za to delikatny minus. To, co było dla mnie też wątpliwe to zachowanie głównej bohaterki w konfliktowych sytuacjach. Była ona zbyt niepewna siebie, zbyt uległa. A jeśli już jesteśmy przy temacie uległości. Niedawno recenzowałam powieść Kendall, która została zakwalifikowana jako książka z gatunku BDSM i wówczas pisałam, że chyba Ryan nie powinna pisać tego typu książek. Otóż nie jest to do końca prawda. W niniejszej powieści, choć w żadnym wypadku nie była ona związana z tematyką BDSM, czuło się napięcie i klimat odpowiedni dla powieści tego typu. Wystarczyłoby kilka zmian i spokojnie niniejsza pozycja mogłaby dotyczyć tego erotycznego gatunku. Czyli Kendall wie, jak napisać taką książkę, ale z jakiegoś powodu nie użyła swoich zdolności przy niedawno recenzowanej na read2sleep.pl powieści „Sinfully Mine”.

    Książkę polecam, ale tylko jeśli ktoś przeczyta obie części, bo przeczytanie tylko pierwszej jest odrobinę dołujące. Owszem, mamy tu cały zestaw wątków znanych z miliona innych powieści romantycznych, ale są one fajnie napisane. Myślę, że dla fanów twórczości Kendall Ryan, będzie to małe zaskoczenie, ale sądzę, że na plus. Jest w tej powieści jakaś głębia, której brakowało w poprzednich, prezentowanych przeze mnie pracach autorki. A jednocześnie wciąż jest to prosta historia, która pozwoli bardziej odpocząć, niż wciągnie na emocjonalny rollercoaster.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


wtorek, 2 kwietnia 2024

Kendall Ryan - autorka, której niektóre książki naprawdę mnie zaskoczyły

       

         Moi Drodzy!

     Pamiętacie, jak pisałam, że książki Kendall Ryan to takie proste romanse, na poziomie średnim? Nie wycofuję się, bo wszystkie jej powieści, które przeczytałam do zeszłego czwartku tak właśnie bym określiła. Proste, bez zbędnych wątków pobocznych, bez interesujących bohaterów drugoplanowych, relaksujące, ale nie wysokich lotów. Poziom średni to był ten poziom, na którym bym je umieściła i zawsze się zastanawiałam, dlaczego Google Books porównuje powieści Ryan z romansami Keeland czy Ward. Ale już się nie dziwię. Nie wiem dokładnie, o co tu chodzi, ale mam wrażenie, że Kendall pisze dwa rodzaje książek - proste, bez wątków pobocznych, które niczego w nasze czytelnicze życie nie wniosą (te e-booki nie są długie i są stosunkowo tanie) i takie bardziej skomplikowane, może nie odkrywcze, ale świetnie skrojone, interesujące i naprawdę warte polecenia (są odrobinę dłuższe i mają nieco wyższą cenę). Na taką powieść od Kendall Ryan trafiłam w miniony piątek i tak mnie pozytywnie zaskoczyła, że właściwie całe święta czytałam książki od tej autorki. Przeczytałam ich 5 z czego 3 były naprawdę dobre. W dodatku niektóre z nich są dostępne w polskiej wersji językowej, choć tu akurat kłóciłabym się z wyborem wydawców...  W każdym razie musicie mi wybaczyć, Drodzy Czytelnicy, ale najbliższe kilka recenzji będzie dotyczyło powieści Kendall Ryan. Pierwsza z nich już jutro, gdy znajdę choć pół godziny spokoju ;).


Tymczasem ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


sobota, 30 marca 2024

„Dirty Rich Cinderella Story”, czyli coś, co miało być kolejną historią o współczesnym Kopciuszku


    Wydana w 2018 roku książka „Dirty Rich Cinderella Story” Lisy Renee Jones to kolejna (druga lub trzecia w zależności od wydania) część dziewięciotomowej serii „Dirty Rich”, której pierwszą część, czyli „Dirty Rich One Night Stand” już kiedyś przedstawiałam na read2sleep.pl. O ile mi wiadomo, seria nie została przetłumaczona na polski, ale jej wszystkie anglojęzyczne e-booki można kupić bez problemu w naszym kraju. Język jest przyzwoitej trudności, ale trzeba wziąć pod uwagę, że bywa tu trochę słownictwa prawniczego, więc od czasu do czasu możemy potrzebować użyć słownika ;).

    Zarówno pierwsza jak i druga/trzecia część serii znajduje się w aplikacji Chapters, ale tak jak już kiedyś pisałam, są to luźniejsze adaptacje powieści. „Dirty Rich One Night Stand” jest wręcz po prostu inną historią o tych samych bohaterach, ale „Cinderella” aż tak nie odbiega od oryginału. W aplikacji Chapteres opowieść „Dirty Rich Cinderella Story” występuje pod tytułem „Nietypowy Kopciuszek”.

    Lori to młoda kobieta, ambitna studentka prawa, która musiała zawiesić naukę na kilka miesięcy przed jej końcem, gdy jej mama poważnie zachorowała. Aby związać koniec z końcem i zapłacić rachunki medyczne, bierze każdą dostępną pracę. Jedną z nich jest pomoc wziętej pisarce i dziennikarce Cat Summer, czyli głównej bohaterce pierwszej części serii „Dirty Rich”. Pewnego dnia Lori spotyka w pobliżu domu Cat wyjątkowo wspaniałego mężczyznę i robi coś, czego normalnie nie ma w zwyczaju. Decyduje się spędzić z nim noc. Nim jednak nadchodzi ranek, opuszcza śpiącego „księcia z bajki” niczym Kopciuszek. Jakiś czas później mąż Cat proponuje Lori staż w swojej firmie prawniczej. Dziewczyna jest wniebowzięta aż do momentu, gdy odkrywa, iż jej szefem będzie nie kto inny tylko Cole Brooks – idealny mężczyzna, z którym nie tak dawno temu spędziła najlepszą noc swojego życia. Czy Lori i Colowi uda się przejść do porządku dziennego nad przygodą ze swojej przeszłości i skupić się na pracy zawodowej? A może tamta noc, która zapadła głęboko w ich serca i głowy nie pozwoli im trzymać się profesjonalnej ścieżki?

    „Dirty Rich Cinderella Story” to nie jest zła książka, ale i nie dokładnie tego się po niej spodziewałam. Pamiętam, jak rozmawiałam kiedyś z koleżanką (Edzia, jeśli czytasz to Cię pozdrawiam ;)) o adaptacji Cinderelli na Chapters i moja znajoma stwierdziła, że wszystko niby okay, ale główna bohaterka strasznie rozchwiana i niezdecydowana. Koleżanka chciała wiedzieć, czy w powieści jest tak samo. Odpowiedziałam Jej „Nie! W powieści jest z tym jeszcze gorzej”. Niestety głównym mankamentem niniejszej pozycji jest jej główna bohaterka. Lori w książce jest rozchwiana, niezdecydowana, marudna, niedojrzała emocjonalnie. Często czytając zastanawiałam się, co ten Cole w niej widzi i czemu wciąż jest nią zainteresowany, gdy ona zachowuje się po prostu jak rozkapryszone dziecko. Że była utalentowaną, przyszłą prawniczką i inteligentną, piękną kobietą – okay. Ale takiego „bachora” w książkach dawno nie spotkałam. Cole natomiast jest normalnym, fajnym facetem i polubiłam go od początku. Za minus powieści uważam jeszcze jeden fakt. Książka została zakwalifikowana do kategorii „dreszczowiec”, ale tu chyba mocno na wyrost. To jest po prostu romans w środowisku prawniczym. Wątek kryminalny to bardzo odległe, mało widoczne tło. Co do całej reszty raczej OK. Fabuła spójna i logiczna, oczywiście poza rozchwianiem głównej bohaterki. Uczucia między bohaterami rozwijają się w wiarygodnym tempie. Ich stosunki też wyglądają odpowiednio do okoliczności. Tło jednak trochę mało wyraziste.

    Książkę polecam, ale bez jakiegoś większego entuzjazmu. Właściwie kreacja głównej bohaterki sprawia, że zawahałam się pisząc słowo „polecam”, ale jest to też jakaś odmiana od zawsze idealnych bohaterów romansów, więc to można potraktować jako zaletę.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil


piątek, 29 marca 2024

Novel/Passion już ma polską wersję językową!

    

     Kochani! 


    Dziś miał być zupełnie inny post, ale ta sensacja nie może czekać! ;) Dziś w nocy dostałam powiadomienie z aplikacji Novel, że mogę łatwo zmieniać język! I faktycznie, nie tylko mogę łatwo zmienić język aplikacji, ale również zamiast dwóch języków do wyboru jest ich teraz mnóstwo. W tym POLSKI. A to oznacza, że możecie czytać w tej aplikacji np. historię "True Luna" czy książki Jerilee Kaye (np. "Knight in Shining Suit"). Tylko uwaga! Tytuły są (póki co) po angielsku, ale treść jest całkiem przyzwoicie przetłumaczona (sprawdzałam kilka fragmentów). Ponieważ są to pełnowymiarowe powieści a nie adaptacje, ja osobiście cieszę się, że tyle fantastycznych romansów pojawi się w polskiej wersji językowej, nawet jeśli nadal zostanę przy czytaniu po angielsku. ;)


Ściskam i pozdrawiam

Sil




fot. Sil


czwartek, 28 marca 2024

Rośnie


rosną drzewa, kwitną trawy
i dzieci mi rosną
między deszczem, między ziemią
rośnie wszystko wiosną
zapomniałam, kiedy byłam
jak to wszystko młoda
jak cieszyło mnie, co było
jak łza czyste, jak woda

dzisiaj chmury ponad miastem
wspomnienia zostały
kiedyś byłam marzycielką
dziś już nie przetrwały
marzenia, pragnienia
nie pamiętam o czym
chcesz znać mnie naprawdę
spójrz, zamykam oczy

Sil


fot. Sil


środa, 27 marca 2024

„The Marriage Ultimatum” – książka, której recenzję piszę równie "chętnie", jak "chętnie" czytałam tę powieść…

 

    Anglojęzyczna powieść „The Marriage Ultimatum” Charlotte O’Shay ukazała się około 2016 roku i jest pierwszą częścią serii „City of Dreams”. Co znajduje się dalej w niniejszej serii? Nie mam pojęcia, bo po pierwszym tomie po prostu nie mam ochoty sprawdzać. Niestety, choć styl pisarski autorki jest… specyficzny i jest trochę inny, niż znałam, całość jest na poziomie raczej niskim. Oklepane motywy, znane mi z wielu innych romansów, dziwaczne porównania, groteskowy rozwój wątku miłosnego? Tak, to wszystko znajdziemy w niniejszej pozycji. Może dlatego napisanie mojej opinii na temat tej książki zajęło mi wiele miesięcy i robię to tylko dlatego, że kiedyś obiecałam, że tę recenzję napiszę.

    Sabrina to młoda kobieta z problemami ze wszystkim – łącznie ze sobą. Nie należy do najlepszych pracowników to też nie powinna się dziwić, że zostaje zwolniona ze swojego miejsca pracy. Nawet jeśli jej szef, a właściwie szef wszystkich szefów w firmie – Vladimir, od pierwszego momentu, gdy tylko przypadkowo zawiesił na niej wzrok, nie może przestać o niej myśleć. Ale Vlad poważnie traktuje swoją firmę i nie może trzymać niekompetentnego pracownika, nieważne, jak atrakcyjną jest kobietą. Jednak w wyniku zbiegu okoliczności on oraz Sabrina zostają połączeni plotką, która oskarża tę prawie nieznającą się parę o romans a nawet dziecko z nieprawego łoża. Zaś Vlad, który za nic nie chce najmniejszej rysy na własnej reputacji, nie widzi innego wyjścia. Musi poślubić Sabrinę bez względu na to, co ona sama o tym sądzi.

    Nie mogę powiedzieć, że książka jest tylko bezwzględnie zła. Gdyby tak było, nie trudziłabym się pisaniem o niej. Ba! Nie trudziłabym się nawet doczytaniem do końca. Ale jest na poziomie poniżej średniego. Jest oklepana, nielogiczna, groteskowa. Bywa niespójna. Uczucie między bohaterami rozwija się nieproporcjonalnie, nielogiczne i nie przystaje do tempa rozwoju akcji. Pomysł jest niezły a styl pisarski Charolotte interesujący, ale to tyle. Osobiście myślę, że autorka zmarnowała potencjał powieści, która mimo oklepanych wątków mogła być napisana znacznie lepiej. Wystarczyłoby tylko popracować nad spójnością fabuły oraz nieco upłynnić dojrzewanie uczuć głównych bohaterów.

    Książki nie polecam, ale też bezwzględnie nie odradzam. Dla mnie osobiście czas poświęcony na lekturę tej pozycji był raczej zmarnowany, ale może komuś, kto dopiero zaczyna przygodę z czytaniem romansów spodobałoby się bardziej?


Ściskam i pozdrawiam

Sil



fot. Sil



wtorek, 26 marca 2024

"Potępiona" Usagi and Diamond/ Sailor Moon fan fiction z 2012 roku :D Część 7 - Ostatnia ;)


 Dobrnęliśmy do końca mojego wspominkowego FF. Tak pisałam kilkanaście lat temu :) 

Ściskam i pozdrawiam

Sil 


"Potępiona"

(Sailor Moon fan fiction)


Część 7. Ostatnia


Dwa miesiące później...


  • Mamo, wychodzę!


ChibiUsa chwyciła torbę spod drzwi wyjściowych i wybiegła do szkoły. Był piękny wrześniowy dzień, a ona miała głowę pełną najcudowniejszych marzeń. Myślała teraz o tym, że wszystko jest takie piękne. Zaczyna nowy rok w szkole, ma pierwszego chłopaka. A w dodatku od jakiegoś czasu matka jest znacznie weselsza i wygląda nawet na szczęśliwą. Zdaje się więc, że kryzys, który obserwowała między rodzicami już minął i teraz wszystko już będzie dobrze. Tanecznym krokiem dotarła pod szkołę i nagle zamarła, gdy uświadomiła sobie, że zapomniała tekstu wystąpienia, a jako przewodnicząca klasy, miała dziś wygłosić krótką mowę w auli.


  • Och, nie! Przecież ja nic nie pamiętam! - złapała się za głowę i pędem puściła się z powrotem do domu.



Nim jednak tam dotarła, zobaczyła ciekawe zjawisko. Oto jej matka ustrojona w minisukienkę, szpilki oraz nienaganny makijaż, właśnie gdzieś pospiesznie wychodziła. ChibiUsa zaczaiła się za rogiem i kierowana impulsem pobiegła za nią.


  • Dokąd ona może iść tak ubrana o 9 rano? - zapytała szeptem samej siebie, jakby naprawdę spodziewała się jakiejś odpowiedzi.


I nagle zamarła widząc scenę, która rozegrała się zaledwie kilkanaście metrów od niej. Przyczajona za niewysokim żywopłotem, nie mogła uwierzyć własnym oczom.


**


Usagi tego dnia była w siódmym niebie. Mamoru wyjechał w delegację, ChibiUsa wróciła wreszcie do szkoły i miała dziś być w domu dopiero późnym popołudniem, a na dodatek jej ukochany Di miał dziś dzień wolny. Wprost nie wierzyła w tyle szczęścia naraz. Umówiła się z nim od razu, z samego rana, gdy tylko jej córka wyjdzie z domu. Nie mogła się już wprost doczekać i teraz, lecąc na miejsce spotkania jak na skrzydłach, umilała sobie czas słodkimi marzeniami o ich wspólnym życiu. Wiedziała, że jest to niemożliwe, przynajmniej na razie, póki ChibiUsa jeszcze jej potrzebuje, ale i tak uwielbiała o tym fantazjować. Nagle przechodząc obok jakiejś wąskiej przecznicy poczuła gwałtowne szarpnięcie oraz to, że ktoś jej zasłania usta dłonią, lecz gdy gorące wargi skubnęły jej ucho, od razu przestała się bać.


  • Di-chan... - mruknęła – chcesz mnie przyprawić o zawał?

  • W pewnym sensie... - mruknął obejmując ją całą od tyłu.

  • No wiesz? - obruszyła się lekko i chciała się wyrwać, ale przyciągnął ją wtedy jeszcze mocniej, unieruchamiając w stalowym uścisku.

  • Cii... później posłucham twoich wymówek, kochanie...


Złapał blondynkę za biodra i przycisnął jej pośladki mocno do siebie, aż jęknęła przeciągłe.


  • Hej, chyba nie chcesz tutaj ... - nie skończyła, gdyż w tym momencie poczuła dłoń kochanka na swoim udzie pod sukienką.

  • Cii... prosiłem..

  • Di...

  • Eh, no dobrze, jedźmy do domu, ale ostrzegam, że zamierzam złamać wszystkie przepisy po drodze...


To mówiąc mężczyzna przyciągnął ukochaną mocno do swojego boku i poprowadził do zaparkowanego samochodu. Już po chwili gnał w kierunku ich gniazdka.


W tym momencie zza niewysokiego żywopłotu podniosła się skulona, różowowłosa postać. Usta jej drżał a z oczu mimowolnie ciekły gorące łzy. Pobiegła do domu ile sił w nogach. Długo płakała. Gdy tylko ojciec wrócił z delegacji, od razu pospieszyła, aby powiedzieć mu, co się stało. „Mogłem się spodziewać, że będzie taką samą dziwką, jak jej matka” - syknął wtedy w jej kierunku - „Dopilnuję, aby ciebie to nie spotkało”. Jeszcze tego dnia zabrał ją i wyprowadzili się z domu. Matki nie widziała aż do rozwodu rodziców.



**

W „Crown” zaczynało się robić już tłoczno, było też coraz głośniej, jednak nad stolikiem w jednej z najbardziej ustronnych loży panowała teraz przenikliwa cisza. Usagi zapatrzona we wspomnienia ocknęła się z zadumy, dopiero, gdy pewien blondyn od dwóch godzin słuchający jej w osłupieniu, chrząknął i ponownie przeczesał włosy dłonią.


  • Doprawdy, Usagi-chan... nie wiem, co powiedzieć...

  • Cóż, nic nie musisz mówić... To już przeszłość. Chibi mi nie wybaczyła. Potępiła mnie tak samo konsekwentnie, jak ja kiedyś własną matkę. Może nawet bardziej, bo była jeszcze młodsza, jeszcze bardziej zawzięta. Długo nie chciała mieć ze mną nic wspólnego, robiąc ze mnie jedynego winowajcę rozpadu naszej rodziny... A Mamoru? Ma już nową żonę, o ile mi wiadomo.

  • A Ty? Wspominałaś, że twój mąż zaraz przyjdzie, tymczasem wciąż go nie ma.

  • A tak, zapomniałam ci powiedzieć, że zanim usiedliśmy tutaj, dostałam od niego wiadomość, że się mocno spóźni... ale powinien zaraz...

  • Jestem już, kochanie... Nasz synek nie bardzo chciał zostać u babci... Musiałem poczekać, aż zaśnie.

  • Wreszcie !


Usagi uśmiechnęła się wstając, aby wtulić się w ramiona ukochanego, zaś jej przyjaciel przyglądał się scenie z ukosa. Ostatecznie wstał jednak i wyciągnął rękę, słysząc, jak go przedstawia


  • Motoki-chan, to jest właśnie mój Di...

  • Miło mi – uśmiechnął się blondyn, lecz zaraz przeprosił ich i zniknął gdzieś na zapleczu.

  • Chyba jednak, nie było mu miło – skomentował Diamond z ironicznym uśmiechem.

  • No tak... - Usagi wzruszyła ramionami i wtuliła się jeszcze mocniej w ramiona męża – Powinnam się już była przyzwyczaić...


**


Ja i moja matka wybaczyłyśmy sobie wszystko. Teraz jesteśmy sobie bliższe niż kiedykolwiek. Ojciec nie wybaczył nam już niestety, lecz mam nadzieję, że i tu coś się w końcu zmieni. Moja córka nadal jeszcze nie chce mnie znać, ale i w tym względzie jestem pełna nadziei. Oby jednak stało się to wcześniej, niż w moim przypadku i oby nie poszła w moje ślady i nie doprowadziła swojego życia na skraj bezsensu. Zawsze jednak pozostaje wierzyć, że nawet, gdyby i jej nie udało wyłamać się z tego dziwnego kręgu, spotka na swojej drodze kogoś, dla kogo warto będzie wszystko zmienić.



fot. Sil


poniedziałek, 25 marca 2024

"Potępiona" Usagi and Diamond/ Sailor Moon fan fiction z 2012 roku :D Część 6 ;)

 

"Potępiona"

(Sailor Moon fan fiction)


Część 6.


Minęło kilka dni. Życie Usagi i Diamonda powoli zaczęło wracać do normy. Pani Chiba przestała dąsać się na swojego męża, ale wciąż głęboko w sercu skrywała jeszcze żal i jakąś nienazwaną tęsknotę. Diamond zakończył urlop i wrócił do pracy, rzucił się w jej wir wypoczęty, jednak bardziej zamyślony niż dotychczas, bardziej refleksyjny i milczący do tego stopnia, iż pewnego dnia zagadnął go w przerwie obiadowej jego dobry przyjaciel dr Rubeus Akido


  • Co cię dręczy, stary?

  • Dręczy? - białowłosy spojrzał na kolegę nieprzytomnie.

  • Nie zgrywaj się, nie jestem ślepy. Snujesz się jak cień, milczysz, nie flirtujesz z pielęgniarkami, co cię ugryzło?

  • Nic. Chyba się starzeje – zaśmiał się w odpowiedzi.

  • Akurat... Gdyby nie to, że wiem jaki masz stosunek do takich spraw, powiedziałbym, że jesteś nieszczęśliwie zakochany – Rubeus klepnął przyjaciela po ramieniu, zaś białowłosy mężczyzna mało nie zadławił się kawą, którą akurat łyknął.

  • Daj spokój, to niedorzeczne.

  • Mów co chcesz, ale tak to właśnie wygląda.


Przez chwilę jedli w milczeniu obiad i Rubeus już miał zmienić temat, gdy nagle jego przyjaciel wstał od stolika i położył mu rękę na ramieniu.


  • Nawet jeśli tak jest... Sam użyłeś słowa „nieszczęśliwie”, więc nie wracajmy więcej do tego - mruknął niespodziewanie smutno, po czym zdecydowanym krokiem odszedł.



**


Miesiąc później...


Usagi nie wiedziała, czy jest bardziej wściekła, czy smutna. Właśnie kończyła 33 lata i wyglądało na to, że swoje urodziny spędzi w samotności. Nie mogła w to wszystko uwierzyć, nawet jeżeli dwa tygodnie wcześniej mówiła mężowi i córce, że nie ma nic przeciwko ich wyjazdowi w góry na przełomie czerwca i lipca. Myślała po prostu, że planują dla niej jakieś przyjęcie- niespodziankę, jak to już bywało. Konsekwentnie więc odmówiła swoim przyjaciółkom „babskiego spotkania” i zdziwiła się, gdy rano otrzymała telefon z życzeniami od matki, bo spodziewała się, że będzie na tym wyimaginowanym przyjęciu. Jak zwykle od wielu lat, rozmowa była raczej zimna i „z obowiązku”, bo choć Usagi dawno przestała już uważać Ikuko za ladacznicę, nie mogła wyzbyć się z wnętrza tej dziwnej bariery, którą kiedyś wybudowała przed matką... i jej mężem.

Dochodziła już godzina dwudziesta pierwsza a dom ciągle świecił pustkami. Kolejne telefony od przyjaciół i krewnych, tylko utwierdzały ją w przekonaniu, że o niespodziewanym przyjęciu urodzinowym może zapomnieć. Teraz zaś ukoronowaniem jej złych przeczuć stała się krótka rozmowa, którą odbyła z mężem


  • Jak urodziny, UsaKo?

  • Dobrze... A wy? Jak się bawicie?

  • Świetnie, byliśmy dziś z Chibi na nartach wodnych. Wspaniale sobie radziła.

  • Cieszę się, ucałuj ją ode mnie.

  • Jasne. To dobranoc.

  • Dobranoc.


Sama nie wiedziała, jak to się dzieje, że jeszcze nie ryczy wniebogłosy, ale uznała, że dłużej nie wytrzyma w domu, jeżeli ten stan rzeczy ma się nie zmienić. Szybko, z zaciętą miną, pobiegła na górę i przebrała się w jakąś ładną sukienkę. Uczesała się, zrobiła nienaganny makijaż, po czym wyszła, aby należycie uczcić fakt, iż jest już o rok starsza.


**



Był późny letni wieczór, gdy Diamond rozstał się z kolegą pod ich ulubioną siłownią i wolnym krokiem szedł do zaparkowanego nieopodal samochodu. Z oddali dochodziły go dźwięki jakiejś muzyki. Wiedział, iż w pobliżu jest klub muzyczny, jednak takie miejsca jak to, nigdy go nie pociągały. Wrzucił torbę do bagażnika i zatrzymał się jeszcze, aby zapalić. Oparty plecami o drzwi samochodu, refleksyjnie spoglądał w dal, na światła miasta.

Papieros dopalił się i już miał wsiąść do wnętrza swojego wozu, lecz w tym momencie w oddali mignęła mu znajoma twarz. Zaintrygowany zamknął z powrotem samochód i podszedł kilkanaście metrów. Tak, znał tę sylwetkę, która właśnie zniknęła we wnętrzu nocnego klubu, na który przed chwilą on sam nawet nie zwrócił większej uwagi. Dopiero w tym momencie zmienił zdanie i wszedł za nią.

Usagi siedziała przy barze i póki co zamawiała sobie pierwszego drinka. Zdziwiła go tym, bo chociaż właściwie prawie jej nie znał, nigdy nie podejrzewałby tej kobiety o podobne zamiłowania. Czyżby zbyt pochopnie ją ocenił i wyidealizował ją w myślach? Nie mógł się powstrzymać, aby tego nie sprawdzić. Podszedł i również usiadł przy barze, tuż obok niej


  • Usagi Chiba, witaj.

  • Diamondo-san – spojrzała na niego jakimś takim zamglonym wzrokiem – Cóż za niespodziewane spotkanie.

  • Tak... Jak twoje biodro? - uśmiechnął się uprzejmie.

  • Dobrze, już prawie nie ma śladu po tamtym bordowym paskudztwie. A co u ciebie?

  • W porządku. Czekasz pewnie na kogoś?

  • Nie – jej zdecydowany i zimny ton zadziwił go, bo właściwie spodziewał się zupełnie innej odpowiedzi.

  • O. Samotna wyprawa do knajpy? Ciekawe...

  • To nie jest ciekawe, Diamondzie. Powiedziałabym, że to nieciekawe, okropne i wkurzające. Ale nie powiem tego. W końcu dziś miał być piękny wieczór.

  • Co się dzieje? – dopiero teraz zobaczył, jak zaciska palce na szklance pełnej kolorowego płynu, a później bez namysłu podnosi ją do ust i wybija koktajl duszkiem – Chcesz się upić w samotności?

  • Nikogo nie obchodzi, czy jestem sama, czy nie – syknęła, ale zaraz odchrząknęła i zarumieniła się lekko – Wybacz, nie powinnam się na tobie wyżywać.

  • Nie szkodzi... Chodź, przejdziemy się – westchnął i rzucił na bar banknot, aby zapłacić za jej drinka, po czym nie czekając na odpowiedź pociągnął kobietę za rękę.


Spacerowali po okolicy dość długo. Początkowo Usagi konsekwentnie odmawiała opowiedzenia, co właściwie się stało, że jest w takim miejscu i takim strasznym humorze, lecz gdy mężczyzna zaniechał już pytań, nagle zaczęła mówić sama. Opowiedziała mu o swoim zawodzie. O tym, że dziś ma urodziny i spodziewała się czegoś miłego ze strony swoich najbliższych oraz przyjaciół, tymczasem została zupełnie sama. A gdy już zaczęła mówić nie poprzestała na tym jednym. Mówiła dalej. O tym, jak bardzo zależna jest od męża, jak on ją traktuje – jak przedmiot, o córce, która również nie widzi świata poza ojcem a ją samą traktuje jako rodzica drugiej kategorii, o ojcu, który jej nienawidzi, o matce, z którą nie może zbudować żadnych relacji, po tym jak kiedyś ją potępiła za zdradę i o wszystkich innych swoich niepowodzeniach. Zaś Diamond tylko milczał, tylko słuchał, aż do momentu, gdy usłyszał ostatnie zdanie


  • Mam beznadzieje życie, Diamondzie, naprawdę nie ma o czym mówić...

  • Owszem, nie jest ciekawe, ale cóż. Moim zdaniem sama jesteś temu winna.

  • Co? - zamurowało ją, spodziewała się raczej jakiegoś zrozumienia, pocieszania. Przystanęła momentalnie, czując, jak jej ciało zaczyna drżeć a łzy wypełniają oczy.

  • Nikt ci nie każe żyć z człowiekiem, którego nie kochasz i, który traktuje cię w ten sposób. Nikt ci nie każe znosić zachowania córki. Relacje z rodzicami możesz odbudować, a przed przyjaciółmi sama uciekasz, ciągle tylko dostosowując się pod męża.

  • Jak śmiesz? - zapłakała chcąc uciec, ale nagle przytrzymał ją mocno chwytając za rękę.

  • Śmiem i powiem jeszcze więcej. Dam ci teraz jedną i niepowtarzalną szansę, aby to wszystko odmienić. Nie mówię, że wszystko ma się zmienić od razu, ale to jedyna szansa, aby zacząć – przyciągnął ją do siebie – Zdaje się, że zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia, choć nie wiem jak to się stało... Pragnę cię odkąd pierwszy raz cię zobaczyłem w deszczu obok mojego auta. Nawet nie wiesz jak bardzo… Ale co z tego wyniknie zdecydujesz sama, w tym momencie.... Zaryzykuj i zacznij żyć lub pogódź się ze swoim życiem, ale wtedy nie masz prawa do narzekań. Decyzja jest twoja.


To mówiąc musnął jej wargi swoimi, po czym odszedł na parę kroków i przypatrywał się jej z poważną miną. Nie musiał długo czekać, by znów poczuć jej drżące ciało przy swoim...


Cdn. 


fot. Sil



niedziela, 24 marca 2024

"Potępiona" Usagi and Diamond/ Sailor Moon fan fiction z 2012 roku :D Część 5 ;)

     

Jeszcze chwilkę, już kończymy ;) 

Dziś słoneczny dzień, choć miało lać, ale za to zimno i wietrznie w moim mieście. Rwę się do postów innego rodzaju, ale nie chcę przerywać ciągu wspominkowej "Potępionej". 

Ściskam i pozdrawiam

Sil


"Potępiona"

(Sailor Moon fan fiction)


Część 5.


Dziwnie się czuła, gdy dojechali wreszcie do miejsca docelowego. Diamond wjechał na podziemny parking, po czym otworzył Usagi drzwi i pomógł jej wysiąść.


  • Tam jest winda – wskazał ręką, aby poszła przodem.


Gdy dźwig nadjechał, nacisnął przycisk, dzięki któremu już po chwili znaleźli się na ostatnim piętrze.



  • Wysoko – skomentowała, nie bardzo mogąc znieść przejmująca ciszę.

  • Tak lubię. Im wyżej – tym lepiej. Zresztą sama zobaczysz, jaki mam widok z tarasu.


Po kilku minutach mogła faktycznie podziwiać panoramę miast. Była przepiękna. Czuła, że mogłaby tak stać i patrzeć godzinami, gdy nadszedł Diamond niosąc jakieś wysokie szklanki z napojami.


  • Dziękuję – uśmiechnęła się przyjaźnie, lecz zaraz zatonęła w jego spojrzeniu. Było niesamowite. Fioletowe i przenikliwe. Nigdy wcześniej nie widziała podobnego koloru tęczówek.

  • Proszę – również się uśmiechnął.


Chwilę postali w milczeniu, upijając każde po kilka łyków ze swoich szklanek. Po paru minutach jednak zerwał się niespokojny, wiosenny wiatr i trzeba było wracać do środka. Usagi usiadła na kanapie mężczyzny, zaś ten zgodnie z obietnicą poszedł przygotować siatki z jej zakupami.


  • Proszę – wrócił po chwili i ułożył zakupy w pobliżu kobiety – A teraz pokaż mi te sińce – zarządził.

  • Och, głupstwo – zaśmiała się nerwowo – Nie przejmuj się tym, same zejdą.

  • Oczywiście, ale potrwa to dość długo. Poza tym, chciałbym zobaczyć, jak poważnie cię poturbowałem – odparł poważnie.

  • Daj spokój, przecież to nie była twoja wina – odsunęła się, gdy usiadł wreszcie przy niej na kanapie.


Mężczyzna nie dał się zbyć i przytrzymał ją w miejscu, gdy znów chciała uciec. Jeszcze chwilę tłumaczył, a gdy Usagi w dalszym ciągu wzbraniała się zmieszana, wreszcie unieruchomił ją ramieniem i ostrożnie podciągnął spódnicę do góry. Przełknął ślinę na widok naprawdę pięknych i zgrabnych nóg. Powoli przesunął wolną ręką w pobliżu obolałych miejsc


  • Paskudny krwiak – głos miał zachrypnięty, gdy to mówił – Dobrze, że to obejrzałem, bo masz naprawdę nieładnego krwiaka na biodrze. Będziesz musiała robić okłady i smarować maścią, którą zaraz ci dam...



Usagi nie mogła oddychać, gdyż mężczyzna wciąż przytulał ją całą do siebie. Opuszkami palców gładził jej skórę wokół obolałego miejsca, ale przestał się już w nie wpatrywać. Teraz swoje filetowe spojrzenie skupił na jej zlęknionej, ale również zafascynowanej twarzy.


  • Di... - pisnęła, nie umiejąc z wrażenia wypowiedzieć całego imienia białowłosego, gdy ten musnął nagle ustami jej wargi – proszę...

  • Jesteś taka piękna – szepnął przejęty – Nieziemsko...

  • Proszę, puść mnie...


Dopiero w tym momencie oprzytomniał nagle i przypomniał sobie, że przecież ta kobieta ma rodzinę. Przed oczami stanęło mu zdjęcie jej córki, które widział wieczór wcześniej i opamiętał się resztkami sił.


  • Przepraszam... - chrząknął i odsunął się na bezpieczna odległość – Nie wiem, co mnie napadło...


Usagi momentalnie poprawiła spódnicę, lecz nie umiała wciąż przestać patrzeć w twarz mężczyźnie.


  • Wybacz, zafascynowałaś mnie. Zupełnie straciłem poczucie rzeczywistości – przeczesał włosy palcami, próbując uspokoić walące w piersi serce.

  • Rozumiem... - serce Usagi również wciąż jeszcze niespokojnie kołatało – Nie przejmuj się.

  • Chyba będzie lepiej, jeśli odwiozę cię do domu – mruknął, wstając wreszcie z kanapy.

  • Nie – pokręciła zdecydowanie głową, w jej głosie usłyszał jakiś żal - Chyba będzie lepiej, jak po prostu sobie pójdę. Dziękuję ci za wszystko, naprawdę miło było cię poznać...



Nie odpowiedział, ale odprowadził ją w milczeniu do drzwi.


  • Wspaniale jest wiedzieć – dokończyła tuż przed wyjściem - że istnieją jeszcze na świecie tacy mężczyźni.


I już jej nie było.

Cdn.

fot. Sil



Najpopularniejsze posty :)