poniedziałek, 6 lipca 2026

Twierdza Kłodzko

 

    Po 67 minutach w pociągu IC i opuszczeniu dworca Kłodzko Miasto około godziny 10:30, w kilkanaście minut udało mi się dotrzeć do schodów prowadzących prosto na największą obecnie atrakcję turystyczną Kłodzka, czyli Twierdzę. Zakup biletów poszedł szybko i sprawnie. Za zwiedzanie całości - Głównej Trasy oraz Labiryntów zapłaciłam 60 zł (bilet ulgowy kosztował 50 zł). Zwiedzanie było z przewodnikiem(a właściwie z dwoma... ) i trwało około 3,5 godziny. Można zdecydować się na zwiedzanie tylko jednej części, wówczas płacimy 38 zł (30 zł bilet ulgowy). Główną trasę można zwiedzać samodzielnie, jednak do podziemi schodzi się jedynie z przewodnikiem.

    Twierdza składa się z kilku obszarów historycznych. Dowiadujemy się kto i dlaczego ją wybudował, jak funkcjonowała w czasach wojen a jak w czasach pokoju, jakie miała znaczenie historyczne, jakie wyposażenie oraz tego, że nigdy nie została zdobyta :). 

    Po zwiedzaniu można kupić oczywiście pamiątki, jest też coś do przekąszenia. 

    Polecam zwiedzać całość z przewodnikiem, gdyż historia tego miejsca jest naprawdę interesująca. Mnie do gustu bardziej przypadła Główna Trasa. Labirynty były interesujące, ale pomijając fakt, że jest tam mniej niż 10 stopni Celsjusza, to jeszcze są długie przestoje, w których trzeba stać w miejscu i słuchać i nie jest to zbyt przyjemne. Ponieważ zwykle idzie się z innymi przewodnikami górą a z innymi dołem, wiele informacji się powtarza.

    Wycieczkę do Twierdzy polecam. Konstrukcję na pewno warto zobaczyć, warto posłuchać też rysu historycznego. Cena nie jest wygórowana. Bezpłatnie można odwiedzić taras widokowy. Pamiątki również można kupić jeszcze przed główną bramą oraz opłaceniem biletu. Jest też całoroczne, bezpłatne minimuzeum.

    Zapraszam do obejrzenia kilku losowych fotografii.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia






































fot. Silentia



 

niedziela, 5 lipca 2026

Kłodzko... Dziś kilka ujęć z miasta, jutro Twierdza

 

          Kochani!

    Trzeciego lipca wybrałam się na jednodniową wycieczkę do Kłodzka. Choć jestem Dolnoślązaczką z dziada pradziada, akurat w przepięknym Kłodzku nigdy wcześniej nie byłam. Znałam różne turystyczne miejscowości Kotliny Kłodzkiej, ale akurat Kłodzka nie miałam okazji zwiedzać. Od lat zbierałam się, aby odwiedzić to śliczne, jak słyszałam, miasteczko i wreszcie się udało. 

      Postanowiłam przygotować dwa posty z fotorelacjami. Dziś kilka  prostych ujęć z miasteczka, jutro wrzucę odrobinę zdjęć z Twierdzy.

    Kłodzko najdłużej, bo aż do XVI wieku było w rękach Czechów, następnie trafiło w ręce Prusaków, a dopiero po II Wojnie Światowej stało się polską ziemią. Wg relacji przewodników z Twierdzy, o której więcej napiszę jutro, bywały epizody polskie na ziemi kłodzkiej, ale generalnie nie miało to większego znaczenia dla historii naszego kraju.

    W Kłodzku, oprócz Twierdzy oczywiście, można zobaczyć wiele uroczych kamieniczek, przepiękny most gotycki, elegancki Ratusz i wiele innych. Z Wrocławia do Kłodzka można dojechać wygodnie koleją. Z Wrocławia Głównego do Kłodzka Miasto dojedziemy w 67 minut pociągiem IC lub około 80 minut Kolejami Dolnośląskimi.

        Zapraszam do obejrzeniu kilku pierwszych fotografii.

Ściskam i pozdrawiam

Silentia


















fot. Silentia



 



czwartek, 2 lipca 2026

Nie o tym dziś miało być, ale... Pomnik Żołnierzy Niezłomnych

 

    Choć Pomnik Żołnierzy Niezłomnych we Wrocławiu (autorstwo: Konrad i Tomasz Urbanowiczowie) powstał już dwa lata temu, choć mijałam go kilkakrotnie, nigdy nie było czasu, aby na spokojnie podejść i obejrzeć rzeźby. Podobał mi się z daleka i byłam ciekawa, co symbolizuje. A symbolizuje wiele, cichych bohaterów epoki, której nie dane było żyć w pokoju. Oby te czasy nigdy nie wróciły...

    Z pomnikiem, tak pomysłem jak i projektem, wiązało się wiele dyskusji. Obawiano się kontrowersyjnego wykorzystania rzeźb do celów politycznych. Na tę chwilę jednak stanowi spokojną ozdobę miasta i ciche przypomnienie o tych, którzy poświęcali życie za swój kraj. 

    Jeśli będziecie przejazdem we Wrocławiu, przejdźcie przez przydworcową galerię handlową i zerknijcie na zbieg ulic Borowskiej, Glinianej i Dyrekcyjnej. Zajmie Wam to chwilę, a jest na co popatrzeć.

    Poniżej krótka fotorelacja.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia









fot. Silentia



środa, 1 lipca 2026

Lipiec, lipiec.. Czy to już ty?

 

    No to mamy drugie półrocze roku 2026... Tak, też jeszcze nie wierzę ;). Dopiero pisałam o styczniu, o zeszłym roku i o tym, co mi zgotował, a tu nagle BOOM! I pierwsza połówka 2026 przeszła do historii. 

    W lipcu powinnam móc wygospodarować więcej czasu dla read2sleep.pl. Czego można się więc spodziewać na niniejszym blogu? Refleksji. Tak, Moi Mili, nachodzą mnie ostatnimi czasy różne przemyślenia, którymi czasem mam ochotę się z kimś podzielić i mój hobbystyczny blog wydaje się idealnie do tego nadawać. A co poza tym? No, BA! Fotorelacje! Pierwsza jednodniowa wycieczka pociągiem już w piątek i na pewno zamieszczę na read2sleep.pl kilka fotograficznych wspomnień. Oprócz tego na blogu pojawią się wiersze mojego autorstwa, komentarze do artykułów i może coś jeszcze, zobaczymy. 

    A tymczasem cieszę się pierwszym, odrobinę chłodniejszym dniem, bo lipiec przywitał Wrocław deszczem i wiatrem. Wam również życzę ukojenia.


Ściskam i pozdrawiam

Silentia



fot. Sil


wtorek, 30 czerwca 2026

A czerwiec mówi "Pa Pa!"

 

    Czerwiec już się z nami żegna, a ja utkwiłam mentalnie w pierwszym półroczu. Czas nie czeka, czas pędzi nadal. Nieważne, że nie wykonałam planu na pierwsze 6 miesięcy, jutro obudzę się w lipcu, w drugim półroczu i zacznę odliczać dni do końca roku 2026. 

    Mój komputer nadal działa, jakby chciał, ale nie mógł. Oprócz tego, że zwolnił dziesięć razy, to uruchamiam go nawet pół godziny. Mój ekran bardzo często wygląda tak:


fot. Sil


(Dodawanie tego zdjęcia zajęło mi kilka minut...) Wiele dokumentów nie chce mi się załadować, maszyna ciągle się zawiesza, jak za dawnych lat. W trybie pisania na blogu, nawet nie widzę często wszystkich akcesoriów. To nie zachęca do dalszej pracy... 

    Ale jednak jestem i to nie tylko dlatego, że mam w swojej naturze jakąś taką przekorę. Samo blogowanie od "zawsze" jest dla mnie ważne. Nawet, jeśli to już nie jest to samo, co piętnaście lat temu. Blogi ustąpiły miejsca w wirtualnym świecie mediom społecznościowym. Jeśli istnieją to mają marginalne znaczenie. Są popularne strony kulinarne w formie bloga, jednak poza tym widzę powolne, ale nieuchronne zmiany, które pewnie i mnie kiedyś czekają. Na razie jeszcze bronię się przed całkowitym zastąpieniem mojego ukochanego read2sleep.pl chociażby FB, Instagramem czy YT, ale i tam powoli zaczynam zaznaczać swoją obecność. Nie lubię tego, gdyż wymaga to zwiększenia nakładów czasu na moje internetowe hobby. Czasu, którego nie posiadam. Co innego pisać post na bloga, co innego na bloga, FB, Insta i jeszcze, i jeszcze inne...

    I walczę z dawnym wydawcą o usunięcie ze sprzedaży mojego e-booka "Tylko jeden dzień". Nie da się już kupić książki papierowej, jednak e-book wciąż proponowany jest do sprzedaży. Nie podoba mi się to. Gdy podjęłam decyzję, że kończę ze współpracą i proszę o zwrot praw licencyjnych, nie chodziło mi tylko o książkę drukowaną. Chcę, żeby "Tylko jeden dzień" (Silentia) po prostu na tę chwilę zniknął.

    O tym, co planuję na lipiec napiszę w lipcu :). A teraz życzę, aby lato odpuściło troszkę z piekiełkiem, które mamy zamiast przyjemnej, letniej aury. Na orzeźwienie zdjęcie przydrożnych wisienek, pod którymi chowam się przed słońcem czekając na autobus.


Ściskam i pozdrawiam

Jeszcze czerwcowa

Silentia


fot. Sil


poniedziałek, 29 czerwca 2026

Krótkie filmiki od Sil


    Komputer dalej mi nie domaga i dalej trudno mi na nim pracować, ale przypomniała mi się kwestia, którą od dawna chciałam zapowiedzieć. Mam swój kanał na YouTube. Póki co nie nazwałabym się "jutjuberką" ;), gdyż na swój kanał wrzucam od czasu do czasu po prostu krótkie filmiki dokumentujące szerokorozumianą przyrodę, jednak jeśli macie ochotę - zapraszam na https://www.youtube.com/@sil.silentia 

    Zbliża się lipiec a w nim będę miała kilka refleksji, którymi chciałabym się z Wami podzielić. Cieszycie się, że nastało prawdziwe lato? Ja... odmawiam zeznań :D.

Ściskam i pozdrawiam

Sil






sobota, 27 czerwca 2026

złodziejka róż


jestem złodziejką róż
kradnę je oczami
by ofiarować Tobie
kaleczę się cierniami

jestem złodziejką bzu
pewnie się tym smucisz
lecz Ciebie przecież nie ma
Ty przecież już nie wrócisz

Silentia


fot. Sil

środa, 17 czerwca 2026

Włączałam dziś komputer 23 minuty

 

Dziś włączałam komputer 23 minuty... Po kilku restartach i lekkim "sprzątaniu" dysku, miałam nadzieję, że udało mi się już rozruszać stary system, ale jednak nie. Kochani, jeszcze chwilę może mnie tu nie być. Mam jeszcze dwa ważne zadania a la naukowe (projekt plus egzamin semestralny moich studiów podyplomowych) i do tego czasu nie zajmę się naprawą, ale gdy tylko zakończę semestr, niezwłocznie się za nią zabiorę. Dziękuję tym, którzy mimo wszystko tu zaglądają. 


Ściskam i pozdrawiam

Sil



niedziela, 7 czerwca 2026

Informacja techniczna

Kochani! 

Jakbyście zastanawiali się, co się dzieje, że takie pustki na read2sleep.pl, to spieszę donieść, że szwankuje mi komputer. W aplikacji na telefonie niewiele mogę zrobić, niestety. Będę starała się rozwiązać problem jak najszybciej, bo potrzebuję komputera nie tylko do bloga, ale przede wszystkim do pracy i studiów ;), ale nie wiem, ile mi zajmie całkowita naprawa. 

Trzymajcie kciuki!
 Sil

czwartek, 4 czerwca 2026

Widzę... (wiersz)


widzę cię, a jednak nie mogę odnaleźć
za daleko od aniołów
za daleko od piekieł
widzę cię, a jednak nagle nie poznaję
wiedziałeś wszystko szybciej
wiedziałeś wszystko lepiej

lecz płaczę w ukryciu,
bo tak mnie nauczono
zła łza jest słabością
a my nie chcemy być słabi

widząc niemal wszystko
wciąż nie rozpoznaję
gdzie pomiędzy ludźmi
jest miejsce dla mnie samej

Silentia


poniedziałek, 1 czerwca 2026

Czerwiec '26

 

    Jeszcze nie tak dawno, gdy myślałam o roku '26, miałam na myśli ten 1926... aż tu nagle BOOM i rok '26 mamy w dwudziestym pierwszym wieku. Jest połowa roku, połowa lat dwudziestych. I znów, gdy myślę "lata dwudzieste", widzę w głowie te charakterystyczne, minimalistyczne, ale eleganckie stroje sprzed stu lat, myślę sobie "dwudziestolecie międzywojenne". A jednak to moja rzeczywistość. 

    Chciałabym napisać, co przyniesie czerwiec na read2sleep.pl, ale nie mogę, ponieważ nie wiem a zgadywać nie chcę. Mam plany, jednak coraz częściej moje plany szeroko rozmijają się z rzeczywistością. I tu mała prośba do Was, Drodzy Czytelnicy. Zabrzmi kolokwialnie, zwłaszcza bez tła, ale jednak napiszę ją. DBAJCIE O SIEBIE. Fraszka "Na zdrowie" Kochanowskiego ma więcej sensu niż wydaje się dzieciakom, które ją przerabiają w szkole. Bez zdrowia nie ma nic. Ani planów, ani marzeń... Więc - jeszcze raz - DBAJCIE O SIEBIE!

    A w mojej okolicy zakwitły maki. Czerwone jak miłość i gorące serce. Czerwone, jak alert, którego nie powinniśmy przegapić. 

    Dziś pierwszy dzień meteorologicznego lata. Życzę Wam, aby było ciepłe i radosne.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


niedziela, 31 maja 2026

Spotkajmy się

 

7:27 i trzy razy wezwanie
ptak czarny jak myśli
naprawdę go nie ma
mówisz do mnie uważaj!
wkrótce się spotkamy

więc błagam chroń dzieci
spotkajmy się, proszę
lecz jeszcze nie teraz

Silentia



fot. Sil


wtorek, 26 maja 2026

Refleksja o Dniu Mamy

 

Nie jestem tą samą osobą, którą byłam dwie osoby temu... ;)


Szczęśliwego Dnia Mamy!

Sil


fot. Sil


wtorek, 19 maja 2026

w spojrzeniu

 

szaleństwo duszy widać w oczach
w pustym spojrzeniu, które przeczy słowom
w szorstkości melodii głosu,
gdy krzyczysz nawet milcząc

niepokój
nierozpoznanie
niepewność

bezsilność załamuje dłonie
prędzej niż ludzki umysł
więcej ma wspólnego z agresją
niż z logiką uczynków

Sil

piątek, 15 maja 2026

O pewnym osiołku, którego brak zdecydowania był zgubny w skutkach...

 

    1880 rok, to wtedy światło dzienne ujrzał niezwykły wierszyk "Osiołkowi w żłoby dano" (Aleksander Fredro). Jego treść można przeczytać w dowolnym miejscu w Internecie. Po wpisaniu w wyszukiwarkę tytułu, podpowie się Wam mnóstwo źródeł (na zdjęciu poniżej treść "Osiołka" z Wikipedii). Utwór znajdziecie również w niejednym zbiorze wierszyków dla dzieci i pewnie we wspomnieniach ;). A dlaczego pojawił się dziś na read2sleep.pl? Już wyjaśniam. Nie, nie będę analizować wiersza, pisać o jego rytmie, sylabach czy interpretować treści. Zresztą wiele tu do interpretowania nie ma... Fredro napisał wprost, bez podtekstów, czym może się skończyć niezdecydowanie. Może w prawdziwym życiu rzadko dochodzi do "kwestii ostatecznej", ale jednak sens utworu jest jasny i nie wymaga nadmiernego główkowania nad nim. A na niniejszym blogu, poza oczywistym promowaniem jednego z bardziej zasłużonych dla literatury polskiej autorów ;), pojawił się gdyż... stałam ostatnimi czasy przed dylematem, który nie dawał mi spokoju. Myślałam, analizowałam, bałam się podjąć decyzję i nagle, absolutnie nie mam pojęcia dlaczego, przypomniał mi się wiersz "Osiołkowi w żłoby dano".  Pojawił się w moich myślach i zrozumiałam, że moje wahanie jest bardziej szkodliwe niż podjęcie jakiejkolwiek decyzji. Przenalizowałam jeszcze raz wszystkie fakty i wreszcie wybrałam! Jeszcze nie wiem, czy mój wybór był optymalny, ale wiem jedno. Dzięki prostemu wierszykowi dla dzieci, który dawno temu utkwił w mojej pamięci,  udało mi się ruszyć z miejsca. I za to jestem wdzięczna szanownemu autorowi.


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil
autor: Aleksander Fredro




    

poniedziałek, 11 maja 2026

Kupowanie a otrzymywanie książek w prezencie, czyli co wolę i dlaczego...

 

    Jak obecnie wybieram książki, które kupuję? Zacznę przewrotnie - nie wybieram. Niestety. Jak wiecie, bo pisałam o tym wielokrotnie, nie kupuję już papierowych książek - brak miejsca, brak czasu, brak możliwości ich przeczytania. Kupuję ebooki w aplikacji, ale ostatnio też coraz mniej. Brak czasu jest zdecydowanie największą przeszkodą dla mojego czytania. Czy więc nie czytam już w ogóle? Bo jeśli nie, do czego mi nadal blog read2sleep.pl? Ano czytam, Kochani, czytam! Tylko zupełnie inne rzeczy. Czytam tony materiałów psychologiczno-pedagogicznych, zwłaszcza tych o wsparciu uczniów. Jest tego taka masa, że często muszę rezygnować z czytania "dla relaksu", bo już po prostu oczy nie te... ;) I czytam też... przypadkowe książki, które otrzymuję w prezencie (czy może bardziej ich fragmenty), ale te rzadko nadają się na niniejszy blog. A teraz o tym, dlaczego.

    Kilka lat temu w pewnej części mojej rodziny nastało olśnienie. Ktoś w końcu odkrył, że ja nie tylko "mówię, że lubię czytać", ale "naprawdę lubię!" Przyjęto ten fakt ze zdziwieniem, jednak na tyle poważnie, że teraz na każdą możliwą okazję otrzymuję książki. I to koniec dobrych wieści... Niestety książki, które otrzymuję to w większości absolutnie nie takie, które lubię. Dostaję najczęściej dwa rodzaje lektur - "pożyteczne", oczywiście wg obdarowującego... oraz "modne". I nie wiem, czego nie znoszę bardziej :D. Co mam na myśli pisząc "pożyteczne"? Oczywiście wszelkiej maści poradniki, książki a la kucharskie itp. Co mam na myśli pisząc książki "modne"? Cóż, pojawił się teraz jakiś wysyp publikacji o wojnie, obozach koncentracyjnych, o okrutnej śmierci, wyzysku kobiet, niedoli kobiet, cierpieniu kobiet... Czy te książki uważam za złe? Nie, nie w tym rzecz. Problem jest inny. Ja znam tę tematykę. Wgłębiałam się swojego czasu w literaturę wojenną, "obozową" i nie tylko. Podobnie w literaturę o niedoli kobiet. W to ostatnie nie musiałam nawet się wgłębiać, ta wiedza goniła mnie i dościgała od najmłodszych lat. Czuję ból gnębionych, wiejskich dzieci, spracowanych chłopek i NIE CHCĘ O TYM CZYTAĆ DLA RELAKSU! To w ogóle nie jest dla mnie relaks. Relaks z książką to wg mnie coś dającego nadzieję, pokrzepiającego serce, coś z poczuciem humoru (byle nie prostackim). Może być książka przygodowa, a nawet literatura dla dzieci, jeśli jest wartościowa. Może być poezja, jeśli jest poezją, a nie napisanymi kilkoma bezsensownymi zdaniami na krzyż, którym to inni mają dorabiać sens. Nie lubię się bać, więc horrory też odpadają i też mnie nie relaksują. I zdecydowanie nie lubię dla relaksu czytać o cierpieniu innych. Gdzie więc widzę miejsce dla takiej literatury? Oprócz horrorów, dla których póki co nigdzie nie znalazłam miejsca... Dla literatury faktu widzę miejsce w strefie edukacyjnej - nie relaksacyjnej. Edukacja w szkole ponadpodstawowej, w podstawowej również, ale w delikatniejszym zakresie - to tu powinniśmy uczyć się o wojnie, obozach, wyzysku chłopów, kobiet, dzieci. Tu powinniśmy poznawać fakty historyczne, aby nie popełniać znów tych samych błędów i, aby docenić nasze obecne życie. Jeśli interesuje nas to i w późniejszym wieku, również nie widzę przeszkód, żeby kupować sobie tego typu książki. Jednak ja takiej literatury DLA RELAKSU czytać nie chcę. 

    Więc co chciałabym otrzymać, gdybym mogła sobie wybrać prezent książkowy? Romanse odpadają. Uwielbiam dobry romans, ale wolę wybrać go sama, bo "dobry romans" to rzecz gustu. Byłabym wdzięczna za każdą biografię o wielkich tego świata - o Marii Skłodowskiej-Curie (akurat mam, podaję dla przykładu), o klasykach sceny muzycznej (oprócz dzisiejszych piosenkarzy, którzy są bardziej celebrytami niż muzykami...) i inne podobne. Czego nie chcę dostawać w prezencie? Współczesnej poezji - nie rozumiem jej. Jeśli już poezja to antologie klasyków - np. Tetmajera, Staffa itp. Nie chcę otrzymywać książek kucharskich, poradników o szczęściu i odnoszeniu sukcesu. Nie lubię też poradników o wychowaniu dzieci. 

    A co bym obecnie kupiła, gdyby miało to sens? Na pewno kolejne odsłony "Wiedźmina" Sapkowskiego. Gdzieś tam mam w tyle głowy, że jest "Rozdroże kruków", którego jeszcze nie miałam w dłoniach. Tu - wyjątkowo - kupiłabym wersję papierową. Jeśli chodzi o ebooki to nadal króluje u mnie romans. Mam wielką ochotę na coś łatwego, zabawnego i przyjemnego. Coś może od Kendall Ryan lub Vi Keeland, o ile trafiłabym na coś w jej "starym" stylu. Z literatury polskiej może coś prostego od Grocholi? 

    Odpowiadając na pytanie z tytułu niniejszego posta, zdecydowanie wolę książki kupować sama niż otrzymywać w prezencie. A jakie jest Wasze zdanie na ten temat? Jaka jest najgorsza a jaka najlepsza książka, którą otrzymaliście w życiu?


Ściskam i pozdrawiam

Sil


fot. Sil


poniedziałek, 4 maja 2026

Nie umiem już czytać wierszy, czyli kilka słów o majowej "Odrze"

 

    Biorę w dłonie majowe wydanie "Odry", jednego z ostatnich "ambitnych" miesięczników. Nie ma tu horoskopów, a ja kiedyś pytałam ciotkę, gdy sprowadziła się do mieszkania po siostrze zmarłej na raka, po co komu miesięcznik bez horoskopów? Ale tu nie ma i już. Jakoś to akceptuję. Jednak jest polityka, chociaż nie spodziewałabym się w magazynie literackim polityki. Historii? Tak. Historia tak, ale polityka gryzie mi się z sumieniem, choć może to Utopia. Przekartkowuję numer i już uwielbiam tekst "Pociągiem przez noc" Mirosława Drabczyka. Jest tak poetycki, że oczy same prześlizgują się po słowach. Dusza odpoczywa. A później moja ulubiona część - wiersze. Są jakieś konkursowe... miejsce pierwsze, drugie i trzecie. Te wiersze... i inne jeszcze, w tym numerze, dużo mają słów w nierównych strofach. Dużo słów, mniej poezji.
    Nie umiem już czytać wierszy. Moja dusza ich nie mieści. Nie widzę i nie czuję w nich poezji. Czegoś więcej, jak w tych, które pisali klasycy. Nie ma nawet tej nieco zawiłej mądrości jak u Szymborskiej. Jest trochę nieregularnie i trochę dziwnie, słowa ni z gruszki... I sens wepchnięty na siłę, gdzieś pomiędzy wersami. 
    Coś mi się zdaje, że tak się dziś stało na świecie, że wiersze to już nie poezja, która współgra z duszą, lecz coś zupełnie innego. Jakby tak nazbyt specjalnie ktoś chciał udziwniać prozę, aby bawiła się w wiersz.

Ściskam i pozdrawiam
Silentia

fot. Sil


niedziela, 3 maja 2026

Mogę!

 

zamknięte oczy
niczego nie mogę
niczego nie widzę
jest tylko czerń myśli

i zwrot tak nagły
jak upał niezapowiedziany
gdy jeszcze maj przecież
nie czerwiec, nie lipiec

wysłane słońce z zaświatów nieodgadnionych
za szczerą łzę wdzięczność, gdy ból męczy nadal

otwieram oczy
mogę wszystko
wszystko widzę
przede mną brama szeroko otwarta 


Silentia


fot. Sil


piątek, 1 maja 2026

Dzień dobry! Mamy Maj...

 

    W zeszłym roku w pełnym rozkwicie w połowie kwietnia, a w tym? Ledwo widać... Mówię o kwiatach bzu w moim ogrodzie, na które od zawsze czekałam z utęsknieniem. Jest w lilaku coś takiego, że dopiero, gdy widzę jak kwitnie, czuję, że naprawdę mamy wiosnę. Lecz majowa wiosna w tym roku przychodzi niechętnie. Może dlatego, że po raz pierwszy nie czekałam na maj z niecierpliwością?

    O tym, co było w kwietniu... nie chcę dziś pisać. Próbuję poukładać myśli i emocje... i nie mogę. Siedzę dziś wpatrzona w monitor, ale czuję tylko pustkę. Lecz nie taką, jak bezchmurne niebo, głębokie i pozbawione obłoków, lecz bardziej jak pustka kosmosu, pełna niepokoju.

    Za mną słońce, ale gdy jego blask zamyka się nade mną, widzę cienie. Przed cieniem nie można uciec. Można go tylko zaakceptować, docenić w skwarze. Słońce, najjaśniejsza gwiazd na niebie. Jedna z najpiękniejszych kart Tarota. Moja wróżba, moje przeslanie.

    W świecie zbyt mało jest miłości, zbyt mało bezinteresownego dobra. Pomyślcie o tym przez chwilę, nim po całym zakręconym dniu słynnej polskiej majówki, uśniecie spokojnie w swoich łóżkach.

    Na read2sleep.pl w maju... pewnie bez zmian.

Ściskam i pozdrawiam

Silentia


fot. Sil



środa, 29 kwietnia 2026

Pamięci Łukasza Litewki, czyli kilka słów także ode mnie...

 

Kochani!


    Na tym blogu nie usłyszycie ode mnie słowa o polityce, lecz dziś, gdy w Sosnowcu bliscy Łukasza Litewki szykują się do jego ostatniego pożegnania, chciałabym i ja napisać kilka zdań.

    O Łukaszu Litewce dowiedziałam się przypadkiem, przy okazji jednej z jego akcji charytatywnych. Byłam sceptyczna, gdyż mam ograniczone zaufanie do działań polityków, jednak po kilku tygodniach obserwacji profilu posła Litewki w mediach społecznościowych wiedziałam jedno - w Sejmie znalazła się moja pokrewna dusza. Byłam wdzięczna za całe dobro, które czynił i od czasu do czasu angażowałam się w jego akcje. Wieść o śmierci Łukasza napełniła mnie głębokim bólem i nie jestem w stanie pogodzić się z faktem, że już go nie ma... 

    Kilka dni temu na profilu Łukasza Litewki znalazła się informacja o dacie jego pogrzebu (dziś, 13:20). Znalazła się tam również prośba, aby zamiast przynosić kwiaty na cmentarz, uhonorować Łukasza wspierając dowolną organizację charytatywną. Piękny gest i sądzę, że faktycznie - idealny, aby upamiętnić tego niezwykłego człowieka. Ja wybrałam Ekostraż, wrocławską organizację pożytku publicznego, którą cenię, obserwuję i wspieram od lat. Jest to wspaniałe Stowarzyszenie ratujące zwierzęta - domowe (głównie koty i psy) oraz dzikie (jeże, lisy, niektóre ptaki). Warto zaglądać na do Ekostraży na oficjalne strony i profile w mediach społecznościowych, warto wspierać. 

    Łukasz Litewka na zawsze pozostanie w mojej pamięci, bo był to człowiek, który po prostu chciał czynić dobro. Wierzę, że jego misja będzie kontynuowana. 


Ściskam i pozdrawiam

Sil



       

fot. Sil


wtorek, 28 kwietnia 2026

Przyszło


przyszło do mnie i wiem,
że nie będzie zapomniane

mówiłeś mi tyle razy, 
że 
wszystko nie istnieje
a ja ślepa i głucha
bez żadnej refleksji
powtarzałam ciągle,
że mam pod kontrolą

lecz nie mam, bo nie można
choć czasem by się chciało
i tyle o tym mówimy,
że szkoda i żal jest

a później pozostaje
ta minuta ciszy
zupełnie niepotrzebna,
bo jak zwykle spóźniona

tęsknię, ale pewnie
kiedyś będzie łatwiej

to mityczne kiedyś,
o którym nic nie wiadomo
przyszło do mnie wczoraj
nie będzie zapomniane
może pogrzebane,
lecz ze mną - nie z tobą

Sil

fot. Sil




sobota, 25 kwietnia 2026

Po stracie


Nie ma większego bólu po stracie kogoś

 niż ten, któremu towarzyszą 

wyrzuty sumienia.


Silentia




fot. Silentia


wtorek, 21 kwietnia 2026

Zakończyć etap, czyli wycofuję "Tylko jeden dzień" z rynku książki

 

Kochani!

    Jak pisałam w podsumowaniu roku 2025, był to dla mnie rok, który zaczęłam pełna nadziei, ale niestety ostatecznie okazał się rokiem nadziei niespełnionych. Jednym z moich osobistych sukcesów miał być prezent, który przygotowałam dla siebie i moich zaprzyjaźnionych Czytelników, czyli wydanie powieści "Tylko jeden dzień" (Silentia). Niestety los miał dla mojej ukochanej książki inne plany. Po początkowo świetnej współpracy z Wydawcą, nastąpił gwałtowny zwrot i od kilku miesięcy współpracy nie było już żadnej. Pomimo moich wielokrotnych próśb i postulatów, Wydawca nie podjął nawet rozmów. Dlatego zdecydowałam o zakończeniu tego etapu w moim życiu, wypowiedziałam licencję i czekam na zakończenie sprawy. Moja książka zniknie z rynku w najbliższych tygodniach. Co będzie z nią dalej? Jeszcze nie wiem. Dam znać, gdy ten cały galimatias już się uspokoi... 😁

    Choć sprawa wywołuje we mnie swojego rodzaju nostalgię, godzę się z sytuację uznając, iż widocznie tak miało być. Wierzę, że w jakimś sensie to doświadczenie mnie wzmocni i wyjdzie mi ostatecznie na dobre.

Ściskam i pozdrawiam

Silentia



fot. Silentia


poniedziałek, 20 kwietnia 2026

Ponieważ, dlatego... czyli niestety nie przeczytam najnowszej powieści Vi Keeland


    Dawno nie zapaliłam się do chęci przeczytania czegoś, tak jak dziś, gdy moja ulubiona aplikacja do zakupu i czytania książek podpowiedziała mi najnowszą powieść Vi Keeland. Moja radość jednak nie trwała długo, gdyż okazało się, że powiesci nie mogę  nabyć w języku oryginalnym, czyli angielskim. A teraz 3 powody, dla których wobec powyższego nie kupię ebooka. Nie podoba mi się, że polskie wydawnictwa (tu akurat Wydawnictwo Kobiece) chętniej wydają amerykańskie tłumaczenia powieści z gatunku romanse niż te napisane przez polskich pisarzy. Uważam, że każdy rodak ze średnio zaawansowanym angielskim jest w stanie przeczytać oryginał. Nie podoba mi się, że nie mogę kupić wersji oryginalnej (do tej pory zwykle mogłam). Jak będę chciała przeczytać coś po polsku to kupię książkę polskiego autora. I po trzecie, do zakupu jest również oferowana wersja w innym języku (Hiszpańskim? Nie jestem pewna) i w tym języku książkę można nabyć o połowę taniej. 
    Rynek książki w Polsce niestety naprawdę wymaga gruntownych zmian. Zmian idących z góry. Od promowania i godnego wynagradzania polskich autorów aż po ceny książek dla czytelników. 

    Na koniec mam apel do polskich wydawnictw. Przestańcie promować zagraniczną literaturę, wydawać amerykańskie pozycje w klimacie collegu, hokeja czy rugby. Wystarczy, że pełno jest tego w aplikacjach do czytania typu Galatea czy Chapters. Zacznijcie promować polskich pisarzy, piszących w polskich realiach. 

Zawiedziona dziś
Silentia


PrtSc by Sil




środa, 15 kwietnia 2026

nim zrozumiesz

 

nie o wszystkim, co z zewnątrz wygląda znajomo
możesz powiedzieć pewny siebie, że już to widziałeś

z zewnątrz łagodny i słodki owoc
od środka do serca
zepsuty

nim zrozumiesz, że być może,
choć trudno to przyznać
pomyliłeś się wielce
co do smaku życia

może być za późno
a gorzka trucizna
odbierze ci świat
tak pięknie zbudowany

Sil


fot. Sil


poniedziałek, 13 kwietnia 2026

To przedostatni raz, czyli refleksja o próżności wydawniczej w nieco kolokwialnym stylu

 

    Dziś na FB podpowiedziała mi się grupa, której nazwę muszę ocenzurować dla spokojności własnego sumienia, czyli "Literackie napie**alanie się maczetami".  Od razu podpowiedział mi się również najnowszy wpis tej grupy. Treść posta znajdziecie na zdjęciu poniżej i niestety jest ona dla mnie nie do przyjęcia z kilku powodów, o których wspomnę później. Przy okazji... jeszcze bardziej nie do przyjęcia są dla mnie komentarze obserwatorów. Zastanawiam się czasem, skąd w ludziach tyle jadu, ale tego nie zrozumiem chyba nigdy.

    Pisząc w telegraficznym skrócie, zarówno post jak i komentarze pod nim służą temu, aby ponaśmiewać się z pisarki, która żali się, iż zainwestowała spore pieniądze w wydanie książki w nietradycyjnym wydawnictwie a sprzedaż właściwie stoi w miejscu. W komentarzach można przeczytać, że osobom korzystającym z wydawnictw typu vanity powinno się odebrać prawa wyborcze... Można przeczytać też inne niefajne rzeczy. Jednak, przede wszystkim, obserwatorzy po prostu urządzają mało inteligentne śmiechy-chichy z autorki. A teraz słówko ode mnie...

    Pisałam o tym już wielokrotnie i napiszę ponownie. Wydawnictwa typu vanity będą w Polsce istnieć i będą miały się dobrze, dopóki nie zakaże ich prawo. A dlaczego? Ponieważ wydawnictwa tradycyjne są (nomen omen) zbyt próżne, aby potraktować poważnie i z szacunkiem debiutującego pisarza. I ostatnio doszłam do wniosku, że to nie usługowe, działające na granicy oszustwa (zaraz wyjaśnię, co mam na myśli) wydawnictwa powinno się określać mianem vanity (co w wolnym tłumaczeniu oznacza próżność), ale właśnie te tradycyjne. Dlaczego? Bo wydawnictwa tradycyjne są tak przekonane o własnej wspaniałości, nieomylności i bezkarności, że nawet nie próbują okazywać szacunku debiutantom. Dlatego też zawsze znajdą się ludzie, którzy po prostu się nie zgodzą na takie traktowanie i sięgną po milusią współpracę za jakieś tam, często niemałe i często długo ciułane, pieniądze.

    Co mam na myśli pisząc, ze wydawnictwa typu vanity działają często na granicy oszustwa? Cóż, te wydawnictwa na etapie pierwszego kontaktu z pisarzem są niezwykle uprzejme, ale bardzo małomówne. Np. bardzo mało mówią o tym, że niespecjalnie zależy im na tym, żeby książka się sprzedała, na czym - jak wiadomo - zależy autorom. Dlaczego wydawnictwom vanity nie zależy? Bo ich głównym zarobkiem jest zapłata od pisarza, z którym podejmą współpracę. Wydawnictwa tego typu często wprowadzają debiutantów w błąd. Na etapie przed podpisaniem umowy zapewniają, że książka może się sprzedać w tysiącach egzemplarzy. Zapominają jednak dodać, że żeby tak się stało, należałoby zainwestować tysiące złotych w działania marketingowe i, że tym się akurat nie zajmują. To wychodzi w praniu... Gdy autor ma jakieś uwagi, że wydawnictwo nie podejmuje działań w kierunku polepszenia sprzedaży, dowiaduje się, że przecież o takich działaniach w umowie nic nie było... I faktycznie, zwykle nie ma. Są tylko zapewnienia ustne, przypuszczenia, przykłady. Kochani, wydawnictwa typu vanity wiedzą, co robią. Nie robię tego od wczoraj.

    A jednak ja będę bronić debiutujących autorów i tego, że z wydawnictw typu vanity korzystają. Bo dlaczego z nich korzystają? Po pierwsze dlatego, że nie bardzo mają wyjście. Ktoś napisał, że zostaje selfpublishing, ale moi drodzy - redakcja, korekta, skład... to też wymaga nakładów finansowych i jeszcze wiedzy, kontaktów. Może wyjdzie taniej, gdy zajmiemy się sami wszystkim, ale... czy pisząc książki automatycznie musimy mieć czas na zaplecze techniczne? Czy musimy mieć fachową techniczną wiedzę, jak wydać książę? Czy myślicie, że te usługi są za darmo? Wyliczyłam, że za samą redakcję i korektę mojej książki na wolnym rynku musiałabym zapłacić połowę kwoty, którą wyliczyło dla mnie wydawnictwo typu vanity za wydanie całości razem z ebookiem i jakimś tam drukiem. Połowę za tylko te dwa składniki... 

    Po drugie: wysyłamy, czasem dzwonimy do wydawnictw tradycyjnych w sprawie naszych tekstów. Jeśli nie jesteśmy Mrozem, Tokarczku itp. w najlepszym wypadku każą nam czekać na ewentualną odpowiedź. W najgorszym i najczęstszym w ogóle nas zignorują. Nie znając nawet naszego dzieła i nie wiedząc, co sobą reprezentuje, często potraktują nas jak domokrążcę, który próbuje wcisnąć pastę do zębów przypadkowym mieszkańcom bloku. Ba! Niedawno jeden redaktor ze znanego wydawnictwa chwalił się, że on niektóre propozycje wydawnicze bez czytania przenosi do kosza, bo nie ma na nie czasu. A ludzie dziwią się, że początkujący pisarz ostatecznie nawiąże współpracę z wydawnictwem typu vanity, które nie tylko materiał odbierze, przeczyta i często pochwali, ale również - o zgrozo! - uśmiechnie się przy tym. Nie spuści naszego nieraz latami pisanego dzieła do mailowej toalety, nie będzie chwaliło się w Internecie, że tak robi...

    Piszą "w Internetach", że w dzisiejszych czasach najpierw trzeba wypromować autora a później dzieło. A co z ludźmi, którzy nie chcą się promować? Którzy sądzą, że dzieło to dzieło a ich życie to ich życie? Dlaczego trzeba dążyć do bycia celebrytą ponad bycie pisarzem? Ja tego nie chcę, ja się na to nie godzę i sądzę, że są osoby, które mają podobne zdanie. I niestety, dla takich osób wydawnictwa tradycyjne również się po prostu nie sprawdzą. Wydawnictwo vanity zrobi tylko to, za co autor zapłaci. Nie zapłaci za autoprezentację na okładce? To jej nie będzie. Nie jestem pewna, czy tak łatwo byłoby się odciąć od książki w wydawnictwie tradycyjnym. Może tak... Może nie...

    Po trzecie... Są w Polsce ludzie, którzy sądzą, że wszystko zrobione "prywatnie" czy też "odpłatnie" będzie lepszej jakości. Od edukacji i służby zdrowia po wydawanie książek. I wiecie co? Takie osoby będą wolały odłożyć pieniądze i wydać swoje ukochane dzieło u "prywaciarza".  Po prostu. 

    Kolejna sprawa to terminy. Przeczytałam niedawno artykuł, że jakieś tam wydawnictwo ma już plany wydawnicze na 2028 czy 2029 rok... Nie każdy chce tyle czekać na swoją kolej. Wydawnictwa typu vanity proponują wydanie książki w 3-4 miesiące... 

    I ostatnia sprawa, o której również już kiedyś wspominałam na read2sleep.pl. Są wydawnictwa, które za pieniądze wydadzą po prostu wszystko. No prawie wszystko, bo nie chcą też narobić sobie kłopotów, gdyby dzieło było szczególnie kontrowersyjne. Wydadzą również tekst z błędami, jeśli autor odrzuci poprawki redaktora. Znam jednego wydawcę tradycyjnego, który wydaje bardzo konkretne książki - naukowe oraz podróżnicze. Powiedział mi kiedyś, że ma mnóstwo rozgrzebanych projektów, bo autorzy kłócą się z redaktorami całymi latami a on z błędami nie wyda i już. Czasami autorzy nie godzą się na żadne zmiany w swoich tekstach uważając, że jest idealnie jak jest. Wtedy zostają im tylko wydawnictwa typu vanity. 


Ściskam i pozdrawiam 

Sil


fot. Sil


   

Najpopularniejsze posty :)