Patrzyłam na nagłówek w gazecie i... nie mogłam uwierzyć. Błąd, błąd gramatyczny w samym nagłówku! I to nie nagłówku w byle czym, na jakimś nieznanym mi portalu internetowym, lecz w uznanej gazecie codziennej z tradycjami, o której litościwie teraz nie wspomnę. Co się stało z dziennikarstwem w naszym kraju? Czy pogoń za klikami jest tak oślepiająca, że nikogo już nawet nie interesuje, aby poprawnie zredagować tekst? Lub chociaż nagłówek! Czy nie istnieje już instytucja korekty?
Tak, wiem. W moich tekstach zdarzają się literówki, są też inne błędy, które czasem udaje mi się wyłapać i poprawić, a czasem nie. Często piszę również kolokwialnie i nie zawsze o tym informuję. Ale, na litość, ja nie jestem korektorem, nie mam wykształcenia polonistycznego, dziennikarskiego czy nawet pokrewnego. Jestem dyslektykiem. Prowadzę amatorskiego bloga, hobbystycznie i bez prób zarobku. Jak na tak okropne błędy, i to już w nagłówku, może sobie pozwolić poczytna gazeta zatrudniająca fachowców?
Pamiętam przed laty, gdy w katalogu jednej z firm kosmetycznych zobaczyłam nagłówek "Pachnąć jak waniliowy budyń" - pamiętam jak konsultantki śmiały się, że marketing "pojechał po całości". Niektórym było wstyd. Dla porządku wspomnę, że "pachnąć" nie jest oficjalną formą. Poprawnie mówimy "pachnieć", ale "pachnąć" uznaje się za regionalizm i dopuszcza w mowie potocznej. To był tylko katalog kosmetyczny a i tak ten błąd odbił się szeroko, wzbudził śmieszność. Dlaczego dopuszcza się więc tyle błędów we współczesnym dziennikarstwie? W gazetach tworzonych przez ludzi wykształconych w tym kierunku?
Coraz częściej w prasie obserwuję brak jakiejkolwiek rzetelności. Widzę manipulowanie faktami - specjalnie pokazuje się sprawę połowicznie, wyrywa słowa z kontekstu, mieli stare teksty, żeby wyglądały, jak nowe. Jeśli dochodzą do tego jeszcze pospolite błędy... Już sama nie wiem, jak to wszystko skomentować.
Ściskam i pozdrawiam
Sil
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz