Na
początku napiszę o czymś, co pewnie ucieszy większość moich
polskich Czytelników – tak, książka posiada polskie wydanie. W
lipcu 2023 roku pojawiła się na rynku po angielsku a już trzy
miesiące później znalazła się na nim również w wersji
polskiej. Od razu zaznaczę, iż ja polskiego wydania nie czytałam i
nie zamierzam. W dodatku nie wiem, czy i kiedy uda mi się wymęczyć
tę pozycję do końca. Booooo nie, Moi Mili, nie przeczytałam
jeszcze całości. Próbuję od tygodnia i po kilku rozdziałach po
prostu mam dość. W tym momencie przeczytałam 62% (wiem, dzięki
aplikacji ;)) i zachodzę w głowę, dlaczego idzie mi to aż tak
źle.
„Practice
makes perfect” pióra Sarah Adams została wydana w Polsce pod tym
samym tytułem tylko z dopiskiem „Lekcje randkowania” i wiecie
co? Gdybym najpierw zobaczyła ten polski tytuł, nawet bym nie
wzięła tej pozycji do ręki. Póki co mogę tylko napisać, że
prawdopodobnie miałabym rację ;).
Powieść
nie ma najgorszych opinii, ale te, które są bardziej konkretne są
też bardziej miażdżące. Dawno nie miałam tak, że zgadzam się
raczej z tymi negatywnymi niż pozytywnymi recenzjami. Zwykle byłam
gdzieś pośrodku, ale nie tym razem.
„Practice
makes perfect” to drugi tom cyklu „When in Rome” i już po
opisie serii mogłabym śmiało zrezygnować z czytania. Rome to małe
miasteczko z piekła rodem, w którym każdy interesuje się każdym,
na porządku dziennym jest hejt i plotki czy ogólne wtrącanie się
w cudze sprawy. Autorka traktuje takie tło jako główny element
humorystyczny powieści i już za to znajduje się na mojej czarnej
liście. Po prostu ja nie widzę w podobnych sytuacjach niczego
zabawnego. Widzę tu raczej potencjał do traumy dla młodych ludzi.
Może przemawia przeze mnie mieszczuch z dużego, bardziej
anonimowego miasta, ale szczerze? Nie widzę niczego zabawnego w
fakcie, że o moich prywatnych, w tym sercowych sprawach, będzie
dyskutować pół miasteczka (jeśli nie lepiej...).
Bohaterowie
to też nie do końca moje klimaty. Przesłodzona MC – Annie, która
pozwala całemu miastu, a zwłaszcza swoim siostrom, rządzić jej własnym życiem, bo „boi się je zranić”. Geez! Naprawdę? To
jest taki „syndrom ofiary”, który również nie wydaje mi się
zabawny. Fajnie, że „jedynym”, który widzi, że jest w niej coś
więcej i coś głębszego jest Li – Will, ale ten znowu ma traumę
z dzieciństwa, która nie pozwala mu się przecież zaangażować w
nic poważnego z Annie. Z jednej strony więc niby widzi, że nie
jest ona tylko słodką laleczką z porcelany, a z drugiej sam ją w
ten sposób traktuje.
Ale
to nie wszystko. Książka jest po prostu przegadana. Ciągnie się,
jak krówka ciągutka, a ja wolę kruche. Czytam rozdział, następnie
drugi i zaczynam robić się senna… Serio! Zasypiam nad powieścią,
która miała być komedią romantyczną! Fajnie, bo od kilku dni
dłużej śpię (choć nie widzę, żebym była przez to bardziej
wyspana), ale z drugiej strony nie sądzę, aby intencją autorki
było napisanie kołysanki.
Mam oczywiście też kilka plusów i to wcale nie dlatego, że nie umiem napisać
całkowicie złej opinii :). Plusem jest rozdział napisany w formie
esemesów. Podobał mi się i żałuję, że pól książki nie
zostało napisane w ten sposób. Był to fajny zabieg dodający
smaczku. Plusem jest też oczywiście wygląd głównej bohaterki, bo
ostatnimi czasy myślałam, że nie ma już innych MC niż
brązowowłose/czarnowłose piękności. Tym razem mamy blondynkę,
więc jestem zadowolona ;). Plusem jest też Amelia, przyszła
szwagierka Annie, którą polubiłam od pierwszego zdania. Fajnie
wykreowana postać. Kolejny plus to brat Annie – Noah. Bałam się,
że będzie jakaś drama w rodzaju „jestem groźnym starszym
bratem, trzymaj się od mojej malutkiej siostry z daleka zły Willu!”
Ale na szczęście nic takiego nie miało miejsca. Noah słusznie
zauważył, że jego siostra jest dorosła i sama decyduje, z kim się
umawia a z kim nie. Tego mi brakowało w wielu powieściach, które
do tej pory czytałam.
I
jeszcze jedno, Drodzy Czytelnicy. Gdybym czytała tę powieść
jeszcze rok temu, możliwe, że nie byłabym nią tak zawiedziona.
Teraz jednak widzę różnicę w prowadzeniu fabuły i niestety
„Practice makes perfect” od Sary Adams to dla mnie kolejny
przykład książki, w której autor nie wie, kiedy skończyć wątek.
Zamiast tego pisze, pisze, pisze…. A powieki robią się coraz
cięższe i człowiek usypia ;).
Nie
mogę ocenić książki, a dokładniej nie mogę napisać, czy ją
polecam, czy nie. Muszę najpierw „wymęczyć” ją do końca.
Wiem, że zaczęła się przemiana głównych bohaterów, więc
jestem ciekawa, jak się ów przemiana skończy. Dlatego, gdy
skończę, napiszę jeszcze raz i dam znać, co ostatecznie sądzę
na temat tej pozycji. Licząc do 26 rozdziału (z 40) jestem na nie
;). Ale kto wie? Może mnie jeszcze pozytywnie zaskoczy?
Ściskam
i pozdrawiam
Silentia
 |
| fot. Sil |