nie pytaj kim jestem
nie spoglądam w oczy
nie pytaj dlaczego
patrzę wyżej
patrzę głębiej
zamiast w duszę - w niebo
błękit tu niewyraźny
mętna myśl wieczorna
nie pytaj mnie kim jestem
łza bywa przekorna
i gorącą lawą wyznacza granice
nie pytaj kim jestem
mam swe tajemnice
a bariery z cegieł
tworzą grube mury
otaczając ciało
od serca do skóry
Silentia
 |
| fot. Sil |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz