26
lutego bieżącego roku miała miejsce premiera długo oczekiwanej,
drugiej części „Arystokraty” od Penelope Ward, czyli historii
Sigmunda, kuzyna głównego bohatera z części pierwszej. Niestety,
choć wreszcie się doczekaliśmy publikacji, pewnie niejeden
czytelnik, który w końcu może poznać losy Siga, będzie nieco
zawiedziony, ponieważ opowieść „The Surrogate” niewiele mówi
o tej pięknej, tragicznej miłości, o której troszkę mogliśmy
poczytać w tomie pierwszym powieści. Właściwie „The Surrogate”
to po prostu nowa historia miłosna kilka lat później a jedyne, co
ją łączy z bolesnym, krótkim małżeństwem Siga, to zamrożone
oocyty pobrane od żony Sigmunda, gdy tamta chciała zabezpieczyć
możliwość posiadania dzieci w przyszłości. Ja akurat jestem
wdzięczna, że Penelope oszczędziła nam szczegółów tamtej
tragicznej historii miłosnej, ale z tego, co czytałam w
komentarzach, ludzie chcieli przeczytać więcej właśnie o romansie
Sigmunda z Britney a nie z kimś zupełnie innym.
Historia
zaczyna się z perspektywy Sigmunda. Znajdujemy się w samym środku
jego ponurej egzystencji, gdy akurat spędził noc z jakąś
przypadkową kobietą w celu zaspokojenia podstawowych, męskich
potrzeb seksualnych. Oczywiście cala sytuacja jest bez znaczenia,
bez emocji i zupełnie nie zapadłaby w pamięć naszemu głównemu
bohaterowi, gdyby nie fakt, że zanim zdążył swoją nie-randkę
usunąć z domu, postanowili go odwiedzić jego teściowie. Siga i
jego teściów połączyła wyjątkowa więź. Kate i Phil nie
zapomnieli mu, jakim był wparciem i miłością, dla ich zmarłej 5
lat wcześniej córki. Nie mają też nic przeciwko, aby mężczyzna
ruszył dalej ze swoim życiem i martwią się, że jedyne, na co ich
zięć sobie pozwala to aktywność seksualna bez znaczenia. Pragną,
aby jego życie znów miało sens a jednocześnie, aby i im pozostało
coś więcej po ukochanej córce niż tylko wspomnienia. Mają więc
dla Sigmunda wyjątkową propozycję. Chcieliby wykorzystać
zamrożone jajeczko Britney oraz jego nasienie. Znaleźli już nawet
kogoś, kto zgodziłby się przyjąć zarodek i urodzić dziecko.
Cudowną, słodką córkę ich przyjaciela, młodszą od Siga o
kilkanaście lat Abby. Problem w tym, że Sig wcale nie chce ruszyć
dalej ze swoim życiem. Chce pozostać w tym tragicznym stanie i
nigdy więcej nie wpuszczać kobiety do swojego serca. Nawet tak
słodkiej, mądrej, pięknej i dobrej jak Abby.
Abby
jest w trakcie poszukiwania celu i sensu istnienia. Niedawno tyle
zmieniło się w jej życiu. Zmarła jej mama, zostawił ją chłopak.
Ze względów ekonomicznych musiała zamknąć ukochany sklep z
pamiątkami, który wcześniej prowadziła jej mama. I w tym trudnym
dla niej czasie, któregoś razu do domu, w którym mieszka wraz z
ojcem, przyjeżdża najlepszy przyjaciel jej taty – Phil wraz z
żoną Kate. Abby poznaje smutną historię śmierci ich córki oraz
marzenie jej rodziców, by mogli sprowadzić na świat wnuka,
wykorzystując jajeczka, które Britney zamroziła przed poddaniem
się terapii. W odruchu serca, Abby proponuje, że jeśli tylko
zdecydują się sprowadzić dziecko ukochanej córki na świat, ona
pomoże, poleci do Anglii i donosi dziecko. Ale czy to będzie
możliwe, gdy ojciec nienarodzonego jeszcze maleństwa zrobi
wszystko, by pokazać jej, jak bardzo jej nie ufa i, jak bardzo nie
chce, aby cała sprawa została doprowadzona do końca? I
najważniejsze, czy jeśli jednak ciąża dojdzie do skutku, czy
podczas długich 9 miesięcy, piękny, upadły i tajemniczy Sigmund
Bendedictus, nie złamie jej serca?
Kochani,
póki co powieść nie jest jeszcze wydana w Polsce i można ją
przeczytać jedynie w języku angielskim. Np. w postaci e-booka. I
szczerze mówiąc, nie jestem pewna, czy ta pozycja będzie w ogóle
w Polsce wydana. Dlaczego? Prosta sprawa, ponieważ surogatki w
naszym kraju są nielegalne. Oczywiście, mnie nie przeszkadzałoby
to, gdybym przeczytała taką książkę, ale myślę, że jest w
naszym kraju sporo konserwatywnych osób, które uznałyby powieść
o surogatce za wątpliwą moralnie. Może dlatego właśnie będę
więc trzymać kciuki, aby jednak polski wydawca książek Penelope
Ward nie skreślił „The Surrogate” i, że jednak i nasze
społeczeństwo będzie mogla łatwo sięgnąć po tę powieść.
Nawet w celach quasi edukacyjnych.
Ale
„The Surrogate” to jest też po prostu ładny romans. Wbrew
pozorom nieco mniej pogmatwany niż jego pierwsza część –
„Arystokrata”. Fabuła jest tu bardziej płynna i nie jest
rozciągnięta tak lubioną przez Penelope kilkuletnią przerwą w
relacji między bohaterami. Dojrzewanie bohaterów do uczuć jest
bardziej naturalne niż w historii Leo i Felicity. Nie jest taką
zabawą w chowanego, jak w tomie pierwszym. Główna bohaterka to
słodka, ale dojrzała emocjonalnie kobieta. Sigmund też ma prawo
być ostrożny i nie rzucać się w wir uczuć, nie jest już w końcu
młodym chłopakiem, ale dobiega czterdziestki. Generalnie historia
napisana z dbałością o szczegóły i przyjemna w odbiorze.
Wszystko jest w tej powieści tak, jak powinno być.
Na koniec jeszcze kilka słów o tytule posta. Nie uważam, aby było
coś wątpliwego moralnie w korzystaniu z usług/pomocy surogatki,
ale nie jestem przekonana, czy jakakolwiek kobieta byłaby w stanie
przejść przez ciążę bez emocjonalnego uszczerbku. Nawet, jeśli
pod względem naukowym surogatka nie nosi w swoim łonie własnego
dziecka, to jednak zarodek i płód to nie wszystko. Jest mnóstwo
uczuć, emocji, połączeń. Jest to bardzo trudny temat i rozumiem
tak przeciwników, jak i zwolenników korzystania z pomocy surogatki.
O tym w pewnym sensie jest również powieść „The Surrogate” i
wszystkim, którzy chcieliby poznać opinię Penelope na ten temat,
ale również niekoniecznie naukowo poznać, jak wygląda taki proces
tam, gdzie jest on legalny, zalecam sięgnięcie po niniejszą
powieść.
Ściskam
i pozdrawiam
Sil
 |
| fot. Sil |